ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
၀န္ခံစကား
က်ေနာ္၀န္ခံပါရေစ...။
ဒီစာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြဟာ က်ေနာ္တေယာက္တည္းရဲ႕၀ါယမက ေပၚထြက္ လာတာမဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူက နည္းနည္းေလး ျပန္စဥ္းစားလုိက္ရင္ က်ေနာ့္အသက္ အရြယ္နဲ႔ ဒါေတြအားလံုးကိုမသိႏိုင္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္လာမွာပါ။
က်ေနာ္ေသေသခ်ာခ်ာ သိမီတဲ့အပိုင္းက ပထစအစုိးရလက္ထက္ ကာလေလာက္မွာမွျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးမ်ားျဖစ္ေပၚေရးအတြက္ က်ေနာ့္ကိုကူညီၾကသူေတြ လုိခဲ့ပါတယ္။ သဘာ၀က်စြာပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ပါတီရဲ႕အရင္မ်ဳိးဆက္က ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ားဆီက အကူအညီေတြ အမ်ား ႀကီးရခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တျခားပါတီ၀င္ေတြဆီကေရာေပါ့။ အမွန္ေျပာရရင္ ဒီစာအုပ္ဟာ “ျမင္း၀န္မင္းဘုရားတည္၊ ျမင္းသားမ်ားေကာင္းမႈ” ဆုိတာမ်ဳိးသာသာပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဒီမွာသူတို႔အားလံုးကို ေလးစားေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္၀င္ခံ ခ်င္တဲ့ ေနာက္တခ်က္က ဒီေဆာင္းပါးဟာ ျပည့္စံုဖို႔အမ်ားႀကီးလုိေသးတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ပါ။ စစ္အုပ္စုသမိုင္းကို သုေတသနျပဳမယ္၊ က်မ္းတေစာင္ေပတဖြဲ႔ ျပဳမယ္ဆိုတာ အင္မတန္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ကိစၥပါ။ ဒါေပမယ့္က်ေနာ့္လုိ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ျပင္ပကိုေရာက္ေနသူ တေယာက္အေနနဲ႔ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သတင္းစာေတြ၊ မွတ္တမ္းေတြ၊ ေမးရမယ့္လူေတြ ျပည္ တြင္းမွာမွ ျပည့္ျပည့္စံုစံုရွာေဖြလို႔ ရမယ့္အရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေဆာင္းပါးမ်ားကို က်ေနာ္ ေရဒီယိုကေန ေျပာကတည္းက “စစ္တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး” လုိ႔ ေခါင္းစဥ္ကို ေသခ်ာစဥ္းစား ၿပီးေျပာခဲ့တာပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ႏိုင္ငံမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အုပ္စုိးမႈဟာ ၾကာရွည္လြန္းတာကတေၾကာင္း၊ ဖိႏွိပ္မႈေတြက လည္း ျပင္းထန္လြန္းတာက တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေနာင္မွာစစ္အုပ္စု သမုိင္းကိုေျပာ ၾကစို႔ဆို ရင္ေတာင္ တုတ္ထမ္းၿပီးေျပာရမလားမသိပါ။ အမွန္ေျပာရရင္ နဂိုက စစ္အုပ္စုေခါင္းေဆာင္ ပိုင္းမွာပါခဲ့သူေတြ ဒီမုိကေရစီဖက္ကို ကူးေျပာင္းရပ္တည္လာၾကတာေတြ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေတာ့ စစ္အုပ္စုတြင္းျပႆနာေတြနဲ႔ စဥ္းစားေတြးေခၚနည္းေတြကို သူတို႔ပါးစပ္ကမ်ားၾကားရရင္ဘယ္ ေလာက္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလုိက္မလဲလုိ႔ ေတာင့္တမိခဲ့ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြခ်မွတ္ရာ မွာ အမ်ားႀကီးအေထာက္အကူရမယ္လို႔ တြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အခု ထက္ထိတခါမွ မၾကားရပါ။ သူတို႔တေတြလည္း အသက္အရြယ္ေတြ ႀကီးလာၿပီ၊ အလုပ္လည္း မ်ားၾကတာဆုိေတာ့ အသက္ရွိတုန္းေလး၊ မွတ္တမ္းေလးေတြ ေရးခဲ့ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းမိ ပါတယ္။ နအဖတို႔ကေတာ့ ေျခစလက္စမွန္သမွ်ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ဳိးသာရွိမွာ ပါပဲ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဒီေဆာင္းပါးမ်ားေရးျဖစ္ေအာင္ အားေပးတုိက္တြန္းတဲ့ ဒီဗီဘီ၀ုိင္း ေတာ္သားမ်ားနဲ႔ စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရး လံုးပမ္းၾကတဲ့ တုိက္ေဖာ္တိုက္ဖက္မ်ားအားလံုးရဲ႕ ေက်းဇူးျပဳမႈဟာလည္းႁခြင္းခ်န္လို႔မျဖစ္ပါေၾကာင္း၀န္ခံပါရေစခင္ဗ်ား။
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္နဲ႔ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအယူအဆ လြတ္လပ္တဲ့ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံမွာ တပ္မတေတာ္တရပ္ဆိုတာ ရွိရတာပါပဲ။ အမ်ဳိးသားတရပ္ လြတ္လပ္သလား မလြတ္လပ္ဘူးလားဆိုတာကို တိုင္းတာတဲ့အခါမွာ သူတို႔မွာကိုင္ပုိင္တပ္မေတာ္တရပ္ ရွိမရွိဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ အင္မတန္အဓိကက်တဲ့ပံုစံ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္မရွိရင္ ဘာမွအာမခံခ်က္မရွိဘူးဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကပါတယ္။ ဒါအထူးေျပာစရာမလုိတဲ့ကိစၥပါ။ ပေဒသရာဇ္မင္းေတြ လက္ထက္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ဗမာျပည္မွာ စစ္တပ္ဆိုတာက ပံုစစ္တပ္ေတြ မဟုတ္ေသး ပါဘူး။ တိုက္စရာရွိမွ၊ စစ္တိုက္ေတာ့မယ္ဆိုမွ လယ္သမားေတြကို ေခၚၿပီး တပ္ဖြဲ႔၊ အျမန္ေလ့က်င့္ေပးၿပီး တိုက္ၾကတာ။ ဒုတိယ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ကုန္ခါနီးမွာ အၿမဲတမ္းတပ္ တတပ္လုိအပ္တယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာတဲ့ ကေနာင္မင္းသားႀကီးဟာ တည္ေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ဗမာျပည္မွာ ပေဒသရာဇ္လက္ထက္ တေလွ်ာက္လံုးအမ်ဳိးသားတပ္၊ အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္တရပ္ ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္တုိ႔ဗမာျပည္ ကိုလိုနီႏိုင္ငံဘ၀ေရာက္တဲ့အခါမွာ ကိုလုိနီနယ္ခ်ဲ႕သမားဟာ သူတို႔လုပ္ေလ့ရွိတဲ့အတုိင္း လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါကေတာ့ ႏိုင္ငံတခုကိုသိမ္းပိုက္လုိက္ တယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆံုးသူတုိ႔လုပ္တာက လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔တူတာ၊ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္း ထူေထာင္လို႔ရတာမွန္သမွ်ကို ပထမဆံုးနဲ႔ အရင္ဆံုးဖ်က္ဆီးပစ္တာပဲ။ ရတနာပံုမႏၱေလးကိုအဂၤလိပ္က သိမ္းတဲ့အခါက်ေတာ့ အမရစံေခါင္ရပ္ကြက္ (အခု မႏၱေလးဘီယာ စက္႐ံုရဲ႕အေရွ႕ေျမာက္ဘက္ရွိတဲ့) လက္နက္စက္႐ံုကို အရင္ဖ်က္ပစ္တာပဲ။ ဒါအရင္ဆံုး သူတို႔ ေျဖရွင္းၾကတာ။ ၿပီးရင္ တပ္ႂကြင္းတပ္က်န္ေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းတာေတြဆက္လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွာ လက္နက္နဲ႔ခုခံေနတဲ့ဟာေတြကို လုိက္ၿဖိဳပစ္တာပဲ။ အဲဒါေတြအားလံုး ကိုသိမ္းႏိုင္ၿပီ၊ သူတုိ႔အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ၿပီဆိုတဲ့အခါမွာ လက္နက္ဆိုရင္ ၆လက္မေလာက္ရွိတဲ့ ဓားေျမႇာင္ေတာင္ မကိုင္ရဘူးဆိုတဲ့ ဥပေဒေတြကိုထုတ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ ၆လက္မအထက္ ဓားေျမႇာင္ဆိုတဲ့ဥပေဒဟာ အာမခံခ်က္မရႏိုင္တဲ့ပုဒ္မမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ လမ္းမေပၚမွာဆႏၵျပတဲ့ မႏၱေလးကဆႏၵျပပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ ၿဗိတိသွ်ကုိလိုနီက ရဟန္းရွင္လူ ၁၇ ဦးကြယ္လြန္တဲ့ အထိ ႏွိမ္ႏွင္းတာမ်ဳိးေတြရွိတယ္။ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္မႈဆိုလို႔ကေတာ့ ဒီထက္ကိုပိုၿပီး ျပတ္ ျပတ္သားသား ႏွိမ္ႏွင္းေတာ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာစံပုန္ကန္မႈဟာ အထင္ရွားဆံုးပါ။ ေနာက္ၿပီး (ေတြ႔ဖူး ၾကပါလိမ့္မယ္။ ျပတုိက္ထဲမွာျဖစ္ေစ၊ သမိုင္းစာအုပ္ေတြမွာျဖစ္ေစ) အဂၤလိပ္သိမ္းၿပီး ကာစဗမာႏိုင္ငံမွာ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကပုန္ကန္တဲ့ ဗမာအမ်ဳိးသားေခါင္း ေဆာင္ေတြ၊ဗိုလ္ခ်ဳိ တို႔ ဘယ္သူတို႔ပံုေတြ၊ အဲဒီေခါင္းေဆာင္ေတြ အကုန္းလံုးကို သတ္ပစ္တာပါ။ က်ဳပင္ခုတ္က်ဴငုတ္မွမက်န္ေအာင္ သတ္ပစ္တာပါျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ဗမာျပည္က ဟိုေခတ္ကလူငယ္ေတြ၊ ပညာတတ္ေတြအပါအ၀င္ ကိုယ့္အမ်ဳိးသားေရးကို၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို တန္ဖိုးထားတဲ့လူေတြဟာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ စဥ္းစားၾကတဲ့အခါမွာ သဘာ၀က်စြာပဲ လက္နက္ကိုင္နည္းကိုလည္း စဥ္းစားၾကတာရွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗမာျပည္ လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ငါတုိ႔မွာသာစစ္တပ္တတပ္ရွိရင္ ကိုယ့္ကိုလာၿပီး ကၽြန္ျပဳေနတဲ့လူေတြကို ေမာင္းႏွင္ထုတ္ပစ္မွာပဲလို႔ စဥ္းစားၾကတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ဗမာျပည္မွာ လက္နက္ရရာရေၾကာင္း ရွာၾက တယ္။ စစ္ေလ့က်င့္ေရး၊ တပ္ဖြဲ႔စည္းေရးေတြေလ့လာၾကတယ္။ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလုိ ေနာက္ခံသမုိင္းေၾကာင္းေတြရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ဗမာျပည္ရဲ႕ပထမဆံုး တပ္မေတာ္လို႔ေျပာရမယ့္ BIA တပ္ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဆိုတဲ့ဟာက အဲဒီ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္က်မွ ျဗဳန္းကနဲ တုိက္ခ်င္ခိုက္ခ်င္စိတ္ေပၚၿပီး စစ္တပ္တတပ္ ထဖြဲ႔တာလို႔ေျပာရင္မွားပါတယ္။ ဒါဟာ သမုိင္းနဲ႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး စဥ္းစားတယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက အဲဒီလုိေပၚ ေပါက္လာတဲ့တပ္၊ ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံေတြ ဗမာျပည္သူလူထုတရပ္လံုးရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံ ေတြနဲ႔ ေပၚေပါက္လာတဲ့တပ္ဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ဘယ္လုိဆက္ႏြယ္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီေန႔အထိ ဘယ္လိုပတ္သက္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေျပာတဲ့အခါမွာ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ထိ၊ ၁၉၄၅ ကေန ၁၉၄၈ အထိ စသျဖင့္အပိုင္းေတြခြဲၿပီး ေျပာသြားဖုိ႔ စဥ္းစားပါတယ္။
တပ္ကိုႏိုင္ငံေရးအရတည္ေဆာက္ရမယ္
၁၉၄၁ ခုႏွစ္ကေန ၄၅ ခုႏွစ္ထိကာလဟာ က်ေနာ္တုိ႔ႏိုင္ငံမွာ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ စိတ္ရွိတဲ့သူ ေတြ အမ်ဳိးသားေရးအလံေတာ္ေအာက္မွာ အတူလက္တြဲလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ကာလျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီေခါင္းေဆာင္၊ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာမယ့္လူေတြအားလံုး စည္းစည္းလံုးလံုးညီညီၫြတ္ၫြတ္ ရွိခဲ့ၾကတဲ့ကာလပါ။ ဒါဟာ လည္း အေၾကာင္းမဲ့တုိက္ဆုိင္မႈမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ကၽြန္ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့သမုိင္း စဥ္ရဲ႕ စုစည္းေဖာ္ျပခ်က္လုိ႔ေျပာရင္ရပါတယ္။ ဒီလုိျဖစ္လာရတာရဲ႕ အနီးကပ္ဆံုးနဲ႔ ၾသဇာအေညာင္းဆံုး၊ ဂယက္အ႐ိုက္ဆံုးကိစၥကေတာ့ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႀကီးလို႔ေျပာလုိ႔ရပါ တယ္။
၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးမွာ ျမင္းခြာေပါက္ခဲ့လို႔ မီးေတာက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေနာင္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လာမယ့္လူေတြ၊ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ျဖစ္လာမယ့္လူေတြ ဒီအေရး ေတာ္ပံုမွာ ေပါင္းစည္းမိခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီက အဆက္အေနနဲ႔ သခင္ဂုိဏ္းခြဲ ၂ ခြဲက လူေတြ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္မွာလာၿပီးေပါင္းျဖစ္ၾကတယ္။ ျပည္တြင္းမွာက်န္ခဲ့တဲ့ အဓိကက်တဲ့ သခင္ေခါင္း ေဆာင္ေတြဟာလည္း ေထာင္ထဲမွာဆံုမိၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းကတတိုင္းျပည္လံုး၊ ညီၫြတ္ဖို႔၊ စုစည္းဖုိ႔၊ လက္တြဲဖုိ႔ စည္းစားေနၾက၊ လံုးပန္းေနၾကတဲ့ကာလျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးေခါင္း ထဲမွာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့ ဘံုရည္မွန္းခ်က္အေပၚမွာ မူတည္ေနၾကေတာ့ အား လံုးတြဲၿပီး လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီကာလမွာ သူတို႔ေခါင္းထဲမွာ အယူ၀ါဒကြဲျပားတာ၊ မတူတာ မရွိဘူးလားဆိုေတာ့လည္း ရွိပါတယ္။ ဥပမာ...အသိသာဆံုးက ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ လာခ်ိန္မွာ အဓိကအားျဖင့္ အယူအဆ ၃ မ်ဳိးကြဲတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ (၁) က ဂ်ပန္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္က ႐ုန္းထြက္ေရး၊ (၂)က ဂ်ပန္ကိုလည္း တုိက္မယ္၊ ၿဗိတိသွ်ကိုလည္း တုိက္မယ္ (၃)ကေတာ့ အဂၤလိပ္အပါအ၀င္ အရွင္းရွင္ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ဂ်ပန္ အပါအ၀င္ ဖက္ဆစ္ေတြကိုတိုက္မယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ၃ မ်ဳိးကြဲေနၾကတာပါ။
အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ေတြ၊ ေနာင္မွာကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လာမယ့္လူေတြက အဲဒီ ၃ မ်ဳိးစလံုးထဲမွာ ပါ၀င္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါတီစည္း႐ံုးေရးအရ၊ ပါတီရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ အားလံုးဟာ အဂၤလိပ္အပါအ၀င္ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ကမၻာ့ဖက္ဆစ္၀ါဒကို တုိက္မယ္ဆိုတဲ့ တတိယအမ်ဳိးအစားမွာ ပါ၀င္ၾကပါတယ္။ ေနာင္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီျဖစ္လာမယ့္လူေတြကလည္း အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးအစား ၁ နဲ႔ ၂ မွာ ပါ၀င္ၾကပါတယ္။ ထြန္းအုပ္ - ဗစိန္ဂုိဏ္းက လူေတြကေတာ့အမ်ဳိးအစား(၁)မွာပဲ ပါ၀င္တာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလုိ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး အရွိန္ရေနတဲ့အေျခခံေပၚမွာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဟာ ဂ်ပန္ျပည္ကိုသြားၿပီး စစ္ပညာသင္တာေတြ ကိုလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္သူတို႔ျပန္လာၿပီးေတာ့လည္း ဂ်ပန္ကို စစ္ပညာသင္ထပ္ၿပီးလႊတ္ခဲ့တာ ေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ေျပာခ်င္တာတခုက အဲဒီလုိေနာက္ခံရွိေနတဲ့ အေလ်ာက္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္မတူတဲ့သူေတြ ဒီတပ္မေတာ္ထဲမွာပါ၀င္လာတဲ့အေလ်ာက္ ဒီတပ္ထဲမွာ အဲဒီ ဂယက္၊ ေနာင္မွာဂိုဏ္းဂဏျဖစ္လာမယ့္ ဂယက္ေတြလည္းရွိတန္သေလာက္ ရွိတယ္လုိ႔၀န္ခံရမွာပါ။
ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ ျမင့္တက္ေနတဲ့ကာလမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ အေရးေတာ္ပံုပါတီ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ဟာ “ေက်ာင္းသားတပ္ဦး” နာမည္နဲ႔ ပူးေပါင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္မွာ ဖက္ဆစ္တုိက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရး (ဖတပလ) ကို ဖြဲ႔ခဲ့ၾကတယ္။ တဆက္တည္းမွာ တပ္ကိုႏိုင္ငံေရးအရ တည္ေဆာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ကြန္ျမဴနစ္ ေတြကတင္ျပတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လက္ခံအတည္ျပဳခဲ့လို႔ တပ္ထဲမွာႏုိင္ငံေရးသင္ တန္းေတြ ေပးခဲ့ပါ တယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္အျဖစ္ သေႏၶတည္ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ဒီတပ္မေတာ္ဟာ အားလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္း ဂ်ပန္ျပည္မွာ ပ်ဳိးေထာင္ေလ့က်င့္ခဲ့ရတာပါ။ ဂ်ပန္ ေလ့က်င့္ေပးတာရခဲ့တဲ့၊ ဂ်ပန္ေတြရဲ႕ သူတို႔တပ္ပံုစံအတိုင္း (ပေဒသရာဇ္တပိုင္း ဖက္ဆစ္တ ပိုင္း ပံုစံအတိုင္း) ပံုသြင္းခံခဲ့ရတာပါ။ တေသြးတသံတမိန္႔ဆိုတာကိုပဲ အေလးဂ႐ုပိုထားတဲ့ တပ္မ်ဳိးပါ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း ဒီ BIA တပ္ဟာ အေစာပိုင္းမွာ ဖက္ဆစ္ဆန္လုိ႔ လူထုရဲ႕ မေက်နပ္မႈေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလုိပံုစံနဲ႔ျဖင့္ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္လုိ႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆုိတာကို သတိထားမိတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ဒီတပ္ထဲမွာႏိုင္ငံေရး သင္တန္းေပးရမယ္လုိ႔သေဘာေပါက္ၿပီး အခုလုိလႈပ္ရွားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိတပ္ကို ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေပးတာကို အဲဒီတုန္းက မႀကိဳက္တဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးစတဲ့ လူေတြပါ။ (ေနာင္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ ျဖစ္လာမယ့္ လူေတြပါ။) သူတို႔ကဒီတပ္ကုိ သူတို႔တလက္ကိုင္တပ္ျဖစ္လာတဲ့အခါ၊ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီရဲ႕ တလက္ကိုတပ္ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ေနာင္မွာတပ္ကို ႏိုင္ငံေရးလံုး၀သင္မေပးေတာ့ဘဲနဲ႔ တေသြး တသံတမိန္႔ သူတို႔ခုိင္းရာလုပ္၊ သူတို႔ေစရာသြားဆုိတဲ့ တပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါကေနာင္မွာပါ။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ သေဘာတူခြင့္ျပဳမႈနဲ႔တပ္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္း ေတြေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံေရးသင္တန္း ေပးတတ္တာကလည္း ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ပဲ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကပဲ ေပးတာပါ။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက အဲဒီအခ်ိန္ကတည္း က ေျမေအာက္လုပ္ငန္းရွိေနပါတယ္။ ကလာပ္စည္းေတြရွိေနပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ခ႐ိုင္ေတြမွာဆုိရင္ ခ႐ိုင္တခုတည္း ကလာပ္စည္း ၃ - ၄ ခုေတာင္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေတာ့မသိၾကေသးဘူးေပါ့။ သူတို႔ကဂ်ပန္ေတြမရိပ္မိေအာင္ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေပးရတာဆို ေတာ့ သူတို႔ကို ဗိုလ္နာမည္ေတြတပ္ၿပီး တပ္ထဲမွာသြင္းထားရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေတာ့ ညီၫြတ္ေရးစိတ္ဓာတ္ကလည္းလႊမ္းေန၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကလည္း သေဘာတူ ထားတာဆိုေတာ့ ဒီလုိတပ္ထဲမွာ အျပင္ကေနလာၿပီး တိတ္တိတ္သင္တန္းေပးတာေတြကို ဂ်ပန္မသိေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလထဲမွာ အေရး ေတာ္ပံုပါတီကလူေတြနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကလူေတြေပါင္းၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရယ္လုိ႔ ဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီဆိုတာက ၁၉၄၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာက်မွ အဲဒီထဲက ျပန္ထြက္ၿပီး စင္ၿပိဳင္ပါတီတရပ္ ထူေထာင္တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိတျပည္လံုးရဲ႕အေရး၊ ႏိုင္ငံရဲ႕အေရး၊ လြတ္လပ္ေရးကို ေရွ႕တန္းတင္လံုးပန္းေနၾကတုန္းမွာပဲ နဂိုကမတူတဲ့လူေတြဟာ တြဲဖက္လုပ္ ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာင္က်မွ ဒီလူေတြဟာ ႏိုင္ငံ့အေရးထက္ကိုယ္က်ဳိး၊ ကိုယ့္အစုအက်ဳိးကို ေရွ႕ တန္းတင္လာၾကၿပီး တြဲမလုပ္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒါဒီေန႔အထိပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီအေပၚ အၿငိဳးထားခဲ့တဲ့ လူေတြဟာအခုထိ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအေပၚသာမက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအေပၚလည္း အၿငိဳးထား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕သမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေပၚကိုလည္း အၿငိဳးႀကီးထားၿပီးေတာ့ သူတို႔တပ္ထဲက မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအေပၚမွာ ဒီအၿငိဳး ကို ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္လက္လႊဲေပးသြားတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေတြ႔ရပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕သမိုင္းမွာ အဲဒီ လုိပဲ ပ႗ိပကၡေတြျဖစ္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြဟာ အေျခအေနတခုေအာက္မွာ တြဲၿပီးလုပ္ၾက တယ္။ ေနာက္တခါက်ေတာ့ တဖက္စီတုိက္ၾကတယ္။ လက္နက္ေတြနဲ႔ အေသအေၾကတုိက္ ၾကတယ္။ အဲလိုတိုက္ေနတဲ့ၾကားထဲမွာပဲ ထိပ္တိုက္ေစ့စပ္ၾကတယ္၊ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ ဒါေတြ ဟာ တေလွ်ာက္လံုးရွိေနခဲ့တဲ့ဟာပါ။ ဒီေန႔နအဖအစိုးရက ေစ့စပ္တယ္၊ ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာကုိ မ်က္ေစ့မွိတ္ ဘူးခါျငင္းေနတဲ့အခါမွာ အရင္တုန္းက အဲဒီလိုမဟုတ္ ဘူးဆိုတာေျပာခ်င္လုိ႔ ဒီေနရာမွာအေလးထားၿပီးေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။
ေခါင္ကိုၿဖိဳဖို႔ၾကံတဲ့နယ္ခ်ဲ႕
၁၉၄၅ ခုကေန ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ထိ ဆိုတဲ့ကာလဟာ (ဒီသံုးႏွစ္ဟာ) ဗမာျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ဖန္တီးလိုက္တဲ့ သံုးႏွစ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ဒီအခန္းကိုက်ေနာ္ နည္းနည္းက်ယ္က်ယ္ေလး ေျပာခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တို႔တုိင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာသာမက တပ္မေတာ္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုလည္း အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစတဲ့ သံုးႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ျပင္ပႏုိင္ငံေရးရဲ႕ ဂယက္ေတြလဲ တပ္မေတာ္ထဲကုိ ဒီအခ်ိန္မွာ၀င္လာတယ္လုိ႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ နဂုိကေတာ့ ဂ်ပန္ကိုတိုက္ေနရ တဲ့အတြက္ ဒီဟာကို ထိန္းထားလုိ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့လဲ ဂ်ပန္ကို ေအာင္ပြဲခံလိုက္တဲ့အခါ ေအာင္ပြဲရတဲ့အရွိန္နဲ႔ ျပည္သူလူထုကလဲ တက္ႂကြေန၊ ျပည္သူ လူထုကလဲ ေတာင္းဆိုတဲ့အေလ်ာက္ ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိဗမာျပည္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြအားလံုး ေသြးစည္းညီၫြတ္ ေနတာကိုမလုိလား တဲ့လူက ၿဗိတိသွ်ကိုလုိနီသမားပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီသမားဟာ ဗမာျပည္ထဲျပန္၀င္ လာတယ္ဆိုကတည္းက သူတို႔ရဲ႕ အဓိကပစ္မွတ္၊ သူတို႔ရဲ႕လုပ္ငန္းဟာ ဗမာျပည္ကုိ အဦးဆံုး သိမ္းပိုက္တုန္းက စဥ္းစားနည္းမ်ဳိးနဲ႔ပဲ သူတို႔ ခ်ဥ္းကပ္တာပါ။ အဲဒါဘာလဲဆုိေတာ့ ပထမဆံုး ဗမာအမ်ဳိးသားေတြရဲ႕ စစ္တပ္ကုိၿဖိဳခြဲဖို႔၊ ဖ်က္ဆီးဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္ဟာ BIA ကို အင္မတန္အၿငိဳးထားပါတယ္။ သူတို႔ေခါင္းထဲမွာ BIA ကိုေတာ့ မွတ္ေလာက္သား ေလာက္ျဖစ္ေအာင္ဆံုးမရမယ္လုိ႔ ေတးထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြကို တို႔ေပးထားၾကတာေတြ ကလဲရွိပါတယ္။ BIA အေပၚမွာခ်ဲ႕ကားၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္နဲ႔ရန္တိုက္ ေပးတာေတြလဲရွိသ ေလာက္ရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကေတာ့ ေခါင္ကိုၿဖိဳရင္အားလံုးကို ၿပိဳမယ္လို႔တြက္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အဓိကထားတာ BIA ၿဖိဳဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို အရင္ၿဖိဳ မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို သထံုခ႐ိုင္သဲျဖဴကုန္းသူႀကီး အဗၵဴရာရွစ္ကို သတ္မႈနဲ႔ ဖမ္းဖို႔စဥ္းစားၾကတယ္။ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဒီလူကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုယ္တုိင္ သတ္တာပါလုိ႔ သက္ေသခံမယ့္လူေတြကလဲ အသင့္ျပင္ၿပီးေစာင့္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ကလဲ အဂၤလိပ္နဲ႔ေပါင္းရရင္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့လူေတြ။ အဲလို သက္ေသခံမယ့္လူက ဘယ္သူ လဲဆိုေတာ့ သခင္ထြန္းအုပ္။ သခင္ထြန္းအုပ္ဆိုတာ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ လက္ရင္းဆရာ။ (ဒါက အားလံုးသိၿပီးသားမို႔ အက်ယ္မေျပာေတာ့ဘူး။) အဲေတာ့ ေမးစရာရွိတယ္။ အဂၤလိပ္က ဘာလုိ႔ ေခါင္ကိုၿဖိဳခ်င္တာလဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ရွင္းတယ္။ အဲဒီတုန္းက တပ္မေတာ္ကုိ ကိုယ္စားျပဳေနတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႏွိမ္ႏိုင္ရင္၊ ခ်ဳိးႏိုင္ရင္ ဒီတပ္မေတာ္တခုလံုး ဦးက်ဳိးၿပီလုိ႔ သူတို႔တြက္ထားတာ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအမႈမွာ တရား စြဲမယ့္လူကလဲ ရွိတယ္။ သက္ေသလဲ ရွိတယ္။ကိုလိုနီသမားဟာ သူတို႔ကိုလိုနီလုပ္ခဲ့တဲႏုိင္ငံမွာ အဲဒီႏုိင္ငံက ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕တပ္ဆိုတာကို နည္းနည္းမွ ခြင့္ျပဳခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါက ကိုလုိနီသမားရဲ႕ သာမန္စဥ္းစားနည္းျဖစ္တယ္။ လက္ေတြ႔အေနနဲ႔က်ေတာ့ သူတို႔လုပ္ လုိ႔မရဘူး။ ဖမ္းလဲမဖမ္းျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အဲဒီတုန္းကသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကို ဖမ္းလုိက္တယ္ဆိုရင္ ဗမာျပည္မွာ ေတာ္လွန္ေရးထေပါက္ကြဲမွာ၊ ျပည္သူတရပ္လံုးက ထၿပီး လက္နက္ကိုင္မွာ။ (လက္နက္ေတြကလဲ အႏွံ႔အျပားရွိေနတယ္။) အဂၤလိပ္ဆိုတာကလဲ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အင္အားအင္မတန္ငယ္တယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးထဲမွာ အင္မတန္ပင္ပန္း ၿပီးေတာ့ ဒီမွာ၀င္လာႏုိင္တဲ့အင္အားကလည္း သိပ္မ်ားတာမဟုတ္ဘူး။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ ဗမာ တမ်ဳိးသားလံုး ထသာတိုက္လုိက္ရင္ ဘယ္လုိျဖစ္မလဲ။ ဗမာျပည္ရဲ႕ေတာ္လွန္ေရးဟာ တ႐ုတ္ ျပည္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ဆက္မိသြားလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီး ဗမာျပည္ကဗမာအမ်ဳိးသားေတြရဲ႕ ေတာ္လွန္မႈကို ကုလားတပ္ေတြကိုသံုးၿပီး ႏွိမ္ႏွင္းဖုိ႔ဆိုတာလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါက ဘိလပ္မွာ ရွိတဲ့ အဂၤလိပ္အစိုးရကတြက္တာ။ ဘုရင္ခံက တြက္တာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔တြက္တာကလဲ မွန္တယ္။ သူတို႔က အေျခအေနအားလံုးကို အက်ယ္အျပန္႔သိတဲ့လူေတြ။ အထူးသျဖင့္ ကုလားတပ္ကို မသံုးႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သိပ္မွန္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုလားတပ္ကို မသံုးရဘူးဆိုၿပီးေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ကြန္ဂရက္ပါတီ၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ အိႏၵိယျပည္သူေတြက ျပတ္ျပတ္ေဖာ္ထုတ္ေျပာထားၿပီးျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဖာသာ အိႏၵိယတပ္နဲ႔ ဗမာျပည္ကိုႏွိမ္ဖို႔လုပ္မယ္ဆိုရင္ ေစာေစာေျပာသလို ဗမာျပည္မွာေတာ္လွန္ေရးကလဲေအာင္ မွာပဲ။ တ႐ုတ္ျပည္ေတာ္လွန္ေရးလဲ ဆက္ႏိုင္တယ္။ အိႏၵိယအထိပါ ေတာ္လွန္ေရးဆက္ၿပီး ေပါက္ကြဲႏိုင္တယ္။ ဒါအဂၤလိပ္အေၾကာက္ဆံုးပဲ။ ဒီမွာ ရွိတဲ့ဘုရင္ခံကေတာ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖမ္းခ်င္တယ္။ တကယ္လုိ႔ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လာရင္လဲ တုိင္းရင္းသား သူတို႔ သစၥာခံတပ္ေတြနဲ႔ ႏွိမ္ႏွင္းပစ္ႏိုင္တယ္လုိ႔ သူတို႔ထင္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိလပ္က အစိုးရက အဲဒီလိုမထင္ဘူး။ အဲဒီတုန္းက အေျခအေနက ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ ဂႏၵီစာခ်ဳပ္အရ PBF တပ္ထဲက အင္အား ၅၂၀၀ ကို အဂၤလိပ္စစ္တပ္က ယူကိုယူထားရတာ။ က်န္တဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြက ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ အျဖစ္ ဖြဲ႔ထားတယ္။ အဲဒီတပ္မေတာ္သား ေတြက လက္နက္သာမရွိတာ၊ စစ္အေတြ႔အၾကံဳရွိၿပီးသား၊ စစ္တုိက္ဖူးၿပီးသား။ စစ္လက္နက္ ဆိုတာကလဲ တျပည္လံုးအႏွံ႔အျပား ျပန္႔ႀကဲေနတာ။ ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြမွာ ရြာသားက ေလးခြစမ္း သလို ေသနတ္ပစ္လက္တည့္ စမ္းေနၾကတဲ့ကာလမ်ဳိး။ အဲဒါကိုသာ ခုနကတပ္က ထြက္ထား တဲ့သူေတြလက္ထဲ အပ္လုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ပံုမွန္တပ္ေတြျဖစ္သြားမွာ။ ခုနက ဂႏၵီစာခ်ဳပ္ကို ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ သခင္သန္းထြန္း။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဖဆပလ ဥကၠ႒၊ သခင္ သန္းထြန္းက ဖဆပလ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးအေနနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေမာင့္ဘက္ တန္နဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့စာခ်ဳပ္ျဖစ္တယ္။
ဒီမွာေထာက္ျပစရာတခုက အဲဒီကာလတုန္းက ေနာင္မွာဆိုရွယ္လစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္မယ့္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔၊ ဦးဗေဆြတို႔က ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ပင္မေရစီးထဲမွာ မရွိဘူး။ သူတို႔က ေဘးေရာက္ေနၾကတာ။ ေဘးေရာက္ေနတယ္ဆိုတာလဲ မဆန္းဘူး။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ တိုင္းေျခာက္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမွဴးအျဖစ္ သူ႔ကိုပ်ဥ္းမနားကိုသြားဖို႔လႊတ္တယ္။ အဲဒါ သူမသြားဘဲ ပုန္းေနတယ္၊ ေရွာင္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လုိ႔ သူ႔ေနရာမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက သခင္တင္ထြန္းက ၀င္ယူရတယ္။ ဦးဗေဆြကလဲ အေၾကာင္းရွာၿပီးေတာ့ ရႏ္ကုန္မွာပဲ ခုိကပ္ေန တယ္။ ဘာမွမလုပ္ဘူး။ ဂႏၵီစာခ်ဳပ္အရ ဖြဲ႔လိုက္တဲ့တပ္ထဲမွာ ဆိုရွယ္လစ္တပ္ကလူေတြပါ တယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊတုိ႔ေပါ့။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး က အဲဒီတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴးလုပ္ေနတာ။ တပ္ထဲျပန္မ၀င္ဘူး။ အဲေတာ့ ဂႏၵီစာခ်ဳပ္တပ္မေတာ္ထဲမွာ BIA, BDF, PBF ကလာတဲ့လူေတြက အနည္းစုေတြျဖစ္ ေနတယ္။ စစ္တပ္ရဲ႕အမ်ားစုနဲ႔ စစ္႐ံုးခ်ဳပ္တခုလံုးက သစၥာခံတိုင္းရင္းသားေတြပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဗမာျပည္မွာသာ (အထက္က ေျပာခဲ့သလို) ေတာ္လွန္ေရးေပါက္ကြဲလာတယ္ဆိုရင္ အဲဒီတိုင္း ရင္းသားတပ္ေတြကို အားကိုးႏိုင္ အားမကိုးႏိုင္ဆိုတာလဲ အဂၤလိပ္ေတြ ခ်င့္ခ်ိန္ၾက၊ စဥ္းစားၾက တယ္။ ဘုရင္ခံဦးစီးတဲ့ ဗမာျပည္ေရာက္ အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ေတြကေတာ့ အားကိုးႏိုင္တယ္လို႔ တြက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိလပ္အစုိးရက အားမကိုးေလာက္ဘူးလုိ႔တြက္တယ္။ သူတို႔ စဥ္းစားတာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ ေတာ္လွန္ေရးႏွစ္ပတ္လည္အၿပီး ေနာက္တရက္မွာ ဖမ္းဖို႔စီစဥ္တာ။ သူတို႔က ဘိလပ္ကိုတင္ျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိလပ္က ပယ္ခ်တယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အဲဒီတုန္းက ဖမ္းမ်ားဖမ္းလိုက္ရင္ က်ေနာ္တို႔တုိင္းျပည္မွာ တကယ့္ကို ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းေတြ႔ရမွာ ေသခ်ာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္ဟာ ျပည္ပအကူ အညီမပါဘဲ အဂၤလိပ္ကို က်ေနာ္တို႔အင္အားနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ႀကိဳးစားမႈနဲ႔ ေမာင္းထုတ္ပစ္ႏိုင္မွာ ေသခ်ာတယ္။ အဲလိုသာ လုပ္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔တိုင္းျပည္မွာ ျပည္တြင္းစစ္လဲ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္ မယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာဟာ အခုလို ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုအဆံုးအျဖတ္ေပးမွာ အဲဒီေတာ္လွန္ေရးက အဆံုးအျဖတ္ေပးမွာျဖစ္သြားမယ္။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္အုပ္စုိးသူက ျပင္သစ္လုိမမုိက္ဘူး။ အေမရိကန္လုိလဲ ေသြးနားထင္ေရာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔က အင္မတန္ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္မ်ားတဲ့လူေတြ။ သိပ္လည္တယ္။ သူတို႔လုပ္တာကို ၾကည့္ပါ။
၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ တပ္ရင္း ၄ ကို အဂၤလိပ္ကတပ္ေတြနဲ႔တြဲၿပီး ပ်ဥ္းမနား - လယ္ေ၀း ေဒသေတြထဲမွာ စစ္ဆင္ေရးေတြ လုပ္ခိုင္းတယ္။ နာမည္ေပးထားတာကေတာ့ Operation Flash လို႔ေပးထားတာ။ ဒီ flash ကို ဘယ္လိုျပန္မလဲ။ ဒါဟာ ေကာင္းေအာင္ဘာသာျပန္ရင္လဲ ရတယ္။ ဆိုးေအာင္ ဘာသာျပန္ရင္လဲရတယ္။ အဲဒီထိုးစစ္လုပ္တဲ့အလုပ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ေရွ႕ေဆာင္မႈနဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ လယ္သမား သမဂၢ၀င္ေတြကို ေခ်မႈန္းေရးပဲ။ အဲဒီတုန္းက လယ္သမားေတြက ေျမရွင္ေတြရဲ႕ ေျမကြက္ေတြထဲ၀င္ၿပီး ထြန္တုန္းတိုက္ပြဲေတြလုပ္ေနတာ။ သူတို႔က လက္ငုတ္လယ္လက္မလႊတ္ခ်င္လုိ႔ လုပ္ေနတာျဖစ္တယ္။ ေျမရွင္ေတြက လက္ငုတ္လယ္သမားေတြကို ႏွင္ထုတ္ေနလို႔ ျပန္တိုက္ရ တဲ့တိုက္ပြဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီစစ္ဆင္ေရးကို အဂၤလိပ္က ဘာအဓိပၸာယ္နဲ႔ လုပ္တာလဲဆိုရင္ ဆိုရွယ္လစ္နဲ႔ကြန္ျမဴနစ္ကို ရန္တုိက္ေပးတာ။ ေနာက္တခါ တပ္ရင္း ၅ ကိုလဲ ရခုိင္ဘက္သြား ၿပီး ႏွိမ္ႏွင္းခုိင္းတယ္။ ဒါဟာလဲ ငါး ၾကင္းဆီနဲ႔ငါးၾကင္းေၾကာ္တဲ့ နည္းပရိယာယ္ပဲျဖစ္တယ္။ လူမ်ဳိးေရးအာဃာတေတြ က်န္ေနေအာင္ တမင္လုပ္ခုိင္းတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔အဂၤလိပ္တပ္ ေတြ မသြားဘူး။ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ တပ္ရင္း ၄ မွာ အဲဒီတုန္းက အၾကပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြက ဗိုလ္ေက်ာ္ထင္တုိ႔၊ ဗိုလ္ေအးကိုတုိ႔ေပါ့။ သူတို႔ကုိပဲ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ ေနာက္ဆံုးေရး သြားတဲ့စာအုပ္ထဲမွာ အဂၤလိပ္လို Coterie လုိ႔သံုးသြားတယ္။ Coterie ဆိုတာ “အတြင္းစည္း၀ုိင္း” လုိ႔ သေဘာေပါက္တယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက တပ္ေက်ာ္ထင္တို႔၊ တပ္ၾကပ္ေအးကိုတို႔ဟာ ေန၀င္းရဲ႕လက္သံုးေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္တယ္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လအ ၀င္မွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကက်င္းပခဲ့တဲ့ ပ်ဥ္းမနားလယ္သမားကြန္ဂရက္ႀကီးကို ဗိုလ္ေက်ာင္ထင္ နဲ႔ ဗိုလ္ေအးကိုတို႔က အရပ္၀တ္၀တ္ၿပီး လာဖူးတယ္လို႔ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ပါတီနဲ႔ မဆလအစိုးရနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာ ေျပာဖူးတယ္။ ဗိုလ္ေအးကို ကိုယ္တုိင္ကေန က်ေနာ္တို႔ပါတီရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့ ဒု - ဥကၠ႒ သခင္ေဖတင့္ကို ေျပာျပတာ။ သူတုိ႔က အရပ္၀တ္နဲ႔လာၿပီးေတာ့ တက္တာေပါ့ေလ။ သူတို႔တက္တာက ေထာက္လွမ္းတဲ့သမ်ဳိးတက္တာပါ။
ဒါနဲ႔ တဆက္တည္းမွာ ေျပာဖို႔လုိတာက ကႏၵီစာခ်ဳပ္အရ PBF ကို အဂၤလိပ္က မ်ဳိယူခဲ့ပံု။ နဂိုက ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီးရွိခဲ့တဲ့တပ္ထဲက ဗိုလ္က ၂၀၀၊ ေအာက္ ေျခတပ္သားက ၅၀၀၀ ကိုပဲလက္ ခံတာျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္ေတြကိုအဂၤလိပ္က အႀကီးအက်ယ္စစ္ေဆးၿပီးမွ လက္ခံတာ။ စစ္မျဖစ္မီ က ဘြဲ႔ႀကိဳနဲ႔ဘြဲ႔ရဆိုရင္ လြယ္လြယ္ နဲ႔လက္ခံတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ကြန္ျမဴနစ္ဗိုလ္၊ ဆိုရွယ္လစ္ ဗိုလ္ေတြအမ်ားႀကီး ဗိုလ္အျဖစ္အေရြးခံရတာ။ BIA, BDA ထဲမွာမပါဘူးတဲ့ PBF က်မွပါလာတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ ဗုိလ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ အေရြးခံရတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ဗိုလ္ေတြထဲကဆိုရင္ ရွမ္းျပည္မွာ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲတုန္းကက်သြားတဲ့ ဗိုလ္ေမာင္စိုးတို႔၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္ စီအစုိးရေခတ္တုန္းက လယ္သမားႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြမွာ စြာက်ယ္စြာက်ယ္နဲ႔ေျပာေနခဲ့တဲ့ ဗိုလ္တင္စိုးတို႔ အဲလိုလူေတြပါတယ္။ အစဥ္အလာနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာေၾကာင့္ ပညာတတ္မဟုတ္ ေပမယ့္ အေရြးခံရတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ဗိုလ္တခ်ဳိ႕လဲပါတယ္။ ဥပမာ ဗုိလ္အာဠာ၀ကတို႔။ အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ အၾကံအစည္က ဘာလဲဆုိရင္ ရရင္ရ မရရင္ခ်မွာ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ ေနာက္ဆံုးတိုက္ပြဲ တုိက္ဖို႔အတြက္ တပ္ထဲမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို သြင္းထားတာျဖစ္တယ္။
တပ္ထဲမွာ ၀င္လာတယ္ဆိုရင္ အစုိးရလခစားေတြျဖစ္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္ေတြဟာ တပ္ထဲေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို လစဥ္ေၾကးအျဖစ္နဲပဲ သူတို႔လခရဲ႕ ၂၀% ကိုလွဴရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက ဂ်ပန္ျပည္ေရာက္ေနလုိ႔ မတ္လေတာ္လွန္ ေရးမွာ မပါလုိက္ရတဲ့ဗိုလ္ေတြလဲ ရွိေသးတယ္။ သူတို႔လဲ ပါတီ၀င္ေတြ။ သူတို႔လဲ လစဥ္ေၾကး ေပးၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြျမဴနစ္ပါတီမွာက အခ်ိန္ျပည့္ပါတီ၀င္ရွိ တယ္။ အခ်ိန္ပိုင္း ပါတီ ၀င္ရွိတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ေရာ၊ အခ်ိန္ပိုင္းေရာ ပါတီ၀င္ေၾကးေတာ့ ေပးၾကတယ္။ ဖဆပလနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ကြဲတဲ့ ၁၉၄၆ ခု၊ ေအာက္တိုဘာလက်မွ တပ္တြင္း ကြန္ျမဴနစ္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ား ပါတီကထြက္ၾကတယ္။ သူတို႔မထြက္ရင္လဲ ဖဆပလနဲ႔ အဂၤလိပ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး တပ္ထဲကထုတ္ တာပဲ။ ဗိုလ္အာဠာ၀ကတို႔ဆိုရင္ တပ္ထုတ္တာခံရတယ္။ ေနာင္မွာ ဗိုလ္အာဠာ၀ကကမႏၱေလး မွာ အခ်ိန္ျပည့္ပါတီ၀င္လာလုပ္တယ္။ တခ်ဳိ႕လဲ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ မပတ္သက္ေတာ့သလုိ ေနၾကတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရမွ၊ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေတာ့မွ ေတာျပန္ခုိၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက အဂၤလိပ္ရဲ႕အစီအစဥ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ သူတို႔မ်ဳိယူလုိက္ရတဲ့ ဗိုလ္ေတြကို ႏုိင္ငံေရးစစ္သား ဘ၀ကေန ေၾကးစားစစ္သားျဖစ္ေအာင္ (သူ တို႔ေျပာတဲ့ professional စစ္သားျဖစ္ေအာင္) လုပ္ ဖို႔ လခနဲ႔အခြင့္အေရးနဲပ ျမႇဴဆြယ္တာပဲ။ တကယ့္ကို သူတို႔ရဲ႕ ကိုလိုနီေၾကးစား တပ္ပံုစံ အတိုင္းသြင္းတာပဲ။
ဒီေနရာမွာစပ္မိလုိ႔ က်ေနာ္အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဗိုလ္စိုးေမာင္ေျပာတဲ့ ရယ္စရာေလးတခု ျဖတ္ေျပာဦးမယ္။ အဂၤလိပ္တပ္ရင္းမွဴးႀကီးေတြက သူတုိ႔တပ္ေတြကိုပံုစံက်တဲ့ အဂၤလိပ္ ေၾကးစားတပ္ပံုစံအတိုင္း ပံုသြင္းတာ။ သူတို႔တပ္ထဲမွာ အိႏၵိယကျပန္လာတဲ့ ပံုစံက်ၿပီးသား တိုင္းရင္းသားဗိုလ္ေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။ ဗုိလ္စုိးေမာင္တို႔လို PBF ဗိုလ္က အနည္းစုေလးပဲရွိ တာ။ အဂၤလိပ္တပ္ရဲ႕ အဲဒီတုန္းကထံုးစံက ဗိုလ္ေတြအခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးၾကဖို႔၊ တနည္းအားျဖင့္ ေၾကးစား ပံုစံသြင္းေပးဖို႔ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးက ဗိုလ္ေတြအားလံုးကို တပတ္မွာတခါ ညစာအတူ စားတယ္။ တပ္သားနဲ႔အတူမစားဘူး။ ဗိုလ္ဟာဗိုလ္ပဲဆိုတဲ့ ဗိုလ္စိတ္သြင္းေပးတာ။ တပ္သားနဲ႔ ကင္းကြာေၾကာင္းကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိေအာင္လုပ္ေပးတာ။ အဲလုိ ညစာစားပြဲကို အပတ္စဥ္ လုပ္တယ္။ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးကိုယ္တုိင္ တက္တယ္။ ေသာက္ၾကစားၾက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့ေလ။
အဲလုိ မိတ္ဆံုစားပြဲလုပ္မယ့္ညတခုမွာ ကြန္ျမဴနစ္ PBF ဗုိလ္ေတြကၿမိဳ႕ထဲသြားၿပီး ႏုိင္ငံေရး အစည္းအေ၀းတက္ၾကတယ္။ ျပန္လာေတာ့ အျပန္နည္း နည္းေနာက္က်သြားတယ္။ အဂၤလိပ္ တပ္ရင္းမွဴးႀကီးက ထမင္းစားပြဲမစေသးဘဲ သူ႔ရဲ႕ဆင္းမလားျပန္ဗိုလ္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာရင္း ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ခုနက PBF ဗိုလ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္စုိးေမာင္တုိ႔ကလည္း ကမန္းကတမ္းျပန္လာၾကတယ္။ ေနာက္က်သြားၿပီ။ အရာရွိထမင္းစားခန္း (Officermess) ထဲေရာက္တဲ့အခါ က်ေတာ့ တေယာက္ကသတိနဲ႔အေလးျပဳၿပီး အဂၤလိပ္လုိ သူတို႔ထံုးစံအတုိင္း "Good night, sir." လုိ႔ေျပာတယ္။ ဗမာကေတာ့ ေန၀င္ညကိုး။ အဲဒါေၾကာင့္ Good night လုိ႔ေျပာမိ တာ။ အမွန္ကေတာ့ Good evening လုိ႔ေျပာရမွာ။ အဲဒီလုိ အေျပာမွားလိုတဲ့ အဂၤလိပ္တပ္ရင္းမွဴးႀကီးက ယမ္းပံုမီးက်ေဒါပြတာ။ ဒါကို ပံုစံက်ကုလားျပည္ျပန္ တိုင္းရင္းသား အရာရွိမ်ားက ၀ိုင္းဟားၾက တာေပါ့ေလ။ အဂၤလိပ္လုိက်ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ Good night ဆိုတာ ျပန္ၾကတဲ့အခါက်မွ ႏႈတ္ဆက္ေျပာၾကတဲ့ဟာ။ ဒါကို အဂၤလိပ္တပ္ရင္းမွဴးႀကီးတို႔က အခြင့္ ေကာင္းယူၿပီး နံႏွိမ္တာေပါ့ေလ။ “မင္းတုိ႔ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရေတြ။ တခ်ဳိ႕က အဂၤလိပ္စာဂုဏ္ထူးနဲပေတာင္ ရတယ္လုိ႔ေျပာတာ၊ ဒါေလးမွ မသိဘူးလား။ ငါ့စြားပြဲထိုးတို႔၊ အေစခံေတြတို႔၊ ဘတ္တလာတို႔ကမွ မင္းတို႔ထက္ တတ္ေသးတယ္။” ႏွိမ္လဲႏွိမ္ ႀကိမ္းလဲႀကိမ္း တာေပါ့ေလ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ PBF တပ္ကလာတဲ့ အရာရွိေတြနဲ႔ ခုနက အိမ္ေတာ္ပါအိႏၵိယ က ပါလာတဲ့ တပ္မွဴးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေတြလဲ တန္းကုန္တယ္လုိ႔ေျပာျပတယ္။ ဒါကို က်ေနာ္ ေျပာတဲ့အဓိပၸာယ္က ဘာဘဲဆိုေတာ့ တပ္တတပ္ကို မ်ဳိယူဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူး ဆိုတာေျပာ ခ်င္တယ္။ အဂၤလိပ္တပ္ကေန PBF တပ္ကို မ်ဳိယူဖို႔ဆိုတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ အမ်ားႀကီးျဖတ္သန္းရတယ္။ အမ်ားႀကီး ျဖဳတ္တန္တာျဖဳတ္လုပ္တာပဲ။ အဲလိုပဲ အခု နအဖ ကလည္းမ်ဳိယူဖို႔သူတို႔ဘယ္လုိလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။မ်ဳိမရေထြးမရျဖစ္ေနတာ။
ေအာင္ဆန္းကိုဘယ္သူသတ္သလဲ
ေနာက္တခ်က္ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက “ေအာင္ဆန္းကို ဘယ္သူသတ္သလဲ” ဆိုတဲ့ ျပႆနာ။
ဗမာျပည္မွာ ဒီျပႆနာဟာဒီေန႔အထိ ဂယက္ထေနတဲ့ျပႆနာ။ ဒီေန႔ထိ မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ ျပႆနာ။ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ပါ ဆက္ေနတယ္လို႔ ဗမာ့အမ်ဳိး သားမ်ားက စဥ္းစားတဲ့ျပႆနာ။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာဆိုရင္ ဒီဟာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး “..... ခဲ့ေသာ္” ဆိုတဲ့ စဥ္းစားနည္းေတြ ပိုမ်ားလာေနတယ္။ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာ အလုပ္ၾကံမခံရေသာ္ ...” အဲဒီကေန စဥ္းစား လာတယ္။ ေနာက္ဘယ္သူလုပ္တာလဲ။ ဘယ္သူလုပ္ၾကံတာလဲဆိုတာ။ က်ေနာ္တို႔တုိင္းျပည္ ဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕အေမြဆိုးကို ခံရေလေလ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို တမ္းတေလေလျဖစ္ေန တယ္။ “ဗိုလ္ေန၀င္း လုပ္ၾကံတာပဲ၊ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ အဓိကတရားခံပဲ” အထိ ေျပာလာတာမ်ဳိး ေတြလဲရွိေနတယ္။
ရန္ကုန္ဘေဆြ သူကမေသခင္၀န္ခံသြားလုိ႔ ဂဠဳန္ေစာကိုလုပ္ၾကံဖို႔စီစဥ္တာ ဘယ္သူေတြ လုပ္တယ္ဆိုတာ သိရတယ္။ ေနာက္ၿပီး တေလာကက်ေနာ္ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ျပည္ပေရာက္ ဆရာ၀န္ေဒါက္တာၾကင္ဟုိးေရးတဲ့ ေအာင္ဆန္းကိုေန၀င္းသတ္တယ္ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ သူ႔ကိုေပဖူးလႊာဦးျမလႈိင္က ေျပာျပတာေရး ထားတာကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဦးျမလႈိင္ဆိုတာက အဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္ဘေဆြက ဦးေစာကိုေသနတ္နဲ႔ပစ္ရာမွာ ကားေမာင္းပို႔တာ။ ဦးျမလႈိင္ ကေတာ့ ၄ လက္ညႇိဳးထိုးျပသြားတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးလဲပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေတာ့ ဂဠဳန္ေစာေသနတ္နဲ႔ပစ္ခံရတဲ့ကိစၥမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ေသြးထုိးတဲ့ခန္းက ပါတယ္ဆိုတာအတိအက်သိတယ္။ ဘာေၾကာင့္သိလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပါတီက တပ္နီရဲေဘာ္ေတြ အဲဒီတုန္းကပါေနတယ္။ အဲဒီရဲေဘာ္က အခုေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္မွာကြယ္လြန္သြားၿပီ။ သူကိုယ္တုိင္ပါလုိ႔ ျပန္ေျပာျပတာ။ တေန႔မွာ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ဌာနခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္ေန၀င္းေရာက္လာတာ။ သူက “ေဟ့ ... ေဟ့ ... ဂဠဳန္ေစာကို ဆံုးမမယ့္လူ မရွိေတာ့ဘူးလား” လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ အဲလို သူကဆြေပးလုိက္တာနဲ႔ ဂဠဳန္ေစာကိုလုပ္ၾကံဖို႔ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္သြားတာလို႔ သူကေျပာတယ္။ အဲေတာ့ မင္းမဲ့စ႐ိုက္ရွိတဲ့သူက ရွိၿပီးသား။ ခုနက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ဘယ္သူတို႔ဆိုတာကလဲ ဗိုလ္ေန၀င္းမ်က္ရည္က်ရင္ သူတို႔က ႐ုိက္ၿပီးသားဆိုတဲ့လူမ်ဳိး။ေပါင္းၿပီးလုပ္ၾကတာပဲ။
ဂဠဳန္ေစာကမေသဘဲ ဒဏ္ရာရၿပီးေဆး႐ံုေရာက္တယ္။ ဒါကို အေျခအေနဘာမွမသိရွာတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေဆး႐ံုသြားၿပီး (ဗမာေတြရဲ႕ ယဥ္ ေက်းမႈထံုးစံအရ) လူနာေမးတာေပါ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ့ တကယ္ကိုေစတနာနဲ႔ ႐ုိး႐ုိးသားသားသြားေမးတာ။ ဒါေပမယ့္ ဂဠဳန္ေစာဘက္ကက်ေတာ့ ဒါ ဟာ သူ႔ကိုေစာ္ကားတာဆိုၿပီးေတာ့ အနာေပၚတုတ္က်ျဖစ္ေတာ့ တာ။ “ငါ့ကိုလည္း ေသေၾကာင္းၾကံေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထူထူနဲ႔လာေမးေနတယ္” ဆိုတာ မ်ဳိးေပါ့ေလ။ သူ႔ကို တမင္ေစာ္ကားတာပဲလို႔ယူဆၿပီး သူကလည္း ျပန္လက္စားေခ်ဖို႔ လုပ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ဂဠဳန္ေစာေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားက “ဒို႔အမ်ဳိးက ကိုယ့္တ ခ်က္ခ်ရင္ ကိုယ္ ကႏွစ္ခ်က္ျပန္ခ်ရမွေက်နပ္တဲ့အမ်ဳိး”လို႔ၾကံဳး၀ါးေလ့ရွိတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဖဆပလ - ကြန္ျမဴနစ္ကြဲတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာအကြက္၊ လာဘ္ေတြ အင္မတန္ျမင္တတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ဂဠဳန္ေစာ လုပ္ၾကံမယ္ဆိုတာ မသိတာ က်ေတာ့ အေတာ္အံ့ၾသစရာေကာင္းတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ တကယ္က်ေတာ့ ဂဠဳန္ေစာ ရဲ႕စ႐ိုက္နဲ႔ ဦးေန၀င္းရဲ႕စ႐ုိက္က တထပ္တည္းပဲ။ အဂၤလိပ္ကေတာ့ ဂဠဳန္ဦးေစာစ႐ုိက္ကို ဘယ္လုိသံုးသပ္လဲဆုိေတာ့ “ဒီလူဟာ ႏိုင္ငံေရးပညာမဲ့တယ္။ အၿငိဳးအေတးႀကီးတယ္။ တေစာက္ကန္းလူမိုက္ ေခါင္းေဆာင္စ႐ိုက္ အျပည့္ရွိတယ္”လို႔ သူတို႔သံုးသပ္တယ္။ ဒါဟာ ေန၀င္းရဲ႕စ႐ုိက္နဲ႔တထပ္တည္းျဖစ္တယ္။
စ႐ိုက္ခ်င္းတူေပမဲ့ ေန၀င္းကသာသြားတာကဘာလဲဆိုေတာ့ စစ္ႀကီးအတြင္းမွာ ဦးေစာက ယူဂန္ဒါကို အပို႔ခံလုိက္ရတာ။ ဗမာျပည္ကအေျခအေနေတြ နဲ႔ ျပတ္သြားတာ။ ဒီထဲမွာျဖတ္ သန္းရင္း ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ အေျခအေနေတြကို ပိုၿပီးဆုပ္မိတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳလဲ ပိုႂကြလာ တယ္။ လူရည္လဲပိုၿပီး လည္လာတယ္။ ေနာက္လုိက္ အေႁခြအရံလဲ ပိုမ်ားလာတယ္။ ဒါေတြမွာ ဦးေစာေန၀င္းကိုအ႐ံႈးေပးလုိက္ရတာျဖစ္တယ္။
ဗမာျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာ-ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ကံဇာတာ
၁၉၄၈ ခုႏွစ္နဲ႔ ၅၈ ခုႏွစ္အၾကားကာလ ဆယ္စုႏွစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာ အေမွး မွိန္ဆံုးကာလျဖစ္သလို ဗုိလ္ေန၀င္းရဲ႕ ကံဇာတာအတက္ဆံုးကာလလို႔ေျပာရင္ မမွားဘူးထင္ ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔တုိင္းျပည္ရဲ႕ကံၾကမၼာ အေမွးမွိန္ဆံုးလုိ႔ေျပာရတဲ့ အေၾကာင္းက အခ်က္ ၃ ခ်က္ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။အဲဒါေတြကဘာလဲဆိုေတာ့...
