tag:blogger.com,1999:blog-20364694063794417582012-02-16T10:07:52.064-08:00ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.comBlogger2341100tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-24538734433630406172009-09-19T06:05:00.000-07:002009-09-19T06:06:09.057-07:00ငါတုိ႔ရရွိခဲ့တာ<br />ေဝးကြာျခင္းနဲ႔ ေကြ႔ကြင္းရျခင္း<br />ငါတုိ႔လုိခ်င္ခဲ့တာ<br />ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ပန္းတုိင္သရဖူ<br />ဘဝမွာ<br />ဘာမွမစံရေသးခင္<br />အမိေဝး အဖေဝး<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေဝးေဝးေတြနဲ႔<br />အေဝးစံေနရတဲ့သူေလ<br />အႏုပညာကိုျမတ္ႏုိး<br />အမွန္တရားကိုခံုမင္<br />အေပါင္းအသင္းကိုၿငိတြယ္<br />မၿငိတြယ္ခဲ့တဲ့<br />ေငြစေၾကးစေတြကိုေတာ့ ပစ္ခြာလုိ႔<br />အမွန္တရားလမ္းေၾကာင္းထဲကို<br />ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ<br />ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တာေလ<br />ကိုညိဳေရ ....<br />မ်က္ရည္စက္မ်ားကို သိမ္းေခါက္<br />မတိမ္းေမွာက္တဲ့<br />ငါတုိ႔ႏွလံုးေသြးမ်ားနဲ႔<br />ဒီအာဏာရူး<br />စစ္ဘီလူးတုိ႔<br />သိမ့္သိမ့္ေမွာက္ေမွာက္<br />တုန္ခါေစရမွာေပါ့<br />ကိုညိဳေရ ....<br />ေလာကကို သက္ေသတည္<br />ေႏွာင္းလူမွာ<br />ရာဇဝင္တြင္ က်န္ရစ္မယ့္<br />ငါတုိ႔မ်ားရဲ႕ “ကုိညိဳ”<br />ကိုညိဳေရ ....<br />ယေန႔ယခုခ်ိန္မွာ<br />ပန္းလုိေႂကြ ေျမမွာဝပ္စင္းေနရေပမယ့္<br />အမ်ားေတာင့္တခဲ့တဲ့<br />ဒီမုိကေရစီေအာင္ပြဲႀကီးဟာ<br />မေႏွာင္းေတာ့မယ့္<br />အ႐ုဏ္ဦးနဲ႔ အတူ<br />ဤ အာဏာ႐ူး စစ္ဖိနပ္ေအာက္က<br />ငါတုိ႔<br />လြတ္ေျမာက္ရမွာေပါ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >မုိးမခ<br /><br />ေထာင္အတြင္းမွ ေထာင္အျပင္ေရာက္ခ်ိန္အထိ စိတ္မက်န္းမမာ ကိုယ္မက်န္းမမာ<br />ျဖစ္ေနေသာ ကဗ်ာဆရာညိဳမင္းထက္ (ခ) ကိုညိဳေလးသို႔</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2453873443363040617?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-59446888903741783282009-09-19T03:12:00.000-07:002009-09-19T03:28:56.616-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SrSvB31mGuI/AAAAAAAAQ0Q/_JrGkx9O-s8/s1600-h/20099128161112427_5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 309px; height: 206px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SrSvB31mGuI/AAAAAAAAQ0Q/_JrGkx9O-s8/s320/20099128161112427_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383119901318060770" agencies="" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >The New York Times<br />Published: September 12,2009</span><br />တ႐ုတ္ျပည္မွ ကားတာရာ တင္သြင္းမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာရီပိုင္းအတြင္းခ်မွတ္လိုက္တဲ့ သမၼတ အိုဘား မားရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ တ႐ုတ္အာဏာပိုင္ေတြက အေမ ရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ ႏိုင္ငံတကာ ကုန္သြယ္မႈ ဥ ပေဒကို ခ်ဳိးေဖာက္က်ဴးလြန္တဲ့အျပင္ ကုန္ေရာင္း ကုန္၀ယ္ေဖာက္ကားမႈ ျပဳလုပ္ရာတြင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္စြမ္း မရွိလို႔္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားသံုးၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစီးပြား ကာ ကြယ္ေရးမူ၀ါဒကို က်င့္သံုးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စြပ္စြဲေျပာ ဆိုလိုက္တယ္။ စေနေန႔မွာ တ႐ုတ္ကုန္သြယ္ေရး၀န္ ႀကီးဌာနမွ အေမရိကန္ရဲ့ ကိုယ္ က်ိဳးစီးပြားကာကြယ္ေရးမူ၀ါဒႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး <span id="fullpost">အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ ေၾကျငာခဲ့တယ္။<br /><br />အေမရိကန္အစိုးရပိုင္း တာ၀န္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ ကမၻာ့စီးပြားေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့လာေရးအျပင္ အီရန္ ရဲ႕ ႏ်ဴးကလီးယား အစီအစဥ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထပ္မံပိတ္ဆို႔မႈေတြ ျပဳလုပ္ဖုိ႔ရာအတြက္ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ အ ခန္းက႑နဲ႔ အကူအညီကိုလိုအပ္တဲ့အတြက္ ထိေရာက္ျမန္ဆန္သည့္ တုန္႔ျပန္မႈေတြေၾကာင့္ မလိုလား အပ္တဲ့ ျပႆနာေတြႏွင့္ ထိခိုက္မႈေတြထြက္ေပၚလာမွာကိုေတာ့ လိုလားျခင္းမရွိၾကဘူး။ သမၼတ အိုဘား မား 9:15p.m မွာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာ သံုးႏႈန္းထုတ္ျပန္လိုက္တဲဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကျငာစာတမ္းဟာ အ ေတာ့္ကုိစိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေတြးေတာစရာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ကားတာရာတင္သြင္းမႈအေပၚ 35% အခြန္္စည္းၾကပ္ ျပ႒ာန္းလိုက္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္။<br /><br />ဒီထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္ဟာ ၀ယ္လိ္ုအားက်ဆင္းဖို႔ရာအတြက္ သြင္းကုန္အခြန္ စည္းၾကပ္လိုက္တာျဖစ္ တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သ႑ာန္သစ္ေတြနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္စီးပြားေရးကို စတင္ယွဥ္ၿပိဳင္ တိုက္ခိုက္လိုက္ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ မစၥတာအုိဘားမားဟာ လြတ္ေတာ္မွာေထာက္ခံမႈရဖို႔အတြက္ သမဂၢေတြဆီကေန မဲအေရအ တြက္ေတြရခဲ့သည့္အျပင္ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာၾကည့္္႐ႈေစာက္ေရွာက္မႈစနစ္ကို ေအာက္ေျခကေန ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲဖို႔ရာအတြက္ တို္က္ပြဲ၀င္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ၀ါရင့္အိမ္ျဖဴေတာ္အရာရွိ တေယာက္အဆိုအရ ကုန္ သြယ္မႈဥပေဒကို တင္းၾကပ္လိုက္တာဟာ ကုိယ္က်ိဳးစီးပြားကာကြယ္တာ မဟုတ္သလို အသိအမွတ္ျပဳ ျခင္းမွ ျငင္းပယ္လိုက္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />အေမရိကန္အစိုးရဟာ တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေကာင္းမြန္ဖို႔ရာအတြက္ အေလးဂ႐ုျပဳသလို တ႐ုတ္ျပည္မွာအေျခစုိက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံထားတဲ့ အေမရိကန္ စီးပြားေရးကုမၸဏီႀကီးေတြထဲမွာ ကားတာရာ ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္႐ံုေတြလည္းပါ၀င္ၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕တုိးတက္မ်ားျပားလာတဲ့ လူဦးေရႏွင့္ႀကီးမားလွ တဲ့ ေစ်းကြက္အတြင္း ပို႔ကုန္က်ယ္ျပန္႔စြာ ထိုးေဖာက္ႏို္င္ေရးအတြက္ အေမရိကန္ကုမၸဏီ အေတာ္မ်ား မ်ားဟာလည္း ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ေနၾကတယ္။ ဒီလထဲမွာပဲ အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပမယ့္ Pitts burgh ၿမိဳ႕မွာ G-20 စက္မႈထိပ္သီး ႏိုင္ငံမွေခါင္းေဆာင္ေတြအပါအ၀င္ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ပါ သမၼတ အုိဘားမားဟာ လက္ခံေတြ႔ဆံုဖို႔ရွိသလုိ လာမယ့္ ႏို၀င္ဘာလ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ က်င္းပမယ့္ အာရွထိ္ပ္သီး အစည္းအေ၀းပြဲကို တက္ေရာက္ဖို႔ရွိတဲ့အျပင္ ေနာက္ခရီးစဥ္အျဖစ္ ပီကင္းကို ၀င္ေရာက္ မယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ။<br /><br />တ႐ုတ္ကုန္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ေျပာခြင့္ရပုဂၢဳိလ္ Yao Jian ကေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္အေနနဲ႔ တ႐ုတ္ ကုမၸဏီေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအေပၚ အျပည့္အ၀ တာ၀န္ယူလုပ္ေဆာင္သြားမယ္လို႔ အစုိးရပိုင္ စင္ဟြာ သတင္းဌာနကေန ေျပာၾကားသြားခဲ့တယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာေတာ့ တန္ျပန္လုပ္ေဆာင္မယ့္ ထုတ္ျပန္ခ်က္ ကိုေတာ့ မေဖာ္ျပထားပါဘူး။ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ ဒုတိယ အႀကီးဆံုး ကုန္သြယ္ဖက္ျဖစ္ သ လို အမ်ားဆံုးေႂကြးတင္ေနသူလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ သမၼတအုိဘားမားရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ဟာ ထိခိုက္ မႈ တစံုတရာေတာ့ရွိလာႏိုု္င္တယ္။ အေမရိကန္ ကုမၸဏီေတြႏွင့္ အလုပ္သမားထုေတြအတြက္ သြင္းကုန္ တရစပ္ ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ အိုဘားမား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလ တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ ညိႇႏွိဳင္းသ ေဘာတူထားတဲ့ သြင္းကုန္စည္းၾကပ္မႈႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အထူးေထာက္ပံ့မႈ အခြင့္အေရးအေပၚ အလုပ္သ မားသမဂၢမွ သေဘာထား ေတာင္းဆိုုေမးျမန္းခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္သည့္အဖြဲ႔အစည္း တခုျဖစ္ေသာ ႏို္င္ငံ တကာ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈ ေကာ္မရွင္ကေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕သြင္းကုန္အေပၚ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မႈဟာ ျပည္တြင္းစက္မႈလုပ္ငန္းေတြသာ တကယ္ထိခိုက္ဆံုး႐ွံဳးမႈ ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။ သြင္းကုန္ခြန္ စည္းၾကပ္မႈ သက္တမ္းကာလဟာ သံုးႏွစ္အက်ဳံး၀င္မွာျဖစ္ၿပီး ကနဦးကာလမွာ ၅၅% ျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းလာမွာျဖစ္တယ္။<br /><br />တ႐ုတ္ကုမၸဏီေတြအေပၚ ေထာက္ပံ့မႈ ဒါမွမဟုတ္ မွ်တမႈမရွိတဲ့ ဘယ္လိုယွဥ္ၿပိဳင္မႈမ်ဳိးကိုမဆို ျပဳလုပ္ပါ က အက်သက္သာေစမယ့္ အထူးအခြင့္အေရး ခံစားခြင့္မရွိျခင္းေၾကာင္း ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တျခားသြင္း ကုန္အေပၚဆန္႔က်င္တဲ့ ကာကြယ္မႈဟာ တျခားေသာနည္းလမ္းေတြထက္ လြယ္ကူအဆင္ေျပလို႔ပဲျဖစ္ တယ္။ သမၼတ အိုဘားမားရဲ႕ တ႐ုတ္ျပည္အေပၚ အခုလို ႐ုတ္တရက္ လုပ္ေဆာင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မႈဟာ စက္႐ံုေတြနဲ႔ အလုပ္သမား သမဂၢေတြရဲ႕ စိတ္ေသာကကို ေျပေလ်ာ့ေအာင္ လုပ္တာလားဆိုတာက ေတာ့ မျဖစ္မေနေမးကို ေမးရမယ့္ေမးခြန္းတခုလို႔ေတာင္ဆိုလိုက္ခ်င္တယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ပို႔ကုန္ က်ယ္ ျပန္႔ေအာင္ျမင္လာတာနဲ႔အမွ် တခ်ဳိ႕ေသာအဖဲြ႔အစည္းေတြဟာ၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု အေပၚ ေတာင္းဆိုမႈေတြျပဳလုပ္လာတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတကာ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈ ေကာ္မရွင္ရဲ႕ ေထာက္ခံမႈကိုရခဲ့ေပလို႔ အကိုင္းအခက္ အဆင့္အျဖစ္အသတ္မွတ္ခံခဲ့ရသလို သမၼတဘုရွ္ရဲ႕ကန္႔ကြက္မႈ ေၾကာင့္ ေကာ္မရွင္ရဲ႕ေထာက္ခံအဆိုျပဳခ်က္ဟာ အေဟာသိကံ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />သမၼတ ကလင္တန္္လက္ထက္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဆို္င္ရာ တာ၀န္ခံ Charlene Barshefsky ရဲ႕ အဆိုအရ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဆိုင္ရာ မူ၀ါဒေတြ ဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ေစသည့္ အႏႈတ္လကၡဏာမ်ဳိးကို ထင္ဟပ္ေစမွာ မဟုတ္ဘူးလိ္ု႔ ဆိုတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္မွာ စီးပြားေရးျပန္လည္ဦးေမာ့ နလံထူႏိုင္ဖို႔ရာအတြက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈဟာ အခရာက်တယ္ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာမလိုေၾကာင္း Ms.Barshefsy က အခိုင္ အမာေျပာဆိုထားတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >မန္ဇူး(ဘာသာျပန္သည္)</span><br />China Denounces New Tire Tariffs<br />By EDMUND L.ANDREWS and EDWARD WONG<br />Edmund L. Andrews reported from Washington and Edward Wong from Beijing.<br /></span>.....<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >မန္ဇူး(ဘာသာျပန္သည္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5944688890374178328?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-31875059676901619222009-09-19T03:10:00.000-07:002009-09-19T03:12:11.830-07:00၂၁ ရာစုဒီဘက္ပိုင္းမွာ ကမၻာႀကီးျပားသြားၿပီ ဆိုတဲ့အသံေတြ နားမဆံ့ေအာင္ကို ၾကားေန ရပါတယ္။ ျပားသြားတယ္ဆိုတာက တကမၻာလံုးရဲ႕စီးပြားေရး ဆက္သြယ္ေရး ကူးသန္းေရး ေတြ တဆက္တည္း ျဖစ္သြားၿပီလို႔ေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စက္႐ံုအလုပ္႐ံုေတြကို မဖြံ႔ၿဖိဳး ေသးတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ လာဖြင့္ၾကတယ္၊ သူေ႒းေတြက တကမၻာလံုးနဲ႔ တမုဟုတ္ခ်င္း ထုိင္ ရာမထ ဆက္သြယ္ၿပီး ေရာင္းဝယ္ႏိုင္ၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိန္က အလုပ္ရွားပါး လုပ္ခ နိမ့္က် ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈေနာက္က်ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ေဒသေတြ အလုပ္ေတြေပါ ဝင္ေငြေတြတိုးၿပီး ဆင္း ရဲတြင္းကလြတ္လာၾကတယ္လို႔ ကမၻာျပားေရွ႕ေနေတြက မစားရဝခမန္း ဝါဒျဖန္႔ေၾကာ္ျငာ ေနပါတယ္။ ဥပမာေတြအျဖစ္ တ႐ုတ္၊ ဗီယက္ နမ္၊ ထိုင္း၊ မေလးရွား၊ အိႏၵိယတို႔ကိုလည္း<span id="fullpost"> ေထာက္ျပေနၾကပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကမၻာ့ပေဒသာပင္ေခတ္ႀကီး ေရာက္ၿပီဆိုၿပီး စိုက္ပ်ဳိးေရးတို႔၊ စက္မႈလုပ္ ငန္းတို႔ေနရာမွာ နည္းပညာအဆင့္ျမင့္လုပ္ငန္းေတြ၊ အသိဉာဏ္လုပ္ငန္းေတြက အစား ထိုးလႊမ္းမိုးသြားၿပီလို႔လည္း တဆိတ္ကို တအိပ္လုပ္ ေႂကြးေၾကာ္ေနၾကျပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြထဲေျပာတာေတြကို အသာထားၿပီး တကယ့္လက္ေတြ႔ အေျခအေန ေတြကိုေလ့လာ ၾကည့္ၾကရေအာင္။ <br /><br />စက္မႈလုပ္ငန္းထြန္းကားတဲ့ ပင္ရင္းႏိုင္ငံေတြကိုၾကည့္တဲ့အခါ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ အနိမ့္ ဆံုးလုပ္အားခက တနာရီကို ၇ ေဒၚလာ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁၅ဝဝဝ ရွိပါတယ္။ ျပင္သစ္မွာ တနာရီ ၉ ယူ႐ို တႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၁၇ဝဝဝ၊ ဂ်ပန္မွာ တနာရီ ယန္း ၇ဝဝ တႏွစ္ကို ေဒၚ လာ ၁၁ဝဝဝ၊ ေတာင္ကိုးရီး ယားမွာ တနာရီ ဝမ္ ၄ဝဝဝ တႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၁ဝဝဝဝ၊ တိုင္ ဝမ္မွာ တနာရီကုိ တုိင္ဝမ္ေဒၚလာ ၁ဝဝ တႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၁၂ဝဝဝ၊ ေဟာင္ေကာင္မွာ တ လကို ေဟာင္ေကာင္ ေဒၚလာ ၃၅ဝဝ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၈ဝဝဝ ရွိၾကပါ တယ္။ <br /><br />အဲဒီႏိုင္ငံေတြက အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုကို တ႐ုတ္၊ ဗီယက္နမ္၊ မေလးရွား၊ ထုိင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ စတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈနိမ့္တဲ့ႏိုင္ငံေတြဆီ ေရႊ႕ေျပာင္းဖြင့္ၾကတဲ့အခါ တ႐ုတ္ျပည္မွာသြားဖြင့္ရင္ လုပ္ အားခ တလကို ယြမ္ ၁ဝဝဝ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁၅ဝဝ၊ ဗီယက္နမ္မွာ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁ဝဝဝ ၊ ထုိင္းမွာ တရက္ကို ဘတ္ ၂ဝဝ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၂၃ဝဝ၊ မေလးရွားမွာ တလကို ရင္းဂစ္ ၃၅ဝ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၄၅ဝဝ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တရက္ က်ပ္ ၁ဝဝဝ တႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၃ဝဝ ႏႈန္းေပးရပါတယ္။<br /><br />အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ အေမရိကန္နဲ႔ တျခားအေနာက္ႏိုင္ငံေတြအတြက္ ကြန္ပ်ဴတာ အင္တာ နက္ တယ္လီဖံုးစတဲ့ အဆင့္ျမင့္ဆက္သြယ္ေရး ဝန္ေဆာင္လုပ္ငန္းေတြကို လက္ခြဲလုပ္ ေပးေနရပါတယ္။ အဲဒီ အလုပ္သမားမ်ဳိးကို အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ လုပ္ခ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၂ဝဝဝဝ ေက်ာ္ေပးရေပမဲ့ အိႏၵိယမွာေတာ့ ေဒၚလာ ၉၅ဝဝ ေလာက္ဘဲ ေပးရ ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔နဲ႔ဆိုင္တဲ့အပိုင္းကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တရားဝင္သတ္မွတ္ထားတဲ့ အနိမ့္ဆံုး လုပ္ခက ဘတ္ ၁၄ဝ ေလာက္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္က လာတဲ့ အလုပ္သမား ေတြရတာက (မဲေဆာက္မွာ) အလြန္ဆံုး ၈ဝ ေလာက္ဘဲ ရပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ၅ဝ-၆ဝ ေလာက္ဘဲ ရၾကပါတယ္။ သူေ႒းက ေနစရိတ္ စားစရိတ္ေတြ မတန္တဆ ျဖတ္ထားလို႔ပါ။ စိုက္ပ်ဳိးေရး အလုပ္သမားေတြေနရတဲ့ ဘဝက ပိုဆိုးပါတယ္။ ေတာထဲ ေတာင္ထဲမွာ လူတေယာက္ ေျခေထာက္ဆန္႔အိပ္ေလာက္ေအာက္ဘဲက်ယ္တဲ့ တဲအိမ္ကေလးေတြမွာ ၾကယ္ျမင္လျမင္ ေနရပါတယ္။ ထရံကို စကၠဴေတြ ဆာလာအိပ္ခြံ ေတြကာထားၿပီး က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္က လယ္တဲသာသာဘဲရွိပါတယ္။ ပညာေရး က်န္း မာေရး အားကိုးစရာ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ အခုေနာက္ပိုင္း ဝိုင္းဝန္းႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းကေလးေတြ ေပၚလာေပမဲ့ က်န္းမာေရးအတြက္အားကိုးစရာ မယ္ေတာ္ေဆးခန္း ကိုေတာ့ ထိုင္းရဲအဖမ္းခံရမယ့္ အႏၱရာယ္ၾကားက စြန္႔စားသြားရပါတယ္။ ထိုင္းရဲအျပင္ ထိုင္းလဝက၊ လူဆိုးဂိုဏ္းေတြနဲ႔ ထိုင္းလမ္းသရဲေတြ ေငြညႇစ္ ဗိုလ္က်ႏွိပ္စက္တာကလည္း ရွိပါေသးတယ္။<br /><br />ရေနာင္း၊ မဟာခ်ဳိင္ဘက္ ငါးဖမ္းစက္ေလွနဲ႔လိုက္ရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကေတာ့ မနက္တိုင္း မ်က္ႏွာသစ္စရာေခါင္းရွိေသးလား စမ္းေနရတဲ့ဘဝမွာ ခပ္မ်ားမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />ဒါေၾကာင့္ ကမၻာျပားတဲ့အက်ဳိးအျမတ္အျဖစ္ အလုပ္သမား ၁ဝဝ ရွိတဲ့ စက္႐ံုပိုင္သူေ႒းဟာ အေမရိကန္ကေန မဲေဆာက္ကို ေရႊ႕လာတဲ့အတြက္ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁ သန္း ၃ သိန္း ပိုျမတ္သြားပါတယ္။ တိုင္ဝမ္သူေ႒းဆိုရင္ေတာ့ တႏွစ္မွာ ေဒၚလာ ၁ သန္းပိုျမတ္ပါလိမ့္ မယ္။ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြအေနနဲ႔ေတာ့ ဗမာျပည္မွာ မဝယ္ႏိုင္တဲ့ ေရႊတို ေရႊစ ဝယ္ ႏိုင္၊ ဟဲင္းဖံုးကိုင္ႏိုင္၊ ၿမိဳ႕ေပၚအလုပ္သမားေတြဆိုရင္ ၂၄ နာရီလွ်ပ္စစ္မီးနဲ႔ေနႏိုင္တဲ့ ထိုင္း ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္တာဟာ ဗမာျပည္မွာထက္ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၂ဝဝဝ ေလာက္ ဝင္ေငြ ပိုလာၿပီး မေလးရွားမွာဆိုရင္ ဗမာျပည္ထက္ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၄၂ဝဝ ပိုဝင္မွာျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါဟာ အေမရိကန္အလုုပ္သမားရဲ႕ အစြန္းထြက္ေလာက္ဘဲ ရတာျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ထက္ ေဒၚလာ ၁ဝဝဝဝ ေက်ာ္ေလ်ာ့ေနပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာျပားတယ္ဆိုတာ စက္႐ံုရွင္ လုပ္ငန္းရွင္သူေ႒းေတြအတြက္ပဲ အဓိကျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />လုပ္ငန္းပံုစံပိုင္းကိုေျပာရရင္ တတိယလႈိင္းလို႔ေျပာတဲ့ အဆင့္ျမင့္ ကြန္ပ်ဴတာ အင္တာ နက္ ဆက္သြယ္ေရးစတဲ့ အသိဉာဏ္ပညာ အေျခခံလုပ္ငန္းေတြက ေရွ႕ေဆာင္အခန္းမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာေနေပမဲ့ လက္ေတြ႔ကြင္းထဲမွာေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းကဘဲ အဓိကလႊမ္းမိုး ေနၿပီး ထမင္းေကြၽးေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား ၄-၅ သန္းထဲက အားလံုးလိုလို ရပ္တည္ေနရတာဟာ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု၊ ဖိနပ္ခ်ဳပ္စက္႐ံု၊ ငါးပုဇြန္စက္႐ံု၊ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ ေတာင္ယာ၊ ရာဘာျခံ၊ ဆီအုန္းျခံ၊ စားေသာက္ဆိုင္၊ ေစ်းဆိုင္ စတဲ့လုပ္ ငန္းေတြဘဲျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ေရာက္သြားတဲ့ ျမန္မာဆရာဝန္ ဆူရွီလိပ္ေနရတာ၊ ဂ် ပန္ေရာက္သြားတဲ့ ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာေတြ အိုးတိုက္ ပန္းကန္ေဆး ေနရတာဟာ ကမၻာ ျပား တတိယလႈိင္းဝါဒျဖန္႔ခ်က္ေတြကို သေရာ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာအလုပ္သမားေတြတင္မကပါဘူး၊ တကမၻာလံုးမွာ လုပ္ငန္းတန္ဖိုးအႀကီးဆံုးလုပ္ငန္း ၃ ခုက (၂ဝဝ၂ ခု စာရင္း အရ) တရားဝင္စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ေရနံထုတ္လုပ္ေရး၊ ေမာ္ ေတာ္ကားထုတ္လုပ္ေရး၊ ကမၻာလွည့္ခရီးသြား လုပ္ငန္းတို႔ျဖစ္ၿပီး တရားမဝင္စီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာေတာ့ လူကုန္ကူးလုပ္ငန္း၊ လက္နက္ကုန္ကူးလုပ္ငန္းနဲ႔ မူးယစ္ေဆးကုန္ကူး လုပ္ငန္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္း၊ တယ္လီဖံုးလုပ္ငန္းေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ စ ေတာ့ ရွယ္ယာ တန္ဖိုးမွာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းက ရွယ္ယာေတြက တန္ဖိုးျမင့္ေနၿပီး ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းနယ္ပယ္က အလုပ္သမားေတြဟာ လုပ္ခေကာင္းေပမဲ့ စီးပြားေရး ေလာက တခုလံုးထဲမွာေတာ့ အင္အားအႀကီးဆံုး မျဖစ္ေသးပါဘူး။<br /><br />ကမၻာ့အႀကီးဆံုးကုမၸဏီ ၅ ခုက (၂ဝဝ၆ ခုစာရင္း) အက္ဆြန္မိုဘင္းလ္ (ေရနံလုပ္ငန္း)၊ ဂ်ီ အီး (လွ်ပ္စစ္လုပ္ငန္း)၊ စီးတီး (ဘဏ္လုပ္ငန္း)၊ ဘီပီ (ေရနံလုပ္ငန္း)၊ ရွဲလ္ (ေရနံလုပ္ ငန္း) တို႔အစဥ္လိုက္ျဖစ္ၿပီး မိုက္က႐ိုေဆာ့ဖ္ (ကြန္ပ်ဴတာ လုပ္ငန္း) က နံပတ္ ၇ အဆင့္ ပဲရွိပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကမၻာ့အႀကီးဆံုးကုမၸဏီ ၁ဝ ခုထဲမွာ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာလုပ္ငန္း က အဲဒီမိုက္က႐ိုေဆာ့ဖ္ တခုဘဲပါပါတယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ကမၻာျပားတာေတြ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာေခတ္ေရာက္တာေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြအတြက္ လက္ေတြ႔မက်တဲ့ စိတ္ ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ မဲေဆာက္က ျမန္မာအလုပ္သမားတေယာက္ဟာ အေမရိကန္ကအလုပ္သမားတေယာက္နဲ႔ တန္းတူလုပ္ခ မရသေရြ႔၊ အိႏၵိယက ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္အလုပ္သမားတေယာက္ဟာ အေမရိကန္က ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ အလုပ္သမား တေယာက္ရတဲ့ လစာ မရေသးသေရႊ႕ ကမၻာႀကီးျပားေနတယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။ အလြန္ဆံုးေျပာရရင္ အျပားလိုက္ႀကီးေစာင္းေနတယ္လို႔ဘဲ ေျပာႏိုင္မွာျဖစ္ၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္း လင္းေျပာရရင္ေတာ့ သူေ႒းေတြက ပံုစံသစ္နဲ႔ လူလည္က်တာလို႔ဘဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ကမၻာမွာ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာေတြ ေရွ႕ေဆာင္ေနၿပီး ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း လို႔ေခၚတဲ့ တကမၻာလံုးခ်ီ ဆက္ႏြယ္မႈေတြ လႊမ္းမိုးလာၿပီလို႔ ေျပာေနေဟာေနေပမဲ့ ကမၻာ့အလုပ္သ မားအမ်ားစုႀကီးရဲ႕ ဘဝကေတာ့ အဲဒီကမၻာျပားေတြ တတိယလႈိင္းေတြနဲ႔ အလွမ္းေဝးေန ဆဲပါဘဲ။ ျမန္မာေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ ျမန္မာျပည္တြင္းအလုပ္သမားေတြ ဆိုရင္ နအဖစစ္အစိုးရ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာ အလုပ္သမားေတြထက္ပိုၿပီး အခြင့္မသာ ျဖစ္ေနရပါတယ္။<br /><br />ဂါမဏိ<br />သင့္ရဲေဘာ္ ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၃) အမွတ္(၁) ၾသဂုတ္ ၂၀၀၉<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3187505967690161922?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-86061986832319078312009-09-11T04:12:00.000-07:002009-09-11T04:14:32.738-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဂါမဏိ(ဘာသာျပန္သည္)</span></span><br />မၾကာေသးခင္က အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂ်ိမ္းဝက္ဘ္ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ကို အလည္အပတ္သြား ခဲ့တာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၊ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာခဲ့တာေတြအေပၚ လူေတြက အမ်ားႀကီးအာ႐ံုစိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဝက္ဘ္ က ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အုပ္စိုးသူအာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အဓိပၸာယ္ရွိရွိေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးခ်င္တာကို က်ေနာ္ နား လည္ပါတယ္။ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတာကေတာ့ သူ႔ႀကိဳးပမ္းခ်က္ေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ဒီမိုက ေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီးကို ထိခိုက္နစ္နာေစၿပီး မွားယြင္းတဲ့အေၾကာင္းအရာေပၚမွာ အေလးထားခဲ့တာျဖစ္ ပါတယ္။ အဲဒီ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ေရရွည္ႏိုင္ငံေရးမဟာဗ်ဴဟာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခုအျဖစ္ ပါ ဝင္ဆင္ႏႊဲဖို႔ ဝက္ဘ္က က်ေနာ္တို႔ကို စဥ္းစားေစခ်င္တဲ့ ေရွ႕ႏွစ္ "ေရြးေကာက္ပြဲ" အလားအလာျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရက စီစဥ္ထားတဲ့ ဟန္ျပေရြး ေကာက္ပြဲဟာ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုေတြ လိုလားေနတဲ့လြတ္လပ္ေရးကို <span id="fullpost">သေရာ္ေမာ္ကားလုပ္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ထာဝရတည္တန္႔ ေအာင္ လုပ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ဆီက ေနာက္ဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ မဲဆႏၵ အျပတ္အသတ္နဲ႔ စစ္တပ္အုပ္စိုးမႈကို ပယ္ခ်ခဲ့ၿပီး က်ေနာ္တို႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို လႊတ္ ေတာ္ေနရာ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္း ႏွင္းအပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို အစိုးရဖြဲ႔ခြင့္ေပးဖို႔ စစ္အုပ္စု က ျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေနာက္ ၁၉ ႏွစ္ အတြင္းမွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ ရွားတက္ႂကြသူေတြဟာ တရားမွ်တမႈ၊ တဦးခ်င္းအခြင့္အေရး၊ တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရး၊ ျမန္မာ ျပည္သူအားလံုးကိုကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဒီမိုကေရစီအစိုးရပံုသ႑ာန္တို႔ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆို ေဖာ္ျပ ေနရင္း အက်ဥ္းခ်မႈ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ၊ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈနဲ႔ အသက္ဆံုးပါးမႈတို႔ကို ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲကို တခါမွမရပ္နားခဲ့သလို စစ္အစိုးရနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ ဆံၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အျပန္အလွန္ေလးစားေရးအေျခခံေပၚမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕အခ်က္အခ်ာ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာ လူမႈေရးျပႆနာေတြ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏုိင္မယ့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲျပဳလုပ္ဖို႔လည္း ေတာက္ ေလွ်ာက္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီကိစၥႏွစ္ရပ္ဟာ ဆက္စပ္ေနတာကို လံုးဝသံသယမရွိပါနဲ႔။ ျမန္မာႏိုင္ ငံဟာ တခ်ိန္တခါက အာရွတိုက္ရဲ႕ စပါးက်ီႀကီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔မွာေတာ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ စီးပြား ေရးအဖ်က္ေပၚလစီေတြနဲ႔ စစ္အာဏာထိန္းထားႏိုင္ဖို႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာေၾကာင့္ ဆင္းရဲတြင္းနက္ ေနတဲ့ ဗယုတ္သုကၡတိုင္းျပည္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။<br /><br />စစ္အစိုးရဟာ ဟန္ျပ "ေရြးေကာက္ပြဲ" ကတဆင့္ သူ႔ကိုယ္သူ တရားဝင္မႈမ်က္ႏွာဖံုးတပ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္း ေနၿပီး "စည္းကမ္းျပည့္ဝ တဲ့ဒီမိုကေရစီ"ကို လာမယ့္ႏွစ္မွာထူေထာင္မယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ေနပါတယ္။ ၂၀၀၈ ခု ေမလမွာ ဧရာမေလမုန္တိုင္းႀကီး တခုက ဗမာျပည္ကို ေထာင္းေထာင္းေခ်၊ လူ တသိန္း ေက်ာ္အသက္ဆံုးေစခဲ့ၿပီးေနာက္ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ လုပ္ဇာတ္ တခုသံုးၿပီး၊ စစ္အာဏာကို ရာသက္ပန္ဦးထိပ္ထားမယ့္အေျခခံဥပေဒကို မဲဆႏၵရွင္ ၉၃ ရာခုိင္ႏႈန္းက ေထာက္ခံေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေျခခံဥပေဒဟာ အဓိပၸာယ္ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မရွိလွတဲ့ "ႏိုင္ငံျခားအဆက္အသြယ္" ရွိသူေတြကို အစိုးရရာထူးမယူေစဖို႔ တားျမစ္ထားၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူေတြ အာဏာမရႏိုင္ေအာင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔တားျမစ္ ပိတ္ပင္ထားတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြထည့္သြင္း ထားပါတယ္။<br /><br />တခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံတကာေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူေတြက ေရွ႕ႏွစ္မွာလုပ္ဖို႔စီစဥ္ထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေတြကို အခြင့္အလမ္း တခုအျဖစ္ ျမင္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အေျခခံဥပေဒမွာ ခ်မွတ္ ထားတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားအရ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အတုအေယာင္ဘဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္သူ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ခ်ီတက္လႈပ္ရွား၊ အဖမ္းအဆီးခံ၊ ႏွိပ္စက္ ညႇင္းပန္းခံ၊ အသက္ဆံုးပါးခံ တိုက္ ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီအေျခခံမူေတြကို က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္အတြက္ လြတ္လပ္မႈေဆာင္ က်ဥ္းလာ ဖို႔ နည္းနည္းေလးမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိတဲ့ ျဖစ္စဥ္တခုထဲ သြားပါဝင္ျခင္းအားျဖင့္ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ပါဘူး။<br /><br />အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြဟာ က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္တရားမွ်တပါတယ္။ ဧၿပီလတံုးက က်ေနာ္ တို႔ဟာ ေနာက္ထပ္ ေၾကညာခ်က္တရပ္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီး စစ္အုပ္စုနဲ႔ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ အားေပးတိုက္ တြန္းရင္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔၊ အေျခခံဥပေဒကို အျပည့္အစံုျပန္လည္သုံး သပ္ဖုိ႔၊ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္႐ုံးခန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ခြင့္ေပးဖို႔နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ုံးလႈပ္ရွားခြင့္ေတြေပးဖို႔ ေတာင္းဆို ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔တကြ တျခား လႈပ္ရွားတက္ႂကြသူ ၂၀၀၀ ကို ဆက္လက္အက်ဥ္းခ်၊ တိုင္းရင္းသားေတြကို အႀကီးအက်ယ္ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ၿပီး ဒီမို ကေရစီကိုလည္ပင္းညႇစ္ ႏွိပ္ကြပ္မယ့္စည္းကမ္းခ်က္ေတြ အတင္းတိုးျမႇင့္ၾကပ္မတ္တဲ့လုပ္ရပ္နဲ႔ တုံ႔ျပန္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုေတြက ဘယ္လိုအခန္းက႑ေတြကကေန အက်ဳိးရွိရွိ ပါ၀င္ပတ္သက္ၾက မွာလဲ။ ပထမဦး ဆုံးကေတာ့ ဂ်ိမ္းဝက္လိုတာဝန္ရွိလူႀကီးေတြက တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔လွည့္ေျခာက္တာကို စြန္႔လႊတ္ရပ္တန္႔ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ တ႐ုတ္ကို ကန္႔သတ္ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ႔လက္တြဲစို႔ ဆိုတဲ့ သူ႔ေလသံဟာ ေခတ္ေနာက္က်ၿပီး လက္ေတြ႔မက်တဲ့ အယူအဆေပၚ အေျခခံထားပါတယ္။ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီလိုအယူအဆေတြကိုပယ္ခ်ၿပီး ဂ်ိမ္းဝက္ကို “က်မတို႔က ဘယ္သူ႔ကိုျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာက္တရားေတြ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္ေတြ အေျခခံၿပီး ဆက္ဆံမွာမဟုတ္ ဘူး။ ဘယ္သူ႔မဆို ဆက္ဆံမွာျဖစ္တယ္။ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ အိႏၵိယ၊ အားလုံးနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး တန္း တူညီမွ်ဆက္ဆံမွာ ျဖစ္တယ္။ က်မတို႔ဟာ ကိုယ့္အိမ္နီးခ်င္းကို ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ရွိတာမဟုတ္လို႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ဆက္ဆံေရး လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္တယ္” လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္က တျခားႏိုင္ငံေတြ၊ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းေတြကို စစ္ အုပ္စုနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ အားေပးတိုက္တြန္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံတကာမိသားစုေတြက ဗမာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို က်ေနာ္တို႔တေတြရယ္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြရယ္နဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေအာင္ တိုက္တြန္းေျဖာင္းျဖေပးဖို႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေစခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ အေမရိကန္နဲ႔ တျခားႏိုင္ ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဗမာျပည္ကို ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြ ခ်မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ကိုယ္ ပိုင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔အားလံုး အလြန္တန္ဖိုးထားတဲ့ ဒီမိုကေရစီတန္ဖိုးေတြအတြက္ သူ တို႔ေတြက ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္စြာ အတူတကြေသြးစည္းရပ္တည္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍သာ စစ္အစိုးရက အဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔တကြ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရးကို ေဆာင္ရြက္မယ္၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးမယ္၊ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစုေတြအေပၚ တိုက္ခိုက္ပစ္ခတ္တာေတြ ရပ္စဲမယ္၊ ၿပီးေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ဒီမိုကေရစီ လူ႔ေဘာင္တည္ေဆာက္ဖို႔ လို အပ္တဲ့ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းလာမယ္ဆုိရင္ အခုရွိေနတဲ့ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြဟာ သင့္ေတာ္တဲ့ အ ခ်ိန္ေတြမွာ ႐ုပ္သိမ္းသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ခံယူခ်က္အေပၚ ဘယ္လိုမွ ေတြေ၀သံသယစိတ္ေတြ မပြားၾက ပါနဲ႔။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ ဗမာျပည္သူလူထုႀကီး တုိက္ပြဲဝင္ရယူေနတဲ့လြတ္လပ္ေရးကို အဓမၼလုယူမယ့္၊ ရွင္ လမ္းမရွိေအာင္ ခ်ဳိ႕ယြင္းပ်က္စီးေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ေသြးေၾကာင္ေတြေဝစြာနဲ႔ ဒူးေထာက္ပါ ဝင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဟာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံဖို႔ အျမဲ အသင့္ရွိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ အသက္ေသြးေခၽြးေတြ ဘဝေတြ အမ်ားႀကီးစြန္႔လႊတ္ရင္းႏွီးခဲ့ၿပီးတဲ့ ဒီမိုကေရစီတန္ဖိုး ေတြဆြတ္ခူးရ ယူႏိုင္ေရးတိုက္ပြဲကို ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ အသင့္ရွိတာထက္ေတာင္ ပိုပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ဦးဝင္းတင္<br />(အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီဝင္၊ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္စတင္တည္ေထာင္သူ တဦး၊ ၁၉၈၉ မွ ၂၀၀၈ အထိ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား)<br />စက္တင္ဘာ ၉ ရက္ ၂၀၀၉<br />ဝါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာ</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8606198683231907831?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-65184896237679903852009-09-02T18:04:00.000-07:002009-09-02T18:06:03.803-07:00ဒီေန႔ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္သူေတြဟာ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ အမ်ဳိးမ်ိဳး ခ်မွတ္ၾကပါတယ္။ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းေတြအေနနဲ႔ေရာ၊ တပ္ေပါင္းစုေတြအေနနဲ႔ပါ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ထြက္ေပၚလာတာ မၾကာခဏ ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔အေျခအေန၊ အထူးသျဖင့္ သူ႔ဖက္ကိုယ့္ဖက္ အေျခအေနကို သံုးသပ္တာ အေတာ္ေလး ေတြ႔ရခဲပါတယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကိုပဲ တင္ျပေနတာေတြက ပိုမ်ားသလားလို႔။<br /><span id="fullpost"><br />သူ႔ဖက္ကိုယ့္ဖက္ အေနအထား၊ အင္အားကိုတြက္တာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါကို အမွန္အတိုင္းျမင္ႏိုင္မွ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္း ခ်မွတ္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို တြက္ရာမွာ ေရရွည္သမိုင္းအျမင္နဲ႔ လက္ငင္းလက္ေတြ႔အျမင္ရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ဳိး ရွိပါတယ္။ ေရရွည္သမိုင္းအျမင္သေဘာေျပာရရင္ ျပည္သူလူထုဟာ မုခ်ေအာင္ပြဲခံမွာပါ။ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ မုခ်က်ဆံုးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ အနာဂတ္ကိုပိုင္ဆိုင္တဲ့ ျပည္သူလူထုႀကီးနဲ႔ လက္တြဲတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔လက္ငင္းအေျခအေနမွာ ျပည္သူလူထုဟာ ေအာင္ပြဲမခံႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ အင္အားလည္း ေသးငယ္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္ဖက္က ထိုးစစ္မဆင္ႏိုင္ဘဲ စစ္အာဏာရွင္ေတြက သူတို႔ရဲ႕လမ္းျပေျမပံုကို ေတာက္ေလွ်ာက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနႏိုင္တာဟာ ဒီလကၡဏာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကို ပိုျမင္သာေအာင္ ၁၉၈၈-၉ဝ ကာလနဲ႔ ဒီေန႔ကာလကို ယွဥ္ေျပာပါ့မယ္။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကေန ၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲအထိကာလဟာ စစ္အစိုးရနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ အင္အား ဆတူေလာက္လို႔ ေျပာႏိုင္လိုက္တဲ့ ကာလျဖစ္ပါတယ္။ လႈံ႔ေဆာ္ၿပီးျဖစ္ေနတဲ့ လူထု၊ လႈပ္ရွားမႈအေတြ႔အႀကံဳရွိေနတဲ့ လူထုနဲ႔ ေရွ႕တန္းက ပါဝင္ခဲ့သူေတြ အသင့္ရွိေနပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ႕ စစ္တပ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားႀကီးထဲမွာလည္း အေရးေတာ္ပံုရဲ႕ဂယက္ဟာ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ အာ႐ံုစိုက္မႈေရာကိုပါ ထည့္တြက္လိုက္ရင္ စစ္ေရးမပါ၊ အေတြးအေခၚေရး၊ ႏိုင္ငံေရးမွာ ကိုယ့္ဖက္က သာေနတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဗကပ ၿပိဳကြဲတဲ့အတြက္ ဒီခ်ဳပ္ကို မထိခိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဗကပ ၿပိဳကြဲတဲ့အတြက္ စစ္အစိုးရမွာ စစ္ေရး အခ်ဳိးအစားအရ အမ်ားႀကီး သာသြားပါတယ္။ တပ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး အားသြားပါတယ္။ ထိုင္းနယ္စပ္မွာ သူတို႔ရဲ႕တပ္ေတြ အမ်ားႀကီး တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္သြားပါတယ္။<br /><br />ဗကပၿပဳိကြဲေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးအရ ျပည္သူေတြဖက္က အသာစီးရေနပါေသးတယ္။ ဒါကို ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲက အထင္ရွားဆံုး သက္ေသျပခဲ့ပါတယ္။ ျပည္သူလူထုႀကီးက မဲပံုေအာထည့္ခဲ့တာကိုၾကည့္ရင္ ျပည္သူလူထုထဲမွာ တိုက္ပြဲစိတ္ဓာတ္ေတြ လႊမ္းမိုးၿဖိဳးေဝေနဆဲဆိုတာကို ျပေနပါတယ္။ ေနာက္တပြဲ စမ္းခ်င္ေသးလားဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး ရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အခုအခါမွာ အေျခအေနက အဲဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ဳိးအစားအရ သူ႔ဖက္က အမ်ားႀကီး သာေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေထာင္ထဲထည့္ပစ္တာ၊ သစၥာေဖာက္ေတြ ေမြးထုတ္တာ၊ ခြဲထုတ္တာ၊ ကိုယ့္အတြင္းက ကြဲၿပဲတာ၊ တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနတာေတြဟာ နအဖအဖို႔ အက်ဳိးရွိသေလာက္ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံရမွာပါ။ နအဖအဖို႔ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ မဟုတ္ေတာင္မွ သူတို႔လုပ္ခ်င္တာေတြကို လုပ္ႏိုင္ေနပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္ဖက္က အားမရွိလို႔ဆိုတာ အထူးေျပာစရာမလိုပါဘူး။<br /><br />ဒီလို အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ေျပာင္းလဲမပစ္ႏိုင္သေရြ႕ ဘာမွျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးဆိုတာ သတိျပဳရပါမယ္။ ကိုယ့္ဖက္က သိသိသာသာႀကီး အားနည္းေနရင္ လူထုကိုလည္း လႈပ္ႏိႈးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ထိေရာက္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈႀကီးေတြလည္း ဆင္ႏႊဲႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုလိုအေနအထားမွာ နအဖကို အျပတ္အလဲ ထိုးႏိုင္မယ့္ တိုက္ပြဲႀကီး သူ႔အလိုလို ေပၚလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရပါဘူး။ စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးအခင္းဟာ မထင္တဲ့ေနရာက မထင္ဘဲ ေပၚထြက္လာတာဆိုေတာ့ နအဖေရာ အတိုက္အခံေတြပါ ျပင္ဆင္မႈမရွိ၊ အလစ္အငိုက္ ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အတိုက္အခံေတြအဖို႔ တိုက္ပြဲကို တျခားနယ္ပယ္ေတြထဲ မတိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ခဲ့ဘူးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြဟာ အထီးက်န္ တိုက္ပြဲဝင္ရသလို ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ တန္ဖိုးမေသးတဲ့ သင္ခန္းစာပါ။<br /><br />ျပည္သူလူထုက စားဝတ္ေနေရးထဲ နစ္ေနတယ္၊ ေၾကာက္ေနတယ္ဆိုတာဟာ ယာယီကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၇-၈၈ ကာလေတြတုန္းကလည္း ျပည္သူလူထုရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ေငြစကၠဴေတြ အလဟႆျဖစ္ကုန္ရတဲ့ အေမွာင့္ေၾကာင့္ ပိုဆိုးေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒီလို ေျပာနည္းရဲ႕ ေလာဂ်စ္အတုိင္းဆိုရင္ လူေတြဟာ စားဝတ္ေနေရးေျပလည္မွ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၾကမွာလိုလို၊ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပၾကမွာလိုလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္မယ့္ လူေတြကသာ ျပည္သူလူထုကို တကယ္တမ္း သေဘာေပါက္ေအာင္၊ တကယ္ယံုၾကည္လာေအာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အိမ္ရွင္မေတြေတာင္မွ ျငဳတ္ဆံုနဲ႔ တံျမက္စည္းကို ေအာက္ခ်ၿပီး လမ္းေပၚကို ထြက္လာၾကမွာပါ။ ကိုယ့္ဖက္က ျပင္ဆင္တာ၊ လုပ္ကိုင္တာမေကာင္းတာကို ျပည္သူလူထုအေပၚ ပံုခ်လို႔ အေျဖမထြက္ပါဘူး။ ျပည္သူလူထု နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္၊ ပါဝင္ခ်င္ေအာင္ ကိုယ္က လုပ္မျပ၊ ေျပာမျပႏိုင္တာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွစ္ေလးလံုး တုန္းက လူထုႀကီးပါလာတာဟာ ေရွ႕ကလုပ္ျပတဲ့ လူေတြ မ်ားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာတာသက္သက္နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို မလိုလားသူေတြအဖို႔ ဒီေန႔ အဓိကလုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းဟာ အင္အားအခ်ဳိးအစား ေျပာင္းလဲႏိုင္ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အင္အားအခ်ဳိးအစား ေျပာင္းလဲေရးဆိုတာမွာ ျပည္တြင္းမွာ အင္အားအခ်ဳိးအစား ေျပာင္းလဲေရးကို ေျပာတာပါ။ ျပည္ပမွာကေတာ့ အခုေတာင္မွ ကိုယ့္ဖက္က အေရအတြက္အရေရာ၊ ႏိုင္ငံေရးအရေရာ အမ်ားႀကီး သာလြန္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ကိုယ့္တိုင္းျပည္ၾကမၼာကို ကိုယ့္လက္ထဲမွာထား၊ ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႔ကိုယ္ ဖန္တီးဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ သူတပါးႏိုင္ငံက၊ ျပည္ပက ပါဝင္ေျဖရွင္းတာဟာ အက်င့္ပါတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို သမိုင္းေၾကာင္းရွိခဲ့လို႔ အခုအထိ ကိုယ့္ျပည္တြင္းေရးကိစၥေတြ ေျဖရွင္း၊ လုပ္ကိုင္ရာမွာ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြ ကန္႔လန္႔ပါေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ကမၻာမွာ အမ်ားအျပား ေတြ႔ေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ေစတဲ့အျပင္ ၾကာေတာ့ ပို႐ႈပ္ေထြးတာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။<br /><br />ျပည္ပအကူအညီဆိုတာ မလိုအပ္ဘူးမဟုတ္၊ လိုအပ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီေန႔ ကာလလိုအခါမွာ ကိုယ့္အတြက္အက်ဳိးရွိရင္ လက္ခံရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို အဓိကအခန္း မပို႔မိဖို႔ သိပ္သတိထားရပါမယ္။ ေနာက္ၿပီး ျပည္ပအကူအညီဆိုတာဟာ ကိုယ္က ေတာင္းခ်င္တိုင္း ေတာင္းလို႔ရတာမဟုတ္၊ သူတို႔က သူတို႔ႏိုင္ငံအတြက္ အက်ဳိးရွိတယ္ထင္မွ ေပးတယ္ဆိုတာကို ေမ့လို႔မျဖစ္ပါဘူး။ တဆက္ထဲမွာ ျပည္ပအကူအညီ ေလ်ာ့နည္းသြားလို႔ စိတ္ပ်က္တာ၊ မ်ားလာလို႔ အားတက္တာ စသျဖင့္ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဒီတေကြ႔မွာ ႏိုင္ငံတကာအေျခအေနဟာ ဘာမဆို ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကိုယ့္တပ္ကိုယ္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔လိုသလို ေရွ႕ေျခလွမ္းကို ျပည္တြင္းဖက္ ေသခ်ာဦးတည္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><br />ျပည္တြင္းမွာ ကိုယ့္အင္အားေတြ တိုးပြားသလား၊ ဆုတ္ယုတ္သလားဆိုတာသာ အေရးႀကီးဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕ အေရးေတာ္ပံုကို ဒီအခ်က္က အဆံုးအျဖတ္ေပးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေျခအေနကို ရဲရဲၾကည့္ပါ။ အမွန္ကို ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ အေျခအေနမွန္ေပၚ ကေန လုပ္ငန္းခ်မွတ္ပါ။ လက္ေတြ႔လည္းလုပ္ပါ။<br /><br />ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6518489623767990385?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-89724605179332713692009-08-27T18:15:00.000-07:002009-08-27T18:16:21.766-07:00<center><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8qt-UXB5gy0&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8qt-UXB5gy0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8972460517933271369?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-73056686276781877532009-07-06T03:42:00.000-07:002009-07-06T03:46:02.029-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlHVrLZ8D7I/AAAAAAAAQRA/7PGkT6Qvd8I/s1600-h/47+Anni+7July+2009.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 332px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlHVrLZ8D7I/AAAAAAAAQRA/7PGkT6Qvd8I/s400/47+Anni+7July+2009.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355296369692905394" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-7305668627678187753?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-36774962672849796512009-07-06T03:09:00.000-07:002009-07-06T03:09:01.037-07:00(စိုးေနလင္း)<br /><br />အဲ့ဒီလို<br />ႏွစ္လံုးေပါက္ေအာင္ ေစာင့္ခဲ့ရ<br />ဒဏ္ရာက် ေသြးစက္ေတြလို<br />ေန႔ရက္ေတြကို<br />တရက္ခ်င္း ေရတြက္ရင္း<br />ေလညႇင္းမဲ့<br />လေရာင္မဲ့<br />ၾကယ္စင္အလင္း ခ်စ္ျခင္းမဲ့<br />သားရဲတြင္း ေလွာင္စိမ့္ျခင္းထဲ<br />ကြဲရွအိပ္မက္ေတြကို စပ္ဆက္<br />မနက္ျဖန္ဆိုတာကလည္း…..။<br /><span id="fullpost"><br />ခြဲခြာျခင္း အတြက္<br />ေပါက္ကြဲသံစဥ္ ျပင္းျပင္းနဲ႔<br />ရက္ပ္သီခ်င္းတပုဒ္ သီဆိုပါ<br />အခ်ိန္ဟာ မႈန္မိႈင္းဆဲ<br />အားနည္းေျမျပင္ကို လႈပ္ႏိႈးလို႔<br />ေလးညိႇဳ႕သံ ေပးရေပလိမ့္မယ္။<br /><br />ေ၀းလြင့္ေကာင္းကင္ အျပာေရာင္<br />ပီကာဆို ငွက္ရဲ႕ေတာင္ပံ ခတ္သံမွာ<br />ပါလက္စတိုင္း အစၥေရးလ္<br />“ဒါဖား” ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တဲ့<br />ေသြးစြန္းလက္ေတြကို ေဆးေၾကာဖို႔<br />သူတို႔ ႀကိဳးစားေနၾကၿပီ<br />ဧရာ၀တီ….ေရ။<br /><br />ေဟာဒီရြက္ေႂကြေတာထဲ မေတာ့<br />ေမ့ေလ်ာ့မိန္းမူးျခင္္း ေလ႐ူးက<br />ပင္ပ်ိဳေတြကို ပူး၀င္ေႏွာက္ယွက္<br />ေစ်းကြက္ရ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း တိမ္တိမ္မွာ<br />အခ်ိန္ေတြကို ရွည္လွ်ားေစလိုက္ျပန္ရဲ႕ …။<br /><br />မွားယြင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြဟာ<br />စစ္ပြဲေတြကို ျဖစ္ပြားေစနုိင္တယ္ကြယ္႔…<br />အဲဒီ အေမွာင္တြင္းနက္ က်ဥ္းက်ဥ္းထဲ<br />က်ားကုတ္က်ားခဲ ယက္သြင္း<br />အဆိပ္ျပင္းေႁမြဆိုးေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းထဲမွာ<br />ကမၻာႀကီးရဲ႕ ကံၾကမၼာ<br />လဆန္း လဆုတ္<br />သမုဒၵရာေအာက္ မီးေတာင္မ်ားရွိေလရဲ႔ …။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ<br />ေျခရာေတြကို အထပ္ထပ္ေဖ်ာက္ဖ်က္<br />ေနာက္ပြက္စာ မ်က္ႏွာေတြထဲ<br />သဲထဲေရသြန္ေန႔ရက္တို႔ အတံုးအ႐ံုး<br />အမည္းေရာင္ မ်က္လွည့္ပံုးတခုမွာ<br />သစၥာတရားကို ေမႊေႏွာက္ထားခဲ့ၾက<br />အရွည္ေမ်ာဆံုး ညကို<br />ကုန္ဆံုးလြန္ေျမာက္ ပစ္လိုက္ခ်င္ၿပီ။ ။<br /></span><br /><br />(၁၇-၈-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3677496267284979651?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-11901718808589158562009-07-06T02:12:00.000-07:002009-07-06T02:13:51.249-07:00(စိုးေနလင္း)<br /><br />အနာဂတ္ပံုျပမ်ဥ္းကို မွန္းဆမရ<br />ဒီကေန႔ မေန႔က<br />ဘာဆိုဘာမွ ေက်ာခ်စရာမရွိ<br />ဇာတိ ဇရာ၊ ဗ်ာတိ မရဏာ<br />ေသခ်ာျခင္းကို မေသခ်ာခ်င္ေသးေသာခဏ။<br /><span id="fullpost"><br />ႏြံတြင္းနက္နက္ တခုထဲမွာ<br />ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး<br />ဒါဟာ ဘာ၀နာပြားတရားယူစရာလား<br />ၾကာၾကာ၀ါးစရာ မလိုေသာခါးသည္းျခင္း<br />သီခ်င္းျဖစ္သြားတဲ့အခါ ရသ<br />အေ၀းၾကည့္မွာ လွပေနျပန္၏။<br /><br />ကံကံ၏ အေၾကာင္းတရားဆိုလည္း<br />ခဲေလသမွ်ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ေကာင္းကင္ထဲ<br />စံလြဲတန္ဘိုးမ်ားက မင္းမူ<br />“လူ” ၏ အဓိပၸာယ္သတ္မွတ္စံႏႈန္းကိန္း<br />ပိန္းပိန္းပိတ္ ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရၿပီ။<br /><br />ငါဟာ<br />စိ္တ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ထဲ ကၽြံနစ္<br />ျမစ္ကိုအလ်ားလိုက္ ကူးေနမိေလသလား<br />ပ်ားပန္းခတ္ ေနရာယူေနသူေတြၾကားမွာ<br />(ဇာတ္သိမ္းခန္းကုိ)<br />ေနာက္ဆံုးတန္းက ၾကည့္ခြင့္ရရင္ပဲ<br />သဲထဲေရသြန္ဘ၀ကို ေက်နပ္<br />ခပ္မဆိတ္ ေနပစ္လိုက္ခ်င္ၿပီ။ ။<br /></span><br /><br />(၃၁-၁၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1190171880858915856?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-43910161946461251782009-07-06T02:10:00.000-07:002009-07-06T02:12:08.339-07:00(ကမာပုလဲ)<br /><br />အိပ္မက္ေတြကပဲ ေၾကးႀကီးေနတာလား<br />ကိုယ္ကပဲ ရင္းစားေပးရမွာ တြန္႔ေနတာလား<br />သမား႐ိိုးက် နံနက္ခင္းေတြနဲ႔သာ<br />ဒို႔တေတြ လံုးပါး ပါးလို႔ ။<br /><span id="fullpost"><br />ေျပာၾကတယ္<br />သူ႕ အလုိလို က်ဆံုးသြားမွာပါတဲ႔<br />ေျပာၾကတယ္<br />ရာသီစာ အေတြးအေခၚေတြ<br />ေအးရာေအးေၾကာင္းအယူအဆေတြ<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ္႔ေက်နပ္ေနတဲ႔<br />ေရေပၚဆီေနတတ္၊ ထိုင္တတ္၊<br />အ႐ိုးမမ်က္ေအာင္ စားေသာက္တတ္မႈေတြ။<br /><br />ကိုယ္ကပဲ အစြဲႀကီးေနတာလား<br />သူတို႔ကပဲ ေခတ္ေရွ႕ ႀကိဳေရာက္ေနတာလား<br />စကားလံုး ပဥၥလက္ေတြ ကခုန္ေနတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔<br />ဆိုခဲ ၿမဲတတ္တဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းတို႔<br />အတူတြဲ ခုတ္ေမာင္းေနတဲ႔ ရထားတစီးခမ်ာ<br />ဘယ္ဘူတာဆိုုက္ရမယ္မွန္းမသိ<br />အဲဒီအရပ္မွာ<br />စိုက္ပ်ိဳးျခင္းမဲ႔ လက္ေတြက<br />အနာဂတ္ကို ရိတ္သိမ္းမယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္<br />အေမရယ္<br />စိတ္ညစ္လိုက္တာဗ်ာ ။ ။<br /></span><br /><br />(၂၄-၁၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4391016194646125178?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-39117825272708779452009-07-06T02:06:00.000-07:002009-07-06T02:09:04.080-07:00(သစ္ေကာင္းအိမ္)<br /><br />မေသခ်ာတာက<br />အိုရန္ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာလား<br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာလား<br /><br />မေသခ်ာတာက<br />စတာလင္ေခတ္ထဲမွာလား<br />နာဇီစစ္ဖိနပ္ေအာက္မွာလား<br /><span id="fullpost"><br />ေခ်ာင္းတခ်က္ဟန္႔ရင္း<br />ဖန္ခြက္ထဲ<br />ေရကို အသံထြက္ေအာင္ေလာင္းထည့္<br />သတင္းပဲလႊင့္လႊင့္<br />သီခ်င္းပဲ လႊင့္လႊင့္<br />(လူသံၾကားရၿပီးေရာ)<br />ေရဒီယိုကိုဖြင့္ထားခဲ့။<br /><br />စာမ်က္ႏွာလည္း ျပည့္စံုပါတယ္<br />ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္လည္း ျပည့္စံုပါတယ္<br /><br />အီးေမးလ္နဲ႔<br />ပန္းျခင္းေလာက္ပဲ<br />ဒီ၀တၳဳရဲ႕<br />မ်က္ႏွာဖံုးေအာက္<br />လူနာေမးေရာက္ခဲ့တာက<br />“ႂကြက္ေသ” ဟာ<br />“ဟစ္တလာ” ထက္<br />ေၾကာက္စရာေကာင္းလို႔ပဲျဖစ္မယ္။ ။<br /><br />*ပလိပ္= ျပင္သစ္ျဖစ္တည္မႈပဓာန၀ါဒ စာေရးဆရာႀကီးအဲလ္ဘတ္ကမူး၏ ၀တၳဳ<br /></span><br /><br />(၁၈-၁၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3911782527270877945?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-12300177878095990642009-07-06T02:05:00.000-07:002009-07-06T02:06:27.459-07:00(ဒီလက္မ်ဳိး)<br /><br />တြယ္ရာမဲ့ညမွာ<br />ႀကိတ္ၿပီးက်တဲ့မ်က္ရည္ေတြက<br />တျဖည္းျဖည္းက်ယ္ေလာင္လာတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ခ်စ္ႏွစ္သက္ေသာသူနဲ႔လည္း မေပါင္းရ<br />မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူနဲ႔လည္း ဆံုေတြ႔ရ<br />အဲဒီလိုနဲ႔<br />ညဟာပိုၿပီး အသက္၀င္လာတယ္။<br /><br />ေရာင္စံုမီးေတြလင္းလာတယ္<br />မိတ္ကပ္န႔ံေတြသင္းလာတယ္<br />ဘီယာပုလင္းေတြ ပိုပိုၿပီးမ်ားလာတယ္။<br /><br />အေမ့က်န္းမာေရး<br />ေမာင္ေလးေတြေက်ာင္းတက္ဖို႔<br />ေလျဖတ္ထားတဲ့အေဖ<br />ဟဲလို ဦးအားလား ဘယ္မွာေတြ႔ၾကမလဲဟင္<br />ဟုတ္ကဲ့<br />ဒုသနေသာဟာ ေရတိမ္နစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />တေယာက္ကိုတေယာက္<br />ကယ္တင္မယ့္ စြန္႔စားခန္းေတြၾကားထဲ<br />ဘယ္သူမွမသိလိုက္တဲ့ မ်က္ရည္တစက္<br />တိတ္တိတ္ေလး က်သြားခဲ့ပါတယ္။<br /></span><br /><br />(၁၄-၁၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1230017787809599064?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-54331702121121873092009-07-06T02:03:00.000-07:002009-07-06T02:05:34.917-07:00(ဒီလက္မ်ဳိး)<br /><br />တြယ္ရာမဲ့ညမွာ<br />ႀကိတ္ၿပီးက်တဲ့မ်က္ရည္ေတြက<br />တျဖည္းျဖည္းက်ယ္ေလာင္လာတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ခ်စ္ႏွစ္သက္ေသာသူနဲ႔လည္း မေပါင္းရ<br />မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူနဲ႔လည္း ဆံုေတြ႔ရ<br />အဲဒီလိုနဲ႔<br />ညဟာပိုၿပီး အသက္၀င္လာတယ္။<br /><br />ေရာင္စံုမီးေတြလင္းလာတယ္<br />မိတ္ကပ္န႔ံေတြသင္းလာတယ္<br />ဘီယာပုလင္းေတြ ပိုပိုၿပီးမ်ားလာတယ္။<br /><br />အေမ့က်န္းမာေရး<br />ေမာင္ေလးေတြေက်ာင္းတက္ဖို႔<br />ေလျဖတ္ထားတဲ့အေဖ<br />ဟဲလို ဦးအားလား ဘယ္မွာေတြ႔ၾကမလဲဟင္<br />ဟုတ္ကဲ့<br />ဒုသနေသာဟာ ေရတိမ္နစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />တေယာက္ကိုတေယာက္<br />ကယ္တင္မယ့္ စြန္႔စားခန္းေတြၾကားထဲ<br />ဘယ္သူမွမသိလိုက္တဲ့ မ်က္ရည္တစက္<br />တိတ္တိတ္ေလး က်သြားခဲ့ပါတယ္။<br /></span><br /><br /><br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5433170212112187309?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-64334225049637814282009-07-06T02:01:00.000-07:002009-07-06T02:02:51.373-07:00(ၿငိမ္းလူ)<br /><br />ေထာင္ေတြကို<br />ေအာင္ေျမတဲ့<br /><br />ဘုရားဘုရား<br />က်ဳပ္လည္းလိုက္ပါရေစ<br />အဲ့ဒီေအာင္ေျမေတြဆီ<br /><span id="fullpost"><br />ဓမၼကို တခါ႐ိုက္တုိင္း<br />လႈိင္းေတြပိုထန္<br />မုန္းတုိင္းဆန္လာတယ္။<br /><br />ခုေတာ့<br />ၿမိဳ႕ျပကလူအားလုံး<br />ေတာပုန္းႀကီးစံဖဲ<br /><br />ဒီမွာ ယက္ပတူရွင္ကို<br />ကမၻာ့ေျမပုံေပၚက<br />ပုတ္သင္ညိဳေလာက္ရွိတဲ့<br />ၿမိဳ႕မွာ<br /><br />လက္နက္ေတာ့မခ်ဘူး<br />ပန္းေလးေတြပြင့္ေနၾကတယ္<br />သူပုန္ထမယ္<br />လိုက္မလား<br /></span><br /><br />(၃၀-၁၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6433422504963781428?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-80549555774686826352009-07-06T01:57:00.001-07:002009-07-06T02:01:08.398-07:00(ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ)<br /><br />“အေမ ေနေကာင္းလား” လို႔<br />ခရီးေရာက္မဆိုက္ က်ေနာ္တို႔ ေျပးေတြ႕ေတာ့<br />ခပ္ေႏြးေႏြး ရင္ေငြ႕က<br />က်ေနာ္တို႔ဆီ ျပန္ေျပးလာ<br />“ငါ့သားတို႔ ဘယ္ရထားနဲ႔ လာၾကလဲကြဲ႕<br />ထိုင္ၾက … ထိုင္ၾက” တဲ့<br />ေႏြးေထြးတဲ့ အေမ့ ႏႈတ္ဆက္သံ<br />ၾကည္ေမြ႕တဲ့ အေမ့ အၿပံဳး<br />က်ေနာ္တို႔ကို ဖံုးလႊမ္း<br />ခရီးပန္းသမွ်<br />က်ေနာ္တို႔ လန္းဆန္းခဲ့ရပါတယ္ အေမ …။<br /><span id="fullpost"><br />“အေမ … ဒီမွာ ဆရာေျမဇာ<br />ဒီမွာ ဆရာ၀သုန္<br />ဟိုဘက္ခံုမွာ ကိုေအာင္ေ၀း<br />ဒီေဘးက ကိုသာခ်ဳိ<br />ဟိုဘက္က ကိုခ်စ္၀င္းေမာင္” လို႔<br />ခပ္႐ို႕႐ို႕ က်ေနာ္ မိတ္ဆက္ေတာ့ …<br />အေမက<br />“ျမင္တာေပါ့ ငါ့သား<br />အေမ့သားေတြ အားလံုးကို<br />အေမ အကုန္လံုး ျမင္တာေပါ့” ဆိုၿပီး<br />ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနတဲ့<br />အေမ့ရဲ႕ပံုရိပ္<br />ရင္ထဲကို ယိုဖိတ္စီးဆင္း<br />ေအးျမတဲ့ ျမစ္တစင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ အေမ …။<br /><br />“ငါ့သားေတြ အရက္ သိပ္မေသာက္ၾကနဲ႔ေနာ္”<br />“အေမတို႔ဘက္ကလူေတြ အသက္ရွည္တာကိုပဲ အေမျမင္ခ်င္တယ္”<br />“ကိုခ်စ္၀င္းေမာင္တို႔၊ ကိုလြဏ္းေဆြတို႔<br />မဂၢဇင္းေတြ အေျခအေန ေကာင္းၾကရဲ႕လား<br />အေမ့စာမူေတြ အခ်ိန္မီရၾကရဲ႕လား<br />အေမလည္း ေရးျဖစ္တာဆိုလို႔<br />ကို၀င္းၿငိမ္း၊ ကလ်ာနဲ႔ဆို ဒီေလးအုပ္ပဲ ရွိတာ<br />ငါ့သားတို႔ အဆင္မေျပရင္<br />အေမ့ကို စာမူခ မေပးနဲ႔ေနာ္” လို႔<br />တိုးလ်လ် အသံနဲ႔<br />စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ စကား<br />အေမေျပာၾကားေလေတာ့<br />က်ေနာ့္စိတ္ထဲ<br />ပီတိေတြနဲ႔ အားျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ အေမ …။<br /><br />ဦးပိန္တံတားေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း<br />ေလညင္းက ေျပး၀င္ေဆာင့္ေတာ့<br />က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ျဖစ္သြား<br />အဲဒီ အေၾကာင္းတရားထဲမွာ<br />က်ေနာ္လို အယ္ဒီတာ ငခြၽတ္ငတားေလးကို<br />အေမက စာမူေတြ ခ်ီးျမႇင့္ၿပီး<br />အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တာဟာ<br />အဓိက အေၾကာင္းတရားပါ အေမ …။<br /><br />ႏွင္းျမဴေတြ ေ၀ေနတဲ့<br />ေတာင္သမန္ နံနက္ခင္းမွာ<br />အေမ့ေမတၱာေတြက<br />ႏွင္းျမဴေတြနဲ႔အတူ ႐ြာက်<br />အယူအဆတူ<br />ယံုၾကည္ခ်က္တူ<br />ရည္မွန္းခ်က္တူ<br />ရင္ဘတ္ခ်င္းတူၾကတဲ့<br />အေမ့သား အေမ့သမီးေတြအားလံုး<br />အၿပံဳးကိုယ္စီ ယွက္သန္း<br />အလြမ္းကိုယ္စီ ေပြ႕ေထြး<br />အနာဂတ္ေရးအတြက္ တိုင္ပင္<br />ေတာင္သမန္ တခြင္လံုး<br />ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ရသေတြ ျပည့္ဖံုး<br />ေပ်ာ္လို႔မဆံုး ျပံဳးလို႔မ၀ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္ အေမ …။<br /><br />အခုေတာ့<br />အေမ့သား အေမ့သမီးေတြလည္း<br />စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေအာက္မွာ<br />တမလြန္ ေရာက္သူေရာက္<br />ဘ၀တကၠသိုလ္ ေရာက္သူေရာက္<br />လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ ေရာက္သူေရာက္<br />တတိယႏိုင္ငံ ေရာက္သူေရာက္<br />ကေမာက္ကမ<br />ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔<br />ေျပးလႊား႐ုန္းကန္ေနၾကရေပမယ့္<br />အေမ့ ေမတၱာထီးရိပ္က<br />က်ေနာ့္တို႔အေပၚ<br />ထာ၀ရ အုပ္မိုးေပးထားလို႔<br />စိတ္ဓာတ္ခြန္အား မေဖာက္မျပန္နဲ႔<br />ေျဖာင့္မွန္တဲ့ လမ္းေပၚမွာ<br />က်ေနာ္တို႔ ဆက္ေလွ်ာက္ေနႏိုင္တာပါ အေမ …။<br /><br />အခုအခါမွာ<br />လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမေရာက္<br />အေမ့သား တေယာက္အေနနဲ႔<br />“အေမ ေနေကာင္းလား” လို႔<br />ေျပးေတြ႕ ႏႈတ္ဆက္ခြင့္မရတာ<br />သံုးႏွစ္သံုးလီ ၾကာခဲ့ေပမယ့္<br />အေမဟာ က်ေနာ္နဲ႔ မေ၀း<br />က်ေနာ့္ရဲ႕ အေတြး၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ေဘးမွာ<br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ အဘိဓမၼာ<br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေမတၱာတရား<br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြနဲ႔<br />ထာ၀ရ အနီးကပ္<br />မတ္မတ္ရပ္ေနဆဲလို႔<br />ယံုၿမဲယံုၾကည္လ်က္ပါ အေမ …။ ။<br /></span><br /><br />(၂၉-၁၁-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8054955577468682635?