၁။ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးျဖစ္တာ။
၂။ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ဆိုရွယ္လစ္ပါတီအစုကတပ္မေတာ္ကိုအုပ္စီးမိသြားတာ။
၃။ဖဆပလကြဲတာ။
ဒီ ၃ ခ်က္ကေန ေနာင္ဗမာျပည္ရဲ႕ အဆိုးဆံုးသမိုင္းကာလကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ စစ္အာဏာ ရွင္ေတြ ေပၚထြက္လာေစတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ဒီ ၃ ခ်က္ကို က်ေနာ္ေျပာပါတယ္။ အဲဒီထဲက ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ပြားတဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အဲဒါကိုအဓိကေျပာမွာမို႔လို႔ အက်ယ္ မခ်ဲ႕ေတာ့ပါဘူး။ ဒါအားလံုးလဲ သိေနၾကတဲ့ကိစၥပါ။ ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္တခုပဲ ကိုးကားခ်င္ တယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဥကၠ႒ သခင္ဗသိန္းတင္ ကုိ ေျပာဖူးတဲ့စကားပါ။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မွာ မဆလအစိုးရနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ ေစ့စပ္ ဖို႔ျပင္ဆင္တဲ့အေနနဲ႔ ပီကင္းမွာ ဦးေန၀င္းနဲ႔ သခင္ဗသိန္းတင္တို႔ ေတြ႔ၾကပါတယ္။ အဲလိုေတြ႔ ၾကေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾကတာေပါ့။ အဲလိုေျပာၾကရင္းနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းက စကားတလံုးထည့္လုိက္ပါတယ္။ ၄၈ ခုႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔။ အဲဒီတုန္းက ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ႐ံုးခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ ဗားကရာလမ္းကပါတီ႐ံုးမွာ တပ္ရင္း တရင္းရွိတယ္လို႔ေျပာတယ္ ဆုိတဲ့ကိစၥ။ အဲဒါေၾကာင့္ ၀င္ဖမ္းရပါတယ္လုိ႔ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ေျပာတဲ့ကိစၥ။ ဒါကို ဗိုလ္ေန၀င္းက ဘယ္လုိေျပာလဲဆိုေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔တဲ့ ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းက ဒီလုိေျပာတဲ့အခါမွာ “ဒီအေပါင္ဆိုင္ ထပ္ခုိးေလးမွာ တပ္ရင္းတရင္း ရွိေနပါ့မလား” က်ေနာ္ျပန္ ေျပာလုိက္တယ္တဲ့။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ လုပ္ေနက်လုပ္နည္းလုပ္ဟန္တခုပါ။ သူတခု ခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဲလိုႀကိဳက္လံုးေလးေတြ ပစ္ပစ္ေပးပါတယ္။ တဆက္တည္း ဗိုလ္ေန၀င္းလုပ္ဟန္တခု ထပ္ေျပာလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြး ပဲြျဖစ္ၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ သခင္ဗသိန္းတင္တို႔ ရန္ကုန္မွာေတြ႔ၾကေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းက ဘယ္လုိေျပာလဲဆိုရင္ “က်ေနာ္တုိ႔က စစ္သားပါ”တဲ့။ “ႏိုင္ငံေရးေတြ နားမ လည္ပါဘူး”တဲ့။ “သခင္ဗသိန္းတင္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ႏုိင္ငံေရးနားလည္ပါ တယ္။ တုိင္းျပည္လဲ တည္ေဆာက္တတ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ သခင္ဗသိန္းတင္တို႔ပဲ မဆလပါတီ ကိုကိုင္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရလုပ္ၾကပါ။ က်ေနာ္တို႔တပ္ကိုျပန္ပါ့မယ္” လုိ႔ေျပာတယ္။ ေျပာလုိက္ရင္ေတာ့ ဟုတ္သလုိလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ကျပန္စဥ္းစားၿပီး ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့ “ခုဟာက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဖ်က္ၿပီးေတာ့ မဆလ ပါတီထဲ အ၀င္ခိုင္းတာပဲ။ အဲဒါေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ဘူး” လုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီလုိ ဗိုလ္ေန၀င္း ကပစ္လံုးေလးေတြနဲ႔၀င္ေလ့ရွိတယ္။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္တဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးဗိုလ္ေန၀င္းက ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကို လက္ညႇိဳးထုိးျပၿပီး ကိုယ္လြတ္႐ုန္းတာကို ေျပာခ်င္တာ။ အခုအခါမွာလည္း စစ္အုပ္စုရဲ႕ စတုတၳမ်ဳိးဆက္လုိ႔ဆိုရမယ့္ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔သူ႔တပည့္ေတြက ျပည္တြင္းစစ္ကိုဖန္တီးတာလက္ ရွိ ဒီခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေတြအပါအ၀င္ အရင္ကတပ္မေတာ္မ်ဳိးႏြယ္ေတြပဲျဖစ္တယ္။ သူတို႔နဲ႔ မဆုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာေနၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ယွဥ္စဥ္းစားၾကည့္ဖို႔ေျပာတာပါ။ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးေတြ ဟာ ကိုယ္လုပ္တာေတြ မေကာင္းမွန္း၊ မဟုတ္မွန္း မသိဘူးမဟုတ္ဘူး၊ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔တာ၀န္မယူခ်င္ဘူး။ ဟိုလႊဲခ် ဒီလႊဲခ်လုပ္တယ္။ သူတို႔အစဥ္အလာပဲ။ ၇ ရက္၊ ဇူလိုင္တုန္းက သမဂၢအေဆာက္အဦႀကီး ၿဖိဳတဲ့ကိစၥကိုပဲၾကည့္။ က်ေနာ္ အက်ယ္ေျပာဖုိ႔မလို ဘူး။
အဲဒီလုိ ျပည္တြင္းစစ္အေၾကာင္းျပဳၿပီး စစ္တပ္ရဲ႕အခန္းက အေရးပါလာတယ္။ စစ္ေရးမွာ စစ္တပ္ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တာက တျခားကိစၥေတြမွာလည္း စစ္တပ္ကို အေလွ်ာ့ေပးလိုက္တာ ေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အဲဒီျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ အိႏၵိယကျပန္လာတဲ့ တုိင္း ရင္းသားတပ္မေတာ္ အရာရွိေတြ တပ္ကထြက္ရတယ္။ တုိင္းရင္းသားတပ္ေတြကို ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္အုပ္စုနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔က လက္နက္ေတြျဖဳတ္တယ္။ တပ္ေတြဖ်က္ပစ္တယ္။ အဲလို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔က တပ္ကိုအုပ္စီးမိသြားပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း တပ္ကို အုပ္စီးမိသြားတာနဲ႔တပါတည္းမွာ ဖဆပလကလည္း ဗိုလ္ေန၀င္းကို ဆြဲၿပီးယူလုိက္ရတယ္။ နဂိုတုန္းကလဲသူက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ ကလူပါပဲ။ ဒါေပမယ့္အဲလိုတပ္ကို အုပ္စီးမိသြားတဲ့ အခါမွာ ပိုၿပီးေတာ့ကိုယ့္ဖက္အတြင္းလူထဲ ဆြဲသြင္းလုိက္တာ။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာဒီလုိနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီအမာခံ ျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ၾကံဳလို႔ေျပာျပခ်င္တာတခုက အိႏၵိယျပန္ေတြ ဟာ ျပည္တြင္းစစ္မွာ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြဘက္ကို ပါမလာပါဘူး။ တုိင္းရင္းသား တပ္မွဴးႀကီးေတြပါ။ ေတာ္လွန္ေရးထဲကိုပါသြားတဲ့ တပ္ကလူေတြကလည္း ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ၿပိဳင္ ဘက္ ေတြမဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဘယ္လုိပဲေျပာေျပာ ဒီတေကြ႔မွာေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီေခါင္း ေဆာင္ေတြဟာ တိုင္းရင္းသားတပ္မွဴးေတြကို တပ္ထဲကဖယ္ရွားလို႔ရလိုက္ၿပီး သူတို႔အတြက္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖို႔ အခြင့္ေကာင္းတခုရသြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ တကယ္ကေျပာရရင္ လြတ္လပ္ေရးရခါနီးမွာဗိုလ္ေန၀င္းကို အဂၤလိပ္အလုိေတာ္ရိေတြက မ်က္ေစ့က်ပါတယ္။ သူတို႔ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔အၿပိဳင္ Figure တခု (ပုဂၢိဳလ္တေယာက္) ေမြးခ်င္ေနတာ။ ဗုိလ္ေန၀င္းကလည္း ပ်ဥ္းမနားမွာလယ္သမားေတြကို ႏွိမ္တဲ့အခါမွာ ရက္ရက္စက္စက္ႏွိမ္ႏွင္း တဲ့နည္းနဲ႔ အဂၤလိပ္ အႀကိဳက္ကို လုပ္ျပထားတာရွိတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ တပ္ရင္း ၄ ကို တာ၀န္ေပးလုိက္တဲ့အခါမွာ သူကအဂၤလိပ္ကို မ်က္ႏွာလုိအားရလည္းျဖစ္၊ သူကိုယ္တုိင္လဲ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ အာဃာတေတြထားတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ႏွိမ္ႏွင္းရတာမုိ႔ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကတဲ့ကာလႀကီးမွာ ကိုယ့္အမ်ဳိးသားခ်င္းကို ျပတ္ ျပတ္သားသား ရက္ရက္ စက္စက္ႏွိမ္ႏွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကို အဂၤလိပ္က အင္မတန္သေဘာက်ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ရဲ႕ အလုိေတာ္ရိေတြလည္း သေဘာက်တယ္။ ေနာက္တခ်က္က ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္။ ဒီလုိအက်င့္စ႐ိုက္ရွိတဲ့လူမ်ဳိးကို တပည့္ေမြးခ်င္တဲ့လူေတြက အရမ္းႀကိဳက္ တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ကိုလို နီအစိုးရဘက္ကၾကည့္ရင္ သူတို႔ေမြးစရာ Figure က မ်ားမ်ား မရွိဘူး။ ICS ဦးတင္ထြ႗္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး။ သူက ဗိုလ္ေန၀င္းလို ႐ုပ္ျပမေကာင္းဘူး။ ဦးတင္ထြ႗္က လန္ဒန္မွာ အဂၤလိပ္အစုိးရအတြက္ အလုပ္လုပ္ၿပီးျပန္လာတာ။ အဲဒီကေန ျပန္လာတဲ့အခါမွာ အိႏၵိယမွာရွိတဲ့ ေဒၚမန္စမစ္တို႔ဆီ၀င္တာ။ လူတုိင္းက သူတို႔အဂၤလိပ္ရဲ႕လူလို႔ သတ္မွတ္ၾက တာ။ သူ႔ကို ဗမာျပည္ ျပည္သူလူထုက နည္းနည္းမွလက္မခံဘူး။ ဗိုလ္ေန၀င္းက်ေတာ့ သူက “ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္” ဆိုတဲ့အရွိန္က ရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီတုန္းက ဘီအုိစီကိုယ္စား လွယ္လုပ္ေနတဲ့ ဦးဘေဖက ဗိုလ္ေန၀င္းကို အာဏာသိမ္းခိုင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ေန၀င္းက ဦးဘေဖထက္ပိုလည္တယ္။ ဒီေလာက္မအဘူး။ အဲလုိအခ်ိန္မွာ ေလာဘတႀကီး သူလုပ္လုိက္ ရင္ လူထုေျခဖ၀ါးေအာက္မွာ မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ေၾကသြားမယ္ဆိုတာ သူသိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက ဗမာျပည္ျပည္သူလူထုႀကီးဟာ လြတ္လပ္ေရးဘယ္ေလာက္လုိလားေနတယ္၊ ဘာမ ဆိုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ သူသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လုိ႔ ဦးဘေဖ သူ႔ကိုခိုင္းတဲ့ကိစၥကို သူကေဖာ္ေကာင္လုပ္ၿပီး အမွတ္ယူလိုက္တယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီရဲ႕လူယံုေတာ္လည္းပိုျဖစ္လာတယ္။
ဦးတင္ထြ႗္က်ေတာ့ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္” ဆုိတဲ့ ရာထူးကရထားတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္အုပ္စုနဲ႔လည္း မတည့္ေတာ့၊ ခလုတ္ကန္သင္းေတြ ျဖစ္ေနေတာ့အဲဒီကာလ တုန္းက ေခတ္စားတဲ့လုပ္ၾကံ နည္းျဖစ္တဲ့ လက္ပစ္ဗံုးနဲ႔ပစ္သတ္တာခံလိုက္ရတယ္။ သူဟာ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးေနာ္။ အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားတယ္ဆိုတာက “ဗမာ့ေခတ္” သတင္းစာတုိက္ကိုလည္း အလားတူပဲ လက္သည္မေပၚေအာင္ လက္ပစ္ဗံုးနဲ႔ပစ္ခဲ့တယ္။ ဦးတင္ထြ႗္ကိစၥလည္း ဒီေန႔ထိလက္သည္မ ေပၚပါဘူး။ (ဟို တေလာကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီထိပ္သီး စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ လက္ခ်က္လို႔ သုေတသနျပဳသူတဦးက ေရးတာဖတ္လုိက္ရတယ္။) ဒီလုိနဲ႔ ဖဆပလ တုိင္းျပည္ အာဏာရလာတဲ့အခါမွာ ဦးႏုက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ကက္ဘိနက္ တခု လံုးကို (အစုိးရအဖြဲ႔တခုလံုးကို) ခ်ယ္လွေနတာဟာ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီက လူေတြပါ။ ဦးႏုဟာ အနည္းစုျဖစ္ၿပီး ဘာမွျပန္မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဟိုလူေတြက ဂိုဏ္းအုပ္စုသဏၭာန္နဲ႔ အင္အားလည္း ေတာင့္တယ္။ အဲဒါအျပင္ သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ စပကသတို႔၊ TUCB တို႔၊ ဗလမစတို႔စတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ရွိေနေသးတယ္။ အဲေတာ့ကက္ဘိနက္ရယ္ လို႔ဖြဲ႔လုိက္ရင္ ဆိုရွယ္ လစ္ပါတီကလူေတြက အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနနဲ႔ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဌာနကို အပိုင္ကိုင္လိုက္တာပဲ။ အဲဒီ ၀န္ႀကီးဌာန ႏွစ္ခုကေန ႏိုင္ငံေရးအရ ခ်ဳပ္ကိုင္ၫႊန္ၾကား တာလုပ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။
Psycho လို႔ေခၚတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးဌာနတို႔၊ ေနာင္မွာ MIS ျဖစ္လာမယ့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ စတာေတြဟာ အဲဒီကာလမွာ ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဌာနေတြကို ကိုင္တာကဗိုလ္ေမာင္ေမာင္ပါ။ ေနာက္ၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ပါတီကလူေတြ အလြတ္မေပးတဲ့၀န္ႀကီးဌာနတခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းကျပည္ပလက္ေ၀ခံေတြ အတြက္ အင္မတန္အေရးပါလွတဲ့ ကုန္သြယ္ေရးဌာနပါ။ အဲဒီဌာနကိုလည္း ဆိုရွယ္လစ္ အုပ္စုကအပိုင္ကိုင္ထားပါတယ္။
အဲဒီကာလတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီက တပ္မေတာ္ကို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတယ္လို႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတယ္ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့သူတို႔ရဲ႕အဓိကေပၚလစီ ျဖစ္တဲ့ “ျပည္တြင္းစစ္ အျပဳတ္တိုက္ေရး”၊ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေျပာသူေတြကို အတိုက္အခံ၊ ကြန္ျမဴနစ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြဆိုၿပီး ဖိႏွိပ္ရမယ္”။ အဲဒါကို တပ္မေတာ္က တေသြးတသံတမိန္႔ ဆိုၿပီး နာခံအေကာင္အထည္ေဖာ္ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕တပ္ထဲမွာက်ေတာ့ တပ္မွဴးတပ္သားေတြကို ဘာႏုိင္ငံေရးမွ စဥ္းစားခြင့္၊လုပ္ကိုင္ခြင့္ ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ ေရြးေကာက္ပြဲေတြလုပ္တယ္ဆိုရင္ တပ္တြင္းမဲေပး႐ံုေတြမွာဆို ေျဗာင္ပဲ၊ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာဆုိ ဖဆပလရဲ႕ မဲပံုးတပံုးတည္းကို ခ်ေပးထားတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ရင္ လဟာျပင္ကစားပြဲေပၚမွာ မဲပံုးေတြတင္ထားၿပီး အရာရွိေတြက ထုိင္ၾကည့္ေနတယ္။ အရာ ရွိေတြ မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ မဲထည့္ရတယ္။ ဖဆပလမဲပံုးထဲ ထည့္ခိုင္းတာပဲ။ တပ္မေတာ္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးဆိုတဲ့ဟာက အစုိးရကုိ (အထူးသျဖင့္ ဦးႏုတို႔ကုိ) မျဖတ္သန္းဘဲ သူတို႔ ၀ါဒျဖန္႔ခ်င္တာေတြျဖန္႔တယ္။ ပါလီမန္မွာ အဆံုးအျဖတ္မက်ေသးတဲ့ဟာေတြကို အသံလႊင့္ပစ္ တယ္။ တျပည္လံုးကို အသိေပးပစ္တယ္။ ဦးႏုဟာဒီလုိနဲ႔ အ႐ုပ္သက္သက္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ လာတယ္။ ဒါကို ဦးႏုက သိတယ္။ ရိပ္မိတယ္။ မရိပ္မိတာက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီက လူေတြပဲ။ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီကလူေတြက ၀မ္းသာအားရနဲ႔ သူတို႔ေခတ္၊ သူတို႔အခါ၊ သူတို႔မိုးပဲလို႔ လုပ္ေန ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အဲလိုလုပ္တာဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ထဲမွာႏိုင္ငံေတာ္တခုေထာင္ေပးေန တာ။ ေနာင္မွာ သူတို႔ကိုပါကန္ထုတ္ႏိုင္မယ့္ ဗိုလ္ေန၀င္းကို အာဏာရွင္ျဖစ္လာေအာင္ ျမင္းခ်ဳိ တပ္ေပးေနခဲ့တယ္လုိ႔ သူတို႔ သတိမထားမိခဲ့ဘူ။ အဲဒီကာလတုန္းက တပ္တြင္းကဆိုရွယ္လစ္ ပါတီတြင္း စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ “တပ္သားမ်ားေစာင့္ေရွာက္ေရး” နာမည္နဲ႔ DSI, BEDC စတာေတြ လုပ္ခြင့္ရၿပီး စီးပြားေရးပါလုပ္လာၾကတယ္။ DSI ဆိုတာကအစုိးရကို အခြန္အေကာက္ေတြ မေပးရဘူး။ ၿပီးေတာ့ႏိုင္ငံျခားက တင္သြင္းခြင့္လုိင္စင္ေတြလည္း အျပည့္ရထားတာ။ အဲေတာ့ DSI က ပစၥည္းေကာင္းေလးေတြရွိတယ္၊ ေစ်းသက္သာတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီသြား၀ယ္ၾကတယ္။ အျပင္မွာ ၀ယ္မရတဲ့ဟာေတြ သူတို႔ဆီသြား၀ယ္ၾကတယ္။ အဲဒီတပ္တြင္းကေန တျဖည္းျဖည္း တပ္ျပင္ကိုခ်ဲ႕လာတယ္။ နယ္ပယ္ေတြလဲ က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။သြင္းကုန္လုိင္စင္လုပ္ငန္းသာ မက ႏုိင္ငံျခားစာအုပ္ ေရာင္းတာကေန အရက္ခ်က္တာထိ သူတို႔လုပ္လာတယ္။လက္၀ါးႀကီး အုပ္တယ္လို႔ဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔တင္တြင္းမွာ ဆိုွရယ္လစ္ပါတီလုိင္းက အတိအလင္းတြင္က်ယ္ေနတယ္။ ဒါကိုက်န္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြလဲသိေနၾကတယ္။ဒါေၾကာင့္ခုန က အိႏၵိယကျပန္လာတဲ့ “သခင္ႀကီးတပ္” ကလာတဲ့ ေပါထြန္းေရႊတို႔လုိ ဗိုလ္ေတြက “ငါတို႔က ေတာ္လွန္ေရးကာလတုန္းက အိႏၵိယကိုေရာက္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ လဲ မနီးစပ္ဘူး။ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီနဲ႔လဲ မနီးစပ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ဘာအခြင့္အေရးမွ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ ေနာက္ တခါမွာ ဘာပါတီေပၚေပၚ ၀င္ပစ္လိုက္မယ္” လုိ႔ ထုတ္ေျပာလာတဲ့အထိ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီဗိုလ္ေတြက ေနာက္ေတာ့ မဆလ ေပၚလာတဲ့အခါ (သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း)ေျခစံုပစ္၀င္ခဲ့ ၾကတာပဲ။ မဆလေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အဂၤလိပ္အစုိးရဟာ ဂႏၵီစာခ်ဳပ္အရတပ္ ကို ျပန္ဖြဲ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့ PBF ကိုတပ္သား ၅၂၀၀ ထိေလွ်ာ့ခ် ပစ္လုိက္ရတယ္။ အရာရွိက ၂၀၀ ပါတယ္။ အဲလို ေလွ်ာ့္ခ်ပစ္လုိက္ဦးေတာင္မွ တပ္သားေတြရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးရွိတယ္။ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ႏိုင္ငံေရးရွိတယ္။ အဲဒီတပ္သားေတြကို အဂၤလိပ္က သူတို႔ထဲသြင္းတဲ့အခါက်ေတာ့ Professional Soldier လို႔ေခၚတဲ့ ေၾကးစားတပ္ပံုစံ သြင္းတယ္။ ေၾကးစားတပ္လုိ႔ေျပာရတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ တပ္ဟာ ႏိုင္ငံေရးအ ေတြးအေခၚတခုအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတပ္ထဲ၀င္တဲ့လူတိုင္းဟာ တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္လို႔ အဲလို မဟုတ္ဘူး။ လစာအတြက္ တပ္ထဲ၀င္တာပဲ။ အဲဒီတပ္သားေတြကိုလဲ အဂၤလိပ္အစုိးရက လစာနဲ႔၊ အခြင့္အေရးနဲ႔ ထိန္းၾကတာပဲ။ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီတို႔ဟာ တပ္မေတာ္ကိုသူတို႔လက္ေအာက္ သြင္းလုိက္တဲ့အခါမွာလဲ အဲလိုပဲတပ္သားေတြကို ႏိုင္ငံေရး အ ေတြးအေခၚ သြင္းေပးမထားဘူး။ တပ္မွဴးေတြေရာ။ သူတို႔ရဲ႕ အမိန္႔နာခံေရးသက္သက္ တပ္အျဖစ္နဲ႔ပဲ ဖြဲ႔ထားခဲ့တာ။ အဲဒါဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကလာကေန ဒီေန႔ အထိလို႔ေျပာလုိ႔ရ တယ္။
အဲလို ႏိုင္ငံေရးအသိ တပ္ဆင္မထားလို႔လဲ ဒီတပ္ဟာ ဗုိလ္ေန၀င္းတလက္ကိုင္အျဖစ္ အလြယ္ တကူက်ေရာက္သြားတာ ျဖစ္တယ္။ အခု နအဖ စစ္ အုပ္စုလက္ေအာက္ကေန တပ္မေတာ္ကို ဆြဲထုတ္မယ္ဆိုရင္လဲ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ တပ္မေတာ္ကို ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္သြင္းေပးရမယ္လို႔ ထင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ တပ္မွဴးႀကီးေတြ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးဖို႔လုိတယ္။ ျပည္ခ်စ္စိတ္၊ ဒီမုိ ကေရစီလုိလားစိတ္ ရွိရမယ္။ ျပည္သူ႔အတြက္ ရပ္တည္ခ်င္တဲစိတ္ရွိရမယ္။ တပ္မေတာ္ ဟာ ကိုယ့္ စား၀တ္ေနေရးေခ်ာင္ေအာင္ ဘယ္လုိအကြက္ရွာရပါ့မလဲဆိုတာခ်ည္း စဥ္းစားေနေအာင္ လုပ္ထားတာက ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔ ပံုသြင္းထားတာ။ သူတို႔က အဲဒီလုိျဖစ္ေစခ်င္တာ။
က်ေနာ္တုိ႔ အေတြ႔အၾကံဳအရဆုိရင္ အစုိးရတပ္ကအရာရွိေတြဟာ စစ္မတုိက္တဲ့ကာလမွာ တပ္ထဲမွာေနခ်င္ၾကတယ္။ စစ္တုိက္ရလို႔တိုက္ပြဲေတြ ျပင္းထန္လာရင္ ေနာက္တန္းမွာထိုင္ၿပီး အစုိးရဌာနေတြမွာ အရာရွိလုပ္ခ်င္ၾကတာ။ မဆလေခတ္တုန္းက အေရွ႕ေျမာက္မွာတုိက္ပြဲ ေတြျပင္းထန္လို႔ အဲဒီလုိျဖစ္တာခ်ည္းပဲ။ တခါမွ ႏိုင္ငံေရးစိတ္မ၀င္စားခဲ့တဲ့ ေစာေစာက ေပါထြန္းေရႊလုိလူေတာင္မွ မဆလပါတီမွာ ထိပ္တန္းကိုေရာက္လာတာပဲ။ နဂိုကသူက တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ပဲ။ ခုေျပာခဲ့တာ တပ္ကို ဆုိရွယ္လစ္ပါတီက စီးမိသြားတဲ့ ကိစၥ။ဗိုလ္ေန၀င္းကစီးမိသြားတဲ့ကိစၥ။
ေခါင္းႏွစ္လံုးနဲ႔နဂါးႀကီးဖဆပလ
နံပါတ္သံုးအခ်က္က ဖဆပလ ကြဲတဲ့ကိစၥ။ ဖဆပလကြဲတာရယ္၊ ၾကားျဖတ္အစုိးရအာဏာ သိမ္းတာရယ္တို႔က တိုက္႐ုိက္ဆက္ႏြယ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၄၈ နဲ႔ ၅၈အၾကားျဖစ္ေပၚတိုးပြား မႈေတြဟာ ဗုိလ္ေန၀င္းရဲ႕ အာဏာရမက္ကို တလိပ္လိပ္တက္လာေစခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ ေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ျပႆနာေတြေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီကလူေတြဟာ ဗိုလ္ေ၀င္းကို ေနရာေပးသည္ထက္ေပးလာၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ဇာတ္ၫႊန္း ေရးၿပီး ဦးသိန္းေဖ (ျမင့္) ပါ၀င္ကျပခဲ့တဲ့ “လက္၀ဲညီၫြတ္ေရး” ျပဇာတ္ကိုလဲ ထည့္ေရးဖို႔လုိ တယ္။ အေသးစိတ္ ေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူး။ အားလံုးလဲ သိၿပီးသားမို႔ပါ။ အဲဒီကိစၥကို စစ္အုပ္စု က ကိုးကားၿပီး အမွတ္ယူေလ့ရွိတာကိုေတာ့ အားလံုးမွတ္မိၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ “လက္၀ဲညီၫြတ္ေရး” ဆိုတဲ့ထုိးဇာတ္ႀကီး လုပ္လုိက္တဲ့အတြက္ဗိုလ္ေန၀င္းကိုရာဇာပလႅင္ အနား ေခၚလုိက္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ ဒါဟာ တုိင္းျပည္ၾကမၼာငင္ဖို႔ ျဖစ္လာတာပဲ။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ စစ္သားသာျဖစ္တယ္၊ ႏိုင္ငံေရးအစိုးရတရပ္ရဲ႕ အမိန္႔နာခံရတာကို အင္မတန္ မေက်နပ္ တဲ့လူပဲ။ “ရန္ကုန္အစုိးရ” ဘ၀ေရာက္တဲ့ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ အုပ္စုိးတဲ့အစိုးရအတြင္းမွာ ႐ုတ္႐ုတ္ သဲသဲေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဗမာျပည္တျပည္လံုးမွာ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြက ၿမိဳ႕ႀကီးေတြေရာ၊ ကားလမ္းေတြေရာ၊ သိမ္းထားတဲ့အဆင့္ ေရာက္လာတယ္။ အဲလုိအေျခ အေနမွာ ၀န္ႀကီးေတြက ႏႈတ္ထြက္ကုန္ၾကတယ္။ ဘာလုပ္ရကိုင္ရမွန္းကို မသိဘူျဖစ္ကုန္တယ္။ အဲလိုအခါမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းကဦးႏုကို ဘယ္လုိေျပာလဲဆိုေတာ့ “တပ္မေတာ္ဟာ ၀န္ႀကီးေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ ေမြးထားတဲ့အိမ္ေစာင့္ေခြးမဟုတ္ဘူး။ ဒီ၀န္ႀကီး ေတြကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ အေသမခံႏိုင္ဘူး”လုိ႔ ေမာက္ေမာက္မာမာေျပာခဲ့တယ္။ သူက အဲဒီလိုတင္ျပလုိက္ၿပီးေတာ့ ဆက္တိုက္ဆိုသလုိပဲ ျပန္ဖြဲ႔လုိက္တဲ့ အစုိးရထဲမွာ ဦးဟာ ဗုိလ္ေန၀င္းကို ဒု - ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ခန္႔လုိက္ရတယ္။ ဒါကို ဦးႏုကသူ႔ရဲ႕ “တာေတစေနသား” ထဲမွာ ေရးထားတယ္။ ဗိုလ္ေ၀င္းဟာ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး ဦးႏုရဲ႕အထာကို သိသြားတယ္လို႔ဆိုရင္ မွန္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။
အဲဒီကေန ဆက္လိုက္ေတာ့ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္၊ အကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ဦးႏုကို ဦးဗေဆြ၊ သံအမတ္ ဦးလွေမာင္၊ ဗိုလ္ေန၀င္း စသူတို႔က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ထြက္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုတာလုပ္လာ တယ္။ သူတို႔ေျပာနည္းကေတာ့ “တ႐ုတ္ျပည္မွာ ေမာ္စီတုန္းက အစုိးရအဖြဲ႔ထဲမွာမပါဘူး။ ပါတီဥကၠ႒အျဖစ္ပဲေနတယ္။ ဦးႏုလည္း ဖဆပလ ဥကၠ႒အျဖစ္ပဲေနပါ” လုိ႔။ အမွန္က ဦးႏုကို အစိုးရထဲကဖယ္ပစ္တာ။ ဖဆပလအဖြဲ႔ဥကၠ႒က ဘာမွလုပ္စရာမရွိဘူး။ ေမာ္စီတုန္းေနရာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။
ဒါကို ဦးႏုက ဘယ္ေလာက္ရိပ္မိလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဆိုရွယ္လစ္ေတြအဖုိ႔ေတာ့ ဦးႏုဟာ သူတုိ႔ အတြက္ ခလုတ္ကန္သင္းျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ သတ္မွတ္ထား တာ ပိုရွင္းသည္ထက္ရွင္းလာတယ္။ ဖဆပလရဲ႕ အက္ေၾကာင္းဟာလဲ အဲဒီကာလနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းမွာ ေပၚလာတာပဲ။ အဲဒီေနာက္ ဖဆပလကြဲတယ္။ ပါလီမန္ထဲမွာ မဲခြဲၾကရင္ ဦးႏုဘယ္လုိမွ မႏိုင္ႏိုင္ဘူးလုိ႔ တည္ၿမဲေတြက အပိုင္တြက္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ခြဲလုိက္ၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ ပမညတကသန္႔ရွင္းကို မဲေပးပစ္လုိက္တယ္။ အဲလို မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အေျဖ ထြက္လာတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီကလူေတြဟာ အာဏာကို သူတို႔တကယ္ လက္လြတ္ရမယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သြားတယ္။ အဲေတာ့ အ႐ႈံးကိုအလြယ္တကူ၀န္မခံလိုတဲ့ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီကလူေတြက အာဏာသိမ္းမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လုိက္တာပဲျဖစ္တယ္။
အဲဒီတုန္းက သူတို႔အေၾကာင္းျပတာကေတာ့ သန္႔ရွင္းဟာ ေျမေပၚကြန္ျမဴနစ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းမိသြား ၿပီလုိ႔ အေၾကာင္းျပတာ။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းအေနနဲ႔ “အိမ္ေစာင့္အစိုးရ” ဆိုၿပီး အာဏာသိမ္းတာလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က်သြားေစတဲ့အခ်က္လုိ႔ ေျပာရင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ အနီးကပ္အေၾကာင္းရင္းပါ။ အေ၀းအေၾကာင္းရင္းေတြလည္း ဒီေနရာမွာ ထည့္ေျပာဖုိ႔ လိုလုိ႔က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
အဲဒါက တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ စစ္တပ္ထိပ္သီးေတြအေနနဲ႔က ဖဆပလနဲ႔အတူ လုပ္လာၾကာတာၾကာေတာ့ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ တကယ္အရည္အခ်င္းရွိတာ၊ လူအ႐ိုအေသ ခံေလာက္တာ နည္းနည္းေလးရွိတယ္ဆုိတာ သူတို႔လဲသိျမင္လာၾကတယ္။ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ အက်င့္စာရိတၱ မမွန္တဲ့သူေတြက ဒုနဲ႔ေဒး။ ေနာက္ၿပီး ဦးေႏွာက္မမွန္တဲ့သူေတာင္ ပါေသးတယ္။ (က်ေနာ္ နာမည္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီး။) အဲဒီ ဖဆပလ အဖြဲ႔ကို ဦးႏုကိုယ္တိုင္က ထင္ရွဴးေသတၱႀကီး ျခစားပံုနဲ႔ ႏႈိင္းေျပာလိုက္ေတာ့ ဖဆပလေတြရဲ႕ သိကၡာက ကုန္ေနၿပီ။ အဲလိုနဲ႔ ၾကာလာေတာ့ စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ ... “ဟာ ... သူတို႔ေလာက္ေတာ့ ငါတို႔လဲျဖစ္တာေပါ့။ ငါတို႔လဲ အစုိးရလုပ္ရင္ ရတာေပါ့” လို႔ အေတြးေပၚလာတယ္။ ၀န္ႀကီးဆိုတဲ့ဟာေတြက တုိင္းခန္းလွည့္လို႔ႀကိဳပါဆိုရင္ စစ္ဗိုလ္ေတြက အ႐ိုအေသေပးရတယ္။ ၀န္ႀကီးေတြရဲ႕ လံုျခံဳေရးယူေပးရေတာ့၊ အနီးကပ္ေနရေတာ့ ပိုသိလာတယ္။ အဲလို သူတို႔မၾကည္ညိဳတဲ့သူေတြကို အ႐ုိအေသေပးရတာၾကာလာေတာ့ သည္းညည္းမခံႏိုင္ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ေနေသးသပ ျခံဳထဲက ျဖစ္လာတယ္။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ဆီေလာက္က က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ရွမ္းျပည္နယ္ပါတီေကာ္မတီကို တာ၀န္ယူထားတဲ့ တာ၀န္ခံရဲေဘာ္ကို ပါတီေကာ္မတီက စစ္အစုိးရတပ္မွဴးႀကီးေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖုိ႔ တာ၀န္ေပးတယ္။ အဲေတာ့ သူက လား႐ႈိးသြားၿပီးေတာ့ တပ္မင္း၊ တပ္မွဴးေတြနဲ႔သြားၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ေဆြးေႏြးရတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကတင္ျပတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာ၀င္ေနတဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ကူမင္တန္ေတြကိုတုိက္ဖို႔။ ဟုိကေတာ့ လံုးလံုးလက္မခံပါဘူး။လက္နက္ခ်ဖို႔ပဲ ေျပာေနတယ္။ အစည္းအေ၀းအျပင္မွာ သူတို႔နဲ႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာၾက ေတာ့ (နဂိုကလည္း လူခ်င္းသိၾကတဲ့ဟာေတြ ဆုိေတာ့) စပ္မိစပ္ရာ ေတြအကုန္ေျပာၾကတာ ေပါ့။ တပ္မင္းဆိုတဲ့လူက သူ႔ခံစားမႈေတြကိုလဲ ထုတ္ေျပာတယ္။ ၀န္ႀကီးေတြအေၾကာင္းလဲေျပာတယ္။ ဗုိလ္ေန၀င္းအေၾကာင္းလဲ ပါတယ္။ အတင္းအဖ်င္းစကား ဆန္ဆန္ေတြပါ။ ဖဆပလ စကြဲတဲ့အခ်ိန္မွာ “ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းက ကၫြတ္႐ုိး၊ ေက်ာ္ဒြန္းက ေတာထဲက ဇရစ္႐ုိး၊ ဘာယွဥ္ႏိုင္မလဲ” လုိ႔ေျပာတာလဲ အဲဒီစစ္ဗိုလ္ေတြက ေျပာတာပဲ။ အဲဒီအခါမွာ တပ္မင္းဆိုတဲ့ လူေျပာတဲ့အထဲက သတိထားစရာေကာင္းတဲ့့ စကားတခြန္းက “က်ေနာ္တို႔ အာဏာသိမ္းရင္ ၂၄ နာရီအတြင္း ေအာင္ျမင္ႏိုင္တယ္” လုိ႔ေျပာလုိက္တာပါပဲ။
Sunday, 27 January 2008
စစ္တပ္ႏွင့္ႏုိင္ငံေရး အပိုင္း(၁)
Thursday, 24 January 2008
ငါဟာ မိန္းမ
လင္းလြင္
တေယာက္တည္းဆို ငါ ၀တ္လစ္စလစ္ေနမယ္
အခုတေယာက္တည္းမဟုတ္ေတာ့့ ငါ ၀စ္လစ္စလစ္မေနဘူး
အခ်စ္ကိစၥကို ငါ့ဘက္က စရမယ္
အခု ငါကမိန္းမဆိုေတာ့ ငါ စ လို႔မရဘူး
ငါဟာ မိန္းမ
ငါဟာ အခူးအဆြတ္ခံဖို႔ ပြင့္လာတဲ့ မိန္းမ
ခုႏွစ္ရက္သားသမီး ပန္းအိုးေတြအတြက္ဆို
ျမန္ျမန္ခူးဆြတ္စမ္းပါလို႔ ျမဴဆြယ္ေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမ
ငါဟာ အသီအကံုးခံဖို႔ ေႂကြေနတဲ့ မိန္းမ
ခုႏွစ္ရက္သားသမီး ဧည့္ခန္းေတြအတြက္ဆို
ျမန္ျမန္ေကာက္ယူစမ္းပါလို႔ ျဖားေယာင္းေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမဆိုေတာ့ ေနခ်င္သလိုေနလို႔မရဘူး
ငါဟာ မိန္းမဆိုေတာ့ ခ်စ္ခ်င္သလို ခ်စ္လို႔မရဘူး
ၿမံဳေနတဲ့ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ငါဟာ
ၿမံဳေနတဲ့ မိန္းမေတာ့ မဟုတ္ဘူး
မိန္းမ ငါဟာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားတဲ့ မိန္းမ
ငါ့ကိုယ္၀န္ဟာ အခုလက္ရိွကမၻာနဲ႔ ရတာေပါ့
ငါဟာ မိန္းမဆိုေတာ့ မိခင္ေကာင္းတေယာက္လည္းျဖစ္ရမယ္
အခုလက္ရွိကမၻာရဲ႕ အက်င့္စရုိက္ဆိုးေတြ
ငါေမြးဖြားမယ့္ ငါ့ကမၻာေလးမွာ ပါမလာေအာင္
ငါေမြးဖြားမယ့္ ငါ့ကမၻာေလးကို ငါ ပ်ဳိးေထာင္ေပးရမယ္
ငါဟာ မိန္းမ
တရားမွ်တမႈကို တန္းဖိုးထားတဲ့
ငါ့ကမၻာေလးကို ေမြးဖြားေပးခ်င္ေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမ
ႏိုင္ငံေတာ္ကိုခ်စ္တတ္တဲ့
ငါ့ကမၻာေလးကို ေမြးဖြားေပးခ်င္ေနတဲ့ မိန္းမ
ငါဟာ မိန္းမ
ငါဟာ ကိုယ္၀န္သည္ မိန္းမ
အခုကတည္းက ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈ အက်ႌေလးေတြခ်ဳပ္လို႔
အခုကတည္းက ယဥ္ေက်းလိမၼာ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြ ဖတ္လို႔။ ။
ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း (အမွတ္-၁၅၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၀၈)
ဆြံ႔အသူ
ခင္ေမႏွင္း
တိတ္ဆိတ္တဲ့ညမွာ
ပန္းရနံ႔ေလးလို
ေခါင္းအံုးနားကို တိုးတိုးေလးေရာက္လာတယ္။
ဖံုးထားတဲ့ ခန္းဆီးစကို
သူလွစ္ဟေပးခဲ့တယ္။
ေကာင္းကင္ျပာႀကီးကိုခံစားႏိုင္ေအာင္
လမင္းႀကီးကိုထြန္းညိွေပးခဲ့တယ္။
ရင္ကိုဖြင့္လိုက္ခ်င္ရဲ႕
ဒါေပမယ့္
ကိုယ့္မွာဆံြ႕အသူ။
မနက္လင္းသြားေပမယ့္
အခန္းျပတင္းေလးပြင့္ဟက်န္ခဲ့တယ္။
ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း (အမွတ္-၁၅၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၀၈)
Tuesday, 22 January 2008
Sunday, 20 January 2008
လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲက ျပ႒ာန္းခဲ့တာေတြ
က်နာ္တို႔တေတြအသလြတ္ ဘ၀င္ကိုင္ေနတာမဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့မွန္တာကိုေတာ့ ေျပာရပါမယ္။ အထူးသျဖင့္ အခုလိုအခါမွာေျပာရပါမယ္။ အဲဒါက တျခားမဟုတ္ပါ၊ ဗမာျပည္သူေတြဟာကိုယ့္အစြမ္းနဲ႔ကိုယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွအားမကိုးပဲ
တိုက္ပြဲသဏၭာန္မ်ဳိးစံုဆင္ႏႊဲၿပီး၊ နယ္ခ်ဲ႕ႏွစ္မ်ဳိးကို တြန္းလွန္ၿပီး လြတ္လပ္ေရး ရခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ကမၻာစစ္ေတြဟာ ကမၻာ့အခင္းအက်င္းအေျပာင္းအလဲေတြကို ျဖစ္ေစတတ္တယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း ေနမ၀င္အင္ပါယာသခင္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ကိုလိုနီေတြကို သူမထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲျဖစ္လာပါတယ္။ သူ႔မွာစစ္ေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဘာအင္အားမွ မလံုေလာက္ေတာ့ ဘူး။
ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံေတြကလည္း ဘယ္တုန္းကမွနဲ႔မတူေအာင္ ႏိုးၾကားလာၾကၿပီး လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသားဆင္လာၾကပါတယ္။ ရွွင္ႀကီး၀မ္းလည္း၀င္ဖူး၊ ရွင္ငယ္၀မ္းလည္း၀င္ဖူးဆိုသလို နယ္ခ်ဲ႕သမားႏွစ္မ်ဳိးစလံုးနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ေနလိုက္ရတဲ့ ဗမာျပည္သားမ်ားနဲ႔ ဗမာျပည္ကႏိုင္ငံေရးသမား မ်ားဟာ အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံတကာအေျခအေနကို အေသအခ်ာဆုပ္ကိုင္မိၿပီး လံုး၀လြတ္လပ္ေရးကေန တျပားဖိုးမွမေလ်ာ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔အတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ ခဲ့ၾကတာ စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ သံုးႏွစ္ေတာင္မၾကာလိုက္ပဲ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ အႁမြာညီေနာင္လို ေမြးဖြားေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ အာဏာရဖဆပလအစိုးရရဲ႕ အတြင္းပိုင္းမညီၫြတ္မႈ၊ ဂိုဏ္း ဂနစိတ္ျပင္းထန္မႈ၊ အာဏာမက္ေမာမႈတို႔ေၾကာင့္ စစ္တပ္ရဲ႕ထိပ္ပိုင္းကို စစ္တပ္ရဲ႕နယ္ပယ္လြန္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာထဲ ဆြဲသြင္းလာၾကပါတယ္။ ဒါဟာဗိုလ္ေန၀င္းတို႔လို စစ္တပ္ထိပ္သီးတေတြကို ဖုိးက်ိဳင္းတုတ္ျဖစ္ေစယံုမက အ႐ူးအမဲသား ေကၽြးလိုက္သလိုပါ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
အခုေတာ့ ဒီကုလားအုပ္ကိုေမာင္းထုတ္လို႔ မရေတာ့ဘူးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကုပ္နဲ႔ေကာ္ထုတ္လို႔လည္းမရေတာ့ဘူး။ စစ္တပ္ကို စစ္တန္းလ်ားျပန္ပို႔ေရးဟာ ဒီေန႔အခါမွာ အေရးႀကီးဆံုးလုပ္ငန္းျဖစ္ပါတယ္။ နအဖထိပ္သီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးစကားေျပာဖို႔ တိုက္တြန္းေနတာဟာ စစ္တပ္ကိုဂုဏ္သိကၡာရွိစြာနဲ႔ သူ႔ေနရာ မွန္ျပန္သြားေစႏိုင္ေရးအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ ေတြဟာ“သံသရာ၀႗္ထဲ၊ မကၽြတ္ပဲေနေန၊ ဇြတ္ဆြဲလို႔တေပေပငယ္၊ ေသပေစခင္ရဲ႕”ဆိုသလို ေျခ စံုကန္ျငင္းေနပါတယ္။ အပ္နဲ႔ထြင္းလို႔ မရတဲ့အေျခအေနေတြ ျမင္ေတြ႔ေနၾကရပါတယ္။ ဒီလိုတမ်ဳိးသားလံုး အၾကပ္အတည္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဗမာျပည္ရဲ႕ သမိုင္း မွာဂုဏ္အေျပာင္ဆံုးလို႔ေျပာရမယ့္ လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပြဲကို ရယူခဲ့တဲ့နည္းနာေတြကို ေလ့လာၿပီး ဒီေန႔ကာလမွာ အဲဒီအထဲက အသံုးခ်လို႔ရတာေတြ အသံုးခ်ဖို႔ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။
လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲလို႔ေျပာရင္ ေနာက္ဆံုးအပိုင္း၊ ေအာင္ပြဲခံခါနီးအပိုင္းကိုသာ ကြက္ၿပီးေျပာလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ရတဲ့အခ်ိန္ ကေန ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔အထိသမိုင္းကိုေျပာမွ ျပည့္စံုမွာပါ။ ဒီတိုက္ပြဲစဥ္ေတြထဲမွာ ေအာင္ပြဲရခဲ့တာလည္းရွိ၊ ႐ံႈးနိမ့္ခဲ့တာေတြလည္းရွိပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံ ေရးအေျခအေနဟာ တျပည္လံုးနဲ႔စစ္အုပ္စု ထိပ္တိုက္ေတြ႔၊ စီးခ်င္းထိုးေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္လို႔ သူ႔ကၽြန္ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲေတြထဲက ဒုတိယ ကမၻာစစ္အၿပီး ေနာက္ဆံုးအပိုင္းနဲ႔ တူတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ႏိုင္ငံတကာအေျခအေန၊ ျပည္တြင္းအေျခအေနေတြ အထူးေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ႕ သီးျခားအခန္းကိုလည္း မေျပာေတာ့ ပါဘူး။ ျပည္သူေတြဘက္က ဘယ္လို လုပ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကိုပဲ ေျပာပါမယ္။
နံပတ္တစ္ထားေျပာရမွာက ျပည္သူေတြရဲ႕အေတြးအေခၚနဲ႔ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ျပည္သူေတြမွာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နည္းနည္းမွ မေတြေ၀ၾကဘူး။ လံုး၀လြတ္လပ္ေရးမွတပါး ဘာမွမလိုခ်င္ဘူးဆိုတာပဲ။ ရရင္ရ၊ မရရင္ခ်ဖို႔ အသင့္ရွိေနခဲ့ ၾကပါတယ္။ ဒီစိတ္ဓာတ္ဟာ အဲဒီတုန္းကအဂၤလိပ္နဲ႔ ေစ့စပ္ခ်င္တဲ့၊ ဗမာျပည္သား အဂၤလိပ္အလိုေတာ္ရိေတြကို ေခါင္းမေထာင္၀ံ့ေအာင္ ဖိထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြဟာလည္း ဒီစိတ္ဓာတ္ကိုပဲ ဦးထိပ္ ပန္ဆင္ထားၾကပါတယ္။
ေနာက္အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တခ်က္က စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးပါ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေလာက္ပဲကြဲေနေန ၿဗိတိသွ်အစိုးရနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရင္ေတာ့ အားလံုးညီၫြတ္ၾကပါတယ္။ လုပ္ဟန္အရသာညီၫြတ္တာမဟုတ္၊ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္အရလည္း ညီၫြတ္ၾကတာပါ။ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ေတြအၾကားမွာ မတူ တဲ့ေရရွည္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ ရွိၾကတယ္ဆိုတာဟာ ဖံုးကြယ္ထားတဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္ငင္းတိုက္ပြဲမွာေတာ့ အားလံုးက လြတ္လပ္ေရးရရွိေရးလမ္း စဥ္ကိုပဲ ေရွ႕တန္းတင္ထားၾကပါတယ္။ တျခားဘယ္ေတာင္းဆိုခ်က္ကိုမွ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုခ်က္နဲ႔ တန္းတူမထားယံုမက တင္ေတာင္မတင္ၾကပါဘူး။
တတိယတခ်က္ကေတာ့ တိုက္ပြဲသဏၭာန္မ်ဳိးစံုဆင္ႏႊဲဖို႔ ပိုင္းျဖတ္ျပင္ဆင္ထားၾကတာ၊ အဲဒီလိုလုပ္မယ္လို႔ အဂၤလိပ္ကိုအသိေပး ထားၾကတာပါ။ အဲဒီ တုန္းက လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္သူေတြဟာ တိုက္ပြဲသဏၭာန္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်ည္မိတုပ္မိတဲ့စကားမ်ဳိးေတြ ဘယ္သူမွမေျပာၾကပါဘူး။ တပ္နီ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္စတာေတြက စစ္ေရးေလ့က်င္တာကို လူထုကအားေပးသလို ပုလိပ္ေတြပါ ပါတဲ့ အမႈထမ္းေပါင္းစံုသပိတ္ႀကီးလိုဟာေတြမွာ တပ္နီေတြ၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ေတြက ထိန္းသိမ္းေပးရင္း ပါလာပါတယ္။ ဆိုလိုတာ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ထိန္းသိမ္းႏိုင္ေၾကာင္း၊ တိုက္ပြဲသဏၭာန္ေပါင္းစံု ေပါင္းစပ္ႏိုင္ေၾကာင္း အဂၤလိပ္အစိုးရ သိေအာင္ေဖာ္ျပတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ လန္ဒန္ကိုသြားေနတုန္းမွာ လူထုဆႏၵျပပြဲႀကီးေတြ က်င္းပတာလုိ အင္အားျပတာေတြဟာလည္း အင္မတန္မွအရာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာျပည္သူေတြနဲ႔ အနီးကပ္ဆံုးထိေတြ႔ေနရတဲ့ ဘုရင္ခံကိုယ္တိုင္က သူတို႔အင္ပါယာအဖို႔ ဗမာျပည္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၿပီး လန္ဒန္ကိုျပန္နားခ်ေနတဲ့ အျဖစ္ေရာက္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါနဲ႔ တခ်ိန္တည္းမွာ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ကလည္း ဂ်ပန္ကိုအတူတိုက္ခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အရည္အေသြးကို သိေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဂၤလိပ္တပ္ေတြထဲမွာရွိေနတဲ့ အိႏၵိယတပ္သားေတြကလည္း ဗမာျပည္သားေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ဆိုရင္ ဒို႔ကိုေတာ့ ထည့္မတြက္ေလနဲ႔လို႔ အတိအလင္းေျပာထားတာပါ။
ေနာက္ဆံုး တခ်က္အေနနဲ႔က ဗမာျပည္ျပည္သူေတြဟာ ဘယ္ျပည္ပအင္အားကိုမွ အားမကိုးပဲ ကိုယ္ခ်ည္းလႈပ္ရွားတိုက္ပြဲ ၀င္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့ အ ခ်က္ပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အေမရိကန္ကလြဲလို႔ ႏိုင္ငံတိုင္းလိုလို စစ္ရဲ႕ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကို ကုသပြတ္သပ္ေနရတုန္းမို႔ သူမ်ားႏိုင္ငံအေရးကိစၥေတြကို ေခါင္းထဲ မထည့္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကုလသမဂၢဆိုတာလဲ ဥထဲကထြက္ကာစ အေတာင္အလက္ မစံုေသးဘူးလို႔ဆိုရမွာပါ။ ဗမာျပည္ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဘယ္ျပည္ပအစိုးရ၊ ဘယ္ျပည္ပအဖြဲ႔အစည္းကိုမွ သြားၿပီးတင္ျပ ေနတာမရွိခဲ့ပါဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္ေတြသာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေတြအခ်င္းခ်င္း သတင္းဖလွယ္တာမ်ဳိးလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ တိုက္ပြဲ၀င္သူ ေတြအေနနဲ႔ အာ႐ံုမျပားခဲ့ၾကပဲ လမ္းစဥ္ေတြကိုျပည္တြင္းမွာ စိုက္လိုက္မတ္တပ္ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
တျခားအခ်က္ေတြ ရွည္ရွည္မတင္ျပေတာ့ပါ။ အခုတင္ျပတဲ့အခ်က္ေတြနဲ႔ ဒီေန႔ျပည္သူ႔လႈပ္ရွားမႈအေျခအေနေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ ဘာေတြ ျခားနားတယ္၊ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ အလြယ္ပဲေတြ႔ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုပါတယ္။
နံပတ္တစ္အခ်က္မွာလို ဒီေန႔အခါမွာ ရရင္ရ၊ မရရင္ခ်မယ္ဆိုတဲ့ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္မ်ဳိး အဖြဲ႔အစည္းတိုင္း၊ တက္ႂကြသူတိုင္းမွာ ရွိပါသလား။