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-87531822644442697802009-07-06T01:57:00.000-07:002009-07-06T01:59:37.735-07:00(ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ)<br /><br />“အေမ ေနေကာင္းလား” လို႔<br />ခရီးေရာက္မဆိုက္ က်ေနာ္တို႔ ေျပးေတြ႕ေတာ့<br />ခပ္ေႏြးေႏြး ရင္ေငြ႕က<br />က်ေနာ္တို႔ဆီ ျပန္ေျပးလာ<br />“ငါ့သားတို႔ ဘယ္ရထားနဲ႔ လာၾကလဲကြဲ႕<br />ထိုင္ၾက … ထိုင္ၾက” တဲ့<br />ေႏြးေထြးတဲ့ အေမ့ ႏႈတ္ဆက္သံ<br />ၾကည္ေမြ႕တဲ့ အေမ့ အၿပံဳး<br />က်ေနာ္တို႔ကို ဖံုးလႊမ္း<br />ခရီးပန္းသမွ်<br />က်ေနာ္တို႔ လန္းဆန္းခဲ့ရပါတယ္ အေမ …။<br /><span id="fullpost"><br />“အေမ … ဒီမွာ ဆရာေျမဇာ<br />ဒီမွာ ဆရာ၀သုန္<br />ဟိုဘက္ခံုမွာ ကိုေအာင္ေ၀း<br />ဒီေဘးက ကိုသာခ်ဳိ<br />ဟိုဘက္က ကိုခ်စ္၀င္းေမာင္” လို႔<br />ခပ္႐ို႕႐ို႕ က်ေနာ္ မိတ္ဆက္ေတာ့ …<br />အေမက<br />“ျမင္တာေပါ့ ငါ့သား<br />အေမ့သားေတြ အားလံုးကို<br />အေမ အကုန္လံုး ျမင္တာေပါ့” ဆိုၿပီး<br />ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနတဲ့<br />အေမ့ရဲ႕ပံုရိပ္<br />ရင္ထဲကို ယိုဖိတ္စီးဆင္း<br />ေအးျမတဲ့ ျမစ္တစင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ အေမ …။<br /><br />“ငါ့သားေတြ အရက္ သိပ္မေသာက္ၾကနဲ႔ေနာ္”<br />“အေမတို႔ဘက္ကလူေတြ အသက္ရွည္တာကိုပဲ အေမျမင္ခ်င္တယ္”<br />“ကိုခ်စ္၀င္းေမာင္တို႔၊ ကိုလြဏ္းေဆြတို႔<br />မဂၢဇင္းေတြ အေျခအေန ေကာင္းၾကရဲ႕လား<br />အေမ့စာမူေတြ အခ်ိန္မီရၾကရဲ႕လား<br />အေမလည္း ေရးျဖစ္တာဆိုလို႔<br />ကို၀င္းၿငိမ္း၊ ကလ်ာနဲ႔ဆို ဒီေလးအုပ္ပဲ ရွိတာ<br />ငါ့သားတို႔ အဆင္မေျပရင္<br />အေမ့ကို စာမူခ မေပးနဲ႔ေနာ္” လို႔<br />တိုးလ်လ် အသံနဲ႔<br />စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ စကား<br />အေမေျပာၾကားေလေတာ့<br />က်ေနာ့္စိတ္ထဲ<br />ပီတိေတြနဲ႔ အားျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ အေမ …။<br /><br />ဦးပိန္တံတားေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း<br />ေလညင္းက ေျပး၀င္ေဆာင့္ေတာ့<br />က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ျဖစ္သြား<br />အဲဒီ အေၾကာင္းတရားထဲမွာ<br />က်ေနာ္လို အယ္ဒီတာ ငခြၽတ္ငတားေလးကို<br />အေမက စာမူေတြ ခ်ီးျမႇင့္ၿပီး<br />အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တာဟာ<br />အဓိက အေၾကာင္းတရားပါ အေမ …။<br /><br />ႏွင္းျမဴေတြ ေ၀ေနတဲ့<br />ေတာင္သမန္ နံနက္ခင္းမွာ<br />အေမ့ေမတၱာေတြက<br />ႏွင္းျမဴေတြနဲ႔အတူ ႐ြာက်<br />အယူအဆတူ<br />ယံုၾကည္ခ်က္တူ<br />ရည္မွန္းခ်က္တူ<br />ရင္ဘတ္ခ်င္းတူၾကတဲ့<br />အေမ့သား အေမ့သမီးေတြအားလံုး<br />အၿပံဳးကိုယ္စီ ယွက္သန္း<br />အလြမ္းကိုယ္စီ ေပြ႕ေထြး<br />အနာဂတ္ေရးအတြက္ တိုင္ပင္<br />ေတာင္သမန္ တခြင္လံုး<br />ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ရသေတြ ျပည့္ဖံုး<br />ေပ်ာ္လို႔မဆံုး ျပံဳးလို႔မ၀ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္ အေမ …။<br /><br />အခုေတာ့<br />အေမ့သား အေမ့သမီးေတြလည္း<br />စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေအာက္မွာ<br />တမလြန္ ေရာက္သူေရာက္<br />ဘ၀တကၠသိုလ္ ေရာက္သူေရာက္<br />လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ ေရာက္သူေရာက္<br />တတိယႏိုင္ငံ ေရာက္သူေရာက္<br />ကေမာက္ကမ<br />ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔<br />ေျပးလႊား႐ုန္းကန္ေနၾကရေပမယ့္<br />အေမ့ ေမတၱာထီးရိပ္က<br />က်ေနာ့္တို႔အေပၚ<br />ထာ၀ရ အုပ္မိုးေပးထားလို႔<br />စိတ္ဓာတ္ခြန္အား မေဖာက္မျပန္နဲ႔<br />ေျဖာင့္မွန္တဲ့ လမ္းေပၚမွာ<br />က်ေနာ္တို႔ ဆက္ေလွ်ာက္ေနႏိုင္တာပါ အေမ …။<br /><br />အခုအခါမွာ<br />လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမေရာက္<br />အေမ့သား တေယာက္အေနနဲ႔<br />“အေမ ေနေကာင္းလား” လို႔<br />ေျပးေတြ႕ ႏႈတ္ဆက္ခြင့္မရတာ<br />သံုးႏွစ္သံုးလီ ၾကာခဲ့ေပမယ့္<br />အေမဟာ က်ေနာ္နဲ႔ မေ၀း<br />က်ေနာ့္ရဲ႕ အေတြး၊ က်ေနာ့္ရဲ႕ေဘးမွာ<br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ အဘိဓမၼာ<br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေမတၱာတရား<br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြနဲ႔<br />ထာ၀ရ အနီးကပ္<br />မတ္မတ္ရပ္ေနဆဲလို႔<br />ယံုၿမဲယံုၾကည္လ်က္ပါ အေမ …။ ။<br /></span><br /><br />(၂၉-၁၁-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8753182264444269780?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-25981906696096336622009-07-06T01:56:00.000-07:002009-07-06T01:57:32.649-07:00(စိုးေနလင္း)<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးမွာ<br />အေမ့ေက်းဇူးတရားေတြ ရွိခဲ့တယ္<br /><br />ျမန္မာ စာေပအေရးအသားမွာ<br />အေမ့ေက်းဇူးတရားေတြ ရွိခဲ့တယ္<br /><span id="fullpost"><br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ စတုတၳမ႑ိဳင္ခိုင္တည္ျမင့္မားေရးမွာ<br />အေမ့ေက်းဇူးတရားေတြ ရွိခဲ့တယ္<br /><br />ျမန္မာျပည္သူလူထု အက်ဳိးစီးပြား<br />လူတန္းစားတိုက္ပြဲ တရားမွ်တမႈ လူ႔အခြင့္အေရး<br />ဒီမုိကေရစီေရး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈေတြမွာ<br />အေမ့ေက်းဇူးတရားေတြ ရွိခဲ့တယ္<br /><br />လူထုေဒၚအမာ<br />(သူဟာ)<br />သမိုင္းစဥ္လာ ကေလာင္သြား<br />ျမားသြားလို ခၽြန္ျမစူးရွ<br />အဓမၼအားလံုးရဲ႕ ရန္သူ<br />ျပည္သူလူထုရဲ႕ ႏွလံုးသား<br />အစားထုိးမရႏိုင္တဲ့ အေမ။<br /><br />အေမဟာ<br />ေရ ေျမ ေလ မီး<br />ဓာတ္ႀကီးေလးပါး<br />႐ုပ္တရားမ်ားမွ လြန္ေျမာက္<br />ကြယ္ေပ်ာက္မသြားႏိုင္ဘူးေလ။ ။<br /><br />(အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ အသက္ (၉၂) ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ကို ဒီကဗ်ာနဲ႔ ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳပါတယ္)<br /></span><br /><br />(၂၉-၁၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2598190669609633662?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-17595046980812216472009-07-06T01:53:00.000-07:002009-07-06T01:55:40.653-07:00(ရဲ၀င့္သူ)<br /><br />ဒါဟာတကယ့္ကို ျဖစ္ခဲ့တာ<br />ရယ္ရမလို ငိုရမလိုပါပဲ<br />“ညီေလးေရ”<br />မင္းစားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့<br />အင္းယားက ဗူးသီးေက်ာ္ေတာင္<br />တကယ့္ကို ဒီမိုကေရစီေရးျဖစ္ခဲ့ၿပီ…<br /><span id="fullpost"><br />ဒင္းတို႔က ငရဲကိုေတာင္<br />အာဏာသိမ္းလိုက္ၾက<br />အုတ္တခ်ပ္ သဲတပြင့္မ်ားလည္း<br />“အိမ္ျပန္လမ္းေ၀း” လို႔ေအာ္ဆိုရင္း<br />“ၿမိဳ႕ျပလေရာင္တမ္းခ်င္း” နဲ႔သာ။<br /><br />ေမာ္ဒန္ခ်စ္ပံုျပင္ေတာ့မဟုတ္<br />ခ်စ္သူျပန္လာခ်ိန္ကို<br />ေရဒီယိုမွာ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ခ်စ္သူေတြ<br />လမ္းမေတြဟာ ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ရဲ႕<br />ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ မဲေမွာင္ေနၿပီ။<br /><br />ဖေရာင္းတိုင္မီးေရာင္ေအာက္<br />(၂၁) ရာစု ငယ္ရြယ္သူအိမ္မက္မ်ား<br />ပိုးဖလံေတြလို ဟုိတစ ဒီတစ<br />လိပ္စာမတပ္ႏိုင္တဲ့စာေတြ<br />လြမ္းသူေတြအိပ္ယာေအာက္<br />ေခါက္႐ိုးက်ဳိးေသေနၾကၿပီ။<br /><br />အနီဆံုးေသြးေတြဟာ<br />အေမွာင္ဆံုး တံခါးေတြေနာက္<br />ရဲရဲေတာက္လို႔သာ<br />အသက္႐ႈၾကပ္ေနတဲ့ ငါ<br />ဒီအေမွာင္ဆံုးညကို<br />အျပင္းဆံုးမီးနဲ႔ ထိုးခြဲပစ္ခ်င္တယ္။ ။<br /></span><br /><br />(၂၀-၁၁-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1759504698081221647?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-13770553037839208862009-07-06T01:51:00.000-07:002009-07-06T01:52:54.122-07:00This's the poetic message of U Win Tin, the veteran<br />journalist-cum-politician given through Mr. Paulo Sergio Pinheiro<br />to all the human beings in the world.<br />uwintin<br />မွတ္ခ်က္။ ႏို၀င္ဘာ (၁၅) ၇က္က အင္းစိန္ေထာင္တြင္း သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့ေသာ<br />မစၥတာပီညဲ႐ိုးကို သတင္းစာဆရာႀကီးဦး၀င္းတင္ကေရးေပးလုိက္သည့္ ကဗ်ာျဖစ္သည္။ <br /> <br />(၁၉-၁၁-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1377055303783920886?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-38309530136733052992009-07-06T01:48:00.000-07:002009-07-06T01:50:51.439-07:00(ကမာပုလဲ)<br /><br />ေခတ္ပ်က္ထဲ<br />ငါ … အႏုပညာေျမာက္ေအာင္<br />ဆက္ထံုးေတြ<br />စံပယ္ပြင့္ေတြလို သီကုံးတုန္းက<br />ငါ့လက္ထဲ ပါမလာတဲ့<br />ေရေပၚဆီ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္မႈမ်ား …။<br /><span id="fullpost"><br />ဘုရားကားတျခား၊ ေမ်ာက္ကားတျခား<br />မိတ္ေဆြတျခား၊ ရန္သူတျခား<br />အႏုပညာတျခား၊ ေၾကးစားတျခား<br />အႏွစ္သာရတျခား၊ မာယာတျခား<br />မကြဲျပားတဲ့<br />ငါတို႔ ဘ၀ပတ္၀န္းက်င္မွာ …။<br /><br />ဒီေနရာမွာေန<br />ဒီအစားအစာကိုစား<br />ဒီေငြေၾကးကိုယူ<br />ၿပီးေတာ့<br />ဒီျပ႒ာန္းခ်က္အတိုင္းေျပာ<br />ၿပီးရင္<br />မင္းဟာ မဟာအႏုပညာရွင္က၀ိအေက်ာ္ေပါ့ …။<br /><br />ေအာ္…<br />ေတြးလိုက္တိုင္း အ႐ိုးနာသည္<br />မဆီမဆိုင္ေပမယ့္<br />ငါ့လွ်ာကိုသာ ျဖတ္လိုက္ခ်င္ရဲ႕။ ။<br /><br />(အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖႏွင့္ ဦးပုညအမွတ္တရ)<br /></span><br /><br />(၁၃-၁၁-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3830953013673305299?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-90100080401834237532009-07-06T01:45:00.000-07:002009-07-06T01:47:45.366-07:00(စိုးေနလင္း)<br /><br />ေျမသားကို ဆုပ္ကိုင္<br />ၿပိဳင္တူႀကိမ္ဆိုလိုက္ၾက …<br />အဓမၼ၀ါဒ က်ဆံုးေစ<br />အဓမၼ၀ါဒ က်ဆံုးေစ<br />အဓမၼ၀ါဒ က်ဆံုးေစ။<br /><span id="fullpost"><br />ေမတၱာတရားကို ယံုၾကည္စူးနစ္<br />အမွန္တရားကို ခ်စ္မက္<br />ဒီမိုကေရစီအတြက္ အသက္ေပးလႉ<br />သံဃာ၊ ေက်ာင္းသား၊ ျပည္သူ<br />ၿပိဳင္တူညီညာ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾက<br />အဓမၼ၀ါဒ က်ဆံုးေစ။<br /><br />ကမၻာမေၾကဘူး<br />ေရႊ၀ါေရာင္ဓမၼ ေသြးစြန္းခဲ့ရ<br />ေႂကြက်ႏွလံုးသားတို႔ ရဲျမ<br />႐ိုင္းမိုက္လိုက္ၾကပေလ …<br />ေျမငလ်င္ေတာ္လဲ ကြဲအက္<br />ဖက္စစ္ စစ္အာဏာရွင္တို႔ က်ဆံုးေစ။<br /><br />ေျမသားကို ဆုပ္ကိုင္<br />ၿပိဳင္တူတုိင္တည္လိုက္ၾက …<br />ဗုဒၶ ဓမၼ ဓမၼစက္က<br />အရက္စက္ဆံုး အာဏာစက္ကို ေအာင္ပြဲခံ<br />ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ<br />ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ<br />သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ။ ။<br /><br />(ဤကဗ်ာျဖင့္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း အသက္၊ ဘ၀၊ ေသြး၊ ေခၽြး ေပးဆပ္ခဲ့ၾက၊ ေပးဆပ္ေနဆဲျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ သံဃာ၊ ေက်ာင္းသား၊ ျပည္သူအေပါင္းအား ဦးၫႊတ္ ဂုဏ္ျပဳပါသည္။)<br /></span><br /><br />(၂၄-၁၀-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-9010008040183423753?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-21933604167254399792009-07-06T01:44:00.000-07:002009-07-06T01:45:25.261-07:00(ခင္လြန္း)<br /><br />ဒီလိုခ်ည္းေရႊ႕ေရႊ႕ လာလိုက္တာ<br />စုန္းစုန္းျမဳပ္ေတာ့မယ္။<br /><br />ေသာင္းတိုက္ကၾကားေအာင္<br />အလံေတြဆန္တက္လာၾက။<br /><span id="fullpost"><br />ႀကိဳးစကို ဆြဲထားရမလား<br />သက္ကယ္ေဘာကို ေလမႈတ္ထားရမလား<br />လူစံုမွ<br />ဥၾသသံရွည္ဆြဲရမယ္<br />“ဟလုိ အက္စ္အုိအက္စ္<br />အက္စ္အိုအက္စ္”<br />အသက္မွ်င္းမွ်င္း႐ႈကာ<br />သူလြန္ဆြဲေနတယ္<br /><br />စုန္းစုန္းျမဳပ္ေတာ့မယ္။<br /><br />ေမးခြန္းေတြ …<br />“တကိုယ္စာေဖာ့ထား႐ံုေလးနဲ႔<br />ျမဳပ္မသြားေတာ့ဘူးလား”<br />“ကိုယ့္လူတို႔<br />ေရေအာက္ျမဳပ္သြားရင္ေတာင္<br />မာလိန္မႉးဆိုတာ အတူပါသြားရမယ္” တဲ့။<br /><br />စုန္းစုန္းျမဳပ္ေတာ့မယ္။<br /><br />သမိုင္းကိုဖတ္ရင္<br />စာမက်ေစနဲ႔ကေလးေရ<br />ဒီပြဲမွာ<br />၀ါက်တေၾကာင္း လပ္သြားခဲ့။ ။<br /></span><br /><br />(၁၉-၁၀-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2193360416725439979?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-83188075647417551942009-07-06T01:41:00.000-07:002009-07-06T01:43:50.061-07:00(သစ္ေကာင္းအိမ္)<br /><br />သာသနာေတာ္ေတာင္ ေသြးစြန္းခဲ့ရ<br />ေဟာ့ဒီ ကာလဟက္တက္ႀကီးထဲ<br />အလြမ္းကိုလည္း တကၽြန္းပို႔ထားရေပါ့<br />ေမာင့္ဂူစတီနာ<br /><span id="fullpost"><br />မီးသၿဂိဳဟ္စက္တလံုးလို<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာင္ကၽြမ္းၾက<br />ပက္ပက္စက္စက္ ေလာင္ကၽြမ္းၾက<br /><br />ဒါ ႏွင္းဆီေရာင္အလွတရားလား<br />စုန္းမအိုရဲ႕ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသံေတြလား<br />ဒါမွမဟုတ္ ေသြးနံ႔ရတဲ့ ပင္လယ္လား<br /><br />ငါတို႔ ေရနန္းယာဥ္သာ သေဘၤာကို မေမွ်ာ္နဲ႔<br />ငါတို႔ ေကာင္းဘိြဳင္ႀကီး ဂၽြန္၀ိန္းကို မေမွ်ာ္နဲ႔<br /><br />၀ါးလံုးေဆြးကို အလံေထာင္လို႔<br />မိစၦာက ဟားတုိက္ရယ္ေနရဲ႕<br /><br />ငါတို႔ ဖိနပ္သာ ငါတို႔ ေသနတ္ျဖစ္တယ္<br /><br />ေသြးေႂကြးဆိုေတာ့<br />ေဆြးေႏြးဖို႔ မရွိေတာ့ပါ။ ။<br /></span><br /><br />(၁၆-၁၀-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8318807564741755194?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-63786741235094395762009-07-06T01:38:00.000-07:002009-07-06T01:40:57.859-07:00(ကမာပုလဲ)<br /><br />ဘယ္လိုေခတ္ႀကီးလဲ<br />ကိုယ့္ရင္ေသြးကို ရင္ထဲထည့္ ၀ွက္တာေတာင္<br />မလံုၿခံဳႏိုင္တဲ့အျဖစ္။<br /><span id="fullpost"><br />အေမ့ကို လြမ္းလြန္းလို႔<br />ကဗ်ာတပုဒ္ေရးၾကည့္တယ္<br />စာရြက္ေပၚမွာ မွင္ေတြကမျပာဘဲ<br />သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ေသြးေတြသာ နီရဲလို႔။<br /><br />က်ေနာ္ျပန္အလာကို မေစာင့္ႏိုင္တဲ့အေမ<br />ဒီေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ ဒီႏိုင္ငံမွာ<br />အေမအေႂကြေစာေပမယ့္<br />မႏွေျမာေတာ့ဘူး။ ။<br /></span><br /><br />(၁၂-၁၀-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6378674123509439576?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-47159573729111762422009-07-06T01:35:00.000-07:002009-07-06T01:38:02.209-07:00(ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ)<br /><br />၈၈-မ်ဳိးဆက္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းကုန္ၿပီတဲ့<br />ညက ေရဒီယိုမွာ ေၾကညာသြားတယ္<br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးလိုက္ၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br />ပခုကၠဴသံဃာႏွစ္ပါးကို ဓာတ္တိုင္မွာ ႀကိဳးတုတ္ၿပီး ႐ိုက္သတဲ့<br />ညက ေရဒီယိုမွာ ၾကားလိုက္ရတယ္<br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />သံဃာေတာ္ေတြ ပတၱနိကၠဳဇၥန ကံေဆာင္ေနၾကၿပီတဲ့<br />ညက ေရဒီယိုမွာ ေျပာသြားတယ္<br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ တင္းတိမ္ၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />သံဃာေတြေနာက္ကို ျပည္သူေတြပါလာၿပီတဲ့<br />ညက ေရဒီယုိမွာ အသံလႊင့္သြားတယ္<br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေရာင့္ရဲၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ကို စစ္ေခြးေတြ ပစ္သတ္လိုက္တာ<br />ညက တီဗီြမွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္<br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />စစ္ေခြးေတြ ပစ္သတ္တာ ျပည္သူေတြေသကုန္ၿပီတဲ့<br />ညက ဘီဘီစီမွာ ေၾကညာသြားတယ္<br />ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ၾကေတာ့မွာလား<br />တုိက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ညပိုင္း၀င္စီးတာ<br />သံဃာေတြ ေတာ္ေတာ္အဖမ္းခံရတယ္တဲ့<br />ညက အာရ္အက္ဖ္ေအမွာ ၾကားလိုက္ရတယ္<br />ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း႐ံုန႔ဲ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />သံဃာအေလာင္းတေလာင္း<br />ငါးမိုးရိပ္ေခ်ာင္းထဲမွာ ေပၚလာသတဲ့<br />မေန႔က အင္တာနက္မွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္<br />သံ႐ံုးေတြေရွ႕မွာ ဆႏၵျပ႐ံုနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ဂမ္ဘာရီ မေန႔က ျပန္သြားၿပီတဲ့<br />ညက ဗီြအိုေအမွာ ေျပာသြားတယ္<br />ဆင့္ဟိုဒင္း ေခြးေမ်ာ္႐ံုနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />သတင္းေမး သတင္းလႊင့္ရတာလည္း<br />စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ခ်ည္းပါကြယ္<br />စုတ္သပ္႐ံုေလာက္နဲ႔ပဲ ေနၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ဆႏၵျပသူေတြကို စစ္ေခြးေတြ ၀ိုင္း႐ိုက္တာ<br />စီအန္အန္မွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္<br />စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္႐ံုနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကလဲ<br />အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ<br />ငါတို႔မဲေပးထားတဲ့သူေတြ ဘယ္မွာလဲ<br />ျပည္သူေတြ ေမးေနၾကၿပီ<br />အစည္းအေ၀းထုိင္႐ံုေလာက္နဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />စတိတ္မန္႔ထုတ္႐ံုေလာက္နဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />ေရဒီယုိမွာ ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ ၿပီးၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />သံဃာေတြ ျပည္သူေတြ ေသြးေခ်ာင္းစီးေနတာေတာင္<br />အာဖရိက ျမင္းက်ားေတြလို<br />ျမက္စားမပ်က္ၾကပါလားကြာလို႔<br />အေျပာခံၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ျမန္မာျပည္သားဆိုတာ<br />ငံု႔ခံတတ္တဲ့ လူစားေတြပါကြာလို႔<br />သမိုင္းအေရးခံၾကေတာ့မွာလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />ဒီကဗ်ာကို<br />အံခ်လိုက္ရရင္<br />ေသေပ်ာ္ၿပီကြာလို႔ ယူဆေနသလား<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔ကို စိန္ေခၚေနၿပီ။<br /><br />အားလံုး …<br />အားလံုး …<br />ဒီမိုကေရစီကို လိုလားတဲ့<br />ျမန္မာျပည္သားအားလံုး<br />ၾကက္ေသ ေသမေနၾကပါနဲ႔<br />ငါတို႔ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာကို<br />ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတဲ့ သံဃာေတြက လမ္းျပသြားခဲ့ၿပီ<br />လမ္းမေပၚမွာ ပစ္သတ္ခံရတဲ့ ျပည္သူေတြက လမ္းျပသြားခဲ့ၿပီ<br />အဖမ္းဆီးခံ သံဃာနဲ႔ျပည္သူေတြက လမ္းျပသြားခဲ့ၿပီ<br />အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ဘူး<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔အားလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚေနၿပီ<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔အားလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚေနၿပီ<br />တိုက္ပြဲက ငါတို႔အားလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚေနၿပီ။ ။ <br /></span> <br /> <br />(၉-၁၀-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4715957372911176242?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-31326101064734398932009-07-06T01:32:00.000-07:002009-07-06T01:35:18.034-07:00(နႏၵအိမ္)<br /><br />လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းေန႔ေတြက<br />ရင္ဖြင့္ျပလိမ့္မယ္<br />ရက္လႏွစ္မ်ားစြာ<br />မ်ဳိသိပ္မႈမ်ားစြာ ...။<br /><span id="fullpost"><br />လူတေယာက္ရဲ႕သားနဲ႔လူတေယာက္ရဲ႕သမီးဟာ<br />လေရာင္ဆမ္းထားတဲ့ ညခ်မ္းမွာ<br />စိမ္းလန္းတဲ့ မနက္ခင္းမွာ<br />ဒါမွမဟုတ္ ဇိမ္ခံဟိုတယ္ႀကီးေတြမွာ <br />ရင္တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနခ်ိန္မွာ<br />လူတေယာက္ရဲ႕သားနဲ႔လူတေယာက္ရဲ႕သမီးဟာ<br />လူယုတ္ေတြရဲ႕ ညႇင္းပန္းေရးဇာတ္ထုတ္ထဲမွာ<br />က်ဥ္းေျမာင္းပိတ္ေလ်ာင္ထားတဲ့ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ<br />ဒါမွမဟုတ္ သားသတ္သမားတို႔ရဲ႕ စစ္ေၾကာေရးညေတြမွာ<br />ရွည္လ်ားခါးသီးလြန္းလွတယ္ ...။<br /><br />အို ျမန္မာျပည္<br />ငါ ပ်ံသန္းခဲ့<br />ခရီးသြားခဲ့<br />ေတးဆိုခဲ့<br />ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ စကားေျပာခဲ့<br />အဲဒီမွာ ဆန္နဲ႔ ဓာတ္ေငြ႔ဟာ<br />လူရဲ႕လက္ထဲက<br />ဘီးလူးသဘက္ေတြရဲ႕ လုယက္ျခင္းခံရ<br />ညဟာ မီးမလာ<br />ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေနတာ<br />လြတ္လပ္မႈကို ကာကြယ္ဖို႔ မဟုတ္တဲ့<br />စစ္ဘီလူးမ်ားကို ကူညီမစေနရဲ႕ ...။<br /><br />ဘာမွဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္မရွိ<br />အဲဒီတရားဥပေဒဟာ<br />ေသြးစြန္းတဲ့လူမိုက္ေတြက<br />ဥာဏ္ပညာရွိသူကို သတ္တဲ့တရားဥပေဒသာျဖစ္တယ္။<br /><br />ဘာမွလုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိ<br />အဲဒီစီးပြားေရးဟာ<br />႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ စစ္ဗိုလ္မ်ားအတြက္<br />ဓာတ္ေငြ႔နဲ႔ေရနံကိုစိန္တံုးမ်ားအျဖစ္<br />ေျပာင္းလဲေပးတဲ့ စီးပြားေရးသာျဖစ္တယ္ ...။<br /><br />ဘာမွေျပာပိုင္ခြင့့္မရွိ<br />အဲဒီႏိုင္ငံေရးဟာ<br />လူတေယာက္က လူမ်ားစြာကိုသတ္တဲ့<br />ေသြးေတြ စြဲဆိုေနတဲ့လက္နဲ႔<br />ပါးစပ္ကိုပိတ္<br />တိတ္တိတ္ေနခိုင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသာျဖစ္တယ္ ...။<br /><br />လူမ်ားစြာအိမ္ကိုေတာ့ျပန္လာပါရဲ႕<br />ဒါေပမယ့္<br />သန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ<br />သူတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္အတြက္<br />ကမၻာမေၾကဘူးသီခ်င္းကို ေသြးနဲ႔ဆိုခဲ့ရတယ္ ...။<br /><br />ေဒါင္းပ်ိဳေလးတို႔ေရ<br />လမ္းေတြကို ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ၾက<br />ႏွစ္အလီအလီေသနတ္ေျပာင္းေအာက္က<br />အလွပ်က္သြားတဲ့ အပ်ဳိမေတြအတြက္<br />ငတ္မြတ္ဆာေလာင္သူူတို႔အတြက္<br />လွ်ပ္စစ္ႀကိဳးေတြရဲ႕ အတို႔ခံရသူတို႔အတြက္<br />ယံုၾကည္ခ်က္အက်ဥ္းသားတို႔အတြက္<br />သင္တို႔ေတာင္ပံေတြရဲ႕အရိပ္ေတြနဲ႔<br />လႊမ္းျခံဳေပးဖို႔ ...။<br /><br />႐ိုးအီေနတာမဟုတ္တဲ့<br />ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အမွန္တရားဟာ<br />လွပခမ္းနားေနရဲ႕<br />ထြက္လာခဲ့<br />တေယာက္မက်န္ထြက္လာခဲ့<br />အဲဒီေန႔ရဲ႕လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္းမွာ<br />လက္ဖမိုးေတြကိုေျမႇာက္ခ်ီလို႔<br />သင္တို႔ရဲ႕မ်ိဳးဆက္မ်ားနဲဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ... ... ...။<br /></span><br /><br />(၅-၁၀-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3132610106473439893?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-32038263771370274922009-07-06T01:31:00.000-07:002009-07-06T01:32:40.994-07:00(ရဲ၀င့္သူ)<br /><br />တို႔သမိုင္း တို႔ေရးမယ့္လမ္းေတြေပၚ<br />တို႔ေတြ ေျခသံျပင္းျပင္းေလွ်ာက္<br />ရင္ဘတ္ေတြ လိႈက္ဖိုသြားတဲ့အထိ<br />သံၿပိဳင္ဆိုၾကဖို႔သီခ်င္းက သမိုင္းရဲ႕<br />ေဟာ့ဒီ သီခ်င္း `ကမၻာမေၾက´။<br /><span id="fullpost"><br />လာၾကေဟ့ တို႔ေခတ္ေရာက္လာၿပီ<br />ေျပးသူေျပး ေတြးသူေတြး<br />ေငးသူေငး ေရးသူေရး<br />ကိုယ့္သမိုင္းနဲ႔ကိုယ္<br />ေဟာဟိုကေရာင္နီကို ရဲရဲေမာ့ၾကည့္<br />ေျခေထာက္ေတြ အားယူၿပီး<br />တခ်က္ပဲ ကုန္းထလိုက္<br />အနာဂတ္ကို တို႔ပိုင္ရမယ္လို႔<br />အေတာင္ေတြကို လြတ္လပ္လွပဖို႔<br />ေဟာ့ဟိုေကာင္းကင္ကို အဆံုးအစမဲ့တဲ့<br />အျပာေရာင္ ခ်ယ္ရေအာင္။<br /><br />ရွိရွိသမွ် အညစ္အေၾကးအားလံုးကို<br />ငါတို႔ေခတ္မွာ တို႔လက္နဲ႔ႀကံဳးၿပီး<br />နာတာရွည္ ငိုေနရွာတဲ့<br />တို႔ခ်စ္တဲ့ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ ေမွ်ာပစ္ရေအာင္<br />ေနထြက္နဲ႔ ေန၀င္ေလးမွာတင္<br />တို႔ၾကမၼာတို႔ ဖန္တီးႏိုင္ေၾကာင္း<br />ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြ သိေစရမယ္ေလ။<br /><br />တို႔ေရႊေတြ တကယ္ေရႊျဖစ္ဖို႔<br />သမိုင္းသစ္တံခါးကို စံုကန္ဖြင့္ၾကစို႔။ ။<br /></span><br /><br />(၂၆-၉-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3203826377137027492?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-19132427032991807002009-07-06T01:29:00.000-07:002009-07-06T01:30:54.728-07:00(ၿငိမ္းလူ)<br /><br />ဒီညေတာ့<br />သူတုိ႔ပုံရိပ္ေတြပဲ<br />အထပ္ထပ္အခါခါ<br />ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္လုံးတစုံက<br />အဖုံးမရွိေတာ့သလုိ…<br /><span id="fullpost"><br />ၾသဂတ္လမိုးစက္ထဲမွာ<br />ခႏၶာကိုယ္ကရႊဲနစ္ေပါ့ …။<br /><br />လူႏွစ္ဆယ္ ဖမ္းလုိက္တာနဲ႔<br />ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ျဖစ္လာတဲ့<br />လမ္းမကို<br />အငမ္းမရနမ္းပစ္လုိက္တယ္။<br /><br />သူတုိ႔ေတြေသမွ မေသေသးပဲေနာ္<br />ရဲ၀ံ့လုိက္ပုံမ်ား<br />ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္နား… ကြာသြားတာေတာင္<br />ခ်စ္သူတုိ႔ရဲ႕… ရဲေဘာ္ေတြ<br />ကိုယ္ထင္ျပလိုက္ပုံမ်ား<br />ေမာင္းျပန္ကို ေဒါင္းအလံနဲ႔တုိက္မတဲ့။<br /><br />ညမွ အေပါင္ဆုိင္ကျပန္ေရြးရတဲ့<br />ေစာင္ကေလးဘ၀<br />လြတ္ေျမာက္ရေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕…<br />ေရာင္နီကလည္း သန္းလာလုိက္တာ<br />အိမ္ေရွ႕လမ္းမွာ<br />မိုးစက္ေတြကိုနမ္းလုိ႔။ ။<br /></span><br /><br />(၁၈-၉-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1913242703299180700?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-71694278012427061712009-07-06T01:22:00.000-07:002009-07-06T01:28:54.703-07:00(စုိးေနလင္း)<br /><br />တကယ္ဆို<br />စက္တင္ဘာကို ငါတကယ္မုန္းခဲ့တယ္။<br /><br />ေတာင္စြယ္ေနမကြယ္ခင္<br />ၾကယ္စင္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြလြင့္သြားရဲ႕<br />အမွ်ေ၀သံေတြေတာင္ အေမွာင္ရိပ္ခ်<br />မိစၦာညက ဖံုးလႊမ္းသြားခဲ့ၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br />သဲ့သဲ့ပ်ပ်မွ်သာ<br />ပင္လယ္လိႉင္းပုတ္သံကို ငါ႐ႈ႐ိႈက္ႏိုင္ခဲ့<br />ျမစ္ရဲ႕ေရစီးမွာ ေဗဒါပင္တို႔ပိတ္ဆီး<br />ခရီးမတြင္ႏိုင္ေသာကာလ<br />ျမားကလည္း ေတာင္ပံကိုေဖာက္စူးထားခဲ့ၿပီ။<br /><br />ခဏေနၾကပါဦး<br />ၾကယ္ေရာင္မွ လံုးလံုးမေပ်ာက္ေသးဘဲ<br />(နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္)<br />လမ္းကိုဆက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကပါ<br />ေျခရာေတြကို ျမင္ႏိုင္ေသးသမွ်။<br /><br />ဆူးၾကမ္းကႏၱာရ<br />အေ၀းဆံုးခရီးျဖစ္ပေစ<br />ႏွလံုးသားခုန္လႈပ္ေနေသးသမွ်။ ။<br /><br />(စက္တင္ဘာ (၁၈) စစ္အာဏာရွင္တို႔ ျပည္သူလူထုကို ကၽြန္ျပဳခဲ့ျခင္း အမွတ္တရ)<br /></span><br /><br />(၁၄-၉-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-7169427801242706171?