စည္းလံုးညီၫြတ္မႈမွာေကာ၊ ဘယ္လိုရွိပါသလဲ။ ဆိုလိုတာ နအဖအလိုေတာ္ရိေတြနဲ႔ ညီၫြတ္ဖို႔မဟုတ္ပါ။ ဆြဲထုတ္လို႔ ရသေလာက္ေတာ့ ဆြဲထုတ္ရ မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ကိုယ့္ခ်င္းညီၫြတ္ေရးဟာ တကယ္တမ္းက်စ္လစ္သိပ္သည္းရဲ႕လား။ တူညီတဲ့ႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆိုခ်က္ရွိရဲ႕လား။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ တတန္းတည္း တင္ေနတဲ့ တျခားေတာင္းဆိုခ်က္၊ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြရွိေနသလား။ “ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါဟာ ဒီမိုကေရစီရေအာင္ေစာင့္မေနႏိုင္ဘူး”ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိးေတြဟာ ဟုတ္သလိုလိုရွိေပမဲ့ အဓိကႏိုင္ငံေရး ေတာင္းဆိုခ်က္ကို သေဘာမေပါက္တဲ့လကၡဏာ၊ လႈပ္ရွားမႈကို အားနည္းေစတဲ့ေျပာနည္းဆိုနည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါက ဥပမာတခုပါ။
နအဖကို ဖိအားေပးရာမွာ တိုက္ပြဲသဏၭာန္မ်ဳိးစံုနဲ႔ တကယ္တမ္းဖိအားေပးႏိုင္ရဲ႕လား။ နအဖကို အၾကမ္းနည္းနဲ႔မဆန္႔က်င္ပါဘူးလို႔ ကတိေပးေနတာ ေတြေတာင္ရွိေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။ နအဖက လူထုဆႏၵျပပြဲေတြကို အႏုနည္းနဲ႔ပဲထိန္းသိမ္းပါမယ္လို႔ ဘယ္သူမ်ားၾကားမိပါသလဲ။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္က်ေတာ့ ပ်ဥ္းမနားနယ္မွာ “လယ္ေ၀းသူပုန္” လို႔နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ လယ္သမားသူပုန္ထမႈေတာင္ ေပၚေနၿပီမဟုတ္ပါလား။ ဗမာျပည္သားေတြဟာ ခ်ရဲတယ္၊ ခ်မွာလို႔ ကိုလိုနီ အစိုးရကို ျပသေနၾကတာပါ။
အဲဒီလို အတိတ္ကေကာင္းမြန္တဲ့ နမူနာယူစရာေတြနဲ႔ ဒီေန႔ကာလထူးျခားခ်က္ေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ေပါင္းစည္းႏိုင္ေရးဟာ ေခါင္းေဆာင္းေကာင္းရဲ႕ အရည္အေသြးျဖစ္မွာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္မို႔ လြတ္လပ္ေရးအႏွစ္ (၆၀) ျပည့္ေျမာက္တဲ့ ဒီေန႔လိုအခါသမယမွာ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲထဲက ေလ့လာအတုယူ စရာရွိတာေတြ အတု ယူၿပီး အဲဒီတုန္းကလို အေတြးအေခၚ စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ အဲဒီတုန္းလိုေအာင္ပြဲေတြရယူၾကပါစို႔လို႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
Friday, 11 January 2008
ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား ... အခဏ္း (၄)
နံပါတ္ ေလးရာေသရာမွ ျပန္၍ထျခင္းကား အေတာ္ပင္ထူးျခားေသာ ကိစၥတရပ္ျဖစ္ေပသည္။ ေဖာ္ျပရန္မစြမ္းေလာက္ေအာင္ ထူးျခားလွသည္။ အိပ္ေရး၀ခဲ့သည့္ ေန႔ တေန႔တြင္ေနကလည္း သာေနမည္ဆိုက ကမၻာႀကီးမွာ လွပေနတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေသရြာမွျပန္လာျခင္းကား ေနက လည္းခါတိုင္းထက္ပို၍သာယာေနကာ၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ခါတုိင္းထက္ပို၍ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ခဲ့ ရသည္ႏွင့္ တူေလသည္။ ခင္ဗ်ားက ဘ၀၏ဇာတ္ခံုကို သိကၽြမ္းလွၿပီဟုထင္သည္။ သို႔ေသာ္ အသက္ျပန္ရွင္ ျခင္းသည္ကား၊ မီးေမာင္းထုိးသူတဦးက မီးလံုးၾကည္ၾကည္မ်ားကို ဖြင့္လုိက္ ကာ၊ လင္းသြားေသာဇာတ္စင္တခုလံုးကို ခင္ဗ်ားအား ျပလုိက္သည္ႏွင့္တူသည္။ ခင္ဗ်ားက ဘ၀ဇာတ္ခံုကို ေကာင္းစြာျမင္ခဲ့ၿပီဟု ယူဆသည္။
ႀသို႔ေသာ္ အသက္ျပန္ရွင္ျခင္းသည္ကား မ်က္လံုးမ်ားဆီသို႔ မွန္ေျပာင္းမ်ားပင့္၍ ၾကည့္႐ႈ႐ံုမွ်သာမက၊ ဓာတ္မွန္ဘီလူး ထပ္၍ဆင့္လုိက္ သည္ႏွင့္လည္း တူေလသည္။ ေသရာမွ ျပန္၍ထျခင္းသည္ ေႏြဦးအျဖစ္အပ်က္တမ်ဳိးပင္ျဖစ္ သည္။ ေႏြဦးရာသီ၏ ဗီဇအတိုင္း မေျမႇာ္လင့္ေသာ မ်က္လွည့္အကြက္မ်ားကို ခင္ဗ်ားအား ခင္း က်င္းျပသလာေလသည္။
အသက္ျပန္၍ ရွင္ရသည္မွာ ယာယီမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ သိထားေစဦးေတာ့ ဤသို႔ပင္ သ႐ုပ္ေပၚေလသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ရွိ အက်ဥ္း ခန္းတခန္းကဲ့သို႔ ၾကည္ႏူးေ၀ၿဖိဳးေနေစကာမူ ဤသို႔ပင္သ႐ုပ္ေပၚေလသည္။ တေန႔ေသာ အခါတြင္ကား ခင္ဗ်ားကို ကမၻာႀကီးအတြင္းသို႔ပင္ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ၾကေလသည္။ တေန႔ တြင္ သူတို႔ကလူနာတင္ထမ္းစင္မသံုးဘဲႏွင့္ပင္ ခင္ဗ်ားအား အစစ္ခံရန္ ေခၚၾကည္သည္ခင္ဗ်ား က မျဖစ္ႏိုင္ဟု ထင္သည့္တုိင္ေအာင္ တနည္းနည္းႏွင့္ကား အထေျမာက္သြားသည္။ စႀကၤ ံထဲ တြင္ လက္ရန္းမ်ားရွိသည္။ ေလွခါးမ်ားတြင္လည္း လက္ရန္းမ်ားရွိသည္။ လမ္း ေလွ်ာက္ သြားသည္ဟု ဆိုျခင္းထက္ ေလးဘက္ေထာက္သြားရသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ပို၍မွန္ေပလိမ့္ မည္။ ေအာက္သို႔ ေရာက္ေသာ္ ေထာင္က်ေဘာ္ေထာင္က်ဘက္မ်ားက ခင္ဗ်ားေထာင္ေလာ္လီ အတြင္းေရာက္သြားရန္ တာ၀န္ယူၾကသည္။ ေနာက္ ... တေနရာတြင္ ထိုင္မိသည္။ ဘီးတပ္ ထားေသာ အက်ဥ္းခန္းေမွာင္မဲမဲတြင္၊ လူဆယ္ေယာက္ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္။ လူသစ္မ်က္ႏွာ သစ္မ်ားက ခင္ဗ်ားအား ျပံဳးျပၾကရာ ခင္ဗ်ားကလည္း ျပန္၍ျပံဳးသည္။ တစံုတေယာက္က ခင္ဗ်ားအား တစံုတရာကို တီးတိုးေျပာဆိုလာသည္။ သူဘယ္သူမွန္း ခင္ဗ်ားကမသိ။ ခင္ဗ်ား က လူတေယာက္၏ လက္ကို ညႇစ္၍ ႏႈတ္ဆက္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူ၏လက္ျဖစ္သည္ကို မသိ - ေနာက္ေလာ္လီသည္ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ ဆင္၀င္အတြင္းသို႔ ေဆာင့္၀င္သြားသည္။ မိတ္ေဆြမ်ားက ခင္ဗ်ားအား သယ္ယူသြားၾကသည္။ ခင္ဗ်ားလည္း ထရံေျပာင္တလင္းမ်ား ၀န္းရံေသာ အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္သြားသည္။ အခန္းတြင္း၌ကား ခံုတန္းလ်ားရွည္ငါးလံုး၊ တလံုးေနာက္ တလံုးစီ၍ ခ်ထားသည္။ ၎ခံုမ်ားေပၚတြင္ လူမ်ားသည္ သတိအေနအထား ႏွင့္ထုိင္၊ ဒူးမ်ားေပၚတြင္ လက္မ်ားကပ္လ်က္၊ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ထရံဟာလာဟင္းလင္းကို မလႈပ္မယွက္ၾကည့္႐ႈေနၾကသည္ ... အဲဒါကေတာ့ ေမာင္ရင္ေရ၊ မင္းကမၻာသစ္ရဲ႕ တစိတ္တပိုင္း၊ဘိုင္စကုပ္႐ံုလုိ႔ေခၚသတဲ့။
(၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမေဒးေန႔ ၾကားျဖတ္တူရိယာသံ) ယေန႔ကား ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေမေဒးေန႔ျဖစ္သည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေထာင္ေစာင့္ကလည္း သူေစာင့္ခ်ိန္အတြင္း စာေရး၍ျဖစ္ႏုိင္ေသာ ေထာင္ေစာင့္ျဖစ္ေနသည္။ ဤသို႔ေသာေန႔မ်ဳိးတြင္ ကြန္ျမဴနစ္သတင္းစာဆရာဘ၀သို႔ ျပန္ ေရာက္လ်က္ ကမၻာသစ္မွ တုိက္ခုိက္ေရး အင္အားစုတို႔၏ ေမေဒးပြဲသဘင္အေၾကာင္း သတင္း ေရးႏုိင္သည္မွာ ကံေကာင္းေလစြတကား။ ေ၀့၍ေ၀့၍ေနေသာ အလံမွားအေၾကာင္းကို ၾကားရ လိမ့္မည္ ဟူ၍ကား မေျမႇာ္လင့္ေလႏွင့္။ ထုိကိစၥမ်ဳိးကား မဟုတ္။ နားေထာင္ေကာင္းလွေသာ ႂကြႂကြရြရြလႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္းကိုပင္ ခင္ဗ်ားအားေျပာမျပႏိုင္။ ယေန႔ဘုိ႔ အစစအရာရာကား ႐ုိး႐ုိးကေလးမွ်သာျဖစ္ေလသည္။ အျခားႏွစ္မ်ားတြင္ ပရာဟာၿမိဳ႕၏ လမ္းမမ်ားမေပၚ၌ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဘူးသကဲ့သုိ႔ ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ လူထုႀကီး၏ ေပါက္ကြဲအံ့ဆဲဆဲျဖစ္ေနေသာ လႈိင္းမ်ားလည္းမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ဘူးသည့္အတုိင္း ေမာ္စကိုၿမိဳ႕၏ ရင္ျပင္နီကုိလႊမ္းၾက ေသာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔၏ ပင္လယ္မ်ဳိးလည္းမဟုတ္။ ဤေနရာတြင္ကား လူမ်ားကို သန္းခ်ီ၍လည္းမျမင္ရ။ ရာ လိုက္လည္း မျမင္ရ။ ဤေနရာတြင္ကား ေယာက္်ားမိန္းမရဲေဘာ္ တခ်ဳိ႕တို႔ကိုသာ ျမင္ရသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ေသးႏုတ္ကား မေသးႏွတ္ဟုထင္မိသည္။ တကယ္ လည္း မေသးငယ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဤသည္လည္းအင္အားျပပြဲ တရပ္ပင္ျဖစ္ သည္။ အဟုန္အျပင္းထန္ဆံုးေသာ မီးပံုအတြင္းသို႔ ျဖတ္၀င္ယင္းက၊ ျပာအျဖစ္သို႔ မေႂကြ သြားမူ၍ သံမဏိအျဖစ္သို႔ေျပာင္းလဲေနေသာ အင္အားမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ စစ္ေျမကတုတ္မ်ား အတြင္း၌ ျပဳလုပ္ေသာ ဗိုလ္႐ႈသဘင္ျဖစ္သည္။ ကတုတ္ရင္တားမ်ားတြင္ကား စစ္ေျမမွ မီးခုိုးေရာင္ညိဳ႕ညိဳ႕မႈိင္းကို၀တ္ဆင္ၾကသည္။
အစစအရာရာဟာ အေသးအမႊားကိစၥကေလး ေတြသာ ျဖစ္ေနလို႔ တေန႔ဒီဘ၀မ်ဳိးမွာမေနခဲ့ ရဘဲ ဒီစာကိုသာဖတ္ရမဲ့ ခင္ဗ်ားလိုလူမ်ဳိးဟာ ဒီစာကိုနား လည္ပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ နားလည္ ဘို႔ႀကိဳးစားပါ။ ဒီအေသးအဖြဲကေလးေတြမွာ အင္အားရွိတယ္ဆိုတာ ယံုပါ။ ဘဲေထာဗ္န္ ၏ ဂီတသံႏွစ္ေၾကာင္းကို ထရံတြင္ ေခါက္လ်က္တဘက္အက်ဥ္းခန္းမွ ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပံုကား ယေန႔အဘုိ႔ပိုမို၍ ခန္းနားေလးနက္သည္။ ထရံမ်ားလည္း အသံလႈိင္းမ်ားကိုျမႇင့္၍ ျပန္ၾကား ၾကေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ အ၀တ္အစားရွိစုမဲ့စုမွ အေကာငး္ဆံုးတို႔ကို ေရြး၍၀တ္ဆင္ၾကသည္။ အက်ဥ္းခန္းတိုင္းတြင္လည္း ဤသို႔ပင္ ျပဳလုပ္ၾကသည္။ နံနက္စာလာ၍ ပို႔ၾကေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ႀကီး ျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးေပါက္တြင္ ေပါင္မုန္႔ ကာဖီ အျမည္းႏွင့္ ေရတို႔ကိုေဆာင္ယူလာသည့္ေထာင္ဘာယာမ်ားေပၚလာၾကသည္။ ရဲေဘာ္ စေကာ္ယွ်က္ပါသည္၊ ေပါင္မုန္႔ကေလးႏွစ္လံုးအစား သံုးလံုးထုတ္ေပး သည္။ ဤကား သူ၏ ေမေဒးေန႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဂ႐ုစိုက္တတ္ေသာ သူတဦး၏ အသက္၀င္ ေသာ ႏႈတ္ဆက္နည္းျဖစ္ေလသည္။ ေပါင္မုန္႔မ်ား၏ ေအာက္တြင္ တေယာက္လည္းေခ်ာင္း မ်ားက တေယာက္လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ဖိႏွိပ္လုိက္သည္။ စကားမေျပာရဘူးလို႔ ပိတ္ပင္ထား ၾကတယ္။ မ်က္လံုးေတြကို ေတာင္ အလစ္မေပးၾကဘူး ဒါေပမယ့္ ဆြံ႔အေနတဲ့လူေတြေတာင္ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား စကားေျပာႏိုင္ၾကတယ္မဟုတ္လား။ အမ်ဳိးသမီးမ်ား သည္ နံနက္ခင္းနာရီ၀က္ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းမ်ားျပဳလုပ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းခန္း ျပဴတင္းေပါက္ေအာက္တည့္တည့္ရွိ ကြက္လပ္ထဲသို႔ေျပးထြက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စားပြဲေပၚသို႔တက္ကာ၊ သံတုိင္မ်ားအၾကားမွေန၍ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ျမင္ေကာင္း ျမင္ၾကမည္။ ျမင္လည္း ျမင္ၾကေပသည္။ သူတို႔သည္ ႏႈတ္ဆက္သည့္အေနျဖင့္ လက္သီးဆုပ္မ်ားကို ေျမႇာက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ထို႔အတူ ျပန္လည္ႏႈတ္ ဆက္သည္။ ယေန႔ေသာ္ကား ေအာက္ဘက္ရွိ ကြက္လပ္တြင္ အစစအရာရမွာ အသက္၀င္ လႈပ္ရွားေနသည္ အျခားေန႔မ်ားႏွင့္ လံုး၀ကြာျခားေန သည္။ ပိုမိုရႊင္ျမဴးလန္းဆန္းေနသည္။ ေထာင္ေစာင့္ပုလိပ္မကား ဘာကိုမွ်မျမင္ သို႔မဟုတ္ ဘာကိုမွ်မျမင္လိုသည္လည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ ယခုႏွစ္ေမေဒးပြဲသဘင္အတြင္းသို႔ အၾကံဳး၀င္ေလသည္။
ယခု ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ နာရီ၀က္ေလ့က်င့္ခန္း။ ကၽြန္ေတာ္က ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကို ေခါင္းေဆာင္ သည္။ ဒို႔လူတို႔ ဒီေန႔ဟာ ေမေဒးေန႔။ ေထာင္ေစာင့္ေတြ အံ့အားသင့္ခ်င္သင့္ၾကပါေစ။ ငါတို႔ကေတာ့ ေလ့က်င့္ခန္းကုိ တမ်ဳိးတဖံုစၾကစို႔။ ပဌမေလ့က်င့္ခန္း တစ္ ... ႏွစ္ ... တစ္ ... ႏွစ္၊ တူႏွင့္ထုခ်က္၊ ႐ိုက္ခ်က္မ်ား။ ေနာက္ ဒုတိယေလ့က်င့္ခန္း ေကာက္ရိတ္ဟန္။ တူႏွင့္ ေကာက္ရိတ္တံဇဥ္ ... အနည္းငယ္ကေလး နက္သြားေအာင္ေတြးလိုက္လွ်င္ ရဲေဘာ္မ်ားနား လည္ေလာက္ ၾကေပသည္။ တူႏွင့္ တံဇဥ္။ ေဘးပတ္လည္သို႔ အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္သည္။ သူတို႔သည္ ျပံဳးလ်က္ ေလ့က်င့္ခန္းကို အားတိုက္အင္တိုက္ ထပ္၍လုပ္ၾကသည္။ ရိပ္မိၾက ေလသည္။ ဒါပဲ ... ဒို႔လူတို႔ ... ဒါဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ေမေဒးအစည္းအေ၀းႀကီးပဲ၊ ဒီပန္ေတာ္မိမာ ရဲ႕အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ။ ငါတို႔ဟာ ေသမင္းခံတြင္းထဲ ဆင္းေနၾကရတာေတာင္ သစၥာကိုေစာင့္ ထိန္းၾကမယ္ဆိုတဲ့ ေမေဒးေန႔က်မ္းက်ိန္ပြဲပဲ။ပန္ေတာ္မိမာ - မူရာျပ ျပဇာတ္။ စကားမေျပာဘဲ ေျချပလက္ျပ အမူအရာျပယင္း ဇာတ္ေၾကာင္းခင္းသြားေသာ ျပဇာတ္တို။အက်ဥ္းခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္ၾကၿပီ။ ကိုးနာရီ။ ယခု ကရဲမလင္ မွ နာရီစင္သည္ ဆယ္ခ်က္မွ် ႐ိုက္ေဆာ္လိုက္ ၿပီျဖစ္သည္။ ယင္ျပင္နီတြင္ ဗိုလ္႐ႈသဘင္ႀကီး စေပၿပီ။ ကရဲမလင္ - ေမာ္စကိုၿမိဳ႕လည္ရွိ နန္းေတာ္ၿမိဳ႕။ ဆိုဗိယက္အစုိးရ၏ ဗဟိုဌာနျဖစ္သည္။ ဘေရ ... သူတို႔နဲ႕ လုိက္ၾကရ ေအာင္ေလ။ အခုဆိုရင္ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းႀကီးကို ဆိုေနၾကၿပီ။ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးမွာလဲ ဒီအင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံ ၀ဲပ်ံၿပီးေနတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းခန္းထဲမွာလဲ ဒီသီခ်င္း သံ ျပည့္နက္သြားပေစ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ၎ေနာက္ ေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္း တပုဒ္ၿပီးတပုဒ္ ေပၚလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား အေဖာ္ကြဲ၍မေနလိုၾက။ အမွန္အား ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အေဖာ္ကင္းမဲ့ေနၾကသည္မဟုတ္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား ယခုအခ်ိန္တြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထုိင္ယင္း အခ်ဳပ္အခ်ယ္မရွိဘဲ သီခ်င္းဆိုေနယင္းက၊ ကၽြန္ေတာ္ကဲ့သို႔ပင္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တဂုိဏ္းတည္း တဖြဲ႔တည္း ျဖစ္ၾကေပသည္...