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-8668412215004353332009-07-06T01:21:00.000-07:002009-07-06T01:22:29.712-07:00(ေအေက ၄၇)<br /><br />လူေတြက ငါးေတြကိုဖမ္းတုိင္းသာ<br />ငါးေတြကုန္မယ္ဆိုရင္ ပင္လယ္မွာ<br />ငါးမရွိႏိုင္ဘူး။<br /><br />ေတာမီးေတြ ေလာင္တုိင္းသာ<br />သစ္ပင္ေတြ ေသရမယ္ဆိုရင္<br />ဒီကမၻာမွာ သစ္ပင္ဘယ္မွာရွိေတာ့မလဲ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေလတိုက္တုိင္းသာ သစ္ရြက္ေတြ ေႂကြရမယ္ဆိုရင္<br />သစ္ပင္မွာသစ္ရြက္ေတြ<br />ရွိပါ့ေတာ့မလား။<br /><br />ဆင္းရဲတာကို ကံၾကမၼာလို႔ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႔ရင္<br />အဲဒီကံၾကမၼာဆိုတာႀကီးကိုဖြဲ႔ဖို႔<br />စာရြက္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးထင္တယ္။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ<br />ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ<br />စခန္းတခုကို ရန္သူကသိမ္းတုိင္း သိမ္းတုိင္း<br />ငါတို႔လူေတြ စိတ္ဓာတ္က်လို႔ ႏိုင္ငံျခားသြား၊ ေဘးထြက္ထိုင္ရင္<br />ငါတို႔နဲ႔အတူ ဒီကမၻာေပၚကလူေတြဟာ<br />မီးကိုမသံုးတတ္ဘူး<br />အ၀တ္မ၀တ္တတ္ေတာ့ဘူး<br />ေနစရာအိမ္ လုပ္တတ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး<br />ေနာက္ၿပီး ကမၻာမွာ<br />ျမန္မာဆိုတာ ဂ်ဳိနဲ႔လားလို႔ေမးစရာျဖစ္လာမယ္။<br /><br />အသစ္ကိုလိုခ်င္ရင္ေတာ့<br />အေဟာင္းကို စြန္႔ပစ္ရဲတဲ့သတၱိေတာ့ရွိရမယ္။ ။ <br /></span><br /><br /> (၇-၉-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-866841221500435333?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-60300273760466685462009-07-06T01:18:00.000-07:002009-07-06T01:20:50.085-07:00(ၿငိ္မ္းလူ)<br /><br />သဘာ၀က လူေတြကိုမလွည့့္စားဘူး<br />လူေတြက သဘာ၀နဲ႔ လတ္တေလာႀကံဳေတြ႔ေနတာေတြကို<br />ခုတုံးလုပ္ခဲ့ၾကတာ<br /><br />ေရႀကီးတာလား<br />ေလဆင္ႏွာေမာင္းလား<br />ပ႐ိုပိုဆယ္ေကာင္းေကာင္းျပင္ၾက။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေခတ္ႀကီးကိုက<br />စေတာ့ရွယ္ယာဆန္တယ္<br />ကုန္ေစ်းႏႈန္းက<br />ေက်ာမြဲေတြပုခုံးကို နာရီမျပတ္<br />နင္းျဖတ္ေနတာပဲၾကည့္ေပါ့။<br /><br />ဘန္ကီမြန္းဆိုတာက တမ်ိဳး<br />ဂန္ဘာရီေျပာတာက တျခား<br />တုိ႔အမ်ိဳးကို လွည့္စားေနတာမ်ား<br />အခ်င္းပြားေနလုိက္ပုံက<br />ညံ့လွတယ္။<br /><br />အကိ်ဳးစီးပြားက ဇာတ္ရႈတ္ေနတာ<br />ရွင္းေနတဲ့ကိစၥ<br />အာဏာရွင္ကိုတုိက္ဖို႔<br />ပုတီးစိတ္ဖို႔မလုိအပ္ေတာ့တာအမွန္လို႔<br />သိေနရက္သားနဲ႔…။<br /><br />လယ္ယာေတြ အသိမ္းခံရတာထက္<br />ဂန္ဘာရီတေယာက္<br />ျမန္ျပည္ကိုေရာက္မယ့္ရက္<br />ေမွ်ာ္သူကေမွ်ာ္<br /><br />မဲျပာအိုးထဲ က်သြားတဲ့<br />ေျမေခြးဆိုးေတြက တေမွာင့္<br />ေရာက္ေလရာအရပ္<br />ေျခရာခ်င္းထပ္လုိ႔…။<br /><br />ကန္ျပင္အျဖတ္မွာ<br />ေရာင္ျပန္ဟပ္တာကိုေပ်ာ္လုိ႔…။<br /><br />လူေတြကိုက<br />ဂိုက္က် ဆုိက္က်န႔ဲပါ…။<br />ႏႈိက္သမွ် ပါလာတဲ့အထဲ<br />ႏုိင္ငံေရးက မြဲေတပါ့…။<br /><br />ဒီၾကားထဲ<br />တ႐ုတ္ျပည္ကို မေ၀ဖန္ရသလားလုိ႔<br />ဒိုနာမ်ားက ဆူလုိဆူ….။<br />ဒါနဲ႔ပဲ<br />လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာအစြဲတဲ့…။<br /><br />ဒီမိုကေရစီဆိုတာ<br />လူထုကိုေပးစရာမရွိေတာ့ဘဲ<br />သူ႔တို႔သုံးစြဲတာနဲ႔<br />မြဲ………။<br />ျပတ္လတ္သြားတဲ့<br />ကုန္စည္ထဲမွာ…….။ ။<br /></span><br /><br />(၃-၉-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6030027376046668546?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-76577614292491566192009-07-06T01:15:00.000-07:002009-07-06T01:17:01.496-07:00(သစ္ေကာင္းအိမ္)<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကလည္း<br />ၿပီးခဲ့တဲ့အျဖစ္အပ်က္ပဲ။<br /><br />ေႁမြေပြးပဲ ခါးပိုက္ပိုက္မိသလို<br />မာဖီးယားဂိုဏ္းထဲ လိုက္မိသလို<br />အမိ၀မ္းကၽြတ္ခဲ့ၾကပံုက …<br /><span id="fullpost"><br />သန္းေခါင္လြန္ခဲ့ၿပီ<br />က်ီးၿပိဳညမ်ား မဆံုးေသးပါ<br />ေခြးအူသံေတြ ထပ္ၾကားေနျပန္ရ …<br /><br />ကိုယ္တည္မိတဲ့ဘုရားပ်က္ေအာက္<br />ဥစၥာသိုက္၊<br />ကိုယ္ျပန္ေစာင့္ေနရ<br />ငါကိုယ္တုိင္လည္း အစိမ္းသရဲတေယာက္ပဲ။<br /><br />ေအာ္သံမ်ား …<br />ေသြးပ်က္ဖြယ္<br />တမလြန္ေတြျခားခဲ့<br />ေအာ္သံမ်ား …<br /><br />ေအာ္သံမ်ား …<br />ရတနာေျမပံုအၫႊန္းက<br />ပင္လယ္ဓားျပသေဘၤာနဲ႔<br />ေအာ္သံမ်ား …<br /><br />ေအာ္သံမ်ား …<br />ရင္ေခါင္းနက္နက္ထဲ<br />ငရဲအဆက္ဆက္<br />ေအာ္သံမ်ား …<br /><br />အရက္ပုလင္းခြံလြတ္တလံုးနဲ႔<br />ထည့္၊…<br />ဒီရာစုထဲေမ်ာခဲ့။ ။ <br /></span><br /><br />(၃၀-၈-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-7657761429249156619?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-50490581545575523222009-07-06T01:12:00.000-07:002009-07-06T01:14:56.687-07:00(ကမာပုလဲ)<br /> <br />ဘ၀မွာ<br />ပြဲၾကည့္သူမရွိ။<br /> (ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္)<br /><br />ကိုယ္ပိုင္ႏွင္းေတြ အေၾကာင္းကို<br />တူတူတန္တန္ ေျပာခ်င္လြန္းလို႔<br />ဥေရာပသြား ေတာလားကို<br />ဧည့္သြားဧည့္လာ<br />သူစိမ္း၀တ္စံု ငွားၿပီးေရးတယ္<br />ေခါင္းထဲမွာ<br />ဂ်ပန္ခ်ယ္ရီေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ကုန္ပါေရာ။<br /><span id="fullpost"><br />တေရြ႕ေရြ႕ ပဲ့ပဲ့က်ေနတဲ့ ကမ္းေပၚမွာ<br />အဓမၼနဲ႔ အေပးအယူ ဧကစာက်င့္<br />ဘ၀ကို မ႐ိုးသားမႈနဲ႔ ရြက္လႊင့္ရင္း<br />တိုက္ပြဲ၀င္ စီးဆင္းေနတဲ့ျမစ္ကို<br />၀န္တိုပ်က္ရယ္ျပဳလို႔။<br /><br />ရာဇ၀င္သမိုင္းရဲ႕<br />အနာဂတ္ဆီသြား<br />သမိုင္းေခတ္ ရထားကို<br />ဘယ္အရာကမွ တားလို႔မရဘူး<br />မလိုက္ရဲ မလိုက္ခ်င္လို႔<br />ခ်န္ရစ္တဲ့ ခရီးသည္ေတြဆိုတာ<br />ေစာင့္ၾကည့္ဘူတာ႐ံု အတြက္ေတာ့<br />အမိႈက္ပဲ။<br /><br />နည္းနည္းေလးမွ<br />တိမ္းလို႔ယိမ္းလို႔ မရတဲ့အျဖစ္<br />ဆိုကေရးတီးရဲ႕ သစၥာလမ္းဟာ<br />ေတြေ၀အညံ့ခံခ်င္သူေတြအတြက္ေတာ့<br />က်ယ္ေနလ်က္နဲ႔က်ဥ္းသြားတယ္ ့ ့ ့ ့။ ။<br /></span><br /><br />(၂၄-၈-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5049058154557552322?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-61716758104452342372009-07-06T01:03:00.000-07:002009-07-06T01:05:49.361-07:00(ခ်ဳိစိမ့္)<br /><br />စိမ္းျမ…သစ္ရြက္တုိ႔<br />ေႂကြေနဆဲ…<br />၀ုန္းကနဲ… ဒီ ဂီတလႈိင္းအႂကြ<br />ခုန္ႏႈန္း တလိမ့္လိမ့္ ထ<br />ေဟာဒီ ႏွလုံးအိမ္ေတြ ပြက္ထခဲ့ၾကေပါ့…..။<br /><span id="fullpost"><br />မဟူရာ ေႁမြတေကာင္ေပၚက<br />လက္သီးဆုပ္မ်ား…<br />႐ုိးမ မိုးမခ မုိး ေႏြ ေဆာင္း အခ်စ္သည္းခဲ့မႈမ်ား…<br />ေတာင္ယာစိမ္းေလးနံေဘး<br />ငါတို႔ ေပးခဲ့ၾကတယ္<br />ေက်ာ ရင္ ၀မ္း ခႏၶာ<br />အဲဒီ အရင္းေတြဟာ<br />ေသခ်ာတယ္<br />ေတာင္ကုန္း ကမ္းပါးနဲ႔ ေျမျပန္႔ေတြမွာ<br />ရိကၡာ ရွာမယ္<br />ေတာ္လွန္ ကဗ်ာ တပုဒ္အတြက္<br />အမုိးေရ<br />ေရ တခြက္အတြက္<br />ငါ့မွာ<br />ေသြးတစက္ ရွိတယ္ တဲ့…..။<br /><br />ေဟာဒီ့<br />ရဲေဘာ္ေတြ ဆီမွာ<br />ေရ မပါခဲ့ ရွာၾကဘူး<br />အမုိးေရ<br />သူတုိ႔ လက္ထဲမွာ<br />ျပာ ၈၈ ျပာ<br />အ႐ုိးျပာ<br />သူတို႔ ရင္ထဲမွာ<br />အျပာ<br />ေရ တခြက္ေလာက္ ေပးပါ အမုိးရာ…..။ ။<br /></span><br /><br />(၇-၈-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6171675810445234237?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-2495619542941582352009-07-06T01:00:00.000-07:002009-07-06T01:02:31.434-07:00(ခင္လြန္း)<br /><br />ေနာက္ခံကာလ<br />ေရာင္စံုမီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ား<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရေတးသံမ်ား<br /><br />ဇာတိ<br />လူသိနည္း ေရတို႔ခဲတတ္ရာ<br />အေရွ႕ေျမာက္ ေတာင္တန္းတေနရာ<br /><span id="fullpost"><br />ဆယ္စုႏွစ္မ်ား<br />၁၀ ႏွစ္သား<br />မ်က္လံုးေပေမွး<br />ဖေ၀းေကာင္ေလးတေယာက္<br />ၿမိဳ႕ေတာ္၏ ဆန္းက်ယ္စြာႀကိတ္၀ါးစိန္ေခၚသံမ်ား<br />ရထားေစ်းသည္<br /><br />၂၀ …<br />႐ုပ္၀ါဒဖတ္စာ<br />ဥပေစၦဒက ခ်စ္သူစ်ာပန<br />ငယ္သူ႔အလြမ္း<br />အေမ့ဆိပ္ကမ္းမွ ပထမဆံုးရြက္လႊင့္<br />ဂ်ံဳခင္းထဲမွာ လိုက္ဖမ္းသူ<br />(Catcher in the Rye)<br />ဟိုလ္ဒင္ေကာ့ပါးဖီးရဲ႕လိပ္ျပာ<br />ရသစာေပတပ္မက္မႈ<br /><br />၃၀ လူထုဆင္ဖိုနီ<br />ေႏြဦးႀကိဳဂီတ ဟိန္းထေခၚသံ<br />ေတာမ်ား ေတာင္မ်ား<br />(ဆရာၾကည္ေအာင္ေျပာတဲ့)<br />က်ားဆိုးေပါရာ<br />မွ်စ္ခ်ဳိးထြက္ခဲ့သူ<br /><br />၄၀<br />အခ်ဳိ႕ေသာ ေတာင္တန္းေတာင္ထြဋ္မ်ားသည္<br />ပင္လယ္သမုဒၵရာတို႔ေအာက္<br />ငုပ္လွ်ိဳးပုန္းေအာင္းေနခဲ့ၾကရာ၏<br /><br />၅၀<br />ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ၀ါက်တေၾကာင္း<br />စာလံုးေပါင္းသင္ သဒၵါသင္ဆဲ စာျပင္ဆဲ။ ။ <br /></span><br /><br />(၃၀-၇-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-249561954294158235?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-30084191517675289952009-07-06T00:57:00.001-07:002009-07-06T00:59:47.710-07:00(စိုးေနလင္း)<br /><br />(ေျဖာင့္မတ္သူ၏ အလင္းသည္ ရႊင္လန္း၏။<br />မတရားေသာသူ၏ မီးခြက္မူကား ေသရလိမ့္မည္။<br />သုတၱံက်မ္း- ၁၃း၉)<br /><br />အလွပဆံုးပြင့္လြ<br />ေမႊးျမေတာ့မယ့္ ပန္းခင္းကိုမွ<br />ေႁခြခ်နင္းေျခပစ္ရက္ပေလ။<br />ဘယ္သူေျဖဆည္ႏိုင္မွာလဲ<br />က်ားကုတ္က်ားခဲ ဇြဲမာန္ၿမဲခဲ့သူတို႔ရင္ဘတ္ထဲ<br />က်ည္စႀကဲပစ္<br />ျမစ္ေရၾကည္ျမကို ေႏွာက္ပစ္ခဲ့ၾကၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br />ေနျခည္ျဖာလည္းမေႏြး<br />တစစ ေအးခဲက်ဳံလွီလာခဲ့ၾက<br />အေမွာင္ညၿပီး… အေမွာင္ည… အေမွာင္ည<br />ညဥ့္ကနက္ဆဲ မိုးမလင္းႏိုင္<br />(စကတည္းက)<br />မခိုင္ခဲ့တဲ့ ေပါင္းကူးတံတားနဲ႔နဲ႔ေပၚမွာ<br />အနာဂတ္တို႔ မံႈ၀ါးဆဲ<br />သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။<br /><br />ပ်ံသန္းရင္း ျမားစူးလြင့္ေႂကြ<br />ေျမခသူရဲေကာင္းတု႔ိ သခၤ်ဳိင္းရာကိုေတာင္မွ<br />လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဦးၫႊတ္ခြင့္မရ<br />အဲသည္အမိုက္မည္းဆံုးညကို<br />လင္းအ႐ုဏ္ဦး ဆြတ္ခူးမေပးႏိုင္ခင္<br />ေျမျပင္ေပၚမွာ ရွင္သန္ေနခ်င္ေသးတယ္။ ။<br /><br />(ဤကဗ်ာျဖင့္ ၁၉-၇-၁၉၄၇ ေန႔က က်ဆံုးသြားခဲ့ၾကေသာ<br />အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳပါသည္)<br /></span><br /><br />(၁၈-၇-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3008419151767528995?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-83394579138453786722009-07-06T00:55:00.000-07:002009-07-06T00:56:58.618-07:00(ေမာင္ႀကီးျပည္စိုး)<br /><br />ထုံးစံအတိုင္းမနက္လို<br />ေယာင္ခ်ာခ်ာ<br />တကယ္လုပ္ရမွာကအမ်ားႀကီး<br />ခ်ိန္းထားတဲ့လူေတြရွိ<br />စကားတခြန္းေျပာရမယ္<br />ေမးခြန္းတခုေမးရမယ္<br />ဟင့္အင္း သို႔မဟုတ္<br />အင္း လုပ္ရလိမ့္မယ္<br />မသိသလိုေနလိုက္ရမယ့္<br />နည္းဗ်ဴဟာျဖစ္ျဖစ္သံုးရမယ္<br />ကိုယ့္စိတ္ကို မျမင္ေစရဘူး။<br /><span id="fullpost"><br /><br />လူဟာ<br />ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္စဥ္းစားကာ ႏိုးလာတာျဖစ္တယ္<br />မဟုတ္မွလြဲေရာ<br />ဒါ ငါမွမဟုတ္ပါဘူးလို႔<br />တန္းညိႇမိေသး<br />ေနာက္တႀကိမ္လူျဖစ္ဖို႔ဆိုတာက<br />ပိုၿပီး ဒုလႅဘဆန္သြားတယ္လို႔ေတြး။<br /><br />ကိုယ့္ဖို႔ခ်န္ထားၿပီးမွေ၀ပါ<br />ကိုယ့္ဖို႔ပါ ထည့္ေ၀ပါ<br />အညီအမွ်လို႔ထင္စားခံလိုက္ရခ်ိန္မွာ ဣေႁႏၵမပ်က္ေနပါ<br />လူဟာအထင္တလုံးနဲ႔ေနရဖို႔ထက္<br />အထင္ႀကီးခံလိုက္ရတာ ပိုေကာင္းတယ္<br />မ်က္ႏွာမသစ္ခင္အထိ။<br /><br />ပုထုဇေနာ ဥမၼတေကာတဲ့<br />လိပ္တေကာင္က<br />ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာမသစ္ဘူးေလ။ ။<br /></span><br /><br />(၁၃-၇-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8339457913845378672?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-56412701454639775142009-07-06T00:53:00.000-07:002009-07-06T00:55:20.781-07:00(စိုးေနလင္း)<br /><br />ဖက္ဆစ္ စစ္အာဏာရွင္က<br />လက္ညိႇဳးတေကြး လက္အားတဖိနဲ႔<br />ခြပ္ေဒါင္းတို႔ေသြး နီေစြးပြက္ပြက္<br />အဓိပတိလမ္းနဲ႔ ျမက္ခင္းစြန္းကြက္<br />အမ်ဳိးသားက်က္သေရေဆာင္သမဂၢႀကီးၿပိဳပ်က္<br />ရက္စက္႐ိုင္းမိုက္လုိက္ပေလ…။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ကမၻာေက်လည္း ဥဒါန္းမေက်<br />မ်ဳိးဆက္သစ္ ခြပ္ေဒါင္းတို႔<br />ေကာင္းကင္သစ္ကို ခ်စ္မက္<br />ဖက္ဆစ္သံခြာေအာက္က ႐ုန္းထြက္<br />ေသြးတစက္တည္းက်န္လည္း အလံစြဲဖက္<br />ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္မည္ေလ…။ ။<br /><br />(ဤကဗ်ာျဖင့္ (၇၊ ၇၊ ၆၂) ေန႔မွစ၍ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရး တိုက္ပြဲအဆက္ဆက္ အသက္၊ ဘ၀၊ ေသြးေခၽြး ေပးဆပ္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားသူရဲေကာင္းအေပါင္းတို႔အား ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳပါသည္။)<br /></span><br /><br />(၆-၇-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5641270145463977514?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-17852552281884082622009-07-06T00:51:00.000-07:002009-07-06T00:53:02.122-07:00(သစ္ေကာင္းအိမ္)<br /><br />ကိုယ့္ကေလာင္ကို<br />ခ်ဳိးျဖဴငွက္အေတာင္လုပ္လို႔<br />ပ်ံသန္းလိုက္စမ္းပါ ငါ့သား…<br /><br />မင္းသင္ရတဲ့ ပထ၀ီ၀င္ထဲ<br />တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕<br />ေျမပံုခ်ပ္ကိုျဖန္႔ခင္း<br />ႏွစ္ေျခာက္္ဆယ္စစ္တလင္းကိုေတြ႔လိမ့္မယ္<br /><span id="fullpost"><br /><br />ကိုယ့္ကေလာင္ကို<br />ခ်ဳိးျဖဴငွက္အေတာင္လုပ္လို႔<br />ပ်ံသန္းလိုက္စမ္းပါ ငါ့သား…<br /><br />မင္းသင္ရတဲ့သမိုင္းကေတာ့<br />ကမၺည္းမတင္ရေသးတဲ့<br />သူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ေသြးသမိုင္းနဲ႔<br />႐ိုင္းစိုင္းေနလိမ့္မယ္<br /><br />ကိုယ့္ကေလာင္ကို<br />ခ်ဳိးျဖဴငွက္အေတာင္လုပ္လို႔<br />ပ်ံသန္းလုိက္စမ္းပါ ငါ့သား…<br /><br />မင္းသင္ရမယ့္ကမၻာ့ေျမပံုမွာ<br />သံလြင္ခက္ေပၚဓားစိုက္<br />ကမၻာေက်ာ္လူမိုက္တို႔<br />မိုက္ေၾကးခြဲၾက<br />ကမၻာ့တိုက္ႀကီး (၇) တိုက္ဟာ (ကမၻာ့တိုက္ႀကီး (၇) တိုက္ဟာ)<br />ေမွာင္မိုက္ေနလိမ့္မယ္<br /><br />ပ်ံသန္းလိုက္စမ္းပါ ငါ့သား…။ ။<br /></span><br /><br />(၃-၇-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1785255228188408262?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-68655386164311870512009-07-06T00:50:00.000-07:002009-07-06T00:51:51.386-07:00(ကိုလတ္)<br /><br />တနဂၤေႏြဆို<br />မ်က္ကြင္းညိဳညိဳ ပိုးဟပ္ျဖဴမ်ား<br />ေစ်းထဲမွာ တိုးႀကိတ္ေရြ႕လ်ား။<br /><br />“တမ်ဳိး ငါးဘတ္<br />ငါးမ်ဳိး ႏွစ္ဆယ္<br />ေ႐ြးမယ္ ၀ယ္မယ္<br />ခ်က္မယ္ ျပဳတ္မယ္<br />ေခၽြတာစားရင္<br />တပတ္စာေတာ့ ဖူလံုတယ္” တဲ့။<br /><span id="fullpost"><br /><br />အေဖအေမအတြက္ ေဆးဖိုး၀ါးခ<br />ေမာင္ညီမေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းလခ<br />အကိုအမေတြအတြက္ ၀တ္ေကာင္းစားလွ<br />ဘတ္နဲ႔က်ပ္ေတြ လဲလွယ္ၾက။<br /><br />ေရၾကည္ရာလား<br />ျမက္ႏုရာလား မစဥ္းစားအား<br />လက္မွတ္ပါလား<br />ေရႊေခါင္းေတြ ပတ္ေနလား<br />ဒါကိုပဲ သူတို႔စဥ္းစား<br />သိမ္ငယ္ညိႇဳးခ်ဳံး မ်က္ႏွာမ်ား<br />က်ီးလန္႔စာစား အၾကည့္မ်ား။<br /><br />အေျခအေနေပးရင္<br />ဘန္ေကာက္အထိ ေလွ်ာက္သူေလွ်ာက္<br />ကံမေကာင္းရင္<br />ႏွစ္ထပ္အခ်ဳပ္ ေရာက္သူေရာက္<br />မိုးေမွာင္က်ၿပီဆိုရင္ေတာ့<br />အရွက္နဲ႔သိကၡာ ေမွာက္သူေမွာက္<br />အသက္နဲ႔လိပ္ျပာ ေပ်ာက္သူေပ်ာက္။<br /><br />“က်ေနာ့္ မိန္းမ<br />ဟုိတည အလုပ္ကအျပန္<br />လမ္းမွာ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားလို႔<br />ရက္လည္ ဆြမ္းသြတ္<br />လာျဖစ္ေအာင္လာခဲ့ေပးပါ”<br />အက်ဳိးအေၾကာင္း မေမးသာ<br />မ်က္ရည္မဲ့မဲ့ ဖိတ္ၾကားစာ။<br /><br />တေယာက္ကို တေယာက္<br />(တကယ့္ကို)<br />မ႐ႈႏိုင္ မကယ္ႏိုင္<br />ပုရြက္ဆိတ္ေတြလို<br />လက္တဖ်စ္စာ ဘ၀ေတြ။ ။<br /></span><br /><br />(၂၆-၆-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6865538616431187051?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-7262094362212097752009-07-06T00:45:00.000-07:002009-07-06T00:49:48.207-07:00ခင္လြန္း<br /><br /><br />ဒီအသိုက္နဲ႔<br />သူ႔ေတာင္ပံေတြ မဆန္႔ေတာ့ဘူး<br /><br />အခ်က္ျပမီးအရ<br />ဘီးခ်လိုက္ရမွာလည္း<br />ေျပးလမ္းက တိုေတာင္းလြန္းေန…<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေျခမန္းကြင္းကို ထိုးျဖဳတ္<br />ေလာကထဲခုန္ခ်လိုက္ဖို႔ဆိုေတာ့လည္း<br />ခမ်ာ့မွာ<br />ပ်ံသန္းျခင္းအတတ္ေတာင္ေမ့လို႔။<br /><br />ေလဥ ဥထားတဲ့ေန႔ေတြကို<br />ကိုယ္ေငြ႔ေလး ေပးေနရသူမွာ<br />သူ႔အတိတ္သူ တသသ<br />စားၿမံဳ႕ျပန္ၾကည့္ရတာနဲ႔<br />ေလခ်ဥ္တက္ၾကည့္ရတာနဲ႔<br />တေန႔တေန႔<br />ျပန္ျပန္ပြတ္သပ္ေနခဲ့ရ။<br /><br />မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္လာမွာလဲ<br />မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္လာမွာလဲ<br />မနက္ျဖန္ ……..<br /><br />သူကေတာ့<br />မေန႔ကေတြ႔တဲ့မိႈက်င္းရွိရာ<br />ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ထြက္ခဲ့ၿပီ။ ။<br /></span><br /><br />(၁၉-၆-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-726209436221209775?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-40683831665864026202009-07-06T00:43:00.000-07:002009-07-06T00:44:44.719-07:00(ပုရစ္)<br /><br />ဒုကၡရြာထဲ<br />ဆူးေတြက ဖူးလိုဖူး<br />ဖ႐ံုပင္ ပဲပင္<br />အၫြန္႔ျဖတ္ၾက<br />ဘူးသီးႏုႏု<br />အေမႊးသတ္ခံရ<br />ညေနေအးတခ်ဳိ ႔<br />အေႂကြးမွတ္ျပန္ရ<br />ေၾသာ္…<br />ဘာသာစကားတခ်ဳိ႕ေတာင္<br />အေတာ္တတ္လာရ။<br /><span id="fullpost"><br />ဒုကၡရြာထဲ<br />အယ္လ္ဇိုင္းမားကို<br />ခုတံုးလုပ္ၾက<br />မီးေညာင့္႐ိုးငုတ္တိုကို<br />ဖုထံုး ထံုးၾက<br />သိကၡာအတြက္<br />ရိကၡာနဲ႔<br />ကုထံုးလုပ္ရ။<br /><br />ဒုကၡရြာထဲ<br />ဒုကၡသည္ကို<br />ဒုကၡညစ္ၾက<br />ဒီလိုနဲ႔<br />အလုပ္ျဖစ္ၾက<br />ဘုရားစာအုပ္<br />ေခါင္းအံုးလုပ္ၾက<br />တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့<br />ေပါင္မုန္႔မရွိလို႔တဲ့<br />ကိတ္မုန္႔စားရ။<br /><br />ဒုကၡရြာထဲ<br />ေဗၚလံတီယာတခ်ဳိ႕ရဲ ႔<br />အိတ္ကပ္ထဲက ကြန္းပတ္စ္<br />ပ႐ိုပိုဇယ္က ေျမာက္အရပ္တဲ့<br />တခါတခါ<br />ငါ- UN နံပါတ္ေနာက္မွာ<br />မ်ဥ္းေစာင္းစီသာ<br />ကပ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ။<br /><br />မ်ဥ္းေစာင္းစီ - /C= ေထာင္နံပါတ္ေနာက္ဆက္တြဲေထာင္က်သေကၤတ<br /></span><br /><br />(၁၃-၆-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4068383166586402620?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-59375910921242365562009-07-06T00:41:00.000-07:002009-07-06T00:42:28.357-07:00ေမာင္ေသာ္က<br /><br />အႏွစ္ ၂၀ ဆိုပါလားေဟ့…။<br />အျမင္ကပ္ေလာက္ေအာင္<br />ကိုယ့္ကုိယ္ကို တပ္မက္စိတ္ရွိသူမ်ားက<br />ေၾကာင္သူေတာ္ ေသာကနဲ႔ေလ…။<br /><span id="fullpost"><br />အႏွစ္ ၂၀ ဆိုပါလားေဟ့…။<br />ေကာက္က်စ္ေသာ<br />အျမင္တိုေသာ<br />ကိုယ္က်ဳိးငဲ့ ရန္လိုစိတ္နဲ႔<br />လူလားေျမာက္လာတဲ့<br />အာဏာပါးကြက္သားတို႔က<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားျခင္းငွာ<br />မတတ္စြမ္းႏိုင္တဲ့<br />ေကာက္႐ိုးမွ်င္ ဥပေဒနဲ႔ေလ…။<br /><br />အႏွစ္ ၂၀ ဆိုပါလားေဟ့…။<br />အေကာင္းအဆိုးအေပၚမွာ<br />ရွက္ဖြယ္လိလိ ဥပကၡာျပဳႏိုင္သူမ်ားက<br />ယုတ္ညံ့သိမ္ဖ်င္းမႈနဲ႔<br />မသန္႔စင္ေသာအရာ မွန္သမွ်ရဲ႕<br />မုသားပုဒ္မနဲ႔ေလ…။<br /><br />အႏွစ္ ၂၀ ဆိုပါလားေဟ့…။<br />႐ုပ္မွာအာဏာနဲ႔ က်ည္ဆန္<br />နာမ္မွာဖက္ဆစ္<br />မေအာင္ျမင္တဲ့ သူရဲေကာင္းမ်ားရဲ႕<br />အာဃာတထက္ အဆိပ္အေတာက္ျပင္းတဲ့<br />ခံု႐ံုးအမိန္႔နဲ႔ေလ…။<br /><br />မီးပြားကေလးက ေနၿပီး<br />မီးေတာက္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ<br />ကမၻာေျမေပၚမွာရွိတဲ့<br />အညစ္အေၾကးဟူသမွ်နဲ႔<br />လူေလလူလြင့္ ဂ်ပိုးေတေလေတြကို<br />ေလာင္စားသြားလိမ့္မယ္(ေဂၚကီ)<br />ေမာင္ေသာ္ကရဲ႕ မီးျခစ္တဆံဟာ<br />ေနာင္…အႏွစ္ ၂၀ ၾကာေသာအခါမွာ<br />ေလာင္စာမ်ားရဲ႕ ျပာနဲ႔ထုဆစ္<br />သမိုင္း၀င္ေက်ာက္တိုင္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ။<br /><br />(အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္တြင္းတြင္ ေရးစပ္သည္)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5937591092124236556?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-26394555179187517052009-07-06T00:38:00.000-07:002009-07-06T00:40:58.419-07:00နႏၵအိမ္<br /><br />အလြမ္းကိုသီကံုးမယ္<br />လြမ္းတယ္…<br />တမ္းတမ္းတတ လြမ္းတယ္။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />ေထာင္စုႏွစ္အကူးမွာ<br />ႏ်ဴးကလီးယားထိပ္ဖူးနဲ႔<br />ဟိုႏိုင္ငံ ဒီကူး<br />ဒီႏိုင္ငံ ဟိုကူး<br />ႏိုင္ငံေရးစိတ္ကူးမ်ားနဲ႔<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ညေနခင္းမွာ<br />ေတာ္လ္စတြဳိင္းရဲ႕ စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို<br />ဘာေၾကာင့္ေတးသီေနမွာလဲ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />အေတြးအေခၚအရ အျငင္းပြားၾက<br />မူ၀ါဒအရ တိုက္ခိုက္ၾက<br />လူထုကို သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ဦးေဆာင္ၾက<br />အေျပာင္းအလဲမ်ားၾက<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ညေနခင္းမွာ<br />အာသာငမ္းငမ္း ဘုန္းတန္ခိုးေတာ္၀တၳဳမ်ားလို<br />ဘာေၾကာင့္ အတၱတႀကီးေရးဖြဲ႔ေနရမွာလဲ။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />ရာသီစာ ဦးေႏွာက္မ်ားနဲ႔<br />အခ်ိန္အခါအလိုက္ဟစ္ေႂကြး<br />သူ႔အေရးလည္း ကိုယ့္အေရး<br />ကိုယ့္အေရးလည္း သူ႔အေရး<br />ခပ္ေရးေရးအေတြးမ်ားနဲ႔<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ညေနခင္းမွာ<br />ေရွာင္တခင္သီအိုရီလို<br />ဗီဒိုအာဏာကို<br />ဘာေၾကာင့္အခါခါ သံုးေနရမွာလဲ။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />အေေရးတႀကီးဘ၀အတြက္<br />ဆရာကတပည့္ေမြး<br />တပည့္ကဆရာေမြး<br />ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးၾကတဲ့<br />ဗ်ဴ႐ိုကရက္လက္သစ္ထဲ<br />အၾကမ္းထည္ ပဋိပကၡမ်ားနဲ႔<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ညေနခင္းမွာ<br />အေရးေပၚကာလရဲ႕တင္ႀကိဳဇာတ္ၫႊန္းလို<br />ဘာေၾကာင့္ ျပသခြင့္ေပးေနရမွာလဲ။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />ဟိုအေၾကာင္း ဒီေျပာ<br />ဒီအေၾကာင္း ဟိုေျပာ<br />ဟိုဒီဟိုေျပာ<br />အမနာပေျပာလံုးမ်ားနဲ႔<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ ညေနခင္းမွာ<br />ျမသန္းတင့္ရဲ႕မာယာဘံုလို<br />ဘာေၾကာင့္ ေနာက္ေက်ာဓါးထိုးေနရမွာလဲ။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />ပစၥကၡပ်က္လံုးမ်ားနဲ႔<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ညေနခင္းမွာ<br />မင္းလူရဲ႕ ယမကာလုလင္လို<br />ဘာေၾကာင့္စားသံုးေနရမွာလဲ။<br /><br />ဒါမွမဟုတ္<br />….. ….. ။<br />ဒါမွမဟုတ္<br />…..။<br /><br />အလြမ္းကိုသီကုံးမယ္<br />လြမ္းတယ္…<br />အဖိႏွိပ္ခံ လူထုႀကီးကိုလြမ္းတယ္<br />အေမအိုကို လြမ္းတယ္<br />ညီမေလးကို လြမ္းတယ္<br />ခ်စ္သူကို လြမ္းတယ္<br />သူငယ္ခ်င္းကို လြမ္းတယ္<br />ငါတို႔အားလံုး<br />ေနညိဳခ်ိန္ညေနခင္းမွာ<br />ရင္ထဲက အနာေတြကိုထုဆစ္ၿပီး<br />တမ္းတမ္းတတကို လြမ္းတယ္။<br /><br />(အမွတ္မထင္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရေသာ<br />ညေနခင္းမ်ားအား ပံုေဖာ္ေရးဖြဲ႔သည္။)<br /></span><br /><br />(၇-၆-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2639455517918751705?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-57149926008981913392009-07-06T00:37:00.000-07:002009-07-06T00:38:17.757-07:00ကမာပုလဲ<br /><br />ခုႏွစ္စင္အလြမ္းေတြလည္း<br />စခန္းသိမ္းခြင့္ မႀကံဳေသးဘူး။<br /><br />ခ်စ္သူစစ္စစ္ေတြနဲ႔<br />မွတ္မထင္ ဆံုၾကတဲ့အခါ<br />သူစိမ္းဆံဆံ ေနၾကရ<br />ဒါလည္း<br />ဒုိ႔ေခတ္ရဲ႕ျပ႒ာန္းခ်က္ပဲေလ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဘ၀ကုိ တန္ဖုိးရွိစြာဖြဲ႔ႏြဲ႕ဖုိ႔<br />ယံုၾကည္ခံယူခ်က္ေတြသာ<br />ငါတုိ႔ရဲ႕ တဘ၀စာ အိပ္မက္<br />ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ဆြံ႕အသင့္ေသာ အမူအရာမ်ား<br />ဒါအေရးႀကီးတဲ့ ဘာသာစကားပဲ။<br /><br />ပါရီက်ဆံုးခန္းမွာ<br />ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္ရဲ႕ အေမ<br />ဘယ္ေတာ့မွ မေသ။ ။<br /></span><br /><br />(၂၅-၅-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5714992600898191339?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-52168807349156433542009-07-06T00:35:00.000-07:002009-07-06T00:36:22.495-07:00ပုရစ္<br /><br />အသက္ေတြက<br />ငယ္ငယ္လာလိုက္<br />ႀကီးႀကီးသြားလိုက္<br />ဆံပင္ေတြက<br />တိုတိုသြားလိုက္<br />ရွည္ရွည္လာလိုက္<br />ျဖဴျဖဴလာလိုက္<br />မည္းမည္းသြားလိုက္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ျမက္ခင္းေတြက<br />စိမ္းစိမ္းလာလိုက္<br />ေရာ္ေရာ္သြားလိုက္<br />ေတာင္ေတြက<br />ေပၚေပၚလာလိုက္<br />ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားလိုက္။<br /><br />ဘာထူးလဲ<br />ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးလည္း<br />ဒီလိုပါပဲ<br />ပုလင္းခြံေတြ ပံုပံုလာတယ္<br />အခ်ဳိရည္ေတြသာ<br />ကုန္ကုန္သြားတယ္။ ။<br /></span><br /><br />(၁၅-၅-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5216880734915643354?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-45397083396579182222009-07-06T00:33:00.000-07:002009-07-06T00:35:16.411-07:00တင္မိုးၿမိဳင္<br /><br />ဘြန္ဆိုင္းဥယ်ာဥ္ထဲ<br />ငါေရာက္သြားခဲ့။<br /><br />အသက္ ၄၀၊ ၅၀<br />အရြယ္မ်ဳိးစံု၊ အပင္မ်ဳိးစံု<br />ဘြန္ဆိုင္းပင္မ်ား<br /><span id="fullpost"><br />သက္ႀကီးပင္ပု<br />ဘြန္ဆိုင္းပင္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း<br />ငါကိုယ္တိုင္ဘြန္ဆိုင္းပင္ျဖစ္သြား။<br /><br />ဘြန္ဆိုင္းဆိုတာ<br />အခက္အလက္မႀကီးထြားေရး<br />ကိုင္းကိုျဖတ္ေတာက္<br />ႀကီးထြားမႈကို ႀကဳိးသိုင္း<br />အသက္ရွင္႐ံုေလး<br />ေရကိုအကန္႔အသတ္နဲ႔ေပး။<br /><br />ငါတို႔ဘ၀ေတြ<br />အသက္မေသ႐ံု<br />ႀကံဳလွီႀကီးရင့္<br />ဘြန္ဆိုင္းပင္ေတြပဲမဟုတ္လား။ ။<br /><br />ဘြန္ဆိုင္း (Bonsai)- အိုးငယ္ႏွင့္(အလွ)စိုက္သည့္သက္ႀကီးပင္ပု။<br /></span><br /><br />(၁၁-၅-၀၇) <br />ေခာတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4539708339657918222?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-35770487151007378992009-07-06T00:30:00.000-07:002009-07-06T00:32:41.189-07:00ႏွင္းခါးမိုး<br /><br />၁။<br />ရဲရဲေတာက္ၾကတုန္းကေတာ့<br />တၿခိမ္းၿခိမ္းနဲ႔၊<br />ဂ်ံဳးဂ်ံဳးက်ေတာ့လည္း<br />ၾကဴၾကဴကိုပါလို႔။<br /><span id="fullpost"><br />ေတာ္ပါေတာ့<br />နိဗာနေတးေတြ<br />သံေ၀ဂလကၤာေတြ<br />တကိုယ္ေတာ္ထြက္ေျပးေရးကဗ်ာေတြ<br />ထြက္ေပါက္မဲ့အဘိဓမၼာေတြ။<br /><br />၂။<br />လမ္းဆံုးၿပီထင္ရင္လည္း<br />တိုက္ေပၚကခုန္ခ်လိုက္ၾက<br />ေရထဲဆင္းေသၾက၊<br />စိတ္က်ေရာဂါကိုေတာ့<br />ေနာက္ဆံုးေပၚဖက္ရွင္လိုလို<br />ပြဲေနပြဲထိုင္မလုပ္ၾကနဲ႔။<br /><br />၃။<br />လူသာလဲတယ္<br />လက္ကအလံကမလဲဘူး၊<br />အထကေက်ာင္းသူေလး<br />ညညတံခါးလာလာေခါက္တယ္။ ။<br /></span><br /><br /><br />(၈-၅-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3577048715100737899?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-2622344730818176052009-07-06T00:28:00.000-07:002009-07-06T00:30:28.596-07:00စိုးေနလင္း<br /><br /><br />အားလံုးေနမေကာင္းၾကဘူး<br />ဆူးဘယ္ေလာက္ နက္နက္စူးခဲ့ၾကၿပီလဲ<br />ေၾကကြဲၿပီးရင္းေၾကကြဲ<br />လဲေနသူ ထူမေပးႏုိင္ၾကေတာ့။<br /><span id="fullpost"><br />အေပ်ာ့ညံ့ဆံုး လႈိင္းလံုးတလံုးအတြက္ေတာင္<br />ေဖာင္ကုိမဖ်က္ရဲခဲ့ၾက<br />ေန႔ေရာညပါ က်ဆံုးသြားခဲ့ရၿပီ။<br /><br />ဒါကုိ … ဒ႑ာရီတပုဒ္အျဖစ္<br />ႏွစ္ျမႇဳပ္ပစ္လိုက္ၾကေတာ့မွာလား<br />ပစ္လႊတ္ခဲ့တဲ့ ျမားအစင္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ<br />ဘ၀ကုိ ေလာင္စာထုိးပစ္ခဲ့ၾကရ။<br /><br />တကယ္ေတာ့<br />ပါးနပ္လိမၼာတယ္ဆုိၿပီး<br />စည္း႐ိုးေပၚလဲေလ်ာင္း<br />ရာသီေကာင္းကုိေစာင့္စား<br />နဖားႀကိဳးမွာ မာနတက္ေနသူေတြေၾကာင့္သာ။<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ<br />အိပ္မရခဲ့တာ<br />အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ေပါ့။ ။<br /></span><br /><br />(၁-၅-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-262234473081817605?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-40652852916071895412009-07-06T00:27:00.000-07:002009-07-06T00:28:51.047-07:00ရဲ၀င့္သူ<br /><br />“ဒါတကယ့္ ျပႆနာ”<br />ငါမေမြးတဲ့ ငါ့ကုိယ္ငါ<br />ဘယ္မွာထားရမွန္းမသိ<br />ငါမပုိင္တဲ့ မနက္ျဖန္ကုိ<br />ဘယ္လုိႀကိဳရမွန္းမသိ<br />ငါထိန္းမရတဲ့ ႏွလံုးသားကုိ<br />ဘာေႂကြးရမွန္းမသိ<br />ငါမျမင္ရတဲ့ လမ္းမေပၚ<br />ဘယ္ေျခလွမ္းရမွန္းမသိ<br />မသိ … လံုး၀မသိ<br />ဘယ္သူမွကုိ မသိ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />Black & White ေလာကထဲ<br />သူ႔ကာလာငါရွာ၊ ငါ့ကာလာသူရွာ<br />ကာလာအေၾကာင္းျငင္းၾကရင္း<br />Global Warming ကိစၥကုိ<br />မီနီစကတ္ေတြနဲ႔ပဲ<br />လတ္တေလာေျဖရွင္းလုိက္ရၿပီ။<br /><br />“မီးေလာင္ေနၿပီ”<br />မီးေတြေလာင္ေနၿပီ …<br />ရင္ဘတ္ေတြထဲမွာ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ<br />ေဟာ့ဒီ ကမၻာေျမႀကီးထဲမွာ၊ ထမင္းပန္းကန္ေတြထဲမွာ<br />ေနရာတကာမွာ …<br />သမုိင္းအဆက္ဆက္ရွာေနၾကတဲ့ကာလာေတြ<br />အဲ့ဒီမီးေတြထဲမွာ ….<br />ဘယ္ေတာ့မွ မၿငိမ္းေတာ့တဲ့ မီးေတြထဲမွာ<br />ကာလာစစ္စစ္ေတြေလ။ ။ <br /></span><br /><br />(၂၇-၄-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4065285291607189541?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-2976024713782902402009-07-06T00:19:00.000-07:002009-07-06T00:20:24.772-07:00တင္မုိး<br /><br /><br />ျပည္သူေတြ အေပါင္း<br />လွည္းေန ေလွေအာင္း<br />ျမင္းေဇာင္း မက်န္<br />ဖက္ဆစ္ရန္ ဖက္ဆစ္အႏၱရာယ္ကုိ<br />ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲ ေတာ္လွန္ရ ေတာ္လွန္ရ<br />က်ရာတာ၀န္ ၫႊန္ရာအရပ္မွာ<br />စိတ္ဓာတ္ညီညီ လူညီညီနဲ႔<br />ၾကယ္နီေရာင္ အ႐ုဏ္တက္မွာ<br />တခဲနက္ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတယ္။<br />ေတာ္လွန္ေရးေန႔ကုိ<br />ေသြးနဲ႔ေမာ္ကြန္းထုိးခဲ့ၾကတယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ေတာ္လွန္ေရးေန႔ရဲ႕<br />ေလးနက္တဲ့ အဓိပၸာယ္ကုိ<br />ပ်က္ျပယ္ရေအာင္<br />ႀကံေဆာင္ သ႐ုပ္ေဖာ္ၿပီး<br />ဖက္ဆစ္သံ စစ္မာန္ေပါက္ေအာင္<br />ေကာက္က်စ္ယုတ္မာစြာ လႊဲေျပာင္း<br />သူရဲေကာင္းစစ္၀ါဒကုိ<br />လက္နက္ျပ ႐ိုက္သြင္း<br />စစ္မင္းနဲ႔ စစ္ျမင္းေတြကုိ ဇာတ္လုိက္လုပ္<br />ပြဲထုတ္ သ႐ုပ္ဖ်က္ခဲ့တယ္။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးေန႔ တုိ႔မေမ့ႏုိင္<br />တပ္မေတာ္ေန႔ ေျပာင္းေရႊ႕မခံႏုိင္။<br /><br />သမုိင္းမွာ ေနရာလု<br />ျပည္သူ႔အခန္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖို႔<br />စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ေတြရဲ႕ အႀကံဆုိးကုိ<br />႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္ရမယ္။<br /><br />တပ္မေတာ္ေန႔<br />တုိ႔ေမ့ … တုိ႔ေမ့ …။<br /><br />ေတာ္လွန္ေရးေန႔<br />တုိ႔ေန႔ … တုိ႔ေန႔…။ ။<br />(ကဗ်ာဆရာႀကီးတင္မုိး၏ကဗ်ာကုိ “ေတာ္လွန္ေရးေန႔” အမွတ္တရအျဖစ္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။)<br /></span><br /><br />(၂၇-၃-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-297602471378290240?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-21944670048932869122009-07-06T00:17:00.000-07:002009-07-06T00:18:50.026-07:00ၿငိမ္းလူ<br /><br /><br />ခါးဆစ္႐ိုးေဖာင္းပြပြနဲ႔<br />ကေလးတသိုက္ …<br />ငိုက္ျမည္းေနခ်ိန္မေတာ့<br />သူတိ႔ုက ၿမိဳ႕ျပကုိ<br />တခုပ္တရ<br />႐ႉၾက ႐ႈိက္ၾက<br /><span id="fullpost"><br />ဘလက္ကာယျပဳခံရတဲ့<br />အလုပ္သမတဦးရဲ႕<br />စ်ာပနက<br />ေက်းကၽြန္ျပဳသူေတြရဲ႕<br />အာဟာရျဖစ္ေလေတာ့<br /><br />အရည္ေပ်ာ္စ<br />တိမ္တုိက္ေတြက<br />ေႏြအကူးမွာ<br />ပုရစ္ဖူးေတြကုိ<br />ေခၽြခ်ခဲ့တယ္။<br /><br />သေဘာတူညီခ်က္<br />စာခ်ဳပ္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ<br />ေစ်းေပါင္က် ငါးသည္နဲ႔တူတယ္<br /><br />ပုဇြန္ကုိငါးစားေတာ့<br />ပုဇြန္ငါးျဖစ္တယ္<br />အဲ့ဒီငါး လူစားေတာ့<br />လူပုဇြန္ငါးတဲ့။<br /><br />သခ်ၤာေတြလြယ္သလုိပဲ<br />ႏုိင္ငံေရးလည္းလြယ္လာတယ္<br />ျမက္စားေနတဲ့ႏြားခ်ဳိဖ်ားမွာ<br />နားေနတဲ့ယင္ေကာင္က<br />ျမက္ပင္စိမ္းေတြကုိ<br />တိမ္းမူးေအာင္ေျပာတယ္<br />သူနားတာနဲ႔ပဲ<br /><br />ခ်ဳိေသြးထားတဲ့ႏြား<br />ဦးၫြတ္သြားတယ္တဲ့<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ သနားၿပီးျပန္အထမွာ<br />ၫႊတ္သြားတဲ့ ေခါင္းဟာျပန္ႂကြ။<br /><br />ခပ္စုတ္စုတ္ပါမုန္႔တခ်ပ္နဲ႔<br />ထမင္းၾကမ္းခဲဟာ<br />လမ္းသရဲလို႔အမည္တပ္တဲ့<br />ငယ္ငယ္က ေက်ာ္ဟိန္းနဲ႔တူလာတယ္။<br /><br />ျမက္စားတဲ့ႏြားတေကာင္က<br />တြန္တဲ့အခါ<br />မင္းနားတာလည္းငါမသိ<br />ျပန္သြားတာလည္းငါမသိ<br />မင္းနဲ႔တူတာရွိတယ္တဲ့<br /><br />စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈမွာ<br />သေဘာတူ၏ မတူ၏တဲ့။ ။<br /></span><br /><br />(၂၇-၃-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2194467004893286912?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-77805427271180990082009-07-06T00:15:00.000-07:002009-07-06T00:17:14.155-07:00ၿငိမ္းလူ<br /><br />အျပာေရာင္သံတံခါးေတြရဲ့<br />ဟိုဘက္မွာ<br />မီးခုိးမထြက္တဲ့<br />အပ္ခ်ဳပ္စက္ေတြတန္းစီထားတယ္<br /><br />ေျခလႈပ္လက္လႈပ္<br />ထမင္းတလုပ္ဟာ<br />စပ္ေၾကာင္းႏွစ္ခုၾကားက အပ္သြားလုိပဲ ျမန္တယ္<br /><span id="fullpost"><br />တရား႐ုံးတက္တဲ့<br />ေလ်ာ္ေၾကးေငြရေရးမွာ<br />တခ်ဳိ႕အသက္ေတြေပးရ<br /><br />ေကြးတ႐ုိ႕ေရာင္းတဲ့လူလည္း<br />သူေဌးေခၚရ<br />မနက္ခင္းပင္လယ္ျပင္အလွကို<br />အေမွာင္ေတြပဲႀကီးစိုးေစတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႕မ်ား<br />အိုင္အယ္အို႐ုံုးတံခါးကို<br />စစ္သုံးဓားေတြနဲ႕ထုဆစ္ခဲ့တာ<br />က်ဳပ္ျဖင့္ဗ်ာ<br />တရားေတြအပ္ႏွံဖို႕<br />ပုတ္သင္ညိဳေလာက္ရွိတဲ့<br />ကမၻာ့ေျမပုံထဲကၿမိဳ႕မွာ<br />ကိုး႐ုိးကားရားႏိုင္လွတဲ့<br />ကဗ်ာတပုဒ္ကို<br />လက္၀ါးအုပ္ရြတ္ဆုိခဲ့တာမ်ားလား။<br /><br />ကုလားနဲ႕တ႐ုတ္ၾကားက<br />စစ္အုပ္စုတန္းလ်ားမွာ<br />အာေရဗ်ပုံျပင္ထဲက<br />ကုလားအုပ္ ေခါင္းလွ်ဳိေနတာလား။<br /><br />ဟိုမွာလည္း<br />သူကယ္ႏိုးႏိုးနဲ႕<br />ရယ္ပြဲေတြဆင္ခဲ့ၾက<br />ရာစုထက္၀က္မကပါ<br /><br />လႈိင္းကေမာင္<br />ေသာင္ကက်မနဲ႕<br />က်န္ေနခဲ့<br />ခ႐ုေတြကိုပဲ<br />အဆင္တန္ဆာအျဖစ္<br />လည္မွာဆြဲၾကေပလိမ့္မယ္။ ။<br /><br />ေကြးတ႐ို႕ - ထုိင္း႐ိုးရာအစားအစာ<br />အိုင္အယ္အို (ILO) - အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာအလုပ္သမားအဖြဲ႕ခ်ဴပ္<br /></span><br /><br />(၁၃-၃-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-7780542727118099008?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-45655359691461732872009-07-06T00:13:00.000-07:002009-07-06T00:14:12.383-07:00ကမာပုလဲ<br /><br />အလြဲမယူပါနဲ႔<br />ဒါ …<br />အရြယ္နဲ႔မမွ်ေအာင္ မ်ဳိသိပ္ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့<br />လွလွပပ ေနရာေဒသျဖစ္တယ္။<br /><br />စမ္းေခ်ာင္းကေလးေတြကုိ ခ်စ္တယ္<br />ပန္းကေလးေတြကုိ အေလ့က် ေမြးဖြားတယ္<br />သစ္ရြက္ေသေတြကုိ တယုတယျမႇဳပ္ႏွံတယ္<br />သူတုိ႔လက္ၾကမ္းႀကီးေတြနဲ႔ ထက္ျမ၀င္းပဓားေတြက<br />သူတုိ႔အမ်ဳိးရဲ႕<span id="fullpost"><br />ဇာတိ၊ ဓေလ့န႔ဲ အစဥ္အလာကိုထိန္းသိမ္းတယ္<br />အသားမာတက္ေျခဖ၀ါးေတြက<br />သူတုိ႔အမိေျမေပၚမွာ ႏုရြႂကြႂကြ<br />သူတုိ႔မေရာက္တဲ့ေနရာ မရွိသမွ်ပါဘဲ<br />ေရရွာေပးတဲ့ငါးကေလးေတြကုိ မစားဘူး<br />ရန္သူလာ အသံေပးတတ္တဲ့ ငွက္ကေလးေတြအတြက္လံုၿခံဳရာ<br />ဘ၀ကုိ အိပ္မက္နဲ႔လက္ထပ္ထားတဲ့<br />႐ိုးေျမက် ခ်စ္သူ႔နယ္ေျမလည္းျဖစ္တယ္ …။<br /><br />အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ငုိေႂကြးေနရေပမယ့္<br />လူေရွ႕ သူေရွ႕မွာ မ်က္ရည္က်မျပတတ္ဘူး<br />အခါခါဖန္တရာ မ်က္ရည္က်ရေပမယ့္<br />အသနားခံမ်က္ႏွာမ်ဳိး မေဖာ္ျပတတ္ဘူး<br />ထုိအရပ္၌ မာရ္နတ္သည္<br />အျပစ္မဲ့သူတုိ႔ ႏွလံုးေသြးနဲ႔<br />ေျခေဆးေပ်ာ္ပါးေနေသာ္ျငား<br />က်မ္းစာလာ ထာ၀ရဘုရားသခင္ရဲ႕ေမတၱာေတာ္မ်ဳိးဟာ<br />(ဘုရားသခင္ဆုိုတာ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ<br />ၾကားသည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကားသည္ျဖစ္ေစ<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ကုိယ္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ျဖစ္ေစ)<br />သူတုိ႔ႏွလံုးသားထဲမွာ ထာ၀ရကိန္း၀ပ္ေနတယ္ …။<br /><br />ခ်စ္သူေတြအက်ဳိးအတြက္<br />မိမိအသက္ကိုစြန္႔ေသာ ေမတၱာတရားထက္<br />သာ၍ျမတ္ေသာ ေမတၱာတရားသည္မရွိ … တဲ့<br />ရွင္ေယာဟန္ ခရစ္၀င္က်မ္းရဲ႕အဆုိ<br />သူတုိ႔ဆီမွာ မ်က္ျမင္ဒိ႒ေတြ႕လုိက္ရတဲ့အခါ<br />သည့္ထက္လွတဲ့အလွ<br />ဘ၀မွာ ရွာမေတြ႕ႏုိင္ခဲ့ဘူး<br />ဒီလုိုနဲ႔<br />ကၽြန္းေတြအခါခါပြင့္ခဲ့<br />ျမစ္ေခ်ာင္းကေလးရဲ႕ မုိးမခပင္ေတြကေတာင္<br />မေတြ႕ရမျမင္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ရတဲ့အျဖစ္<br />…………. ခ်စ္တယ္။<br /><br />ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခ်စ္ရျခင္းေတြနဲ႔<br />ေတာင္ေပၚမုိးစက္ပြင့္ကေလးေတြက<br />သူတုိ႔ဘ၀ကုိ တခန္းရပ္သြားရတဲ့အခါ<br />ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းလွပလာတဲ့ ျမစ္ေခ်ာင္းကေလးေတြက<br />ခ႐ုကေလးေတြကုိ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးတယ္<br />မွ်စ္ျပန္ကေလးေတြကုိ အေမာတေကာခ်ဳိးၿပီး<br />ေတာင္ယာဆန္ တာလေပါဟင္းနဲ႔<br />ငါးပိစိမ္းစားေထာင္းကုိ ေလြးလုိက္ရတဲ့အခါ<br />ဇာတိေျမနဲ႔ အေမ့ကုိသတိရ<br />ႏွစ္ေတြ ကမၻာခ်ီအမွတ္ရေနေတာ့မွာပဲ …။<br /><br />ဖီးနစ္လုိ႔ေခၚတဲ့<br />ျပာက်ၿပီးမွရွင္ရတဲ့ ဒ႑ာရီငွက္ေတြလုိ<br />ေဟာဒီေတာင္တန္းႀကီးေတြရဲ႕အသက္ဟာ<br />ေႏြရာသီေတာမီးေတြရဲ႕ ၀ါးမ်ဳိမႈေအာက္<br />မ်ဳိးေစ့ကေလးေတြ အေညႇာင့္ေပါက္လာတယ္<br />ၿပီးေတာ့<br />ပုတတ္စာေတြပြင့္ျပတယ္<br />ရြက္ႏုကေလးေတြဆုိ စိမ္းလုိ႔ျမလုိ႔<br />သူတုိ႔ရင္မွာ နားခုိရင္း<br />သူတုိ႔ကုိ စိမ္းကားဥေပကၡာျပဳသြားတဲ့<br />မၿမဲျခင္းတိမ္တုိက္ေတြကုိ ခြင့္လႊတ္ျပႏုိင္ခဲ့တယ္ …။<br /><br />သူတုိ႔ဟာ<br />ေက်းဇူးတရားကုိ<br />(ျဖစ္ႏုိင္ရင္)<br />အခ်ိန္နဲ႔အမွ်ပြားမ်ားတယ္<br />ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ႏႈတ္ခမ္းကေလးေတြလႈပ္ျပေနတာမဟုတ္<br />ရင္ထဲအသည္းထဲကဆုိတာ<br />လက္ကေလးေတြက ေဖာ္ျပတယ္<br />ေျခလွမ္းတုိင္းမွာ ျမင္ႏုိင္တယ္<br />မ်က္၀န္းမွာ မွတ္ေက်ာက္တင္ထားတယ္<br />တကယ္လုိ႔<br />႐ိုးသားမႈဟာ စစ္မွန္ခဲ့ရင္<br />ဧည့္သည္တေယာက္ရဲ႕မ်က္လံုးအမိွတ္မွာ<br />ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ သူအိပ္ႏုိင္တယ္<br />နံနက္ခင္းဟာ<br />သူတုိ႔ေစတနာ၊ သူတုိ႔တာ၀န္သိမႈေတြနဲ႔<br />ႏုိးထရွင္သန္ေနၾကၿမဲ …။<br /><br />အေစာ္ကားခံရေသာ လူသားတုိ႔၏ေအာင္ပြဲကုိ<br />လူ႔သမုိင္းက စိတ္ရွည္စြာေစာင့္ဆုိင္းေနရ၏။<br />(ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုး၏ ငွက္ေတေလ)<br />မိခင္က ရင္ေသြးကုိ<br />မပီကလာ ပီကလာအရြယ္မွစလို႔<br />စ်ာပနသီခ်င္းကုိဆုိျပ<br />လေရာင္ေအာက္က အပ်ဳိ၊ လူပ်ဳိ ေခါင္ရည္ခ်ဳိျမ၀ုိင္းေတြမွာ<br />ေတာင္ယာေကာက္သစ္စားပြဲမွာ<br />ေႏြေနေအာက္မွာ ကၽြန္းေခြတဲ့အခါ<br />စပါးမ်ဳိးေစ့ကုိ စုေပါင္းဆူးထုိး စုိက္ပ်ဳိးခ်ိန္မွာ<br />ေန႔ေန႔ညည ဂစ္တာတီး၀ုိင္းကေလးေတြမွာ<br />အဲဒီသီခ်င္းဟာ ထာ၀ရျဖစ္လာတယ္<br />ျမင္ေယာင္တယ္<br />ေသျခင္းတရားခမ်ာ<br />သူတို႔ေတးသြားေတြရဲ႕ ရွင္သန္ေနမႈေအာက္<br />ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား က်ဆံုးေနပံုကုိ …။<br /><br />ရင့္ေရာ္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ရာသီေတြနဲ႔<br />မလြဲမေသြရင္ဆုိင္လာရတဲ့ ဆံုစည္းမႈသခၤါရတရားအတုိင္း<br />ခ်စ္သူေတြနဲ႔ ေကြကြင္းသြားရတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ဒုကၡ<br />သူတုိ႔လည္းထပ္တူေၾကကြဲေနၾကမွာပါ …<br />တစိတ္တပိုင္းကေန ဆုတ္ခြာလာရတုိင္း<br />တစံုလံုးအေပၚမွာ ေက်းဇူးမမဲ့သင့္ဘူး<br />သခင္ေယ႐ႈအတြက္ေတာင္ ယုဒရွိခဲ့ရင္<br />သူတုိ႔မွာလည္း သစၥာေဖာက္ဆုိတာရွိမွာပဲ<br />ေသခ်ာတာက<br />မနက္ျဖန္ဆိုတာ သစၥာမဲ့သူေတြရဲ႕ေခတ္ မဟုတ္ဘူး …။<br /><br />မင္းသားႀကီး ကုိျမတ္ေလးရဲ႕<br />ပန္းတုိင္းပြင့္ပါေစ သီခ်င္းထဲကလုိ<br />မညီညာမေျပျပစ္တဲ့ဘ၀ေတြ<br />တေန႔မွာတသားတည္း ျဖစ္လာမယ္<br />စက္႐ံုေတြထဲကလက္နဲ႔ စုိက္ခင္းပ်ဳိးခင္းေတြထဲကလက္<br />ေပါင္းယွက္ေသြးစည္းညီၫြတ္သြားၾကတဲ့အခါ<br />အရာရာဟာ<br />ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး႐ုပ္ပံုလႊာကုိ<br />ေမြးဖြားသန္႔စင္လာလိမ့္မယ္<br />ခုေတာ့ … ေတာင္တန္းေဒသရဲ႕<br />ေမာင့္ဂႏၳ၀င္ႏွင္းဆီမေရ<br />ဦးမၫႊတ္ေသာ တုိက္ပြဲေတြနဲ႔အတူ …. လြမ္းရစ္ေနဦးေတာ့။ ။<br /></span><br /><br />(၂-၃-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4565535969146173287?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-41852395038056560172009-07-06T00:11:00.000-07:002009-07-06T00:12:45.133-07:00ဒီလက္မ်ဳိး<br /><br />တခါတခါ<br />ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့<br />အလြမ္းခ်ည္းပဲ ရြာခ်တယ္။<br />လူျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ၃၄ ႏွစ္မွာ<br />ဘ၀ကၾကမ္းတယ္။<span id="fullpost"><br />လက္ဖက္ရည္တခြက္ထက္ မခ်ဳိၿမိန္ေသာလြတ္လပ္ျခင္းမွာ<br />ေသျခင္းတရားကုိ ေခါင္းအံုးအိပ္တယ္။<br />မာရာဒိုနာကန္တဲ့<br />ေဘာလံုးကန္ဖိနပ္တစံုကုိ<br />ေဒၚလာသန္း (၅၀) ေလာက္တန္ေနခ်ိန္မွာ<br />ျမန္မာျပည္္မွာ<br />လူေပါင္းသန္း (၅၀) ငတ္ေနခ့ဲတယ္။<br />ကေလးေတြလည္း မေပ်ာ္ရႊင္ဘူး<br />လူႀကီးေတြလည္း မခ်မ္းေျမ့ဘူး<br />သံဃာေတြလည္း သီလမၿမဲဘူး။<br />တကယ္တမ္းျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့<br />ဒီလုိေခတ္မွာ<br />လူလာျဖစ္ရတာလည္း<br />လူမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ။<br /></span><br /><br />(၂၇-၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4185239503805656017?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-78392467650361943692009-07-06T00:09:00.000-07:002009-07-06T00:10:49.927-07:00ခြန္ဆုိင္း<br /><br />ရင္ကြဲနာဆုိတာ ေဆးပညာမေပၚခင္ကတည္းက<br />ရွိႏွင့္ခဲ့တဲ့ကိစၥပဲ<br />ဆရာ၀န္ဆုိတာက ရင္ဘတ္ေအာင့္ရင္<br />စုိးရိမ္မယ္၊ အမည္တပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားမယ္<br />ကဗ်ာဆရာက်ေတာ့ ရင္ဘတ္ေအာင့္ရင္<br />ကဗ်ာပင္ေတြကိုစုိက္တယ္<br />ပြင့္လာတဲ့ပန္းကေလးေတြကုိ ႀကဲျဖန္႔တယ္ေလ။<br /><span id="fullpost"><br />ဒီလုိနဲ႔ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ<br />ႏွလုံးသားေတြခ်ခင္း<br />ႏွလုံးသားဒဏ္ရာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ရၾကရင္းက<br />ရင္ေတြလည္း အခါခါကြဲ လဲက်လဲက်သြားခဲ့ၾကရတာ<br />အဘေသာ္၊ အဘေတာ္<br />ဗုိလ္စက္ေရာင္၊ ေအာင္ေမသုမွသည္<br />ကဗ်ာဆရာၾကည္တင္ဦး<br />ေအဘီတပ္ဦးက ကဗ်ာဓားတလက္ ကုိထက္မုိး<br />သမဂၢၾကယ္စင္တစင္း ကုိသက္၀င္းေအာင္<br />ေနာင္ေတာ္ေတြ ေနာင္ေတာ္ေတြ<br />ညီေတာ္ေတြ ညီေတာ္ေတြမ်ားစြာ<br />ရင္နာနာနဲ႔ အေလးျပဳခဲ့ၾကရ<br />ဒီတခါေတာ့<br />ဆရာေပါ့ေနာ္။<br /><br />က်ေနာ္သိပါတယ္ဆရာ<br />ထီးကေလးနဲ႔မနီ<br />ဖန္မီးအိမ္ေအာက္က ကေလးေတြကုိမွ<br />အခ်စ္ပိုတတ္တဲ့ဆရာဟာ<br />ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရ ကုိယ့္အေမြကိုမွ<br />႐ုိေသျမတ္ႏုိး တန္ဖုိးထားခ်စ္တတ္တဲ့ဆရာဟာ<br />ထာ၀ရ႐ုိးရွင္း<br />ပုန္းရည္ဟင္းနဲ႔ပဲႏွပ္<br />အညာဓာတ္ အညာဓေလ့ အညာေငြ႕ေတြကိုမွ<br />ေအာက္ေမ့တမ္းတတတ္တဲ့ဆရာဟာ<br />သူမ်ားေျမမွာ ဘယ္လာေခါင္းခ်ခ်င္ပါ့မလဲ။<br /><br />ရင္ထဲကလာတဲ့အတုိင္း ကဗ်ာေတြကုိေရး<br />ရန္သူကေပးတဲ့ျပစ္ဒဏ္ခံရဲခဲ့တာ<br />ေလးစားရမွာပါဆရာ<br />ဦးၫႊတ္လုိက္ပါတယ္ဆရာ<br />ေစတနာဟာ ကံပဲ<br />ဆရာလည္း ဗုဒၶဘာသာ၊ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဗုဒၶဘာသာ<br />ေကာင္းမႈကံေတြရဲ႕ ကတိက ၿမဲၿပီးသားဆုိတာ<br />ကံၿမဲရြာသား ဆရာတေယာက္သိခဲ့ၿပီးသားပါ။<br /><br />ေဟာဒီရြာ ေဟာဒီအညာ ေဟာဒီကမၻာမွာ<br />ဆရာခ်ခဲ့တဲ့မ်ဳိးေစ့ေတြက ကြင္းလုံးျပည့္လုိ႔<br />ေရာင္စုံပန္းေတြက ရနံ႔စုံထုံသင္းလုိ႔<br />၀င္းလုိ႔ လင္းလုိ႔ ၀င့္လုိ႔ တင့္လို႔ ေနေတာ့မွာ<br />ဒီကဗ်ာနဲ႔ ၀တ္ျဖည့္လုိက္ပါတယ္ဆရာ။ ။<br /></span><br /><br />(၂၃-၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-7839246765036194369?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-8774088893688040852009-07-06T00:07:00.000-07:002009-07-06T00:09:12.780-07:00YMO<br /><br />ငါတုိ႔တေတြ ေလထဲမွာ<br />အိမ္ေဆာက္မိခဲ့ၿပီလား<br /><span id="fullpost"><br />ပံုျပင္ထဲက တ႐ုတ္လက္သမားလို<br />တံေတြးဆြတ္မွတ္ခဲ့မိလုိ႔<br />ဆယ္စုလြန္အိပ္မက္ထဲမွာ<br />ဆားမပါတဲ့ ဟင္းခ်ဳိေသာက္တာ<br />မ်ားလြန္းခဲ့ၿပီ<br /><br />ေႏြဦးေလအေ၀ွ႕မွာ<br />ႏွင္းဆီေႂကြတခ်ဳိ႔လည္း<br />ေႂကြမြလြင့္စင္<br /><br />တခ်ဳိ႕ပစၥဳပၸန္ေတြေပ်ာက္<br />တခ်ဳိ႕သံတုိင္အုတ္တံတုိင္းေတြေနာက္မွာ<br />အနာဂတ္ေတြ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္<br /><br />တခ်ဳိ႕အတၱေတြေပြ႕ဖက္ရင္း<br />တတိယႏိုင္ငံအိပ္မက္မက္ၾက<br /><br />တခ်ဳိ႕အေၾကာက္တရားေတြေပြ႕ဖက္ရင္း<br />ေလွာင္အိမ္ထဲက မိခင္ကုိ<br />ဧရာ၀တီလုိစီးဆင္းေစခ်င္ၾကတယ္။<br /><br />နယူတန္ရဲ႕ နိယာမကုိ<br />သတိတရရွိေနမယ္ဆုိရင္<br />သက္ေရာက္မႈတုိင္းမွာ<br />တန္ျပန္သက္ေရာက္သတဲ့<br />အဲ့ဒီလုိပဲ<br />ဘ၀ဆုိတာကုိေပးမွ<br />ဘ၀ဆုိတာရမယ္။ ။<br /></span><br /><br />(၂၀-၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-877408889368804085?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-5489062283419653662009-07-06T00:06:00.000-07:002009-07-06T00:07:40.159-07:00AMT<br /><br />ၿခံဳေစာင္ပါးပါး<br />ေဆာင္းညထူထူ<br />ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာတယ္ဆုိတာ<br />ေရဒီယိုေလးက ယံုတယ္<br />ဒုကၡသည္စခန္းက မယံုဘူး<br />ညားခါစ ငါ့သူငယ္ခ်င္းစုံတြဲက ပုိမယံုဘူး ….<br /><span id="fullpost"><br />“ေသာမတ္စ္ ဖ႐ိုက္မင္း” ရဲ႕အေျပာအရ<br />ကမၻာျပားၿပီတဲ့<br />ျမန္မာ့အေရးမွာ<br />ကမၻာႀကီးမေက်ာ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ေတာင္ေတြက<br />အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားကုိေျပာၾကရဲ႕ ….<br /><br />ေျပာၾကသလုိ<br />ကမၻာႀကီးက ရြာႀကီးတရြာလား<br />ဒါဆုိ ….<br />ဒုကၡသည္စခန္းဆံုးရင္ ရြာေတြ႕မယ္ထင္ပ …..<br /><br />အားနာေနတယ္ ကမၻာေလာက<br />ဂိုးေပါက္ကသိပ္က်ယ္ေနေတာ့<br />ေလာကဓံရဲ႕ သြင္းဂိုးတုိင္း မလွမပ ….<br /><br />ေႏြသံုးဆယ္<br />မုိးသံုးဆယ္<br />စုိက္ထူလုိသမွ်ကပဲ<br />တြင္း၀င္မေျဖာင့္ခဲ့သလား<br />ေဆာင္းညမြန္းတည့္ႀကီးကပဲ<br />ေစာင္းရြဲ႕ေနေရာ့သလား<br />အႏွစ္ (၃၀) ျပည့္ျမစ္က်ဥ္းတေနရာမွာ<br />ငါ့အ႐ုိးအုိး ေမ်ာလုိ႔ေနရဲ႕……..။ <br /></span><br /><br />(၁၆-၂-၀၇)<br />ေခာတ္ၿပိဳင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-548906228341965366?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-19246004369901189942009-07-06T00:04:00.000-07:002009-07-06T00:05:42.424-07:00ရဲ၀င့္သူ<br /><br />ဒီအစိမ္းပုပ္ေရာင္ ျမစ္ေသထဲ<br />အနက္ေရာင္ အတၱဆီေခ်းေတြ<br />ဟန္ပါပါေပါေလာေပၚေနရဲ႕<br />ကယ္သူမဲ့လက္ေတြ ျမဳပ္လိုက္ေပၚလိုက္<br />ေၾကာက္ရြ႕ံေအာ္သံေတြသက္သက္နဲ႔<br />ခပ္ညံ့ညံ့ယိမ္းကေနသလုိ<br />ေခါင္းငံု႔လက္အုပ္မိုးၿပီး<br />ျမက္တဆုပ္ကုိင္ရေရး<br /><span id="fullpost"><br />ဟုတ္ကဲ့ … မဂၤလာပါ…<br /><br />ေရႊၾကယ္ပြင့္ပိုင္ရွင္အတၱေပါမ်ား<br />ႏွလံုးသားေတြေပၚ ေျပာင္လက္႐ႉးဖိနပ္နဲ႔<br />ကုလားထုိင္မ်ားဆီ နင္းေလွ်ာက္သြားေနၾက<br />Coke ေသာက္ ဟမ္ဘာဂါစားသူေနသူမ်ား<br />Hiphop သီခ်င္းနဲ႔ လီဘာပုတ္ၿပီး<br />“အားလံုးေကာင္းပါတယ္”<br /><br />ၾကယ္မျမင္လမ္းမႀကီးထက္<br />မီးႀကီးထုိးသူထုိး မီးေသးထုိးသူထိုး<br />ကိုယ့္မီးနဲ႔ကိုယ္ …<br />မီးအိမ္သာရွိသူအမ်ား<br />အေမွာင္ ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိ<br />တလမ္း သြားလမ္းမႀကီးထက္<br />ေတာနိယမနဲ႔ ခရီးဆက္<br />အမည္းေတြျဖဴ အျဖဴေတြမည္း<br />ဒီေခတ္ႀကီးထဲ ငါတခုပဲေတာင့္တ<br />အနားသတ္မရွိတဲ့ေျခလွမ္းေတြ …။ ။<br /></span><br /><br />(၆-၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1924600436990118994?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-31144471104633660042009-07-06T00:02:00.000-07:002009-07-06T00:03:45.433-07:00လူေမႊး<br /><br />အလြမ္းေတြေပါင္းထူလြန္းတဲ့ ယာခင္းပါကြဲ႕။<br />အမုန္းေတြ ဒဏ္ရာေတြကုိသာ<br />တသက္တာ စားသံုးခဲ့ရသူျဖစ္လုိ႔မုိ႔<br />ကိုယ့္၀တ္စံုဟာ အနီေရာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။<span id="fullpost"><br />(ဒါေပမယ့္ အနီေရာင္ဟာ<br />ကုိယ့္ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြထဲက<br />စိမ့္ထြက္လာတဲ့ ေသြးေတြပါကြယ္။)<br />အခ်စ္ရယ္ …<br />တကယ့္ တကယ္ ကိုယ္ခ်စ္တာက … အျပာ။<br />အေရွ႕အလယ္ပုိင္းက ေသနတ္သံေတြၾကားေယာင္<br />ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ေတာင္ယာထဲက ေသြးေတြကုိျမင္ေယာင္<br />ကိုယ့္ရင္ထဲက အမွန္တကယ္အတၱေတြကုိ<br />ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ေဖာ္ျပခြင့္မရခဲ့။<br />ေနစၾက၀ဠာအဖြဲ႕အစည္းထဲက<br />သက္ရွွိေတြေနတဲ့ ကမၻာၿဂိဳဟ္တဲ့လား<br />မီးခုိးမဆံုး၊ မုိးမဆံုး၊ ယမ္းေငြ႕ေတြဖံုးလႊမ္း<br />စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းရာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးရပ္၀န္း။<br />တိရစၦာန္က တိရစၦာန္ကိုသတ္<br />တိရစၦာန္က လူကိုသတ္<br />လူက တိရစၦာန္ကုိသတ္<br />လူက လူကုိသတ္<br />ကမၻာႀကီးလံုးတယ္ဆုိတာ<br />ဒါကိုမ်ား ေျပာတာလား။<br />လတၱီတြဒ္၊ ေလာင္ဂ်ီတြဒ္ေတြနဲ႔<br />ထိန္းခတ္ခံထားရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြပါကြယ္။<br />ကုိယ္တုိင္မွာကလည္း<br />အေနမွန္ အေရျပားေတြေအာက္က<br />ဧကန္တရားေတြ ထူးခတ္ခံထားရတ့ဲ အက်ဥ္းသား<br />အခုိးအေငြ႕ေတြ မ်ားလြန္းလုိ႔ထင္ရဲ႕<br />အုိဇံုးလႊာ ေပါက္ၿပဲသြားရတယ္တဲ့<br />ကူးစက္ေရာဂါေတြ ထင္တာထက္မ်ားျပားေနတယ္။<br />ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ<br />ေရရွားပါးမႈအႏၱရာယ္ရွိသတဲ့<br />ရင္ေတြပူလုိက္တာ။<br />အလြမ္းေတြေပါင္းထူလြန္းတဲ့ယာခင္းပါ<br />ဗံုးေပါက္ကြဲသံေတြနဲ႔ ျခားနားစြာ<br />ခ်စ္ရသူေတြရဲ႕ ရင္ခုန္သံကုိ ၾကားနာခ်င္တယ္။<br />အခ်စ္ရယ္ …<br />တကယ့္ တကယ္ ကုိယ္ခ်စ္တာက … အျပာ။ ။<br /></span><br /><br />(၂-၂-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3114447110463366004?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-65700003906589116202009-07-05T23:51:00.000-07:002009-07-06T00:01:55.561-07:00ကမာပုလဲ (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGfbjYsoCI/AAAAAAAAQQw/3VxDN3C-yEg/s1600-h/30-1-07_kamarpale.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 142px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGfbjYsoCI/AAAAAAAAQQw/3VxDN3C-yEg/s200/30-1-07_kamarpale.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355236727624343586" /></a><br />ကုိဘဂ်မ္းေသတယ္<br />(သူမေပ်ာ္တဲ့ အေမရိကားမွာ)<br />ေခတ္ကုိက မေကာင္းတာပါ<br />အုိႀကီးအုိမနဲ႔ လူထုေဒၚအမာကလြမ္းတယ္<br />သူ႔ကုိ ပုိ႔ခ်င္၊ ျမင္ခ်င္၊ သၿဂဳႋဟ္ခ်င္လုိ႔<br />သူခ်စ္တဲ့ဇာတိေျမမွာပဲ ေသေစခ်င္သတဲ့<span id="fullpost"><br />ဖုိးသံကလည္း သူရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀<br />ကုိတင္မုိးနဲ႔ႀကံဳေတြ႕ရပံုကုိလြမ္းတယ္။<br />ဖုိးသံရဲ႕ Auto (အမွတ္တရ) စာအုပ္ထဲမွာ<br />သူ (ဦးဘဂ်မ္း) က ဒီလုိေရးခဲ့တယ္<br />“႐ိုးသားမႈသာ ခ်စ္စရာ” တဲ့<br />တိုက္ဆုိင္တာလား ဘာလားေတာ့မသိဘူး<br />သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေမာင္စြမ္းရည္ရဲ႕ “ဘာလဲဟဲ့” စာအုပ္ထြက္တယ္<br />အဲဒီညက ေဆာင္းတြင္း၊ ဇန္န၀ါရီလ မုိးအႀကီးအက်ယ္ရြာတယ္<br />အိပ္မက္ေတြမေကာင္းဘူး<br />နိမိတ္ေတြလည္း မလွဘူး<br />ထင္တယ္<br />အင္းစိန္ရဲ႕မင္းႀကီးလမ္းဟာ အေသအခ်ာေၾကကြဲေနမွာပဲ<br />အညာေက်းလက္ ကန္ၿမဲေဒသမွာ<br />ထီးကေလးနဲ႔ မနီေက်ာင္းတက္ႏုိင္ပါ့မလား<br />သူ (ကုိဘဂ်မ္း) ေရာ<br />ႏွင္းဆီနီနီပြင့္ေပၚ<br />စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္ပါ့လား။ ။<br /></span><br /><br />(၃၀-၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6570000390658911620?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-52987655684101657922009-07-05T23:47:00.000-07:002009-07-05T23:51:25.683-07:00ညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGeoEIxMEI/AAAAAAAAQQo/UKxCmFITkqQ/s1600-h/26-1-07-inside.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGeoEIxMEI/AAAAAAAAQQo/UKxCmFITkqQ/s200/26-1-07-inside.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355235843062706242" /></a><br />စေနရဲ႕ေက်ာကုန္းမွာ ပစ္တင္ထားတဲ့ ကဗ်ာကုိပဲ<br />လြမ္းေနမိေတာ့တယ္။<br /><br />ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပြဲဆုိရင္ေတာင္<br />ဒီတုိင္းျပည္က ဘ၀ေတြရဲ႕တုိက္ပြဲဟာ<br />တုိက္ပြဲပူ။<br /><span id="fullpost"><br /><br />ဂုဏ္ယူစရာခ်ည္းပဲ။<br /><br />ေျပာရဦးမယ္<br />ရွင္ႀကီးေဂါတမလည္း ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ျဖတ္ခဲ့ရတာပဲ။<br /><br />အရွိအတုိင္းပါပဲ<br />ျဖတ္သူေတြရွိမယ္<br />ရပ္သူေတြရွိမယ္။<br /><br />ဘ၀တခုလံုးအတြက္<br />ဂုဏ္သိကၡာသရဖူ ျပန္တုိက္ယူရမယ့္ကိစၥမွာ<br />စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ<br />ဘယ္ဟာေတြကို အလကားရဖူးသလဲ။<br /><br />သခၤါရဓမၼကုိ သိတယ္<br />ရွင္ႀကီးေဂါတမသာ<br />ဒုကၡစရိယာက်င့္တုန္း<br />ငါအေရးနိမ့္ၿပီလုိ႔ ေတြးခဲ့မိရင္ …။<br /><br />တံခါးကုိ ေခါက္ေလာ့ ပြင့္လိမ့္မယ္<br />သမၼာက်မ္းစာကဆုိတယ္။<br />*ေဂ်းဇက္ဟာ<br />တဦးခ်င္းေသေပမယ့္<br />တပြဲလံုးႏုိင္ခဲ့တယ္။<br /><br />တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ<br />လမ္းမေလွ်ာက္သူ ဘယ္ကုိမွမေရာက္ဘူး။ ။<br />* Jesus Christ<br /></span> (၂၆-၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္..မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5298765568410165792?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-24487148560560397362009-07-05T23:44:00.000-07:002009-07-05T23:56:41.009-07:00ၿငိမ္းလူ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGdlZZEGHI/AAAAAAAAQQg/0AwX_5_EFeo/s1600-h/23-1-07-nyeinlu_inside.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGdlZZEGHI/AAAAAAAAQQg/0AwX_5_EFeo/s200/23-1-07-nyeinlu_inside.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355234697716963442" /></a><br /><br />ဆယ္စုႏွစ္က<br />ႏွစ္ခါတူးဆြ<br />အမွန္တရားဆုိတာ<br />ဘ၀ထဲမွာ<br />လက္က်န္မရွိသေလာက္ဘဲ ...<br /><span id="fullpost"><br />မနက္ျဖန္ကုိ<br />မွားဖုိ႔ထပ္ႀကိဳးစားေတာ့<br />ကုိးကားဖုိ႔စာအုပ္က<br />ေမ့က်န္ခဲ့<br />ခ်စ္သူေတြအတြက္ပါ …<br /><br />ရရာလက္နက္ဆြဲၿပီး<br />ခရီးျပင္းခ်ီတက္ၾကည့္ေတာ့မွ<br />အေတြးအေခၚနဲ႔ လက္ေတြ႕ကုိ<br />ယမ္းမစပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး …<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ<br />ႏွစ္သစ္ကုိကူးခတ္ခါစ<br />က်က်နနစီစဥ္ထားတဲ့<br />၀ုိင္ပုလင္းထဲကုိမွ<br />ယင္ေကာင္တအုပ္ခုန္ခ်လုိက္တာ<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိက<br />ဗလာ …<br /><br />အေရခြံခြာလဲဖုုိ႔<br />ေႁမြတေကာင္မဟုတ္ေလေတာ့<br />႐ုပ္ကုိက ဘုရားေပးခဲ့တ့ဲအတုိင္းပါပဲ …<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />တခ်ဳိ႕လည္း<br />ရာသီစာစားသံုး<br />ႀကီးထြားႏႈန္းျမင့္မားၾကဦးမွာလား …<br /><br />အမွန္တရားကုိက<br />အႏွံ႔အျပားမွာ<br />လက္က်န္မရွိေတာ့တာျဖစ္မယ္။ ။<br /></span>(၂၃-၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္ မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2448714856056039736?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-3015842565048786952009-07-05T23:36:00.000-07:002009-07-05T23:43:59.625-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGb0smlqkI/AAAAAAAAQQY/hr-FXM1fxFs/s1600-h/23-1-17_snl_inside.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGb0smlqkI/AAAAAAAAQQY/hr-FXM1fxFs/s200/23-1-17_snl_inside.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355232761548745282" /></a><br />စုိးေနလင္း<br /><br />ဆရာဟာ …<br />ျမန္မာျပည္အေမွာင္တြင္းနက္ရဲ႕<br />မနက္ျဖန္အတြက္<br />ဖန္မီးအိမ္ကုိ လင္းလက္ေစခဲ့။<br /><span id="fullpost"><br />ျပည္သူေတြခ်စ္မက္တဲ့<br />တရားမွ်တမႈ လူ႔အခြင့္အေရး<br />ဒီမုိကေရစီေရး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္<br />ရင္နဲ႔ကဗ်ာေရးဖြဲ႕<br />ထက္ျမက္တဲ့ကေလာင္သြား<br />ျမားအစင္းစင္းရဲ႕ပုိင္ရွင္<br />ျပည္သူေတြရင္ထဲရဲျမ<br />ထာ၀ရရွင္သန္ေနေပလိမ့္မယ္။ ။<br />(ဤကဗ်ာျဖင့္ ၂၂-၁-၂၀၀၇ ေန႔က အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ၿမိဳ႕တြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေသာ<br />ဒီမုိကေရစီတုိက္ပြဲ၀င္ ကဗ်ာဆရာႀကီးတင္မုိးအား ဦးၫႊတ္ဂုဏ္ျပဳပါသည္။)<br /></span>ေခတ္ၿပိဳင္မွ<br /> (၂၃-၁-၀၇)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-301584256504878695?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-42345235589427232062009-07-05T23:35:00.000-07:002009-07-05T23:36:30.777-07:00ခ်ဳိစိမ့္<br />(၁၂-၁-၀၇)<br /><br />choseint<br />ဖေယာင္းတုိင္ေတြ<br />ကုိယ္စီကို္င္လုိ႔<br />အေမွာင္တ၀က္ ကိုယ္စီလင္းလက္ၾက …<br /><span id="fullpost"><br />ေဟာ …<br />ခန္းမ ၀ရံတာမွာ<br />သူထြက္လာေနၿပီ<br />သူလက္ယမ္းႏႈတ္ဆက္<br />Fredpris* ဆုိတာ<br />သူနဲ႔ သူ႔ျပည္သူရင္ဗဟိုမွာ ေရာက္ခဲ့ေပါ့<br />ကမၻာ့ရင္ဗဟုိမွာ ေရာက္ခဲ့ေပါ့<br />ငတို႔ရင္ဗဟုိမွာ ေရာက္ခဲ့ေပါ့ …<br /><br />အလင္းတို္င္ေတြ ေျမႇာက္ခ်ီၾက<br />သူ႔နာမကုိ ရြတ္ဆုိ ဟစ္ေႂကြးၾက<br />“ယူႏြတ္စ္ ယူႏြတ္စ္”<br />သူ႔ႏွလံုးသားကုိ ေကာင္းခ်ီးေပးၾက<br />ဒီည<br />ႏွင္းမက်ႏုိင္ေတာ့<br />ေကာင္းကင္ဘံုက ႏွင္းကုိတားၿပီ<br />“အျပစ္ကင္းသူေတြ<br />အခ်စ္ႀကီးသူေတြ<br />ႏွင္းမခေစနဲ႔<br />ေႏြးေထြးေစေလာ့” …။<br /><br />ဒီမွာ<br />႐ိႈက္သံ<br />ငါၾကားရတယ္ ႐ိႈက္သံ<br />ဒီညမွာၾကားရတယ္<br />႐ိႈက္သံ<br />ဟုတ္ပ<br />႐ႈိက္သံ<br />ၿပီးေတာ့<br />အေမး<br />ဟုတ္တယ္ ေမးခြန္း<br />ႏွစ္မ်ဳိး ႏွစ္မ်ဳိး<br />႐ိႈက္သံတခုက<br />ရက္ေရာသူ စြန္႔သူ<br />ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ခ်စ္သူအတြက္<br />ခ်မ္းေျမ့စရာ<br />ပန္းအစံုၫြတ္က်<br />ၾကည္ႏူးလြန္းလို႔ ဆြတ္ပ်ံ႕႐ႈိက္သံ<br />ဆာရီ၀တ္႐ံုေအာက္က တိုးထြက္လာခဲ့တာ …<br /><br />ေနာက္ …<br />႐ိႈက္သံ<br />ေမွာင္ညိဳ႕အခန္းက်ဥ္းထဲကသူေတြနဲ႔<br />အိမ္အုိတြင္းက သူမ<br />အခုလုိ ခန္းမ၀ရံတာက သူ႔ခ်စ္သူေတြကုိ<br />လက္ျပခြင့္မရေသးတဲ့ သူမနဲ႔အတူ<br />တမန္ေတာ္ငွက္ရဲ႕ ၀ဲပ်ံမႈေအာက္<br />မေရာက္ရေသးတဲ့<br />ငတုိ႔ခ်စ္သူေတြအတြက္ ႐ိႈက္သံ …<br /><br />ၿပီးေတာ့ အေမး<br />ဘယ္မွာလဲ သူမ<br />ဘယ္မွာလဲ သီဂြန္ဒံုး**<br />ဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ<br />အဲဒီည<br />ေကာင္းကင္ေတာ္က<br />ႏွင္းမက်ေပမယ့္<br />ၾကည္ႏူး ၀မ္းနည္းတုိ႔ေပါင္းစည္း<br />ငုိညည္း႐ႈိက္သံေတြလႊမ္းမိုး<br />ေကာင္းကင္ယံအထိ ထိုးတက္သြားတယ္ …။ ။<br /><br />(၂၀၀၆ ႏိုဘယ္လ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရင္ မစၥတာယူႏြတ္စ္အား ဆုေပးပြဲအၿပီး ေရးဖြဲ႕ပါသည္။)<br />* Fredpris = ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု (ေနာ္ေ၀ဘာသာျဖင့္)<br />** သီဂြန္ဒံုး = ဗီယက္နမ္ ရက္ဖ္တုိ ေနာ္ေ၀လူ႔အခြင့္အေရးဆုရွင္ (၂၀၀၆)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-4234523558942723206?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-88200187451983256402009-07-05T23:34:00.000-07:002009-07-06T03:04:36.119-07:00(သစ္ေကာင္းအိမ္)<br />(၉-၁-၀၇)<br /><br />ေျမာက္ျပန္ေလေတြ ျပန္လာတဲ့ေန႔က<br />ဘယ္သူမွမပို႔တဲ့<br />အီးေမးလ္လိပ္စာကုိ<br />ဖြင့္ဖတ္မိတယ္<br /><span id="fullpost"><br />စစ္ပြဲႀကီးတခုပဲ စတင္ေတာ့မလုိလုိ<br />စစ္ပြဲႀကီးတခုပဲ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီလုိလုိ<br />လမ္းေတြဟာ ဟာလာဟင္းလင္း<br />ဓာတ္ႀကိဳးတန္းေတြ အေ၀းမွာနိမ့္ဆင္းသြား<br />ဘယ္တဆီမ်ားလဲ …<br />မေျပာမဆုိ<br />တျမည့္ျမည့္တိမ္ေတြ<br /><br />ခုခ်ိန္သာဆုိ<br />ကန္သံုးဆင့္ျမက္ခင္းျပင္ထဲမွာ<br />ေျမ၀ပ္ငွက္ကေလးေတြ<br /><br />အိမ္ျပန္ခ်ိန္တဲ့<br />ေသြးညႇီနံ႔ရလုိ႔<br />ညေနခင္းကုိ ႐ႈိက္သြင္းမိေတာ့<br />သစ္သားမီးကၽြမ္းရနံ႕ဟာ<br />အျပာေရာင္ေသတမ္းစာ<br />သုိက္ဆရာရဲ႕ႀကိမ္လံုးလို<br />အေ၀းကေခၚသံမ်ား …<br /><br />ဘ၀ေဟာင္းရဲ႕<br />ေရျပင္ေအာက္အေမွာင္ထုမွာ<br />သုိက္ႀကိဳးမျဖတ္ရေသးတဲ့ငါးမန္းေတြ<br />လန္႔ႏိုးကူးခတ္ၾက<br /><br />အိမ္ေနာက္ေဖးေတာအုပ္ထဲက<br />ခ်ဳိးကူသံသဲ့သဲ့ၾကားရ<br />တူးပို႔ဒုိးသံေတြနဲ႔<br />သေျပခက္ေတြနဲ႔ အေမထိုးတဲ့<br />အတာေရအုိးေလးကုိလည္း<br />သတိတရေပါ့<br /><br />ေလထဲ မင္းနာမည္<br />ငါေရးခဲ့တယ္။ ။<br /><br />ကန္သံုးဆင့္ - ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွ ကန္ညီေနာင္သံုးေဖာ္<br /></span><br /><br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-8820018745198325640?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-22519199594614864742009-07-05T23:30:00.000-07:002009-07-05T23:33:57.950-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGaXSPEMBI/AAAAAAAAQQQ/U7_LkT621iI/s1600-h/3-1-07-soenaylin-inner.gif"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Pf_3FGvDes0/SlGaXSPEMBI/AAAAAAAAQQQ/U7_LkT621iI/s200/3-1-07-soenaylin-inner.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355231156742926354" border="0" /></a><br />(၁)<br />အဲဒီ<br />အထြတ္အျမတ္<br />အထိမ္းအမွတ္ေက်ာက္တုိင္ႀကီးက<br />'နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္ခံ ကၽြန္ဘ၀က<br />ငါတုိ႔လြတ္ေျမာက္ၾကၿပီ' တဲ့<br />ယုံၾကည္ၿပံဳးေပ်ာ္<br />ေအာင္စည္ေတာ္ယြန္းခဲ့ၾက။<br /><span id="fullpost"><br />(၂)<br />ဒီမုိကေရစီသေႏၶတည္ဦးစ<br />သက္မ မဆုံးေသးခင္မွာပင္<br />အမ်ဳိးသားစစ္အာဏာရွင္ကၽြန္ဘ၀<br />ပိျပားခဲ့ၾကရ တုိ႔ျပည္သူ …။<br /><br />(၃)<br />လူမဆန္ေအာင္ႏွိပ္စက္ခံရ<br />လူမဆန္ေအာင္ ရက္စက္ခံရေသာ္ျငား<br />အေၾကာက္တရားေအာက္က႐ုန္းထ<br />'စစ္အာဏာရွင္စနစ္က်ဆုံးရမည္'<br />'ငါတုိ႔လုံး၀လြတ္ေျမာက္ရမည္'။<br /><br />ယုံၾကည္ၾကေလာ့<br />ျပည္ေတာ္သိမ္းခန္းေရာက္ေတာ့မည္။ ။<br /><br />(ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အသက္၊ ဘ၀၊ ေသြးေခၽြးတုိ႔ျဖင့္ ရင္းႏွီးရယူေပးခဲ့ၾကေသာ သူရဲေကာင္းတုိ႔အား ဤကဗ်ာျဖင့္ ဦးၫႊတ္ဂုဏ္ျပဳပါသည္။)</span><span class="subDate"><br />(၃-၁-၀၇)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2251919959461486474?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-91717859855940123342009-07-05T23:28:00.000-07:002009-07-05T23:30:02.410-07:00ၿငိမ္းလူ (၃-၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br /><br />(၁)<br />၂၀၀၆<br />ဟင္းလင္းျပင္မရွိတဲ့<br />ဘန္ေကာက္ည<br />ယမ္းစိမ္းသုတ္ထားတဲ့<br />အသားစေတြ ... ၿမိဳခ်ခဲ့ရ<br /><span id="fullpost"><br /><br />ညက မပီမသနဲ႔<br />ကာဗြန္မႈန္႔ေတြကျဖင့္<br />နီယြန္မီးၾကား<br />ႏွင္းေယာင္ေဆာင္လုိ႔ ...<br /><br />(၂)<br />ေယ႐ႈဖြားတဲ့ေဆာင္းလ<br />ညီမွ်ျခင္းကင္းပလုိ႔<br />ဓမၼေတးက<br />ယဥ္ေက်းမႈကူးခ်တဲ့<br />ၿမိဳ႕ျပထဲ<br />ဟုမ္းလက္(စ္)* ေတြနား<br />ပုန္း၀ွက္လို႔ ...<br /><br />(၃)<br />၁၉၉၂<br />အစၨ်တၱႏွင့္<br />ျမစ္အေရွ႕မွာအိပ္လုိ႔<br />မ်က္လႊာခ်ထားတဲ့<br />ယြမ္းေခ်ာင္းေလျပည္<br />အေနာက္ဘက္<br />စစ္ေတာင္း ... ေျမပ်ဳိမွာ<br /><br />(၄)<br />ဂစ္တာအုိနဲ႔<br />ဓမၼေတးကို<br />မီးပုံဖုိလုိ႔ ... ႀကိဳဆုိခဲ့ၾက<br />ဘုရားသခင္<br />မဖြားမီ ... ညက<br />ယြမ္းစလင္းေရေသာက္<br />ျမက္ဖ်ားက<br />ႏွင္းရည္ေသာက္လုိ႔ ...<br /><br />(၅)<br />တခ်ဳိ႕ကပုခက္ကုိစီး<br />တခ်ဳိ႕ျဖင့္ ... ပုခက္ကစီးလို႔<br />မီးပုံေလးနဲ႔ ... မနီးမေ၀းမွာ<br />ဓမၼေတးကုိ<br />ေအေက** တလက္ ... ေပြ႕ဖက္ရင္း<br />ညည္းဆုိခဲ့ၾက ...<br />“ဤအိမ္ေပၚတြင္ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ<br />ေရာက္ေစေသာ္”<br /><br />(၆)<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ၿပိဳခဲ့တဲ့<br />ထာ၀ရအိမ္ေတြ ... အတြက္<br />အေနာက္ဘက္က ...<br />ယာယီအိမ္မွာ<br />ဆုေတာင္းျခင္းနဲ႔<br />ေတာင္းဆုပန္ျခင္းေတြ ... ေထြးယွက္<br />ျမက္ဖ်ားႏွင္းစက္က<br />လင္းလက္လုိ႔ ...<br /><br />(၇)<br />ခုခ်ိန္ထိ<br />အစၨ်တၱက<br />ေရွ႕ဘက္မွာအိပ္စက္ခဲ့ ...<br />သုိးမည္းေတြကို<br />ေအာင္ပြဲခံတဲ့<br />ညီမွ်ျခင္း ... ေန႔ရက္ေတြဆီ<br />ျပန္ခ်င္တယ္ ...။ ။<br /><br />(၁၉၉၂ ခုႏွစ္ မကဒတ၏ စစ္ေတာင္းျမစ္အေနာက္ဘက္<br />စစ္ဆင္ေရးေန႔မ်ားသုိ႔)<br />*Homeless (အိမ္ေျခမဲ့)<br />** AK 47 ေမာင္းျပန္႐ုိင္ဖယ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-9171785985594012334?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-69526394629493913502009-07-05T23:26:00.000-07:002009-07-05T23:28:11.076-07:00(ပုရစ္) (၃-၁-၀၇)<br />ေခာတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />ေနညိဳညေနအခါခါ<br />ငါ … အိမ္ျပန္မရေသးဘူး<br />ၾကယ္စုံညေပါ့<br />တကယ္ကုိ ျပန္မေရာက္ေသးပါလား … <br /><span id="fullpost"><br />ၾကာေတာ့<br />အိမ္ကို အိပ္မက္မမက္ေတာ့ဘူး<br />က်ပ္ (kyat) ကုိ အိပ္မက္မမက္ေတာ့ဘူး<br />ဘတ္ (baht) ကို အိပ္မက္မက္ရတာလည္း<br />မသက္သာလွဘူး<br />တတိယေရခဲျပင္အိပ္မက္ေတြကေကာ (ေရာ)<br />ေမာစရာေတြမ်ားလား …<br /><br />အိမ္ျပန္မေရာက္ျခင္းေလးေတြ<br />လူလားေျမာက္လာ<br />အိပ္မက္ေတာ္ေတြမက္တယ္<br />ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ ဘုန္းတန္ခုိးေတာ္<br />ဘုရင္မႀကီးရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္<br />NGOs ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္<br />ေက်းဇူးေတာ္ေတြရဲ႕ၾကား …<br /><br />ၾကည့္ … ကေလးေရ<br />ဒုကၡသည္စခန္းထဲ လေရာင္ေအာက္<br />ဆန္ကြဲေစ့ေလးေတြ<br />ေပါေလာေမ်ာေနတုန္းပဲကြဲ႕ …..။ ။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-6952639462949391350?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-36970135053528484412009-07-05T22:19:00.000-07:002009-07-05T22:21:32.862-07:00ခြာညိဳ (၁၆-၈-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ…<br />စစ္အုပ္စုက တုိင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈမၿပိဳကြဲေရးဆိုတာကို ေအာ္ရသူေတြ ရင္ကဲြမတတ္။ ၾကားရသူအေပါင္းလည္း နားကဲြမတတ္ ထုတ္လႊင့္ေနသည္။ တကယ္ေတာ့ အဲသည္လို ေအာ္ခ်ည္း ေနဖို႔မလိုပါ။ အလုပ္ႏွင့္သက္ေသျပရန္သာျဖစ္ပါသည္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ…<br />ျပည္သူေတြက အစိုးရအေပၚ မယံုၾကည္ေတာ့သည့္စိတ္၊ အားမကိုးၾကေတာ့သည့္စိတ္ နာက်ည္း မုန္းတီးသည့္စိတ္၊ ရြံရွာစက္ဆုပ္သည့္စိတ္မ်ား တေန႔တျခားတိုးပြားမ်ားျပားလာေနသည္။ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဘက္လံုးအတြက္ ဤမႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ရာ စိတ္ခံစားမႈကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ ေဆးေၾကာႏိုင္ရန္ စစ္အုပ္စုမွ သက္ေသျပရန္ အခ်ိန္ေကာင္း၊ အခြင့္ေကာင္းတခုကို အသံုးခ်သင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။<br /><br />က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ…<br />တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း အမွန္ပင္ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးေစခ်င္လွ်င္ ရြာပုန္းရြာေရွာင္ဘ၀ႏွင့္ တဘ၀လံုး (တခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္ မ်ဳိး႐ိုးစဥ္ဆက္) ေျပးလႊားေနရသည့္ ေတာင္ေပၚသားမ်ားအား အေျခတက် ေျမသတ္ မွတ္ေပးသင့္ေနပါၿပီ။ သူတို႔႐ိုးရာ ေတာင္ယာလုပ္ငန္းမ်ားကို ေျမအတည္တက်ႏွင့္ စိုက္ပ်ဳိးရာတြင္ ေခတ္မီနည္းစနစ္မ်ားႏွင့္ ေထာက္ပံ့ကူညီသင့္ေနပါၿပီ။ သည္လိုဆိုလွ်င္ တိုင္းျပည္အတြက္ စားစရိတ္ ျမင့္တက္မႈမ်ားေလွ်ာ့ပါးေစလွ်က္ ကမၻာ့သတင္းရပ္ကြက္မွာ ျမန္မာ့သတင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ ေရးသားတိုင္း အလြန္အက်ည္းတန္သည့္ ထိုရြာပုန္းရြာေရွာင္ဆိုေသာစကားလံုးတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါလိမ့္မည္။<br /><br />က်မတို႔တုိင္းျပည္မွာ…<br />ဘယ္အခါမွာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုငယ္ေလးမ်ား၏ တန္းတူအခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုမႈမ်ား ဆိတ္ၿငိမ္သြားေစလိုလွ်င္ ေတာင္းဆိုသံမ်ားကို က်ည္ဆံႏွင့္ ဟန္႔တား ပိတ္ဆို႔ေနမည့္အစား ေက်ာသားရင္သားမခဲြျခားေသာ စိတ္ထားမ်ဳိးကို ျပသင့္ပါသည္။<br /><br />က်မတို႔တုိင္းျပည္မွာ…<br />စိုက္ပ်ဳိးေရးေကာင္းမြန္ေစမည့္ ေျမဆီလႊာေတြႏွင့္တကြ ေရခ်ဳိလည္းအလွ်ံပယ္ေပါမ်ားသည့္အတြက္ ထမင္းငတ္ ေသေသာမသာဟူ၍ မရွိႏုိင္ဟု က်မအခုိင္အမာေတြးထင္ခဲ့မႈသည္ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ဒုကၡသည္စခန္းတခုအတြင္းသို႔ ေရာက္လာသည့္ လူနာတဦးကို သြားၾကည့္မိစဥ္ခဏမွာ ထိုအေတြး မွားယြင္းေၾကာင္း သိလိုက္ရပါသည္။<br /><br />အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ကရင္တုိင္းရင္းသူအမ်ဳိးသမီးတေယာက္ သူ႔အသက္ကုိသာမသိရလွ်င္ အသက္ေျခာက္ဆယ္ခန္႔ဟုသာ လူတိုင္းထင္ေနၾကေလသည္။ သူ႔အရည္အသားမ်ားက မဲြျပာ မဲေျခာက္လွ်က္။ ဖ်ားေနသည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ရွိၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့တာ (၃) လေက်ာ္ၿပီဟု သိရသည္။ သူမသည္ ၾကာအင္း၊ ၀င္းေရးစသည့္ စစ္ရင္ျပင္ျဖစ္ေနသည့္ ကရင့္ေျမမွ ေတာင္ကို ေက်ာ္ကာ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွ ဒုကၡသည္စခန္းတြင္း ေဆးခန္းသို႔ အခမဲ့ေဆးကုသမႈ ခံယူႏိုင္ ရန္ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />က်မတို႔အိမ္တန္းနား အေရာက္တြင္ သူမ ဆက္မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ လဲက်သြားခဲ့သည္။ သူမ ေနာက္က အေဖာ္လိုက္လာသူဟူ၍ လူမမည္ကေလးတေယာက္ကို ေက်ာပိုးထားသည့္ ဗမာ စကားမေျပာတတ္ေသာ သူူမသမီးတဦးသာလွ်င္ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခင္ေက်ာင္းသား<br />တပ္မေတာ္မွ တပ္မႉးေဟာင္းတေယာက္ႏွင့္ အျခားအေဖာ္တေယာက္တို႔က ေစာင္ျဖင့္ထမ္းကာ ေဆး႐ံုသုိ႔ လိုက္ပို႔လုိက္ရသည္။<br /><br />ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာသည္မွာလည္း သူမႏွင့္ ထူးမျခား နားသည့္ အာဟာရျပတ္လပ္ေနသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားသာျဖစ္လွ်က္ ေဆး႐ံုက သူမတုိ႔သံုးေယာက္<br />အား “သရီးေလဒီးစ္” ဟုေခၚသည္။ သူတို႔သံုးေယာက္ေပါင္းမွ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္၏ ပံုမွန္ အေလးခ်ိန္မွ်သာရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<br /><br />သူတို႔အား ေဆး႐ံုမွ ႏြားႏို႔တိုက္ေသာအခါ သူတို႔မေသာက္တတ္ၾကဘူးဆိုသည့္စကားက ၾကားရသူ အေပါင္း၏ ရင္ကို နာက်င္ေစခဲ့တာ က်မတို႔တုိင္းျပည္က လူမ်ဳိးစုမ်ား၏ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားအနက္က တခုမွ်သာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ကိတ္မုန္႔ကိုဘာမွန္းမသိေသာ တခါၾကားယံုမွ်ျဖင့္ ကိတ္မုန္႔ ဟူေသာအမည္နာမကို ေနာက္တခါ ျပန္မေျပာတတ္ေသာ ခ်င္းမေလးတေယာက္ကို မွတ္မိ ေနသည့္နာက်င္မႈမ်ဳိးျဖင့္ ထိုသရီးေလဒီးစ္ကိုလည္း က်မ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။<br /><br />အာဖရိကမွ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးဒဏ္ကိုခံေနရသည့္ တိုင္းျပည္မ်ားမွ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ မိမိတိုင္းသူ ျပည္သားမ်ားအတြက္ ႏိုင္ငံတကာအကူအညီမ်ားကို မရွက္မေၾကာက္ ေတာင္းခံလွ်က္ ျပည္သူတို႔၏၀မ္းကို ျပည့္ေအာင္တတ္ႏိုင္သမွ်ျဖည့္စြမ္းခဲ့ပါသည္။<br /><br />က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ …<br />ႏုိင္ငံတကာက ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အကူအညီေပးလိုသည့္ အစိုးရမဟုတ္<br />ေသာ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား အဆင္သင့္ရွိေနသည့္တိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းမူေနသည့္အစိုးရ၏ မယံုသကၤာ ျဖစ္မႈမ်ား။ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားမႈမ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ား၏ ရပိုင္ခြင့္မ်ား ဆံုး႐ံႈးနစ္နာေနလွ်က္ တုိင္းျပည္၏ အနာဂတ္ဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ အလြန္ပင္အႏၱရာယ္ႀကီးလွေသာ အေျခအေန မ်ဳိးတြင္ ေရာက္ေနပါသည္။ <br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အာဏာလႊဲေျပာင္းသိမ္းပိုက္ခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရ၏ စကားအတိုင္း ဆိုရပါေသာ္- က်မတို႔တုိင္းျပည္၏ ကံၾကမၼာမွာ ေခ်ာက္ထဲက်ရန္ အမွန္ပင္ လက္ႏွစ္လံုးမွ်သာ လိုေတာ့ပါသည္။<br /><br />က်မတို႔တိုင္းျပည္မွာ…<br />အသက္အရြယ္ႀကီးျမင့္သည့္တိုင္ေအာင္ အနားမရေသာလက္မ်ား သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိေနပါသည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ဘ၀တြင္ စစ္အုပ္စုမွ ပင္စင္ေပးျခင္းခံခဲ့ရသည့္ က်မအေဖသည္ ေက်ာင္း ဆရာဘ၀က လူငယ္မ်ားအား ေဆးလိပ္မေသာက္၊ ကြမ္းမစားရန္ တင္းက်ပ္ေသာ အမိန္႔မ်ားထုတ္<br />ကာ ပိတ္ပင္ခဲ့ေသာ္လည္း အလုပ္မွ ရပ္စဲခံရၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ သူကိုယ္တုိင္ပင္ ေဆးလိပ္ႏွင့္ ကြမ္းယာကို ၀မ္းေရးအတြက္ လူငယ္ေလးမ်ားအား သူကိုယ္တိုင္ေရာင္းခ်ေပးေနခဲ့ရပါသည္။<br /><br />ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္က ဒုကၡသည္စခန္းထဲတြင္ ဒုကၡသည္မ်ားအား ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ သၾကား၊ ပဲ၊ ေလာင္စာ မီးေသြးေတာင့္ စသည္ျဖင့္ ကုန္မာမ်ားကို လစဥ္ထုတ္ေပးေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းတခု၏ ေနေရာင္ေအာက္၀ယ္ ေနစာလႈံရင္း မီးေသြးမႈန္႔မ်ားကို ထမင္းရည္ ပ်စ္ပ်စ္ႏွင ့္ေရာဆုပ္ကာ ေလာင္စာ ဖန္တီးေနရေသးေသာ အသက္ရွစ္ဆယ္နီးပါး ကရင္ အဖြားအိုမ်ားကို က်မေတြ႔ခဲ့ရေသာအခါ ဆရာႀကီး ဦးတင္မိုး က်မတို႔မိုးႀကိဳးသတင္းဌာနသို႔ လာေရာက္လည္ပတ္စဥ္ ေျပာခဲ့ေသာစကားမ်ားကို တလံုးမက်န္သတိရလာၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရျပန္ပါသည္။<br /><br />“သူတို႔တိုင္းျပည္ (အေမရိကန္) က လူထုကိုေစာင့္ေရွာက္တာ တာ၀န္ေက်လြန္းအားႀကီးလို႔ ဆဲေတာင္ဆဲခ်င္လာတယ္။ အသက္ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ပိုက္ဆံ (၂၀၀) လည္း တန္းေပးတယ္။ အဘ အသက္ႀကီးေနၿပီ။ အဘကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ နာ့စ္တေယာက္ အဘအတြက္ ထားေပးမယ္လို႔လည္းေျပာေသးတယ္။ ငါ့အတြက္ လူအကူမလိုေသးပါဘူး။ ငါ သြားႏိုင္လာႏိုင္ ပါေသးတယ္ဆိုတာ ငါကိုယ္တိုင္ေျပာေနတာေတာင္မွ သူတို႔က ငါ့အတြက္စိတ္ပူေပးေနလို႔<br />သူတို႔ကို ငါဆဲခ်င္တယ္”<br /><br />ထိုစကားမ်ားကို ဆရာႀကီးက ၿပီးျပည့္စံုေနေသာ ေက်နပ္ႏွစ္သက္မႈတို႔ျဖင့္ ပါးစံု႔ႀကီးမ်ား ထြက္လာ သည္အထိ ၿပံဳးလွ်က္ ေျပာသြားခဲ့တာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />က်မတို႔တိုင္းျပည္က က်မတို႔၏ စစ္အစိုးရကိုလည္း က်မတို႔ျပည္သူလူထုက ထိုသို႔ေသာ<br />အၿပံဳးမ်ဳိးျဖင့္ ၀ိုင္း၍ ဆဲလိုက္ခ်င္စမ္းလွသည္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-3697013505352848441?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-18983053924813867982009-07-05T22:12:00.000-07:002009-07-05T22:14:13.652-07:00ကမာပုလဲ (၂-၃-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />သစ္သီးကေလးတလံုး ေႂကြက်လာသည္။ ေျမကမၻာ ေပၚသုိ႔ သစ္သီးကေလးတလံုး ေႂကြက်လာသည္။ ေနာက္ထပ္ သစ္သီးကေလးတလံုး ေႂကြက်လာသည္။ ေျမကမၻာေပၚသို႔ သစ္သီးကေလးတလံုး ေႂကြက် လာျပန္သည္။ ေနာက္ထပ္ …… ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ … ေျမကမၻာေပၚသုိ႔ သစ္သီးကေလးေတြ ေႂကြေနၾကသည္။<br />သစ္သီးတုိ႔ ရင့္မွည့္လာလွ်င္ မိခင္ပင္စည္မွျဖစ္ေစ၊<br /><span id="fullpost"><br />႐ိုးတံညႇာမွျဖစ္ေစ စြန္႔ခြာေႂကြသက္ရသည္မွာ ေလာကဓမၼတာပင္ျဖစ္သည္။ ဆြဲငင္အားရွိေသာ ေျမကမၻာေပၚသုိ႔ ရင့္မွည့္သစ္သီးတုိ႔ ေႂကြက်ဆင္းသက္ လ်က္ရွိသည္။ သစ္သီးကေလးတုိ႔၏မိခင္သည္ သစ္ပင္ျဖစ္လွ်င္ သစ္ပင္၏မိခင္သည္ ကမၻာေျမျဖစ္သည္။ ပင္စည္၊ ႐ိုးတံ၊ အရြက္၊ အပြင့္ အသီးတုိ႔၏ အေမသည္ ေျမကမၻာပင္ျဖစ္သည္။ ရင့္မွည့္ကုန္ၾကေသာ သစ္သီးကေလးေတြ မိခင္ေျမကမၻာေပၚ ေႂကြေနၾကသည္။<br /><br />ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနေသာ၊ ဗလာျဖစ္ေနေသာ၊ အေရာင္မဲ့ေနေသာ ပိတ္ကား သုိ႔မဟုတ္ ကင္းဗတ္စေပၚသုိ႔ ပန္းခ်ီဆရာ၏ေဆးစက္တစက္၊ စုတ္ခ်က္တခ်က္ က်လာသကဲ့သုိ႔ ေျမကမၻာေပၚသုိ႔ သစ္သီးကေလးတလံုး ေႂကြက်လာသည္။ ႏို႔ႏွစ္ေရာင္ခလုပ္ကေလးမ်ားေပၚသုိ႔ တို႔ထိလုိက္ေသာ စႏၵယားဆရာ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားမွ ေပၚထြက္လာသည့္ ဂီတသံကေလးပမာ သစ္သီးကေလးတလံုး ကမၻာေျမေပၚသုိ႔ ေႂကြက်လာသည္။<br /><br />ေႂကြေသာသစ္သီးကေလးမ်ားမွ အျမဳေတသစ္ေစ့ကေလးမ်ားကုိ မိခင္ေျမကမၻာက သူ႔ရင္ထဲထည့္၍ လက္ခံ သုိမွီးလုိက္သည္။ မၾကာမီ သစ္ေစ့ကေလးသည္ စိမ္းျမႏုႂကြေသာအဆင္းသို႔ ေျပာင္းလဲျခင္း ျဖစ္စဥ္အရ သစ္ပင္တပင္အျဖစ္ ေမြးဖြားျဖစ္တည္ရွင္သန္ ထုိမွတဖန္ အခက္အလက္၊ အ႐ိုးအရြက္၊ အငံု၊ အပြင့္၊ အသီး အဆင့္ဆင့္ျဖစ္တည္ကာ ရင့္မွည့္လာကုန္ေသာ သစ္သီးတုိ႔ မိခင္ေျမကမၻာေပၚ ေႂကြက်သက္ဆင္းၾကျပန္သည္။<br /><br />ငယ္ဘ၀ အေမ့အိမ္၏ ပု႑ရိပ္စည္္း႐ိုးကေလးအတြင္း မာလကာပင္ကေလးတပင္ရွိခဲ့သည္။ မာလကာပင္ကေလးသည္ က်ေနာ္တုိ႔ ကေလးမ်ားအဖုိ႔ ေဆာ့ကစားဘက္၊ အရိပ္ခုိေသာေနရာ၊ အသီးစားရေသာ အေဆြခင္ပြန္းအျဖစ္ ႏွစ္ကာလမ်ားကုိ ရင္းႏွီးခင္မင္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။ တခါတေလ အေမသည္ မာလကာ ရြက္ႏုကေလးမ်ားကုိ ခူးဆြတ္ကာ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ပြတ္ေခ်ရင္း ႐ႉေနတတ္သည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />မူးမူးေမာ္ေမာ္ျဖစ္လွ်င္ အေမသည္ မာလကာရြက္ႏုမ်ားကုိ ခူး၍႐ႉတတ္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ကေလးမ်ား ကလည္း အတုခုိးကာ မာလကာရြက္ႏုကေလးမ်ားကုိ လူႀကီးမ်ားအလစ္တြင္ ခိုး၍႐ႉၾကသည္။ အနံ႔မွာ ေမႊးျမျမ၊ အသီးကိုမူ သြားေရစာအျဖစ္ ခူးဆြတ္စားၾကသည္။ အေမႏွင့္လူႀကီးမ်ားက က်ေနာ္တုိ႔ မာလကာသီး ခူးစားေနသည္ကုိ ေတြ႔လွ်င္ အသီးမ်ားကုိ လက္ႏွင့္ဆိတ္ၾကည့္သည္။ ပြေသာအသီး (သုိ႔မဟုတ္) မွည့္ေသာအသီးျဖစ္ေနမွ စားခုိုင္းသည္။ စား၍မသင့္ေသာ အသီးႏုႏုမ်ားဆုိလွ်င္ မစားသင့္ေၾကာင္း၊ ရင္ၾကပ္တတ္ေၾကာင္းေျပာ၍ လႊင့္ပစ္သည္။ တႀကိမ္တြင္ လူႀကီးမ်ားမသိေအာင္ ငတ္ငတ္ႏွင့္ မာလကာသီးႏုႏုမ်ားကုိခုိးၿပီး ခူးစားမိသည္။ အေအးဓာတ္ ၀င္လာေသာ ညအခ်ိန္တြင္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆုိးကာ ရင္ၾကပ္ေတာ့သည္။ တညလံုးအိပ္မရ။ အေမက ဆူသည္။ ေနာက္ေတာ့ မာလကာသီးႏုႏုမ်ားကုိ မစားရဲေတာ့၊ တခါတည္းမွတ္သြားသည္။ တေန႔တြင္ မာလကာသီးတလံုးကုိ အမွည့္ထင္၍ ခူးလုိက္သည္။ အေရာင္က ၀ါဖန္႔ဖန္႔ႏွင့္ အခြံမွာေပ်ာ့ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မွည့္ၿပီ အထင္ႏွင့္ စားမိလိုက္သည္။ ပထမတကိုက္တြင္ ဘာမွအရသာမရွိ။ ခ်ဳိဖုိ႔ဆုိသည္ကား ေ၀လာေ၀း။ အေမ့ကုိသြားျပေတာ့ မစားသင့္ေၾကာင္းေျပာကာ လႊင့္ပစ္လုိက္သည္။ ဘာလို႔မစားသင့္ေၾကာင္း အေမးအျမန္းထူေသာအခါ အေမက “မွတ္ထား… အဲဒါ ႏုမွည့္လုိ႔ေခၚတယ္။ အရသာမရွိဘူး။ စားရင္ အႏၱရာယ္ျဖစ္တတ္တယ္” ဟုေျပာသည္။ ထုိစဥ္က ႏုမွည့္ဆုိသည္ကုိ က်ေနာ္အေသအခ်ာ နားမလည္ႏုိင္ခဲ့ပါ။<br /><br />ဘ၀၏အေတြ႕အႀကံဳမ်ားစြာကုိ ျဖတ္သန္းရင္း ႏုမွည့္ဆုိသည္ကုိ တစစႏွင့္ နားလည္လာခဲ့သည္။ စင္စစ္ ႏုမွည့္ဆုိသည္မွာ ရွင္သေယာင္ႏွင့္ ေသေသာအသီးျဖစ္သည္။ လုိအပ္ေသာအခ်က္အလက္တုိ႔ကုိ ျပည့္စံုစြာသုိမွီးရင္း တဆင့္ခ်င္း တရစ္ခ်င္း ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲကာ အသစ္အသစ္သုိ႔ အရည္အခ်င္းအရ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲရေသာ သဘာ၀တၱ တရားႏွင့္ ကင္းလြတ္ၿပီး အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီးသေဘာ ျဖစ္သည္။ ရင့္မွည့္ေယာင္ႏွင့္ ႏုပ်က္ျဖစ္ရသည္။ ႏုမွည့္မွည့္သစ္သီးသည္ မ်ဳိးဆက္လည္းမပ်ံ႕ပြား၊ စားသံုးလွ်င္လည္း ေဘးဥပါဒ္ျဖစ္ႏုိင္ေသာအရာျဖစ္သည္။<br /><br />ႏုမွည့္သည္ သစ္သီးတြင္သာရွိသည္မဟုတ္၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ က႑စံုတြင္လည္း ႏုမွည့္မ်ားရွိႏုိင္သည္၊ ရွိေနၾကသည္။ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ အႏုပညာ၊ ေလာကဓာတ္ပညာရွင္မ်ား စသည္ျဖင့္ ေနရာစံု၊ အဖြဲ႕အစည္းစုံတြင္ လူႏုမွည့္မ်ားရွိႏုိင္သည္။ ႏုမွည့္သည္ အသက္ငယ္ျခင္း၊ အသက္ႀကီးျခင္းႏွင့္ မဆုိင္၊ အရြယ္မေရြး ႏုမွည့္ျဖစ္ႏုိင္သည္။ တခ်ဳိ႕အသက္ႀကီးလုိ႔သြားသည္၊ အေတြးအေခၚ အက်င့္ အႀကံမွာ လူငယ္မက်၊ လူႀကီးမမည္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ အမ်ားအက်ဳိးမေျပာႏွင့္ မိမိအနာဂတ္ကိုပါ နာမည္ဆုိးျဖင့္ ျမႇဳပ္ႏွံသၿဂႋဳဟ္ေနၾကသည္။ လက္ေတြ႔မရွိဘဲ စာေတြ႔အကဲဒမစ္ျဖစ္ကာ အလံုးစံုသိေသာ ပညာရွင္ဟန္ေဆာင္ၾကသည္။ ယုတၱိေဗဒကုိ ဆႏၵစြဲျဖင့္ ေရလဲသံုးကာ နတ္ေနကုိင္းပါမခ်န္ အႏွစ္မဲ့<br />ေ၀ဖန္ေရးဓားျဖင့္ခ်ဳိင္သည္။ ထုိေရာအခါ ႏုိင္ငံေတာ္ပလႅင္ထက္မွ အႏွစ္မဲ့စစ္ေခြးတုိ႔ ႏွလံုးပီတိ ဂြမ္းဆီထိကာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ၾကသည္။ ႏုမွည့္မ်ားေလ သူတုိ႔၏ အာဏာသက္ရွည္ႏုိင္ေလဟု ထင္မွတ္ေနသည္မဟုတ္လား။<br /><br />မီးေလာင္ေတာင္ယာေျမမွ တေမွ်ာ္တေခၚ အေလ့က် ပုတက္စာပင္ကေလးမ်ားမွာ ၾကည့္ရသူအဖုိ႔ မ်က္စိပသာဒလည္းျဖစ္ ဟင္းလ်ာအျဖစ္လည္း စားသံုးႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ႏုမွည့္သစ္သီးသည္ကား စားမရ၊ စုိက္မရ၊ ပ်ဳိးမရ၊ ထိန္းသိမ္းသုိမွီးထားေသာ္ျငား သူ႔အနာဂတ္သည္မလွ။<br /><br />သစ္သီးကေလးေတြေႂကြေနသည္။ ရင့္မွည့္ေနေသာ သစ္သီးကေလးတုိ႔သည္ ေျမကမၻာ၏ရင္ခြင္ထဲသုိ႔ ေႂကြက် ဆင္းသက္ရင္း အသစ္အသစ္ေသာ သစ္ပင္ေတြအျဖစ္ ေမြးဖြားျဖစ္တည္ေနၾကသည္။ ေျမကမၻာေပၚသုိ႔ ရင့္မွည့္ေနေသာ သစ္သီးကေလးတုိ႔ ေႂကြေနၾကသည္။ ထုိ႔အတူ ႏုမွည့္သစ္သီး တုိ႔လည္း ေရာ၍ေႂကြေနၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ႏုမွည့္သစ္သီးတုိ႔သည္ကား ….။ ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1898305392481386798?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-56338002598702138652009-07-05T22:06:00.000-07:002009-07-05T22:11:17.327-07:00စုိးေနလင္း(၂၆-၁-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />အခ်ိန္က - လူ၀တ္လဲထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ လက္ေအာက္ က်ေနာ္တုိ႔ က်ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္<br />ေနရာက - ၃၃ လမ္း၊ ေရႊၾကည္ေအး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ ရန္ကုန္<br /><br />ဆရာ့ကုိ မိတ္ေဆြကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာ ႀကီးငယ္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာဆုိေနတာ ကုိ မၾကာခဏ ေတြ႕ေတြ႕ေနရတယ္ေနာ္ ဆရာ၊ ဆရာတုိ႔က တ၀ုိင္း က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ ကဗ်ာေရးသမားေတြကတ၀ုိင္း ခပ္လွမ္း လွမ္းက လွမ္းၿပီး ေလးစားၾကည္ညိဳအားက် ခဲ့တဲ့အခ်ိန္၊ “ဲဒါ ဆရာတင္မုိးေလ” ဆုိၿပီး <span id="fullpost">ကုိယ့္ထက္ပုိၿပီး စာေပနယ္နဲ႔ရင္းႏွီးထိစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က ခပ္တုိးတုိး အသိေပးလုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ “ၾသ ဆရာတင္မုိး ကုိး” ဆုိၿပီး တေငးတေမာ ၾကည့္လုိ႔အားမရႏုိင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္။<br /><br />ဆရာက တကယ့္ပီဘိ ေတာသူေတာင္သား လူ႐ိုးလူေကာင္းႀကီးတေယာက္ဆုိတာ ထင္းခနဲလင္းခနဲ ျမင္သာထင္ရွားပါတယ္။ တုိးတုိးတခ်ဳိ႕ က်ယ္က်ယ္တခ်ဳိ႕ ေျပာလုိက္ တဟားဟားရယ္ေမာလုိက္နဲ႔ ဆရာဟာ သိပ္ၿပီး ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနပံုပါပဲ။<br />က်ေနာ္ဆရာ့ကုိသိတယ္၊ ေလးစားခ်စ္ခင္တယ္။ က်ေနာ့္ကုိေတာ့ ဆရာမသိႏုိင္ဘူးေပါ့ဆရာရယ္။<br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ…<br /><br />“ဖက္ဆစ္ေအာင္ပြဲ”<br />၁၉၄၅ မတ္လ<br />ျပည္သူေတြကေတာ္လွန္<br />ဖက္ဆစ္စနစ္ဆုိးနဲ႔ဂ်ပန္<br />ဖက္ဆစ္ေတြက်ဆံုး<br />ျပည္သူေတြအားလုံးေအာင္ပြဲခံ။<br /><br />၁၉၈၉ မတ္လ<br />ျပည္သူေတြရင္၀မွာ<br />ေသြးစေတြေပက်ံ<br />ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္ဆုိတဲ့<br />ဖက္ဆစ္စစ္တပ္ကဖိႏွိပ္<br />တိရစၦာန္လိုသေဘာထား<br />ျပည္သူအမ်ားက အညႇဥ္းဆဲခံ<br />ဖက္ဆစ္အားလံုး<br />လက္႐ံုးဆန္႔တန္း<br />အခမ္းအနားနဲ႔ေအာင္ပြဲခံ<br />စစ္သံ စစ္မာန္ စစ္အလံ<br />အဲဒါ ျမန္မာႏုိင္ငံ။ ။<br />တင္မုိး<br />(၂၇-မတ္-၁၉၉၉)<br /><br />အခ်ိန္က - ဆရာတုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ က်ေနာ္တု႔ိျပည္သူေတြအားလံုး အမ်ဳိးသားဖက္ဆစ္စနစ္ေအာက္ က်ေရာက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေပါ့ဆရာရယ္။<br />ေနရာက - ကန္ေတာ္ေလး (၁၀၁) လမ္း၊ အိပ္မက္ဖူးမဂၢဇင္းတုိက္၊ ရန္ကုန္<br /><br />ဆရာနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အိပ္မက္ဖူးမဂၢဇင္းအယ္ဒီတာေတြျဖစ္တဲ့ ေမာင္သာခ်ဳိနဲ႔ ခင္လြန္းတုိ႔က မိတ္ဆက္ ေပးေတာ့ ဆရာက ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးနဲ႔ အားရ၀မ္းသာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္၀မ္းသာဂုဏ္ယူ ရပါတယ္ ဆရာရယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးေတြ ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ ဆရာႀကီး၊ က်ေနာ္ေလးစားၾကည္ညိဳ ခင္မင္ခ်စ္ခင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာႀကီးနဲ႔ သိကၽြမ္းခင္မင္ရၿပီမဟုတ္လား ဆရာ။<br />အဲဒီတုန္းက ဆရာနဲ႔ အျခားဆရာႀကီးတခ်ဳိ႕ ပါလာေသးေပမယ့္ ကြယ္လြန္သူ ဆရာလင္းယုန္ေမာင္ေမာင္ တေယာက္ကုိပဲ က်ေနာ္အမွတ္ရေတာ့တယ္ဆရာ။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ့္မွာလည္း က်ေနာ့္အေရးနဲ႔ က်ေနာ္၊ က်ေနာ့္ေသာကနဲ႔ က်ေနာ္ ျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္ေလ။ ဆရာနဲ႔ ပထမဦးဆံုးသိကၽြမ္းမိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမွတ္ရစရာေလးတခုလည္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ေနာ္ ဆရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိပ္မက္ဖူးမဂၢဇင္းမွာ ေန႔ေရာညပါလာၿပီး ကူညီလုပ္ကုိင္ေပးေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ေနေဇာ္ႏုိင္ကေလးလည္း ရွိေနတယ္ေလဆရာ။ ဆရာတုိ႔တုိက္ေပၚမွာရွိေနတုန္း သူက ေအာက္ထပ္ကေျပးတက္လာၿပီး က်ေနာ့္ကုိ မ်က္ရိပ္မ်က္ျခည္ျပ တုိက္ခန္းေနာက္ဘက္ေခၚၿပီး “ဆရာဂ်မ္းကုိပဲလား အစ္ကုိတုိ႔ကုိပဲလားေတာ့ မသိဘူး၊ ေအာက္မွာေတာ့<br />MI ေတြလာၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီအစ္ကို” လုိ႔ လာၿပီး အထိတ္တလန္႔ သတိေပးခဲ့တယ္ ဆရာ။ သူက စစ္သားလူထြက္ဆုိေတာ့ လူေတြရဲ႕ပံုပန္းကုိၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ သိေနတာေပါ့ဆရာရယ္။ ဆရာတုိ႔လူႀကီး ေတြကေတာ့ ေျပာလားဆုိလား ရယ္လားေမာလားဆုိေတာ့ သတိေတာင္ထားမိပံုမရပါဘူး။ ေနာက္ဘာမွ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ က်ေနာ္က ဆိပ္ဖလူးနံ႕သင္းပ်ံတဲ့ ဘ၀တကၠသိုလ္ကုိ ေရာက္သြားခဲ့ရေတာ့ ဆရာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ဆံုစည္းခြင့္မရခဲ့ေတာ့ဘဲ ဆရာ့ရဲ႕တက္ႂကြတဲ့ ဒီမုိကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈသတင္းေတြ၊ ကဗ်ာ သီခ်င္းေတြနဲ႔ လူထုၾကားဆင္းၿပီး အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေအာင္ပြဲရေရးအတြက္ စည္း႐ံုးလႈံ႕ေဆာ္ မႈေတြကုိပဲ တဆင့္စကား တဆင့္နားနဲ႔ပဲ ၾကားသိခြင့္ရခဲ့ေတာ့တယ္ဆရာ။ ဆရာနဲ႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ မွန္ကန္ရဲရင့္တဲ့ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ အရည္အခ်င္းျပည့္၀တဲ့ စည္း႐ံုးေရး ခရီးစဥ္ေတြရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ မျမင္ကြယ္ရာကဘဲ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆရာ့ရဲ႕ ကဗ်ာရြတ္သံကုိ စိတ္ထဲကၾကားေယာင္ရင္း တကယ္ပဲလြမ္းခဲ့ရပါတယ္ ဆရာ။<br /><br />အခ်ိန္က - ၂၀၀၆ ခု၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္ ျမန္မာျပည္က်ေရာက္ေနဆဲ<br />ေနရာက - ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္တုိက္၊ ဘင္းခင္း၊ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ<br /><br />က်ေနာ္ထင္တာထက္ ဆရာပိုၿပီး ၀ၿဖိဳးလာသလုိ လႈပ္ရွားမႈေတြေလးလံေနသလုိပဲ၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း ျပန္ေျပာမွ တစြန္းတစျပန္အမွတ္ရသြားၿပီး ၿပံဳးေနက်အၿပံဳးနဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး “၀မ္းသာတယ္ဗ်ာ၊<br />၀မ္းသာတယ္” လုိ႔ တဖြဖြေျပာေနခဲ့တယ္။ ဆရာက က်ေနာ္တုိ႔ေတြ႕ဆံုၿပီးေနာက္ပိုင္း ျဖစ္ပံုေတြကုိ ုိျပန္ေျပာျပ။ ေနာက္ သူ႔႕ရဲ႕ ဆိပ္ဖလူးရနံ႔ကာလနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ဆိပ္ဖလူးရနံ႔ကာလ အေတြ႕အႀကံဳေတြ ဆံုခဲ့ရသူ ေတြကုိ အျပန္အလွန္ ေၾကကြဲဆြတ္ပ်ံ႕ၾက၊ ေနာက္ ဆရာ့ရဲ႕ ႏုိင္ငံရပ္ျခားအေတြ႕အႀကံဳ ဒီမုိကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈ၊ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြအေၾကာင္း၊ ေတာ္လွန္တုိးတက္သူေတြ ေဖာက္ျပန္သူေတြအေၾကာင္း၊ နယ္စပ္ေဒသ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြအေပၚထားရွိတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕သံေယာဇဥ္နဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳေတြကုိ စီးကရက္ေတြ တလိပ္ၿပီးတလိပ္ဖြာ႐ိႈက္ရင္း အားပါးတရျပန္ေျပာျပေနတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ပံုရိပ္လႊာဟာ က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား စြဲၿမဲေနတုန္းပါပဲ ဆရာရယ္။<br /><br />“လွည္းက်ဳိးစီးတဲ့ခရီး”<br />သကၠရာဇ္အပုပ္အသုိးေတြကုိ<br />လွည္းက်ဳိးေအာင္ထမ္းတင္ၿပီး<br />ခေယာင္းျပင္မွာ ေမာင္းႏွင္ခဲ့တဲ့<br />မဟာခရီးၾကမ္းႀကီးမွာ။<br /><br />ေနရာကေလးတခုအတြက္<br />အလုအယက္ အကန္အေက်ာက္<br />အိပ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္ရသလုိ<br />ဟုိကယို သည္ကဖိတ္နဲ႔<br />စိတၱဇလူနာေတြ ျပည့္သိပ္လ်က္ေန၏။<br /><br />စၿမိန္စာကလဲ<br />ၿမိန္စရာမရွိ။<br /><br />သဲေခ်ာင္းလမ္းမွာ<br />လွည္းေမာင္းတမ္းကစားေနရသလုိရွိ၏။<br /><br />လွမ္းသာလွမ္းခဲ့ရ<br />ပန္းတုိင္ကဘယ္္မွာမွန္းမသိ။<br /><br />မသိခရီးမွာ<br />သတိႀကီးႀကီးထားဖုိ႔လုိ၏။<br /><br />ဖူးငံုလဲရွိ ဆူးခ်ဳံလဲရွိ။ ။<br />တင္မုိး<br />(၁၁၊ ဧၿပီ၊ ၁၉၉၉)<br /><br />မွန္ပါတယ္ဆရာ။ ဆရာ့ရဲ႕ကဗ်ာေလးက ပီပီသသ၊ ထိထိရွရွ ရွိလွပါရဲ႕။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဆရာ့ရဲ႕လွည္း ထဲမွာ ခရီးသည္အျဖစ္ ဆက္ၿပီးစီးနင္းလုိ႔ ေနတုန္းေပါ့ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ တေန႔ေန႔မွာေတာ့ အမိႏုိင္ငံျပန္ရ မယ္လုိ႔ ဆရာယံုၾကည္ခဲ့တယ္ေနာ္။<br /><br />“အေမ့ထံျပန္လာမည္”<br />တေန႔ေန႔မွာ<br />အေမ့ႏုိင္ငံ အေမ့ထံသုိ႔<br />ငါျပန္လာမည္ ျပန္ခဲ့မည္။<br /><br />အေမ့ကုိႏွိပ္စက္၊ လက္ကုိ႐ိုက္ခ်ဳိး<br />ႀကိဳးေျဖၿပီးမွ၊ ျပန္ခြင့္ရမည္<br />ပထမ အေမ လြတ္လပ္ရမည္။<br /><br />အေမ့ရင္ခြင္ သားခုိ၀င္ဖုိ႔<br />ေန႔စဥ္ႀကိဳးပမ္းပါမည္အေမ။<br /><br />အေမ့လက္မ်ား တုတ္ေႏွာင္ထားၿပီး<br />အားရပါးရ ႏွိပ္စက္ၾကသည္ကုိ<br />သားမၾကည့္ရက္ႏုိင္ပါ။<br /><br />အေမ့အိမ္ကုိ<br />လိမ္လည္သိမ္းပုိက္၊ ဓားျပတုိက္၍<br />႐ုိက္လားႏွက္လား ေသနတ္မ်ားႏွင့္<br />နားကုိဆုိ႔ပိတ္၊ မ်က္စိပိတ္လ်က္<br />ႏွိပ္စက္ဗိုလ္က် မင္းမူၾကၿပီး<br />မထႏုိင္ေတာ့ဘူးလား အေမရယ္။<br /><br />အေမ့ျဖစ္ခ်က္၊ မၾကည့္ရက္ပါ<br />လက္နက္အပိုင္ ကေလာင္ကုိင္၍<br />အႏုိင္တုိက္ပြဲ ရင္ဆုိင္ႏႊဲဖုိ႔<br />ငါလဲ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />အေမ့သားေတြ သမီးေတြလဲ<br />ေအာင္ေျမနင္းေရး အသက္ေသြးေတြ<br />ေပးဆပ္ခဲ့ၾကရပါၿပီ။<br /><br />အေမမုခ် လြတ္ေျမာက္ရမည္<br />အေမ့ဘ၀ လွပရမည္။<br /><br />အေမ့သားေကာင္း ဒုိ႔ခြပ္ေဒါင္းလည္း<br />ဇာတ္ေပါင္းခန္းမွာ<br />ခ်ီတက္လာၿပီး<br />မာေစ သာေစ တုိ႔အေမဟု<br />မုိးေျမတုန္ေအာင္ ေႂကြးေၾကာ္မည္။<br /><br />တေန႔ေန႔မွာ<br />အေမ့ႏိုင္ငံ ဒုိ႔ႏုိင္ငံသုိ႔<br />ျပန္လာခဲ့မည္ ျပန္ခဲ့မည္ဟု<br />ယံုၾကည္ပါေလ အေမေရ …။ ။<br />တင္မိုး<br />(၁၁၊ စက္တင္ဘာ၊၁၉၉၉၊ ဥေရာပ တလျပည့္)<br /><br />ဆရာေရ အခုေတာ့ ဆရာသိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အမိႏုိင္ငံကုိ ဆရာမျပန္ႏုိင္ဘဲ ေရျခားေျမျခားမွာ ဆရာေႂကြလြင့္ ခဲ့ရၿပီ။ လူဆုိတာေသမ်ဳိးမုိ႔ မဆန္းလွေပမယ့္ ဆရာ့လုိ တုိင္းျပည္သားေကာင္းရတနာ ကဗ်ာစာဆုိ ေတာ္လွန္ရဲ၀ံ့သူတေယာက္ကုိ မေသေစခ်င္ေသးဘူးဆရာ။ ႏွေျမာတသေၾကကြဲရ လြမ္းရပါတယ္ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ …<br /><br />“မ်က္ႏွာေျပာင္တဲ့ရွင္ေသမင္း”<br /><br />ကံၾကမၼာကုိ မင္းတုိ႔ကႏုိင္ေတာ့<br />ၿပိဳင္သမွ်႐ံႈးရတဲ့ဒုိ႔ဘ၀<br />ဒုကၡေတြပင္လယ္ေ၀ၿပီေပါ့။<br /><br />မေကာင္းသမွ်ဥေသွ်ာင္<br />မင္းတုိ႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြ<br />ေဒါင္ေဒါင္မည္က်န္းမာ<br />ဘီလူးၿပိတၱာ အသက္ရွည္ပါဘိျခင္း။<br /><br />လူေကာင္း လူလိမၼာ<br />ပညာရွိ ပညာရွင္<br />စိတ္ေန ယဥ္သူတုိ႔ကုိ<br />ေသမင္းငင္ေခၚေဆာင္<br />မ်က္ႏွာေျပာင္လွတဲ့ ကံၾကမၼာပါလား။<br /><br />မေက်မနပ္ေတာက္ေခါက္<br />မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ရတဲ့<br />ေသာကေတြသာ မီးေတာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္<br />ေခတ္ႀကီးတခုလံုး<br />မီးဟုန္းဟုန္းကၽြမ္းေခ်ရဲ႕။ ။<br />တင္မုိး<br />(၂၇၊ မတ္၊ ၁၉၉၉)<br /><br />ဆရာက လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ခင္ပြန္း မစၥတာမုိက္ကယ္အဲရစ္ ကြယ္လြန္တဲ့ အေၾကာင္းၾကားၿပီး ေဒါမနႆနဲ႔ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေလဆရာ။ ခု ဆရာရဲ႕ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိဖတ္ၿပီး က်ေနာ္လည္း ေဒါမနႆ ျဖစ္ရျပန္ပါၿပီဆရာ။ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးဟာ ဆရာေျပာတဲ့ မီးဟုန္းဟုန္း ကၽြမ္းေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲကေန ဖီးနစ္ငွက္ေတြလုိ ရွင္သန္ပ်ံတက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း ဆရာ့ကုိ ထာ၀ရ လြမ္းေနၾကမွာပါ။ ။<br /><br />(ဤစာျဖင့္ ကြယ္လြန္သူ ေတာ္လွန္ကဗ်ာစာဆုိႀကီး တင္မုိး (ဦးဘဂ်မ္း) အား ဦးၫႊတ္ဂုဏ္ျပဳႏႈတ္ဆက္ပါသည္)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-5633800259870213865?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-74082824634338782142009-07-05T22:04:00.000-07:002009-07-05T22:05:57.127-07:00ဂါမဏိ (၃-၁-၀၇)<br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />က်ေနာ္ ကေလးဘ၀ သိတတ္စအခ်ိန္တြင္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ စတင္ေတြ႔ထိခဲ့ရပါသည္။ မုန္႔စားေျပးၿပိဳင္ပဲြ၊ ဂုန္အိပ္စြပ္ေျပးၿပိဳင္ပဲြမ်ားကုိ<br />၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားရသည္၊ က်ေနာ့္ထက္ႀကီးေသာ ကုိကုိ၊ မမတုိ႔ကေတာ့ ေရအုိးရြက္ေျပးၿပိဳင္ပဲြ၊ မ်က္စိအ၀တ္စည္း သံပံုး႐ုိက္ၿပိဳင္ပဲြ စသည္တုိ႔ကုိ ဆင္ႏႊဲရပါသည္၊ က်ေနာ္လည္း ကုိကိုတုိ႔ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ထုိကစားပြဲမ်ား၌ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ ပါ၀င္ခြင့္ ရလာပါသည္။ အစ္ကိုႀကီးမ်ား၊ ဦးေလးမ်ားက ေတာ့ ေခ်ာတုိင္တက္ပဲြ၊ ေခါင္းအံုး႐ုိက္ၿပိဳင္ပဲြမ်ား ကုိ တေပ်ာ္တပါး ဆင္ႏႊဲၾကပါသည္။<br /><span id="fullpost"><br />ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆုိသည္မွာ ကစားနည္းမ်ဳိးစံုကစားရ၊ မုန္႔မ်ဳိးစံုစားရၿပီး လြတ္လပ္စြာရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေန႔တေန႔အျဖစ္သာ စဲြမွတ္ခဲ့မိပါသည္၊ ထုိရက္ကုိ လြန္ေျမာက္သြားေသာအခါ ကေလးတုိ႔ထံုးစံအတုိင္း အျခားအေရးႀကီး သုိ႔မဟုတ္ ဦးစားေပး ကစားခုန္စားမႈမ်ားတြင္ နစ္ေမ်ာသြားခဲ့့ျပန္ပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ စိတ္္ညပစ္စရာေကာင္းလွေသာ စားသင္ရျခင္းႏွင့္ စာက်က္ရျခင္းတုိ႔ကုိလည္း မေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းရပါေသးသည္၊ အေဆာ့လြန္၍ မိဘမ်ား၏ ဆဲဆုိေငါက္ငန္းမႈမွသည္ ႐ုိက္ႏွက္ကန္ေက်ာက္မႈအဆံုး မ်က္ရည္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရျခင္းမွာလည္း မဆန္းလွ။ စင္စစ္ ကေလးဘ၀သည္ သီခ်င္းထဲကလုိ လံုး၀အပူအပင္ကင္းတဲ့ဘ၀ေတာ့ မဟုတ္ဟု ယူဆမိပါသည္။<br /><br />ဤသုိ႔ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားကုိ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္စဥ္ ျဖတ္သန္းလာရင္း ထုိတႏွစ္ တႏွစ္စီ၌ မလြတ္လပ္ေသာေန႔မ်ား ကလည္း အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္၊ ထုိမွသည္ လက္ေတြ႔လူမႈစီးပြားနယ္ပယ္၌ ကူးခတ္ေနရေသာ ဘ၀မ်ားႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ နီးကပ္ယွက္ျဖတ္လာရသလုိ ေရွာင္လႊဲမရေသာ အေထြေထြသုတအသိပညာတုိ႔ကလည္း က်ေနာ္၏အေတြးအေခၚမ်ားအေပၚ အရိပ္ထုိးလာခဲ့ပါသည္။<br /><br />စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္ စီးပြားေရးအဆုိးဆံုးသံသရာတြင္းမွ မိဘမ်ား၏မြန္းၾကပ္မႈ၊ ရပ္ရြာ<br />ပတ္၀န္းက်င္မွ ေဆြမ်ဳိးမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား၊ အသိအကၽြမ္းအရပ္သားမ်ားတုိ႔၏ ေမာဟုိက္မႈမ်ားသည္ ကေလးဘ၀မွ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားကုိ အရည္အခ်င္းအရလည္းေကာင္း၊ အေရအတြက္အရလည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲ အေရာင္ဆုိးပစ္လုိက္ပါသည္။<br /><br />ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔၏ အရိပ္ကုိ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားထဲမွ အၿပီးအပုိင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစခဲ့ေသာ (က်ေနာ့္အတြက္) ပထမဆံုး မလြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ၁၉၇၄ ဇြန္ (၆) ရက္ေန႔ျဖစ္ပါသည္။ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ ခြန္အားစုိက္ထုတ္ အလုပ္လုပ္ရေသာ အလုပ္သမားႀကီးမ်ား စားစရာမရွိ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေတာင္းဆုိသည္ကုိ အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ ပစ္သတ္လုိက္ျခင္းအား က်ေနာ္ႀကံဳေတြ႔ရသည့္အခါ က်ေနာ့္ဘ၀၌ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေတာ့သည္၊ ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ေန႔သည္ မလြတ္လပ္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္သြားရပါသည္။<br /><br />ထုိမွတဖန္ ေနာက္ေျခာက္လအၾကာ ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္တြင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဗိသုကာ ဦးသန္႔၏စ်ာပနကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းလ်က္ စီစဥ္ခင္းက်င္းေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထုမ်ားအား အၾကမ္းဖက္တုိက္ခိုက္ၿပီး ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်၊ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ျပန္ေသာအခါ က်ေနာ့္အတြက္ ဒုတိယေျမာက္ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ေတြ႕ရွိခဲ့ရျပန္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္ထပ္ေျခာက္လအၾကာ ၁၉၇၅ ဇြန္ (၁၁) ရက္ေန႔သည္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၇၆ ခု မတ္လ (၂၃) ရက္သည္လည္းေကာင္း ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားျဖစ္ခဲ့ရပါသည္၊<br />စင္စစ္အားျဖင့္ က်ေနာ္တဦးတည္းအေနျဖင့္ မစဥ္းစားမခံစားဘဲ ျမန္မာႏုိင္ငံလူ႔အဖဲြ႔အစည္းအရ ၾကည့္လွ်င္မူ ၁၉၆၂ ခု မတ္လ (၂) ရက္ေန႔သည္ ပထမဦးဆံုးေသာ မူလလက္ေဟာင္း မလြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္သည္ကုိ ေနာက္ပုိင္းတြင္ က်ေနာ္သိလာခဲ့ရပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ဘ၀မ်ားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ၿပီး ေလာကအျမင္မ်ား ရရွိလာသလုိ ထုိဘ၀မ်ားကုိ ထင္ဟပ္ေနသည့္ စာေပ၊ စာနယ္ဇင္းတုိ႔မွလည္း ေလာကအသိတရားမ်ား ရရွိလာခဲ့ပါသည္။<br /><br />၁၉၇၄ ဇြန္ (၆) ရက္၊ ၁၉၇၄ ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္၊ ၁၉၇၅ ဇြန္ (၁၁) ရက္၊ ၁၉၇၆ မတ္ (၂၃) ရက္တုိ႔သည္ ၁၉၆၂ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔မွစတင္ခဲ့ေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ရွည္ႀကီးအတြင္းမွ ၁၉၆၂ ခု ဇူလုိင္ (၇) ရက္လုိ မလြတ္လပ္ေရးေန႔၊ ကစားခုန္စားပဲြမ်ားသာ ျဖစ္ေနသည္ကုိ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ေတြ႕ရွိသြားမိပါသည္။ ဤသိုိ႔ျဖင့္ ၁၉၈၈ ခု မတ္လ (၁၃) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၈၈ ခု ဇြန္လ (၂၁) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၈၈ ၾသဂုတ္ (၈) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ မေပ်ာ္ပဲြမရႊင္ပဲြမ်ား အထူး၀ွဲခ်ီးက်င္းပရာကာလမ်ား ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။<br /><br />၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္ (၁၂) ရက္ ဖက္ဆစ္လက္႐ုံး လူသတ္သမၼတ ရာထူးက်ၿပီးေနာက္ ၾသဂုတ္ (၂၆) ရက္ ေရႊတိဂံု အေနာက္မုခ္၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ထူထုရင္ထဲသုိ႔ လြတ္လပ္ေရးပန္း မ်ဳိးေစ့ခ်လုိက္သည့္အခါ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔၏ ရနံ႔မ်ားကုိ ေ၀့ခနဲ ႐ွဴလုိက္ရပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ လြပ္လပ္ေရးေန႔၏ ရနံ႔ေမႊးျမျမေလးမွာ တလမၾကာမီ လြင့္ျပယ္သြားခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္သည္ ႐ုိင္းစုိင္းညစ္ေထးလွေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔သစ္အျဖစ္ ယမ္းေငြ႕ တလူလူလြင့္ကာ မေပ်ာ္ပဲြမရႊင္ပြဲ အႀကီးအက်ယ္ပဲြခံခဲ့ပါသည္။<br /><br />မလြတ္လပ္ေရးေန႔သည္ ၁၉၆၂ ခု မတ္လ (၂) ရက္ သို႔မဟုတ္ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္တုိ႔တြင္သာ ျမစ္ဖ်ားခံခဲ့သည္မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္ဖြားတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားအတြက္ သီးသန္႔မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ား ေစာစြာကတည္းက ရွိခဲ့သည္ကုိ ၾကည့္ေသာသူ ျမင္ေတြ႔သိမွတ္လာရပါသည္။<br /><br />၁၇၅၇ ခု ေမလ (၆) ရက္သည္ မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔၏ လြတ္လပ္ေသာ ဟံသာ၀တီႏုိင္ငံကုိ မုဆုိးဘုိရြာသူႀကီး တျဖစ္လဲ ေရႊဘုိဘုရင္ ဦးေအာင္ေဇယ်က သိမ္းပုိက္ဖ်က္ဆီးလုိက္ေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ တေန႔ျဖစ္ပါသည္။ မြန္တုိ႔မွာ ၁၇၄၀ ခုႏွစ္စ၍ အင္း၀ဘုရင္ မဟာဓမၼရာဇာဓိပတိကုိ စတင္ေတာ္လွန္ခဲ့ေသာ္လည္း ၁၇၅၁ ခုႏွစ္က်မွ လြတ္လပ္ေသာ တတိယမြန္ႏုိင္ငံ ျပန္လည္ထူေထာင္ႏုိင္ခဲ့သည္ျဖစ္၍ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ (၆) ႏွစ္သာ ခံစားလုိက္ရပါသည္။ သည့္အရင္ကမူ ၁၀၅၇ ခု အေနာ္ရထာဘုရင္ သထံုမသိမ္းမီ ပထမမြန္ႏုိင္ငံ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀၀) ခန္႔၊ ပုဂံပ်က္ၿပီးေနာက္ပုိင္း ၀ါရီ႐ူမင္း၏ အဆက္အႏြယ္မ်ား ယုိးဒယားမင္းၾသဇာခံဘ၀မွ ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ခဲ့သည့္ ၁၃၄၀ ခုႏွစ္ႏွင့္ ေတာင္ငူဘုရင္တပင္ေရႊထီး ဟံသာ၀တီသိမ္းသည့္ ၁၅၃၆ ခုၾကား ဒုတိယမြန္ႏိုင္ငံ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀၀) နီးပါး စသည္ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားကို ခံစားခဲ့ရပါသည္။ ပထမဦးဆံုးေသာ မြန္လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြျဖစ္သည့္ ၁၀၈၃ ခု ငရမန္ကန္း၏ေတာ္လွန္ေရးကုိ က်န္စစ္သားက ေခ်မႈန္းပစ္ခဲ့သလုိ ေနာက္ဆံုး မြန္လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြျဖစ္သည့္ ၁၈၂၇ ခုႏွစ္ဆန္း သမိန္ဗ႐ူးေခါင္းေဆာင္ေသာ မြန္ႏွင့္ကရင္တုိ႔၏ ေတာ္လွန္ေရးကုိလည္း ဘႀကီးေတာ္မင္းက ႏွိမ္နင္းပစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />အေလာင္းဘုရားေခၚ ဦးေအာင္ေဇယ်ႏွင့္ ဗမာအမ်ဳိးသားတုိ႔မွာ ၁၇၅၂ ခု မတ္လ (၁၁) ရက္တြင္ အင္း၀ဘုရင္ မဟာဓမၼရာဇာဓိပတိအား ဟံသာ၀တီႏုိင္ငံက လက္ရဖမ္းဆီးၿပီး အင္း၀တႏိုင္ငံလုံးကုိ သိမ္းပုိက္လုိက္ခ်ိန္မွ ၁၇၅၄ ခု ဇန္န၀ါရီ (၃) ရက္တြင္ အင္း၀ၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ မြန္တုိ႔လက္လႊတ္လုိက္ရခ်ိန္အထိ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ခံစားခဲ့ရသည္။ ယင္း၏အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဦးေအာင္ေဇယ်က မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔ကုိ ၁၇၅၇ ခု၌ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ တန္ျပန္သက္ေရာက္ေစခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူမ်ဳိးေရးအရ လက္စားေခ်သန္႔စင္ပစ္မႈေၾကာင့္ မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔ ခံစားရေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ပုိ၍ျပင္းထန္ခါးသီးခဲ့ပါသည္။ တခ်ိန္က မြန္အမ်ဳိးသားတုိ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ပြားစီးရာ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသႀကီးတခုလံုးတြင္ မြန္မ်ား ေျပာင္တလင္းခါသြားခဲ့ပါသည္။<br /><br />၁၇၈၄ ခု ဒီဇင္ဘာ (၂၈) ရက္မွာမူ ရခုိင္အမ်ဳိးသားတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ယင္းေန႔တြင္ အင္း၀ဘုရင္ ဘုိးေတာ္ဘုရားေခၚ ေမာင္၀ုိင္းက လြတ္လပ္ေသာ ေျမာက္ဦးႏုိင္ငံကုိ သိမ္းပုိက္ခဲ့ပါသည္။ ယခင္က ပုဂံမင္း၊ အင္း၀မင္း ဟံသာ၀တီမင္းတုိ႔ထံ လြတ္လပ္ေရးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရျခင္းမ်ား ရွိေသာ္လည္း ယခုေနာက္ပုိင္းအႀကိမ္လုိ ၾကာရွည္ျခင္းမရွိခဲ့။<br /><br />ရွမ္းတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးမွာမူ ၁၅၅၈ ခုကပင္ စတင္ခဲ့ပါသည္။ ယင္းႏွစ္တြင္ ေတာင္ငူ-ဟံသာ၀တီဘုရင္ ဘုရင့္ေနာင္က ယခုအထက္ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ လြတ္လပ္ေသာ ရွမ္းေစာ္ဘြားနယ္အားလံုးကို အၿပီးအပုိင္ သိမ္းပုိက္လုိက္ျခင္းျဖင့္ ရွမ္းတုိ႔၏မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ား စတင္ခဲ့ပါသည္။ သည့္အရင္က ရွမ္းတုိ႔သည္ ၁၄၅၀ ခုအထိ ေရႊလီကုိ ဗဟုိျပဳေသာ လြတ္လပ္သည့္ ေမာရွမ္း ဘုရင့္ႏုိင္ငံႀကီးကုိ တည္ေထာင္စုိးစံခဲ့ဖူးပါသည္။ ထုိမွ်မက ပုဂံျပည္ကုိ မြန္ဂုိတုိ႔ သိမ္းပုိက္ဖ်က္ဆီးၿပီးေနာက္ ရွမ္းတုိ႔က လြတ္လပ္ေသာ အင္း၀ႏုိင္ငံ ထူေထာင္ခဲ့ရာ ၁၅၅၅ ခု အင္း၀ကုိ ေတာင္ငူဘုရင္ တပင္ေရႊထီး သိမ္းပုိက္သည့္အခ်ိန္ထိ ရွမ္းမင္းမ်ား၊ ဗမာမင္းမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ရွမ္းဗမာကျပားမင္းမ်ားက ရွမ္း-ဗမာပူးတဲြႏုိင္ငံျဖစ္ေသာ အင္း၀ထီးနန္းကို အုပ္စုိးခဲ့ၾကပါသည္။<br /><br />ကရင္နီတုိ႔၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ၁၉၄၈ ခု ၾသဂုတ္လ (၉) ရက္ျဖစ္ပါသည္၊ ၁၈၇၅ ခု အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စာခ်ဳပ္အရ အေနာက္ပုိင္းတျခမ္း လြတ္လပ္ေရးရထားေသာ ကရင္နီျပည္ကုိ ဖဆပလဦးႏု၏တပ္မ်ားက ထုိေန႔တြင္ တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္လုိက္သျဖင့္ မလြတ္လပ္သြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br /><br />လက္နက္အားကုိး စုစည္းထားေသာ ေရွးေဟာင္းျမန္မာႏိုင္ငံအဖုိ႔ ကမၻာ့နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ဟူေသာ ပထမဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းႏွင့္ ႀကံဳရသည့္အခါ ျမန္မာႏုိင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္းရွိ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအားလံုးအတြက္ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားေပါင္းဆံုသြားခဲ့ပါသည္။ ရႏ ၱပုိစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ၿပီး ပထမအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ အဆံုးသတ္သြားေသာ ၁၈၂၆ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီ (၂၄) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ ဒုတိယစစ္အၿပီး ေအာက္ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ၿဗိတိသွ်သိမ္းပိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာသည့္ ၁၈၅၂ ခု ဒီဇင္ဘာ (၁၇) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ တတိယစစ္အၿပီး ျမန္မာ့အခ်ဳပ္အျခာျပယုဂ္ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္ ၁၈၈၅ ခု ႏုိ၀င္ဘာ (၂၉) ရက္သည္ လည္းေကာင္း၊ တတိယစစ္အၿပီး ျမန္မာ့အခ်ဳပ္အျခာ၏ျပယုဂ္ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္ ၁၈၈၅ ခု<br />ႏုိ၀င္ဘာ (၂၉) ရက္သည္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုးအား ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာတြင္း<br />တရား၀င္သြတ္သြင္းလုိက္သည့္ ၁၈၈၆ ခု ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔သည္လည္းေကာင္း ထပ္ဆင့္မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />ဤသုိ႔ေသာ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားသည္ ၁၉၄၇ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၂) ရက္၌ တခုတည္းေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔အျဖစ္သုိ႔ လွပစြာ ေပါင္းစည္းသြားႏုိင္မည့္ အခြင့္အလမ္း ရရွိခဲ့ပါသည္။ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားၿပီး စိတ္ရင္းေစတနာ ျပည့္၀လွေသာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အလားတူ ဉာဏ္ပညာႀကီးမားေသာ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တုိ႔ႏွင့္အတူ၊ ပင္လံုစာခ်ဳပ္အားျဖင့္ ျမန္မာျပည္ဖြား တုိင္းရင္းသားအားလံုးအတြက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကုိ ေဆာင္ၾကဥ္းႏုိင္ရန္ လံု႔လစုိက္ထုတ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />သုိ႔ရာတြင္ ယင္းတုိင္းရင္းသားအားလံုး၏ လြတ္လပ္ေရးေန႔အလင္းစသည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က်ဆံုးျခင္းႏွင့္အတူ ပိတ္ဖံုးသြားခဲ့ရပါသည္။ ၁၉၄၈ ခု ဇန္န၀ါရီ (၄) ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔သည္ အေနာ္ရထာ-က်န္စစ္သား၊ တပင္ေရႊထီး-ဘုရင့္ေနာင္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်-ဘုိးေတာ္ေမာင္၀ုိင္းတုိ႔၏ မ်ဳိးဆက္သစ္ ဖဆပလ-ဆုိရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက တုိင္းရင္းသားတုိ႔အေပၚ မလြတ္လပ္ေရးေပးေသာေန႔ ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားသာမကဘဲ ေက်ာမဲြနင္းျပားလူတန္းစားမ်ားအတြက္လည္း မလြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္ေနခဲ့ရပါသည္။<br /><br />ဤမလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားသည္ ၁၉၆၂ ခု မတ္လ (၂) ရက္တြင္ အဆင့္သစ္တခုဆီ ေပါင္းဆံုတုိးတက္သြားခဲ့သည္။ လက္တဆုပ္စာ စစ္အုပ္စုမွအပျဖစ္ေသာ လူမ်ဳိးအားလံုး၊ လူ႕အလႊာအားလံုး၊ လူတန္းစားအားလံုး၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားသည္ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္တြင္ ေနာက္ထပ္တဖန္ တဆင့္ျမင့္ေပါင္းစည္းသြားခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၉၀ ေမ (၂၇) ရက္ေန႔တြင္မူ မလြတ္လပ္ေရးေန႔ေအာက္မွ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြကို ထူးထူးျခားျခားက်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ထံုးစံအတုိင္း ဤေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြသည္ မၾကာမီခဏတုိအတြင္း မေပ်ာ္မရြႊင္ပဲြအျဖစ္သုိ႔၊ မလြတ္လပ္ေရးေန႔စစ္စစ္ အျဖစ္သုိ႔ ေၾကကဲြနာက်င္စြာေျပာင္းလဲသြားရပါသည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔အားလံုး၏ မလြတ္လပ္ေရးေန႔မ်ားကုိ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ၊ တခုတည္းေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔အျဖစ္ တေပ်ာ္တပါး၀ုိင္းဖဲြ႕ဆင္ႏႊဲ ခံစားႏုိင္ဖုိ႔ အားလံုးမွာ အိပ္မက္မ်ားရွိေနပါသည္။ ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-7408282463433878214?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-24668540651047473502009-07-05T21:56:00.000-07:002009-07-05T21:58:41.054-07:00ပြင့္သစ္ (ကရိန္ကန္)(၂၇-၄-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္... မွ<br /><br />ေခ်ာင္းေရသည္ တိတ္ဆိတ္မႈႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔အား ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ မည္သူမွ် အခါမလင့္ၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ေနထုိင္ရာ<br />ေဒသသည္ မိမိ၏ စိတ္ဆႏၵတြင္တည္ရွိေသာ<br />စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကုိ လြယ္လင့္တကူ ရရွိႏုိင္သည္မဟုတ္။ အခြင့္အခါႀကံဳမွသာ ေတြ႕ျမင္ ထိေတြ႔ခြင့္ရသည္ မဟုတ္ေလာ။ ထုိ႔အတြက္ ဤမနက္ခင္းတြင္ ယမန္ေန႔ညတုန္းက မည္မွ်ပင္ ေခါင္ေသာက္မ်ားသည္ျဖစ္ေစ၊ အိပ္ေရးပ်က္ သည္ျဖစ္ေစ၊ မည္သူမွ် ေနာက္က်မခံၾက။<br />အိပ္ေရးပ်က္ေနသည့္၊ အမူးလြန္ေနသည့္ မ်က္လံုးနီရဲရဲမ်ားျဖင့္၊ အိမ္မွ ဘုစုခ႐ုမ်ား၊ <br /><span id="fullpost"><br />ခ်စ္လွစြာေသာဇနီးမ်ား၊ ေတာလုိက္ရာတြင္အသံုးက်သည့္ သတၱ၀ါမ်ား (အထူးသျဖင့္ ေခြးမ်ား) ကို တစုတစည္းတည္း ေပါင္းစုေခၚေဆာင္ကာ သံုးႏွစ္ၾကာမွ် ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရသည့္ စားက်က္ဆီသုိ႔ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ ႏွင္းအႂကြင္းအက်န္အခ်ဳိ႕၏ ဖြဲ႕တည္မႈေၾကာင့္ ေတာင္ယာဖုန္းဆုိးမ်ားေပၚတြင္ ေရစက္မ်ားထိကပ္ ေနေသာ ျမက္႐ိုင္းပင္မ်ားကုိ တရွဲရွဲတုိး၍ မပြင့္တပြင့္ အ႐ုဏ္ေအာက္၌ က်ေနာ္ အပါအ၀င္ ရြာသူ ရြာသားတပ္ေပါင္းစုႀကီး၏ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ အသံမ်ားေၾကာင့္ ေခ်ာင္း၊ ေတာေတာင္တုိ႔သည္ ထိတ္လန္႔တၾကား လန္႔ႏုိးထလာခ့ဲသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ “ဟုန္း” ထုရန္ လာခဲ့ၾကေလၿပီ။<br /><br />ဤအခြင့္အေရးသည္ လြယ္ကူလွသည္ေတာ့မဟုတ္။ အခ်ိန္ကာလမ်ားကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္မကေသာ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းမႈမ်ားကုိ ေန႔ေရာညပါ က်င္းပခ့ဲရသည္။ ေျချမန္တပ္သား မ်ားကုိ နီးစပ္ရာရြာမ်ားဆီသုိ႔ ေစလႊတ္ရသည္။ အသိေပးရန္ရွိသည့္ အနီး၀န္းက်င္ရြာမ်ားအား ဤဟုန္းထုပြဲတြင္ ပူးေပါင္းပါ၀င္မည္ေလာဆုိသည္ကုိ ေဆြးေႏြးရသည္။ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ မည္ဆုိပါက မည္သည့္ေန႔ရက္ဆုိသည္ကုိ ညႇိၾကရသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ လုပ္ငန္းဆုိင္ရာမ်ားကုိ ေသခ်ာေစရန္ စီမံေဆာင္ရြက္မႈမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးခဲ့ရသည္။<br /><br />ထုိသုိ႔ေသာလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေနဆဲကာလအတြင္း က်ေနာ့္ထံ ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေကာ္မတီမွ ေစလႊတ္လုိက္သည့္ ဆက္သားတဦး ေရာက္ရွိလာသည္။ သူ႔တြင္ အလုပ္ခန္႔အပ္စာ တေစာင္ ပါလာသည္။ က်ေနာ္ “ဟုန္း” ေကာ္မတီျဖစ္သည့္စာ။ ဟုန္းဆုိသည့္စကားလံုးမွာ က်ေနာ္ႏွင့္မရင္းႏွီးသည့္ အသံုးအႏံႈး။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္မွလြဲ၍ က်န္ေသာ ေက်းရြာသူရြာသား<br />မ်ားက ရင္းႏွီးၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္က ေဒသခံမဟုတ္။ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားတျဖစ္လည္း ေက်ာင္းဆရာတဦး သုိ႔တည္းမဟုတ္ အပစ္ရပ္နယ္ေျမတခု၏ ၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္ တရားေရးဌာနမွ။<br /><br />က်ေနာ္ရပ္တည္ေနရသည့္ေဒသသည္ ေရထြက္ပစၥည္းမ်ား အေရာက္အေပါက္နည္းသည္။ သုိ႔အတြက္ ေရထြက္သတၱ၀ါအေျခာက္အျခမ္းမ်ားသည္ပင္ ေဒသခံတုိ႔၏အလုိဆႏၵကုိ မျဖည့္<br />တင္းႏုိင္။ ထုိအလိုဆႏၵအား ေျဖေဖ်ာက္ႏုိင္ရန္ ဟုန္းဆုိသည့္အရာကုိ အားကုိးအားထားျပဳရသည္။ ဟုန္းဆုိသည္က ေရတြင္မွီတင္းေနထုိင္ေသာ ေရသတၱ၀ါမ်ားကုိ မူးမုိက္ေစသည့္ အေစးခပ္ပ်စ္ပ်စ္ မ်ားထြက္သည့္ ႏြယ္ဆန္ဆန္အျမစ္မ်ား။ ထုိအျမစ္မ်ားကုိ အသံုးျပဳ၍ သူတုိ႔၏ ေဒသအတြင္းရွိ ေခ်ာင္းမ်ားတြင္ မွီတင္းေနထိုင္သည့္ ငါးမ်ားကုိ ရွာေဖြစားသုံးၾကရသည္။ သူတိ႔ုအနာဂတ္ျဖစ္ေသာ ဆန္စပါးမ်ားရရွိေရးအတြက္ ေတာင္ယာဆူးထုိးေသာအခါ ေရသတၱ၀ါမ်ား၏အရသာသည္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္လာသည္။ အေၾကာင္းမူ သူတို႔၏ဘ၀တူမ်ားက လာေရာက္၍ သူတို႔အားကူညီေသာအခါ ေကၽြးေမြးရန္အလုိ႔ငွာျဖစ္သည္။<br /><br />ဤေနရာတြင္ တခုေျပာရန္ရွိသည္မွာ ဟုန္းေကာ္မတီ၀င္မ်ားသည္ အျခားေသာ ရြာသူရြာသား မ်ားထက္ အခြင့္သာမႈတခုရွိသည္။ ေကာ္မတီ၀င္တုိင္းသည္ ရြာသူရြာသားမ်ားအား သတ္မွတ္ ထားေသာ ဟုန္းျမစ္အေရအတြက္ကုိ ေပးေဆာင္ရန္မလိုပါေခ်။ သို႔အတြက္ က်ေနာ့္ကုိ ဟုန္း ေကာ္မတီအဖြဲ႕၀င္ခန္႔သည္မွာ အားနာသည္ကတေၾကာင္း၊ ဟုန္းျမစ္အား မည္သုိ႔ရွာရမည္ကုိ မသိသည္ကတေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လိုအပ္လွ်င္ကား လက္လီ၀ယ္၍ရသည့္ ဟုန္းျမစ္<br />ရွာသူမ်ားရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္၀ယ္လွ်င္ မည္သူမွ်ေရာင္းမည္မဟုတ္သည့္အျပင္ အလကား ေပးရမည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဟုန္းေကာ္မတီ၀င္အျဖစ္ နားေအးပါးေအး ခန္႔လုိက္ဟန္ရွိသည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ ဟုန္းထုရန္သတ္မွတ္ထားေသာေနရာ ေရာက္ေသာအခ်ိန္တြင္ ေနျခည္သည္ အေရွ႕ ဘက္အ႐ုဏ္ဦးမွ ေပၚလာ၍ ေခ်ာင္းအတြင္းသုိ႔ မေရာက္တေရာက္အခ်ိန္သာျဖစ္သည္။ ဟုန္း<br />ေကာ္မတီ၀င္တဦး၏တာ၀န္ကုိ ေတြးၾကည့္ပါက စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ မတတ္သာ။ တာ၀န္သည္ တာ၀န္သာျဖစ္သည္။ အလုပ္သည္ အလုပ္သာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က<br />တာ၀န္ယူခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတြက္ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးသည္။ ရဲေဘာ္ …. ဆက္လုပ္ဟူ၍။<br /><br />စစျခင္း က်ေနာ္တုိ႔ အပ္ခ်ည္တလံုးျဖင့္ ႀကိဳးတားရသည္။ ထုိေနရာသည္ ဟုန္းျမစ္မ်ားအား စတင္ထုရန္၊ ဟုန္းအျမစ္မွ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္အေစးမ်ားအား စတင္၍ ေရစီးထဲတြင္ ေမ်ာရမည့္ေနရာ ျဖစ္သည္။<br /><br />ထုိ႔ေနာက္ မိသားစုတစုခ်င္းသည္ က်ေနာ္တု႔ိ ဟုန္းေကာ္မတီအေျခစုိက္ေသာေနရာသုိ႔ မိမိတုိ႔ မိသားစုတြင္ပါလာသည့္ ဟုန္းျမစ္မ်ားကုိ သယ္ပုိး၍ေရာက္ရွိလာသည္။ ထုိအခါ ေကာ္မတီက ခ်ိန္ခြင္တလက္ျဖင့္ ခ်ိန္တြယ္ေပးရသည္။ ဟုန္းျမစ္တူးရာတြင္ သတ္မွတ္ခ်က္ရွိသည္။ လူႀကီး ငါးပိႆာ၊ ကေလး သံုးပိႆာ စသျဖင့္။ သုိ႔ေသာ္ နားလည္မႈသည္ ေနရာတုိင္းတြင္ ထြန္းကား<br />သည္။ ဟုန္းျပည့္ခ်င္း မျပည့္ျခင္းသည္ ေဆြမ်ဳိးညာတိစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ မကင္းမကြာ။ ေသြးရင္း သားရင္းစိတ္ရွိၾကသည္။ ၿပံဳးၾက၊ ရယ္ေမာၾကသည္။ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္<br />မည္သူမွ် အေလးခ်ိန္မျပည့္ဟုဆိုၿပီး ဟုန္းပြဲမွ မထြက္ခြာသြားေစရ။ ဘ၀ဒဏ္ေၾကာင့္ မေပ်ာ္ရႊင္ ႏုိင္ေသာ ေဒသအတြက္ ဤကဲ့သိ႔ု ရြာလံုးကၽြတ္စု၍ ငါးဖမ္းရျခင္းသည္ပင္ ပင္ပန္းေသာ္ျငား ပြဲေတာ္တခုပင္ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ထုိအခ်ိန္တြင္ ေခ်ာင္းနံေဘး၌ သစ္ခုတ္ ၀ါးခုတ္သံ ပြက္ညံေနသည္။ ငါးဘူးႏွင့္ ထမင္းဖုတ္သည့္<br />အန႔ံ ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္။ ရယ္ေမာၾကည္စယ္သံမ်ား ေသာေသာအုတ္အုတ္ရွိသည္။ ေခါင္ေဖာက္သူ ေဖာက္၊ ေသာက္သူေသာက္ႏွင့္ ငိုသည့္ကေလးကငို၊ ဆူသည့္အမိုးကဆူၾက။ ေခ်ာင္းေရက ထုိအခ်ိန္တြင္ ၾကည္လင္စြာစီးဆင္းေနဆဲ။<br /><br />ဖ်တ္ခနဲ ေျခသံၾကား၍ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္၏ေတာင္ေပၚသူ၊ “ထမင္းစားမယ္ေလ၊ အမိုးကေခၚခုိင္းလုိက္တယ္” ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ေျခလွမ္းမ်ားက သူ႔ေနာက္ပါသြားခဲ့သည္။ ေဖာက္ ေခါင္ျပင္းျပင္းကုိ ၀ါးခြက္ႏွင့္ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္မိၿပီး ထမင္းစားရင္း စကားေျပာေတာ့ စကားသံမ်ားက ေခ်ာင္းေရစီးသံႏွင့္အၿပိဳင္။ ေခ်ာင္းနံေဘး တဖက္တခ်က္ဆီမွာေတာ့ ဟုန္း ျမစ္မ်ားကုိ ေပၚေနသည့္ေက်ာက္တုန္းမ်ားအေပၚတင္၍ ထုေနသည့္အသံမ်ားက ရီေ၀ေနသည့္ နားမ်ားထဲသုိ႔ စူးစူးရဲရဲတုိး၀င္လာသည္။<br /><br />ေနလည္းျမင့္လွၿပီ။ လူမ်ားလည္း ေသြးႂကြေနၾကေပၿပီ။ သူတုိ႔၏မ်က္၀န္းမ်ားတြင္ မိသားစုအတြက္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ျဖစ္သည့္ ေရသတၱ၀ါမ်ားအား ေတြ႔ေနရၿပီျဖစ္သည္။ သူတိ႔ု၏လက္ေမာင္း မ်ားသည္ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားအား ဟင္းေကာင္းတခြက္ေပးရန္အတြက္ ေရသတၱ၀ါမ်ားအား ဖမ္းဆီး ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ သူတုိ႔၏ေျခလွမ္းမ်ားသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ ေတာင္ေပၚေဒသမွ ေျမျပန္႔ ေဒသသုိ႔ ေရသတၱ၀ါမ်ားကုိ မေရာက္ရွိသြားေစရန္အတြက္ အေျပးလွမ္းရန္ အသင့္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ ထုိအရာမ်ားကုိ မည္သူမွ် သင္ေပးသည္မဟုတ္။ သူတုိ႔၏ဘ၀က သူတုိ႔၏အသက္ရွင္ေနထုိင္မႈကုိ ျပ႒ာန္းခဲ့သည္မဟုတ္ေလာ။<br /><br />လူအုပ္တအုပ္၏ စိတ္မရွည္သည္းမခံႏုိင္မႈကုိ မည္သူမွ် တားဆီးႏုိင္မည္မဟုတ္ေခ်။ ေကာ္မတီဖြဲ႕၍ တားခဲ့လွ်င္လည္း အခ်ိန္သည္ တဒဂၤမွ်သာ ရရွိႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔အတြက္ ေပါက္ကြဲလုဆဲဆဲ အခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဟုန္းေကာ္မတီသည္ သတ္မွတ္ထားသည့္ အခ်ိန္မတုိင္မီ အနည္းငယ္ေစာစြာ တူမီးေသနတ္ကုိ ေဖာက္လိုက္ႏိုင္ေလသည္။ ထုိအခါ လူအုပ္ႀကီးသည္ ေရထဲတြင္ရွိသည့္ အရာ အားလံုးသည္ မိမိတုိ႔တဦးခ်င္းစီႏွင့္သာ သက္ဆုိင္သည္ဆုိသည့္ အမူအရာမ်ဳိးႏွင့္ ေခ်ာင္း၏ ေရအလ်င္ႏွင့္အတူ ေျပးလႊားသြားၾကသည္။ ငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ေနာက္က်ိေနသည့္<br />ေခ်ာင္းေရျပင္အလယ္တြင္ က်ေနာ္တဦးတည္းသာ က်န္ခဲ့သည္။ ငါးမ်ားစတင္၍ မူးေ၀မႈေၾကာင့္ ေရမ်က္ႏွာျပင္အေပၚသုိ႔ တက္လာၾကၿပီျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ေရွ႕ကိုက္တရာအကြာတြင္ ရြာမွ က်ေနာ္ႏွင့္ခင္မင္ေသာ အဖြားႀကီးမ်ား။ က်ေနာ္ အမီလိုက္ရသည္။ သူတုိ႔က ယက္သဲ့ႏွင့္ ေခ်ာင္း နံေဘးတေလွ်ာက္ ငါးမႈန္ ငါးမႊားမ်ား ထုိးေနျခင္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိငါးမ်ားသည္ပင္ မူးယစ္ ေနၾကၿပီ။ အသက္ကုန္ေနၾကေလၿပီ။ သူတို႔ႏွင့္အၿပိဳင္လု၍ ယက္သဲ့ထုိးေသာ္လည္း ဘ၀အေတြ႕<br />အႀကံဳက လက္ေတြ႕ကုိျပ႒ာန္းသည္ မဟုတ္ေလာ။ သုိ႔အတြက္ က်ေနာ္သည္ သူတို႔ေလာက္ မကၽြမ္းက်င္၍ သူလုိ႔ေလာက္မရေခ်။<br /><br />က်ေနာ္ဆက္၍ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ေခ်ာင္းသည္ တျဖည္းျဖည္းက်ဥ္းလာသည္။ တခါတရံ နက္သြားသည္။ ေနျခည္သည္လည္း အေနာက္ဘက္စြန္းစြန္းသုိ႔ မ်က္စပစ္ေနသည္။ ေခ်ာင္း ေအာက္ပုုိင္းေရာက္လာသည္ႏွင့္အမွ် အျခားရြာ၏ ေရပုိင္နက္ႏွင့္ နီးေသာေနရာ ေရာက္ေလေလ၊ အေရွ႕မွဆင္းသြားေသာလူမ်ားကုိ မီလာေလေလ ျဖစ္လာသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေခ်ာင္း၏ ေရနက္ ပိုင္းတေနရာတြင္ ရြာသားမ်ားက ေရငုပ္၍ ငါးဆယ္ေနၾကသည္။ ထုိေနရာ ေရာက္ေသာအခါ က်ေနာ္လည္း စတန္႔ျပခ်င္သည့္သေဘာလား၊ ငါးရခ်င္သည့္ ဆႏၵေၾကာင့္လားမသိ၊ ေခ်ာင္းထဲသုိ႔ ေရငုပ္လုိက္မိသည္။ ထုိအခါ ေဘးပတ္၀န္းက်င္တြင္ရွိ က်ေနာ္၏ခ်စ္ေသာရြာသားမ်ားက ၀ါးခနဲ<br />ရယ္ၾကသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္ ေရသာငုပ္လုိက္သည္၊ ငါးတေကာင္ရသည္ကား မွန္ပါသည္။ က်ေနာ္ေရငုပ္စဥ္ ယခင္ငါးဖမ္းစဥ္က လြယ္ခဲ့ေသာ ပလုိင္းအား ခၽြတ္ရန္ေမ့ခဲ့သည့္ အတြက္ ပလုိင္းထဲရွိငါးမ်ားအားလံုး ေရထဲသုိ႔ ပါသြားခဲ့၍ျဖစ္သည္။<br /><br />ညေနေစာင္းၿပီျဖစ္၍ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ခ်မ္းစျပဳေခ်ၿပီ။ အေဖာ္အျဖစ္ရွိေနသည့္ အမိုးမ်ားထံမွ ေခါင္အုိးေတာင္း၍ ေသာက္ၿပီး ေဆးရြက္ႀကီးကုိ ၿမံဳ႕လိုက္သည္။ နည္းနည္းေတာ့ ေႏြးသြား<br />သလုိပင္။ ဆက္၍ နည္းနည္းေလွ်ာက္ေတာ့ ရြာနယ္နိမိတ္သတ္မွတ္ထားေသာ ေတာင္တက္<br />လမ္းအား ျမင္ေနရၿပီ။ ငါးက ဘာမွမရေသး။<br /><br />ေဘးေရထဲသို႔ ခဲတလုံုးက်သံၾကားရသည္။ ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေခ်ာင္းကမ္းပါးစပ္မွာ ေတာင္ေပၚသူ။ တက္ခဲ့ရန္ အခ်က္ျပသည္။ အမိန္႔ မလြန္ဆန္ႏုိင္ပါ။ တက္သြားေတာ့ သူႏွင့္ သူ႔ေမာင္ေလးငယ္ငယ္။ “ျပန္ၾကရေအာင္” ဆုိသည္။ ဘာမွမေျပာမိ။ သူက အေရွ႕က ပလုိင္းႏွင့္တေရြ႕ေရြ႕။ ေနေရာင္က ရြာျပန္သည့္ ေတာင္ကုန္းအျမင့္ေပၚေရာက္ေလေလ သူ႔ခႏၶာကုိယ္မွာ စူးစူးရဲဲရဲ။ လမ္းတ၀က္ ေရာက္လုဆဲမွ “ျပၾကည့္ပါဦး၊ ငါးဘယ္ေလာက္ရလဲ” ေမးသည္။ “မၾကည့္ပါနဲ႔၊ ဘာမွမရဘူး” “မဟုတ္ဘူးေလ၊ ၾကည့္တယ္ဆုိတာ မရဘူးဆုိတာေတာ့ သိတာေပါ့။ ဒါမွ က်န္တဲ့ ေဆးမႉးတု႔ိ၊<br />ရဲေဘာ္တုိ႕ကုိ စားဖုိ႔ထည့္ေပးဖုိ႔အတြက္ ခ်ိန္လုိ႔႔ရတာေပါ့”။ အဲဒီက်ေတာ့လည္း ေက်းဇူးတင္ပါ တယ္ေပါ့။ ရြာအ၀င္ ဘုရားေက်ာင္းနံေဘးေရာက္ေတာ့ လမ္းခြဲရေတာ့မယ္။ သူကတလမ္း၊ က်ေနာ္ကတလမ္း။ လမ္းခြဲေရာက္လုနီးကာမွ သူ႔ေမာင္ေလးကုိ လက္ဆြဲေခၚၿပီး ေျပာသည္။ “ညက်ရင္ အိမ္မွာေခါင္လာေသာက္ၿပီး ထမင္းစား၊ ၿပီးေတာ့ ဟုန္းေကာ္မတီလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္နဲ႔၊ ရွက္စရာႀကီး၊ ငါးက ဘာမွလည္းရတာမဟုတ္ဘူး။” သူက်ီစယ္မႈမွန္းေတာ့ သိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေယာက္်ားျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ အေတြ႕အႀကံဳဆုိသည္မွာ ဤကဲ့သုိ႔သာ သင္သြားရသည္ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထုိညကေတာ့ က်ေနာ္ သူ႔အိမ္သြားၿပီး ငါးဟင္းျမည္းလုိ႔၊ ေခါင္ရည္ေတြေသာက္ လုပ္ခဲ့ေသးသည္။ ကဲ ေနာက္တခါလုပ္မယ့္ ဟုန္းပြဲေတာ္က ေနာက္သံုးႏွစ္ၾကာမွတဲ့။ ဘယ္သူ<br />ေတြက အေ၀းေရာက္၍ ဘယ္သူေတြက်န္ခဲ့မလဲ။ မည္သူမွ် မွန္းဆႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္။ အေ၀း ေရာက္သူေတြကေတာ့ ေ၀းေ၀းကသာ သတိရေနရေပမည္။ က်န္ခဲ့သူေတြကေတာ့ ပင္ပန္းတႀကီး ဟုန္းပဲဆက္ထုေနရမွာလား၊ အပစ္ရပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အရ ေရသတၱ၀ါမ်ားကုိ ေဖာသီစြာ စားသံုးေနႏုိင္မည္လား။ အခုေတာ့ အိမ္တိုင္းတြင္ ငါးက်ပ္တင္သည့္ ရနံ႕က ရြာေလထုအတြင္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနဆဲ။ ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-2466854065104747350?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-16891609776546639042009-07-05T21:54:00.001-07:002009-07-05T21:59:30.038-07:00(ျမတ္ႏိုး)(၂၀-၆-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />ေဆာင္းယြန္းေႏြဦး၏ တခုေသာေ၀လီေ၀လင္း<br />တြင္ က်ေနာ္အိပ္ရာမွႏိုးလာခဲ့ပါသည္။ အိပ္ခန္း ေခါင္းရင္း ျပတင္းကို ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ အေရွ႕ မိုးေကာင္းကင္တခိုတြင္ ပတၱျမားရည္တို႔ ဖိတ္စင္ စြန္းထင္းစ ျပဳေနပါၿပီ။ တညလံုး ႀကီးစိုးမင္းမူ ေနခဲ့ေသာ အေမွာင္သည္ တျဖည္းျဖည္းပါးလ်ား အားေပ်ာ့ ဆုတ္ခြာစျပဳေနပါၿပီ။ မနက္ခင္း ညင္းေလျပည္သည္ ေန႔သစ္၏ ကိုယ္သင္းနံ႔ လက္ေဆာင္ကိုေပးကာ ဆက္လက္ထြက္ခြာ<br /><span id="fullpost"><br /> <br /><br />သြားပါသည္။ ထိုအခိုက္မွာပင္ `အူ၀ဲ အူ၀ဲ´ ဟူေသာ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္၏ ခြန္းဆင့္႐ိႈက္ငင္ ငိုေႂကြးသံကို က်ေနာ္ၾကားလိုက္ရပါသည္။<br /><br />တဘက္ၿခံတြင္းရွိ အိမ္ငယ္ေလးဆီမွ ကိုယ္၀န္သည္ အလုပ္သမေလးသည္ သူ၏ရင္ေသြးငယ္အား ေအာင္ျမင္စြာ ေမြးဖြားေပးလိုက္ေလၿပီ။ က်ေနာ္သည္ ေဆးေပါ့လိပ္ကို မီးညႇိဖြာကာ အေရွ႕အ႐ုဏ္ဦး မိုးေကာင္းကင္ဆီ ေမွ်ာ္ေငးရင္း အေတြး တံလွ်ပ္မ်ားအၾကား ေလွ်ာက္သြားေနမိခဲ့ပါသည္။<br /><br />က်ေနာ့္အနီး၀န္းက်င္၌ လူသားသစ္ကေလးငယ္တဦး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္<br />လာခဲ့ေလၿပီ။ သူ မေမြးဖြားမီကပင္ ရွိႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေသာ ေခတ္ႀကီးတေခတ္ကလည္း သူ႔အား အသင့္ ေစာင့္ႀကိဳလ်က္ရွိပါသည္။ ဤလူသားငယ္ႏွင့္ ဤေခတ္ႀကီးအၾကား ေႏွာင္ဖြဲ ႔ရက္ရွယ္ထားသည့္ ပင့္ကူအိမ္ကို က်ေနာ္ ေတြးၾကည့္ေနမိပါသည္။<br /><br />စင္စစ္ကေလးငယ္သည္ လူ႔ေလာကသို႔ သူ႔အလိုဆႏၵအရ ေရာက္လာရျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ရွိႏွင့္ၿပီး လူသားမိဘႏွစ္ပါး၏ သံေယာဇဥ္ပေယာဂျဖင့္ ဘုမသိဘမသိ လက္ကမ္းခံလိုက္ရျခင္းသာ<br />ျဖစ္ပါသည္။ သူေမြးဖြားႀကီးျပင္းရမည့္ ေခတ္ႀကီးတေခတ္ ရွိေနႏွင့္သည္ကိုလည္း သိခြင့္ရခဲ့သည္ မဟုတ္ပါ။ ထိုေခတ္ႀကီး၏ ေကာင္းက်ဳိးဆိုးျပစ္မွန္သမွွ်တြင္လည္း သူ႔၏ကံသံုးပါး (ကာယကံ၊<br />၀စီကံ၊ မေနာကံ) အနက္ တပါးပါးေသာ္မွ ပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ့ျခင္းမရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူေမြးဖြားရာ ေခတ္ႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူ႔တြင္တစံုတရာ တာ၀န္ယူရန္အေၾကာင္းမရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ ထိုေခတ္<br />ႀကီး၏ ေကာင္းေမြဆိုးေမြမွန္သမွ်ကိုကား သူ႔ဆႏၵအလ်ဥ္းမပါဘဲ ဆက္ခံရေတာ့မည္သာျဖစ္ပါသည္။ သူေရာက္ရွိရာ တည္ဆဲေခတ္ႀကီးကလည္း ဘုရားစူးမိုးႀကိဳးပစ္ ယဥ္ေက်းထေသာ ေတာ႐ိုင္း၀ါဒ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္ႀကီးျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ သည္လိုေခတ္ႀကီးအတြင္း ျဖဴစင္သန္႔ရွင္း အျပစ္ကင္းသည့္ ကေလးငယ္တေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ရသည္မွာ မြန္ျမတ္ေသာဆုလာဘ္ေလာ၊ ခါးသီးေသာအျပစ္ဒါဏ္ေလာ၊ က်ေနာ္ေ၀ခြဲရ ခက္ေနမိပါသည္။<br /><br />လူအေတာ္မ်ားမ်ား (အထူးသျဖင့္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေခတ္မီသည္ဟု ယူဆေနသူမ်ား) သည္ အသစ္အသစ္္တို႕ကိုသာ လိုလားႏွစ္သက္ေၾကာင္း ႂကြား၀ါေျပာဆိုေလ့ရွိၾကပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဇိမ္ခံကားသစ္၊ အ၀တ္အစား ဖက္ရွင္သစ္၊ အေဆာက္အဦ ဒီဇိုင္းသစ္၊ ႐ုပ္ရွင္ကားသစ္၊ ကဗ်ာသစ္၊ ႏွစ္သစ္၊ အခ်စ္သစ္ စသည္ျဖင့္ စံုေနပါေတာ့သည္။ ကမၻာေဟာင္းတြင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ငိုက္ျမည္းရင္း အသစ္ကိုသာ ႏွစ္သက္သည္ဆိုေသာ ထိုသူမ်ားသည္ သူတို႔ေခတ္က ေမြးထုတ္လိုက္ေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္လူသားေလးမ်ားႏွင့္ ထိုက္တန္သည့္ ေခတ္သစ္တခုကို အေတြးသစ္ျဖင့္ ဖန္တီးတည္ ေဆာက္ကာ အေမြေပးခဲ့ရန္ကိုကား ေမ့ေလ်ာ့ထားၾကဟန္ရွိပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ စက္ဆုပ္ဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ ေခတ္၏ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားအား သူခိုးၾကမ္းပိုး၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္၊ သူေတာင္းစား၊ ကေလးျပည့္တန္ဆာ စသည့္ အနိ႒ာ႐ံုမ်ားအတြင္း က်ဳံးသြင္းေမာင္းပို႔ေနေသာ ဤလိုေခတ္ႀကီးအား မ်က္ႏွာေပါင္းတင္ အလွျပင္ကာ စင္တင္ပြဲထုတ္ေနၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ ဤႏွယ္ အေတြး ဇာခ်ဲ႕ေနဆဲမွာပင္ ေမြးကင္းစကေလးငယ္အား တိုင္တည္ေျပာၾကားလိုက္ေသာ မည္သည့္အရပ္မွ ေရာက္လာသည္မသိႏိုင္ေသာ ေအာင္ျမင္ခန္႔ညားသည့္ စကားသံကို က်ေနာ္ၾကားလိုက္ရ<br />ျပန္ပါသည္။<br /><br />“အို လူသားကေလးငယ္…။ ငိုေႂကြးေလာ့…။ ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေႂကြးျခင္းျဖင့္ သင့္ခြန္အားကို စတင္ျဖည့္တင္းေလာ့…။ လူ႕ေလာက၌ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ေမာ၍ ေမြးဖြားလာေသာ လူသား ကေလးငယ္ဟူ၍ မရွိစေကာင္း။ ငိုေႂကြးျခင္းသည္ ေမြးကင္းစ လူသားသစ္မွန္သမွ်၏ ဂုဏ္ျဒပ္ လည္းျဖစ္၏။ မူႀကိဳဘာသာစကားလည္း ျဖစ္၏။ ၿပံဳးရႊင္ရယ္ေမာျခင္း အတတ္၏ ေရွ႕ေတာ္ေျပးလည္း ျဖစ္၏။ ငိုေႂကြးျခင္းမွ အစျပဳ၍သာ လူ႔ဘာသာစကား အလံုးစံုကို သင္လူသားငယ္ သင္ယူ တတ္ေျမာက္ႏိုင္လိမ့္မည္။ တေရြ႕ေရြ႕ တတ္ေျမာက္လာေသာ ဘာသာစကားသည္ သင့္အား ေတြးေခၚျခင္းကိုပါ တဆင့္တက္သင္ၾကားေပးလိမ့္မည္။”<br /><br />“ေတြးေခၚျခင္းသည္ ဘာသာစကားမွတဆင့္ ေလာကသစၥာကို သင္ၿမင္ေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ထင္ျပ လိမ့္မည္။ အေတြးအေခၚႏွင့္ ဘာသာစကားဆိုသည္မွာ ေနမင္း၏ အလင္းႏွင့္အဆင္းပမာ မခြဲမခြါ ေပါင္းစည္းေနေသာအရာျဖစ္သည္။ ဘာသာစကား၏ အျပင္ဘက္၌ ေတြးေခၚျခင္းဟူ၍မရွိ။ ဆြံ႕အ ေနသူတဦး၏ အိမ္မက္ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ႏွင့္ သူ၏ဘ၀ ဒႆန ေဟာေျပာခ်က္မ်ားကို မည္သူမွ် ၾကားနာခြင့္ရႏိုင္မည္မဟုတ္။ တစံုတခုေသာ ေတြးေခၚဆင္ျခင္မႈကို မေဖာ္ျပသည့္ဘာသာစကားဟူ၍ မရွိ။ ဘာသာစကားအား ဥပကၡာျပဳႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ေတြးေခၚမႈဟူ၍လည္းမရွိ။ ဘာသာစကားျဖင့္သာ ေတြးေခၚမႈကိုေဖာ္ျပႏိုင္ၿပီး ေတြးေခၚမႈျဖင့္သာ ဘာသာစကား၏ က်ယ္၀န္းနက္႐ႈိင္းေတာက္ပမႈကို ဖန္ဆင္းႏိုင္သည္။”<br /><br />“အို ကေလးငယ္…။ သင္ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရာ ေခတ္ႀကီးသည္ `ေမာဟႏွင့္သစၥာ´ တို႔ လိမ္ယွက္ ရက္ေဖာက္ရာ မာယာဘံု ျဖစ္၏။ ေတြးေခၚျခင္းကုိ ဘာသာစကားမွတဆင့္ သင္ယူေလာ့။ ဘာသာစကားမွတဆင့္ `ကိုယ္ထင္ျပေလ့ရွိေသာ ေတြးေခၚမႈ၏ ေလာကသစၥာကို ျမင္ေအာင္႐ႈေလာ့´<br />`သစၥာတရားသည္သာ သင့္၏ ကိုယ္ေစာင့္နတ္အမွန္ျဖစ္၏။ သစၥာတရားျဖင့္သာ သင္သည္ သစၥာသိသူ၊သစၥာရွိသူ ျဖစ္လာႏိုင္၏။”<br /><br />“အို ကေလးငယ္…။ သင္ျဖတ္သန္း ႀကီးျပင္းရမည့္ ေခတ္ႀကီးသည္ `ယဥ္ေက်းေသာကမၻာ´<br />အမည္ရွိ လွပေသာ နီယြန္မီးပြင့္ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္မွ အက်ည္းတန္ အ႐ိုင္းေခတ္ႀကီးသာတည္း။ ခြန္အားႀကီးသူက ခြန္အားနည္းသူကို၊ ဥစၥာဓန ႂကြယ္၀သူက ဥစၥာဓနမဲ့သူကို၊ အာဏာလက္နက္ ရွိသူက အာဏာလက္နက္မဲ့သူကို ေစာ္ကားႏွိပ္စက္ေလ့ရွိေသာ ေခတ္႐ိုင္းေခတ္မိုက္ႀကီးသာတည္း။ လူသားခ်င္းကိုပင္ ကၽြဲႏြား တိရိစၧာန္မ်ားပမာ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားေနေသာ ေစ်းခင္းႀကီးသာ<br />တည္း။ ဤေခတ္ႀကီးအတြင္း၌ ေငြေၾကး ဥစၥာ၊ လက္နက္အာဏာ အရာရာျပည့္စံုေသာ အုပ္စိုးသူမ်ား သည္ ေခတ္၏အသီးအပြင့္မွန္သမွ်ကို အပိုင္စီးရိတ္သိမ္းရန္ လိုင္စင္ရေနၾက၏။ သူတို႔သည္ လူသားအေပါင္း လဲေလ်ာင္း မွီခိုရာဟူ၍ လက္ရွိေခတ္ႀကီးမွတပါး အျခားမရွိဟူေသာ တရား ေဒသနာကို ေဟာၾကားပို႔ခ်ေနၾကသည္။ သူတို႔၏ နိဗၺာန္ဘံုျဖစ္ေသာ လက္ရွိေခတ္ႀကီးအား ၿပိဳလဲမသြားေစရန္ က်ားကန္ေဒါက္ေထာက္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနၾကသည္။<br /><br />“အုပ္စိုးခံ လူမ်ားစုႀကီးမွာကား ဥစၥာဓနမရွိ၊ လက္နက္အာဏာမရွိ၊ သူတို႔ဘ၀ျဖင့္ ရင္းႏွီးစိုက္ပ်ဳိးရာမွ သီးပြင့္လာေသာ ေခတ္၏ေကာက္ႏွံမ်ားကို ရိတ္သိမ္းခြင့္မရၾက။ သူတို႔သည္ ေခတ္၏႐ိုးျပတ္ေတာ အလယ္မွ ေကာက္သင္းေကာက္သူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔ေမြးဖြားေသဆံုးရာ ငရဲဘံုျဖစ္ေသာ ထိုေခတ္ႀကီးကိုလည္း မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏိုင္ၾက။ ေလာကကို အလွဆင္သူတို႔၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ထိုက္တန္ေသာ ေခတ္သစ္ကို သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တခဲ့ၾကသည္။ ထို႔အတြက္ သူတို႔၏ အသက္ကို ေပးအပ္ခဲ့ၾက၏။<br /><br />“ဤနည္းအားျဖင့္ တည္ဆဲေခတ္ႀကီးသည္ အုပ္စိုးသူႏွင့္အုပ္စိုးခံတို႔၏ ပဋိပကၡျဖင့္ တိုက္ပဲြျဖစ္လ်က္ ရွိသည္။ လူသမုိင္းႏွင့္အမွ် ရွည္လ်ားၾကာျမင့္ခဲ့ေလၿပီ။ သင္သည္ ဘက္ႏွစ္ဘက္ပဋိပကၡတြင္ တဘက္ ဘက္၌ ရပ္ရေပေတာ့မည္။ ၾကားေနျခင္းသည္ သင့္အတြက္လည္းေကာင္း၊ လူ႔ေလာကအတြက္ လည္းေကာင္း ေကာင္းက်ဳိးရွိမည္မဟုတ္။ ၾကားေနသူတို႔၏ အေကာင္းဆံုး ဆုလာဘ္မွာ ဘက္ႏွစ္ ဘက္၏ အမုန္းမီးေတာက္ေအာက္တြင္ ျပာျဖစ္ရျခင္းသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အုပ္စိုးသူမ်ားသည္ ယခင္ကထက္ စိတ္ေကာင္းေစတနာျပည့္၀လာကာ လက္ရွိေခတ္ႀကီးသည္လည္း ေရွးယခင္ကထက္ ေနခ်င့္စဖြယ္ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု သင္မေမွ်ာ္လင့္အပ္။ ပုဂၢလိက အတၱေခ်ာ္ရည္တို႔ျဖင့္ ဗြက္ေပါက္ ေနေသာ ေခတ္ႀကီးအတြင္းမွ၊ လူသားအမ်ားစု(လူ႔အဖြဲ႕အစည္း) အတြက္ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသားကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ က်ားရဲအား သူေတာ္စင္ျဖစ္ႏိုးႏိုး ေမွ်ာ္ကိုးျခင္းမ်ဳိးသာျဖစ္သည္။ ေခတ္အဆက္ ဆက္မွ သင္၏ဘိုးဘြားမိဘအေပါင္းသည္ ေႏွာင္းသားေျမးျမစ္အတြက္ ထိုက္တန္ေသာ ေခတ္သစ္ တေခတ္ကို အေမြအျဖစ္ မေပးႏိုင္ခဲ့ၾကေသး။ သင့္အားသူတို႔ ေပးႏိုင္ခဲ့သည္မွာ `မၿပီးဆံုးေသး ေသာတိုက္ပြဲႏွင့္ သူပုန္အလံတလက္´ သာလွ်င္ျဖစ္၏။<br /><br />“ခါးသီးေသာ ထိုအေမြကို ဆက္ခံျခင္းျဖင့္သာ သင္သည္ ေခတ္၏သားေကာင္းတေယာက္ ေက်ာက္ ေကာင္းတေစ့ ျဖစ္ႏိုင္၏။”<br /><br />“အို…ကေလးငယ္၊ ငိုေႂကြးျခင္းျဖင့္ သင့္ခြန္အားကိုျဖည့္ေလာ့။ သင့္အေမြ သူပုန္အလံကို ျမင့္မားစြာ လႊင့္ထူေလာ့…။ အခ်ိန္ကာလတည္းဟူေသာ သိေႏၶာျမင္းကို ဇက္ခြံ႕စီးကာ တိုက္ပြဲစစ္မ်က္ႏွာသို႔ ခရီးႏွင္ေလာ့…။”<br /><br />တိက်ေရရာစြာ ညႊန္ျပရန္ခက္ခဲေသာ၊ နက္႐ိႈင္းေ၀းလံရာအရပ္မွ ထြက္ေပၚလာသည့္ ထိုအသံသည္ အေရွ႕ဘက္ မိုးေကာင္းကင္ထက္၀ယ္ ပဲ့တင္ထပ္ကာ ျဖည္းျဖည္းေ၀းေ၀း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့<br />ပါသည္။<br /><br />ေနမင္းသည္ အေရွ႕မိုးကုတ္စက္၀ိုင္း ထီးရိပ္ေအာက္မွ ျမႏွစ္ေရာင္ေတာင္ကလပ္ေပၚ၀ယ္ စံပယ္ေန ပါၿပီ။<br /><br />က်ေနာ္၏ အာ႐ံုတြင္ ရိပ္ရိပ္ေရးေရးေျပးလႊားေနသည့္ အခ်ိန္ကာလတည္းဟူေသာ သိေႏၶာျမင္း ထက္မွ သူပုန္အလံကုိ ေ၀ွ႔ရမ္းကာ တိုက္ပဲြစစ္မ်က္ႏွာသို႔ တဟုန္ထိုး ခ်ီတက္သြားေသာ ကေလး ငယ္အား ျမင္ေယာင္လာမိပါသည္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2036469406379441758-1689160977654663904?l=damaahdama.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2036469406379441758.post-5987486690320381412009-07-05T21:51:00.001-07:002009-07-05T22:01:42.854-07:00ကမာပုလဲ (၇-၈-၀၇) <br />ေခတ္ၿပိဳင္...မွ<br /><br />အဲဒီေန႔က မုိးစက္ကေလးေတြ ရြာသြန္းေနသည္။ သည္းသည္းမည္းမည္းမဟုတ၊္ ဖြဲဖြဲကေလးမွ်သာ။ ရြာသြန္းၿဖိဳးလိုက္ တိတ္သြားလိုက္။ နံနက္ခင္း၏ ေနျခည္လည္း ျဖာဆင္းလာလိုက္ ညိဳေမွာင္လုိက္ ႏွင့္ ေျမသင္းရနံ႔ကေလး၏ လႊမ္းၿခံဳေနမႈေအာက္မွာ ၿမိဳ႕ကေလးသည္ သြားလာလႈပ္ရွားေနေသာ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားမ်ားႏွင့္အတူ ဣေႁႏၵရရ တည္ၿငိမ္သက္၀င္<br />ေနခဲ့သည္။<span id="fullpost"><br /> <br />သက္၀င္တည္ၿငိမ္ေနေသာ ၿမိဳ႕ကေလး၏မ်က္ႏွာသည္ ခါတိုင္းေန႔ေတြကဲ့သုိ႔မဟုတ္၊ တစံုတရာကို ဖြင့္ဟေျပာျပခ်င္ေနသလိုလို။ တစံုတခုကို ဖြင့္မျပခင္ ၀ွက္သိုၿမိဳသိပ္ထားသလိုလုိႏွင့္ တိက်ေဖာ္ျပ ျခင္းငွာ မစြမ္းသာေသာ နိမိတ္ပံုကို ေဆာင္ေနသည္။ ၿမိဳ႕ကေလး၏ လမ္းမေတြသည္လည္းေကာင္း၊ လမ္းသြားလမ္းလာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ား၏ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ အၾကည့္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္သူမ်ား၊ ယာဥ္ေမာင္းႏွင့္ယာဥ္စီးခရီးသည္မ်ား၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ႏွင့္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္သူမ်ား စသည္တို႔၏ ဆက္ဆံေရးယဥ္ေက်းမႈသည္ ခါတိုင္းေန႔ေတြကဲ့သို႔ မဟုတ္ ထူးျခားစြာလႈပ္ခတ္ လႈပ္ရွားေနလ်က္ရွိသည္။<br /> <br />ၿမိဳ႕ကေလး၏ ထိုေန႔နံနက္ခင္းသည္ ထူးျခားေနေသာ တိတ္တခိုးရင္ခုန္သံတို႔ျဖင့္ အတိၿပီးလ်က္ ရွိသည္။ အခ်ိန္မွန္ထြက္ရမည့္ သေဘၤာ၊ ေမာ္ေတာ္၊ ကူးတို႔သမၺာန္တို႔သည္ ထြက္ခြာရန္ အခ်က္ အလက္တို႔ ျပည့္စံုေနေသာ္ျငား သေဘၤာ၊ ေမာ္ေတာ္၊ ကူးတို႔သမၺာန္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္တာ၀န္ယူထားၾကသည့္ မာလိန္မႉး တက္မကိုင္သေဘၤာသားမ်ားႏွင့္ ခရီးသည္ တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ညိဳ႕ယူစရာမလုိေသာ သေဘာတူညီမႈျဖင့္ ကမ္းမွခြာရန္ ျငိမ္သက္ ျငင္းဆန္ ေနၾကသည္။<br /><br />ေစ်းေရာင္းသူက သူ၏ကုန္ပစၥည္းေစ်းႏႈန္းကို ေျပာရာတြင္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားႏွင့္ ေစ်းႏႈန္း ေလ်ာ့ေျပာေနၾကသလုိ ၀ယ္သူမ်ားကလည္း ျပန္အမ္းေငြယူရန္ အေမ့ေမ့အေလ်ာ့ေလ်ာ့ႏွင့္ ျဖစ္ေန ခဲ့ၾကသည္။ အံုနာခ မျပည့္မီခဲ့ရင္ဟူေသာ ေသာကျဖင့္ အသားက်ေနတတ္သည့္ ဆိုက္ကားဆရာ တို႔သည္ လက္ဘက္ရည္တခြက္၊ အၾကမ္းရည္တအိုးႏွင့္အတူ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္အတြင္း<br />ေက်ာက္ခ်ထိုင္ေနခဲ့ၾကသည္။<br /><br />ၿမိဳ႕ကေလး၏ တဘက္ကမ္းမွ အတန္းလိုက္တည္ရွိေနေသာ ဆန္စက္တို႔၏ စက္ေခါင္းတိုင္မ်ားသည္ မီးခိုးေငြ႕တို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေနကာ အသက္ရွဴဖို႔ကို ေမ့ေနၾကသည္။ ဆန္စက္တာ၀န္ခံေတြရွိေနၾကသည္။ ဆန္စက္အလုပ္သမားေတြရွိေနၾကသည္။ ႀကိတ္ခြဲရမည့္စပါးေတြလည္း အဆင္သင့္ရွိေနၾကသည္။ ဆန္စက္ႀကိတ္ခြဲလည္ပတ္ရန္ စက္ယႏၱရားမ်ားႏွင့္ လိုအပ္သည့္ အခ်က္အလက္တို႔သည္လည္း ခၽြတ္ယြင္းခ်က္မရွိ အသင့္ျဖစ္ေနၿပီးျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ၿမိဳ႕ကေလး၏ တဘက္ကမ္းသည္ ၿမိဳ႕ကေလး ဆီသုိ႔ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္၊ တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ နားစြင့္ရင္ခုန္ေနလ်က္ရွိေနသည္။<br /><br />ပံုမွန္နံနက္ခင္းမ်ားကဲ့သို႔ ၿမိဳ႕ကေလး၏ ရင္ႏွစ္သည္းျခာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ေက်ာင္းသို႕သြားေနၾကသည္။ အျဖဴႏွင့္အစိမ္းေရာင္ ေက်ာင္းတက္၀တ္စံုကို၀တ္ဆင္ထားၾကေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူကေလးမ်ား မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားရွိရာသို႔ အသီးသီးသြားေနၾကသည္။ ထူးျခားေနသည္။ ခါတိုင္းလိုစက္ဘီးစီးသူမ်ားက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားကေလးမ်ားအနီးသို႔ေရာက္ ရွိခ်ိန္တြင္ ကပ္၍ေကြ႕ကာစီးနင္းသြားျခင္းမရွိၾက။ စက္ဘီးကို ရပ္ေပးလုိက္ၾကသည္။ ဆိုက္ကား ယာဥ္မ်ားကလည္း အျဖဴႏွင့္အစိမ္း၀တ္ကေလးမ်ားအနီးသုိ႔ ေရာက္လာလွ်င္ ဘီးကို မလွိမ့္ေတာ့။ မေရြ႕ေတာ့။ စိတ္ရွည္စြာ ရပ္တန္႔ေပးေနၾကသည္။<br /><br />ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားကလည္း အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားကေလးမ်ားကို ခါတိုင္းထက္ ပိုလို႔ဂ႐ုစိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထူးျခားမႈေတြထဲက ထူးျခားမႈတခုမွာ စာသင္ေက်ာင္းအသီးသီးေရွ႕ရွိ မုန္႔ဆိုင္ကေလးမ်ား၊ ကုကၠိဳလ္ပင္ရိပ္မ်ားေအာက္တြင္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၏ မိဘမ်ား အရင္ေန႔ေတြကထက္ ပိုမ်ားေနသလို ကေလးမ်ား ေက်ာင္းအတြင္းသို႔ ၀င္သြားသည္ကိုမ်က္ေစ့ျဖင့္ တပ္အပ္ျမင္ေနၾကပါလ်က္ အိမ္သို႔ျပန္ရန္ တြန္႔ဆုတ္ေနၾကသည့္ျမင္ကြင္းပင္ျဖစ္သည္။<br /><br />ၿမိဳ႕ကေလး၏ အမွတ္ (၁) အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးသံၾကားရသည္။ ထိုေန႔က ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထုိးသံတြင္ အမည္ေဖာ္မရေသာ ထူးျခားမႈတခု သက္၀င္ေန သည္ဟုထင္ရသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္ အပ္က်သံပင္မၾကားရ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ခဏအၾကာတြင္ “အားလံုးမတ္တပ္ရပ္” အသံကို ၾကားေနၾကအတိုင္း ၾကားလိုက္ရသည္။<br /><br />တဆက္တည္းတြင္ “ကမၻာမေက်” သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ဆိုလိုက္သည့္အသံကိုၾကားရသည္။ ေက်ာင္း ေတာ္ႀကီးသည္ “ကမၻာမေက်” သီခ်င္း သံၿပိဳင္သီဆိုသံမ်ားေအာက္၀ယ္ သိမ့္သိမ့္ခါေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ “မဂၤလာပါဆရာ”၊ “မဂၤလာပါဆရာမ” ဆိုသည့္ ၾကားေနက် အသံမ်ားၾကားရသည္။ ထို႔ေနာက္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္ ထူးျခားလြန္းစြာ တဖန္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ ထိုစဥ္ခဏမွာပင္<br />“အားလံုးသတိ”<br />“က်ဆံုးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ေက်ာင္းသားမ်ားအားအေလးျပဳ”<br />“ကမၻာမေက်သီခ်င္းဆို”<br />“ကမၻာမေက် … ဗမာျပည္ … ဒါဒို႔ျပည္ … ဒါဒို႔ေျမ … ”<br /><br />ဆန္းၾကယ္လြန္းလွပါလား။ ထူးျခားဆန္းၾကယ္လြန္းလွပါလား။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေရွ႕ရွိ လြတ္လပ္ ေရးအားကစားကြင္းႏွင့္ ကပ္လ်က္ ကုကၠိဳလ္ပင္ရိပ္လႊမ္းေသာ လမ္းမထက္ဆီမွ အျဖဴအစိမ္း<br />၀တ္ထားေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကို ေတြ႕ျမင္လုိက္ရသည္။ သူတို႔ဆီမွ ရင္ခုန္လႈိင္းထ ဖြယ္ရာေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား သတိ၊ အေလးျပဳ၊ ကမၻာမေၾကသီခ်င္း သီဆိုသံမ်ားကို ၾကားရသည္။<br /><br />ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ားအားလံုး (၁၆၊ ၁၇) ႏွစ္ ထက္မေက်ာ္၊ ႐ိုးရွင္းေသာ၊ ရဲရင့္ေသာ၊ အျပစ္မဲ့ကင္းေသာ ႏုပ်ဳိဖူးသစ္ မ်က္ႏွာကေလးမ်ားကို ပိုင္ဆုိင္ထားၾကသည္။ သူတို႔သည္ စည္းကမ္း တက် ေလးေယာက္တတန္း စီလုိက္ၾကသည္။ အားလံုးငါးဆယ္ခန္႔ရွိသည္။ ေရွ႕ဆံုးမွ ေက်ာင္းသား တေယာက္က ၀ွက္ယူလာခဲ့ေသာ ၾကယ္ငါးပြင့္ပါ ႏိုင္ငံေတာ္္အလံကို ၀ါးလံုးျဖင့္ တပ္ဆင္ ခ်ီေႏွာင္ကာ အလံကို လႊင့္ခ်ီလိုက္ၿပီး ေရွ႕ဆံုးမွ ခ်ီတက္လာသည္။ သူ႔ေနာက္မွ တေယာက္လက္တေယာက္ ဆုပ္ ကိုင္ရင္း စည္းကမ္းတက် ေလးေယာက္တတန္းခ်ီတက္လာၾကသည္။ သူတို႔ထံမွ<br />“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး … ဒို႔အေရး”<br />“မဆလပါတီ … အလိုမရွိ”<br />“အေရးေတာ္ပံု … ေအာင္ရမည္”<br /><br />သူတို႔ခ်ီတက္လာၾကသည္။ စနစ္တက်တန္းစီထားေသာ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ေလးမ်ား ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ေရွ႕ဆံုးမွေက်ာင္းသားက အလံကိုင္ခ်ီတက္လာသည္။ သူ႕ေနာက္မွ တန္းစီခ်ီတက္လာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားတိုင္ကာ ၿပိဳင္တူဟစ္ေႂကြးရင္း ခ်ီတက္လာသည္။ သူတို႔၏ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေရွ႕အေရာက္တြင္ ခ်ီတက္လာေသာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားရပ္လိုက္ၾကသည္။<br /><br />ေခြးေျခခံုတန္းလ်ားတခု ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာသည္မသိ ေရာက္လာသည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားတေယာက္က ခံုေပၚတက္မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ သူ႔ေခါင္းတြင္ လွ်ပ္ပန္းနီပိတ္စ ကေလးကို စည္းေႏွာင္ထားသည္။ သူက သူခံစား နားလည္သမွ် မဆလပါတီ၏ ဖိႏွိပ္မႈ၊ မဆလ ပညာေရးစနစ္၊ မဆလစစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ ယုတ္မာပက္စက္မႈ၊ မၾကာေသးမီကမွ က်ဆံုးသ