အင္တာေနရွင္နယ္ - ကမၻာ့ ပစၥည္းမဲ့တုိ႔၏ သီခ်င္း၊ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးရွိ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ စာသားကိုေရးစပ္သူမွာ အဲဇဲန္ ေပၚတယဲ ေခၚ ျပင္သစ္အလုပ္သမား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္၍ ပါရီကြန္ျမဴးန္တြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ဂီတကိုဖြဲ႔ႏြဲ႔သူမွာ ပီယဲရ္ဒေဂတဲရ္ ေခၚ ျပင္သစ္အလုပ္ သမား၊ သီခ်င္းေရးဆရာတဦးျဖစ္သည္။
(တဗားရစ္ရွ္ခ်ဖွ က်ဴးရ္မာ့ခ္၊ဗဇာစက်ဲန္းကာ့ခ္ ခါေလာ့ဒ္နီးခ္၊ ဗီ ဆနားမီ၊ ဗီ ဆနားမီ၊
ခုိ႔ခ်္ညိ့တ္ဗာ့စ္ဖွ ကေလာနာ့ခ္ ... )“ဒါး ... မီ ဆဗားမီ။”
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေမေဒးေန႔ပြဲသဘင္ကို အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇ ၌ ဤသို႔လွ်င္ အဆံုးသတ္ရန္ ၾကံစည္ခဲ့ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမွန္အားျဖင့္ ထုိသို႔အဆံုးသတ္ခဲ့ပါသေလာ။ အက်ဥ္းခန္းမ်ားရွိ ေယာက္်ားမ်ားအားတက္ၾကေစရန္ တပ္နီေတာ္ စစ္သီခ်င္းကို ေလခၽြန္ရင္း၊ ေျပာက္က်ားတပ္သားသီခ်င္းကို ေလခၽြန္ရင္း၊ အျခားဆိုဗိယက္သီခ်င္းမ်ားကို ေလခၽြန္ရင္း ယခုေန႔လည္ပိုင္းတြင္ ေျမကြက္လပ္တေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ေထာင္ဘာယာအမ်ဳိး သမီးအေၾကာင္းအကိုလည္း ထည့္ေျပာရန္ မလိုေတာ့ၿပီေလာ။ ကၽြန္ေတာ့္ထံ စကၠဴႏွင့္ ခဲတံယူလာကာ ယခုလည္း တစံုတေယာက္က ႐ုတ္တရက္၀င္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္စာေရးေန သည္ကို အလစ္မဖမ္းႏိုင္ရန္ စႀကၤ ံတြင္ ေစာင့္ၾကပ္ေပးေနေသာသူ၊ ခ်က္အမ်ဳိးသား ေထာင္ေစာင့္တို႔၏ ယူနီေဖာင္းကို ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေယာက္်ားတေယာက္၏ အေၾကာင္း ကိုလည္း မေျပာ၍ျဖစ္ပါ့မည္ေလာ။ ဤစာေရးျခင္းကို အကယ္ပင္ အစပ်ဳိးေပးလုိက္ကာ၊ ဤစာရြက္ကေလးမ်ားကို္လည္း ယူထုတ္သြားလ်က္ အခ်ိန္က်ေသာအခါတြင္ အလင္းသို႔ေပၚ ထြက္လာေအာင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္သိမ္း၀ွက္ေပးေနေသာ အျခားေယာက္်ားတေယာက္၏အၾကာင္း ကို္လည္း မက်န္ေတာ့သေလာ။ ဤစာရြက္ကေလး တပိုင္းတစေၾကာင့္ပင္၊ သူတို႔ ေခါင္းျပဳတ္သြားႏိုင္သည္။ တဗားရစ္ရွ္ခ်ဖွ က်ဴးရ္မာ့ခ္၊ဗဇာစက်ဲန္းကာ့ခ္ ခါေလာ့ဒ္နီးခ္၊ ဗီ ဆနားမီ၊ ဗီ ဆနားမီ၊ခုိ႔ခ်္ညိ့တ္ဗာ့စ္ဖွ ကေလာနာ့ခ္ ... - ဖူးခ်စ္သည္ ဤသီခ်င္းကို မူရင္း႐ုရွား အသံထြက္ျဖင့္ ေရးခဲ့သည္။“ေထာင္မ်ားအတြင္းက ရဲေဘာ္တို႔ရယ္ေအးစက္လွတဲ့ တံတိုင္းမ်ား ေနာက္၀ယ္ငါတို႔နဲ႔အတူတူ မခ်ီတက္ႏိုင္ေပမယ့္လဲမင္းတို႔ဟာ ငါတို႔နဲ႔အတူတကြပဲ၊ မင္းတို႔ဟာ ငါတို႔နဲ႔အတူတကြပဲ။
“ဒါး ... မီ ဆဗားမီ။” - (႐ုရွားစကား) ေအး ... ငါတုိ႔ဟာ မင္းတို႔နဲ႔ အတူတကြပဲ။
သူတို႔ကား သံတုိင္မ်ားကာထားေသာ ယေန႔ႏွင့္ လြတ္လပ္ေသာ မနက္ျဖနအၾကား ေပါင္းကူူးတံတားမ်ား ျဖစ္ၾကရန္ စြန္႔စားေနၾကသည္။ သူတို႔ကား တုိက္ပြဲ၀င္ေန ၾကသည္။ ေျမ၏ အေနအထားအလုိက္၊ ရွိသမွ်ေသာနည္းလမ္းမ်ားကိုသံုးကာ ေရာက္ေနရာ၌ ရပ္တည္ရင္း သစၥာရွိစြာတိုက္ခိုက္ေနၾကသည္။ ေၾကာက္စိတ္ကင္းမဲ့စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾက သည္။ သူတို႔တြင္ ဟိတ္ဟန္ဟူ၍မရွိ၊ မသကၤာစရာလည္း မေပၚ၊ ဂ႐ုဏာျပေသာ အမူအရာမ်ဳိးပင္ လံုး၀ကင္းမဲ့ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း အသက္ႏွင့္ေသေဘးတို႔၏ ရင္ဆုိင္ တိုက္ပြဲတြင္ ထိုသူမ်ားကား မိတ္ေဆြမ်ားဘက္မွ ရပ္တည္ေနၾကသည္၊ တုိက္ပြဲအတြင္း က်ဆံုး ရန္အလားအလာႏွင့္ ေအာင္ျမင္ ရန္အလားအလာမ်ား သူတို႔တြင္ ဆတူရွိေနၾကသည္ဟူေသာ အခ်က္တို႔ကုိ ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ လံုး၀ရိပ္မိႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ေမေဒးဗိုလ္႐ႈသဘင္မ်ား၌ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မေတာ္သားမ်ား ခ်ီတက္ၾကသည္ကို ခင္ဗ်ားဆယ္ႀကိမ္ အႀကိမ္ႏွစ္ဆယ္မွ် ျမင္ခဲ့ရသည္။ ခမ္းနားေပစြ တကား။ သို႔ေသာ္ တကယ့္တိုက္ပြဲအတြင္းသို႔ ေရာက္ခါမွ ဤတပ္မေတာ္ႀကီး၏ အင္အားအစစ္အမွန္ကို တန္ဘိုးျဖတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ ေသျခင္းဟူသည္ ကား ခင္ဗ်ားထင္ခဲ့သည့္ထက္ ပို၍႐ိုးေနေသးသည္။ သတၱိရွိျခင္း၏ မ်က္ႏွာမွလည္း ေရာင္ျခည္ မ်ားျဖာထြက္သည္ထက္ပင္ ပိုမို၍ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သည္။ တိုက္ပြဲအတြင္း ၾကန္႔ၾကန္႔ ခံလ်က္ ေအာင္ပြဲအထိ ခ်ီတက္သြားရန္အလို႔ငွာ အတိုင္းမသိေသာ အင္အားမ်ားရွိရန္ လိုေပသည္။ ယင္းသို႔ေသာ အင္အားမ်ား လႈပ္ရွားေနသည္ကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မ်က္ေမွာက္ျပဳ ေနရေသာ္လည္း အၿမဲတေစအားျဖင့္ေသာ္ကား ထိုအင္အားတို႔ကို ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္အျပည့္ အ၀သတိျပဳမိသည္ မဟုတ္ေပ။ အစစအရာရာကား ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္အတိုင္း ျဖစ္ေပၚေန ၾကသည္ ဟု ထင္ခဲ့သည္။ ယေန႔ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမေဒးေန႔ ဗိုလ္႐ႈသဘင္တြင္ ...အဆိုပါ အင္အားစုိတို႔ကို ခင္ဗ်ားသတိျပဳမိျပန္ေလၿပီ။
၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမေဒးေန႔သည္ ဤဇာတ္ေၾကာင္းကို ေခတၱမွ်၀င္၍ျဖတ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ျဖစ္သည္ ကား ေကာင္းပင္ေကာင္းေနေသးသည္။ ပြဲလမ္းသဘင္ က်င္းပေသာေန႔မ်ား၀ယ္၊ လူတို႔သည္ အတိတ္မွ အျဖစ္အပ်က္တို႔ကို တမ်ဳိးတဖံု လွီးလႊဲ၍ သတိရတတ္ၾကသည္။ ယေန႔လႊမ္းမိုး ေနေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္၏ စျမံဳ႕ျပန္ျခင္းတို႔ကို အေရာင္တမ်ဳိး ခ်ယ္ေကာင္း ခ်ယ္ေပလိမ့္မည္။
ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ရွိ “ဘုိင္စကုပ္႐ံု” သည္ကား၊ မည္သည့္ ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္ၾကည့္ ရႊင္ျမဴးဘြယ္ရာ အကယ္ပင္ ကင္းမဲ့ေနေသာ ေနရာတေနရာျဖစ္ ေလသည္။ ဤသည္ကား ညႇဥ္းပမ္းရာ အခန္းတြင္းသို႔မ၀င္မီ ေစာင့္ေနရသည့္ အေရွ႕ခန္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာမွေန၍ အျခားသူမ်ား၏ ညီးတြားသံမ်ား၊ တုန္လႈပ္စြာ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ၾကားရသည္။ ခင္ဗ်ားကို ဘာလုပ္ၾကမည္မသိ။ လူတို႔သည္ ဤအခန္းမွ က်န္းမာသန္စြမ္း၊ သြက္လက္စြာ ထြက္ခြာသြား သည္ကို ခင္ဗ်ားေတြ႔ လိုက္ရသည္။ နွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီမွ် အစစ္ခံရၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ကား ေပါက္ၿပဲက်ဳိးပဲ့လ်က္ ျပန္လာၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အစစ္ခံရန္ နာမည္ကို ေခၚလုိက္ သည္တြင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ထူးလုိက္ေသာအသံကို ၾကားရသည္ တနာရီအၾကာတြင္ နာက်င္ျခင္း၊ အဖ်ားတက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ေဖ်ာ့ေနေသာ အသံသဲ့သဲ့သည္ အသံရွင္၏ ျပန္ထြက္လာျခင္းကို ေက်ညာေလသည္။ ထို႔ထက္ဆိုးေသာ အရာတရပ္ရွိေသးသည္။ လူတို႔သည္ ၿငိမ္သက္ေျဖာင့္မတ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ၀င္သြား ၾကသည္ကို ေတြ႔လုိက္ရလ်က္၊ ၎တို႔ျပန္လာၾကေသာအခါတြင္ကား ခင္ဗ်ားႏွင့္မ်က္လံုးခ်င္း မဆိုင္ၾက ေတာ့ေပ။ အေပၚထပ္တေနရာ၊ စစ္ေဆးေသာအခန္းတခန္း၀ယ္ ေပ်ာ့သြားေသာအခ်ိန္ ကေလးတခ်ိန္ ယုတ္စြအဆံုး မဆံုးျဖတ္ႏုိင္ေသာ အခုိက္ကေလးတခိုက္၊ ေၾကာက္စိတ္လႊမ္း ခဲ့ေသာ တဒဂၤ၊ သို႔မဟုတ္ ငါတည္းဟူ ေသာ ကိုယ္ကာယကို ကာကြယ္လုိစိတ္ေၾကာင့္ ယေန႔ ျဖစ္ေစ၊ နက္ျဖန္ျဖစ္ေစ၊ ဤေနရာသို႔ လူသစ္မ်ားေရာက္လာၾကေတာ့မည္။ တုန္လႈပ္ဘြယ္ ရာမ်ားကို အစမွ ေန၍ ခံစားၾကရေတာ့မည္။ ထိုလူသစ္မ်ားကား တိုက္ပြဲအတြင္း ရဲေဘာ္ ရဲဘက္တေယာက္က၊ ရန္သူ႔လက္တြင္း ထုိးအပ္ျခင္းကို ခံလုိ္က္ရေသာ သူမ်ားပင္ျဖစ္ေလ သည္။
စိတ္ဓာတ္ အခ်ဳိးခံလုိက္ရေသာသူမ်ားကို ၾကည့္ရျခင္းသည္၊ ကိုယ္ကာယထုေထာင္းႏွိပ္စက္ ျခင္းခံေသာ သူမ်ားအား ျမင္ရျခင္းထက္ ပို၍ဆိုး၀ါးေလ သည္။ အနီးအပါး၌ရစ္၀ဲေနေသာ ေသျခင္းသေဘာတရားျဖင့္ ေဆးေက်ာထားသည့္ မ်က္လံုးမ်ားလည္းရွိ၍၊ ေသရာမွျပန္ထလာ ျခင္းေၾကာင့္ ခါးေနေသာခံစားမႈ လည္းရွိမည္ဟုဆိုက၊ မည္သူသည္ယုိင္သြားခဲ့ၿပီ၊ မည္သူသည္ မိမိ၏၀ိဉာဥ္တေနရာကေလးတြင္ ငါ၏တိုက္ပြဲ၀င္ဘက္ေတာ္သားမ်ားအနက္ အေရးမႀကီးဆံုး ေသာ ေဖာ္ထိုက္လုိက္ရလွ်င္၊ ငါ၏ကိုယ္အတြက္ သက္သာမႈအနည္းငယ္ရေစလိမ့္မည္ဟု စိတ္ကူးမိခဲ့ၿပီ၊ စေသာအေၾကာင္းတို႔ကို ခင္ဗ်ားအားမည္သူက မေျပာဘဲ ႏွင့္ စိတ္တြင္းကသိရွိႏိုင္သည္။ အသဲေၾကာင္လုိက္တဲ့ သတၱ၀ါေတြ။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တေယာက္ရဲ႕ အသက္ကိုေပးၿပီး ၀ယ္ခဲ့ရတဲ့ေနာက္၊ မင္းတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ သတီစရာ ရွိပါေတာ့မလား။
ဤသည္ကား “ဘုိင္စကုတ္႐ံု”တြင္ပဌမဆံုးအခ်ိန္ထိုင္ခဲ့စဥ္က ဦးဦးဖ်ားဖ်ားေပၚေပါက္လာေသာ စိတ္ကူးမ်ား ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထုိ စိတ္ကူးမ်ားသည္ ဤေနရာတြင္ ထပ္ခါထပ္ခါေပးလာတတ္သည္။ ထိုေန႔နံနက္တြင္ ေရာက္သြားသည့္အျခားေနရာ တေနရာ ၌ကား ထိုစိတ္ကူးသည္ အကယ္ပင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာကား “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” ႏွင့္အနည္းငယ္ကြာျခားသည္။ ထိုေနရာကားသိျမင္မႈတို႔၏ အႂကြယ္၀ဆံုးေရေသာက္ ျမစ္ျဖစ္ လ်က္၊ နံပါတ္ “ေလးရာ” ဟု အမည္တြင္ေလသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ “ဘိုင္စကုတ္႐ံု” ထဲတြင္ ၾကာျမင္စြာထုိင္မေနခဲ့ရ၊ တနာရီသုိ႔မဟုတ္ တနာရီခြဲသာၾကာမည္။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္၏ ေက်ာဘက္မွ ကၽြန္ေတာ္၏အမည္ကို ေခၚသံေပၚလာကာ၊ အရပ္၀တ္အရပ္စားႏွင့္ ခ်က္စကား ေျပာတတ္သူ ပုလိပ္ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အားဓာတ္ေလွခါးသုိ႔ ေခၚေဆာင္သြား သည္။ ေလးထပ္ေပၚအထိတက္၍ က်ယ္ျပန္႔ေသာ အခန္းႀကီးတခန္းအတြင္းသို႔ ေခၚသြားၾကသည္။ ထုိအခန္း၏ တံခါးေပၚတြင္ တပ္ဆင္ထားသည့္ ဂဏန္းကား ...၄၀၀ ဟူ၍ျဖစ္ပသည္။
ေရာက္စက သူတို႔၏မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ထီးတည္းသာ ထုိင္ေနရ သည္။ ေနာက္ဆံုးထရံမွာ သီးသန္႔၍ခ်ထားေသာ ကုလား ထိုင္တလံုးတြင္ ထိုင္ေနရသည္။ ထိုေနယင္းက၊ ယခုျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အေတြ႔အၾကံဳကို ယခင္တခါ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္ဟူ ေသာခံစားမႈျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္႐ႈမိသည္။ ဒီေနရာကုိ ငါေရာက္ခဲ့ဘူးသလား၊ မေရာက္ဘူးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခန္းကိုငါသိပါတယ္။ ဤအခန္းကို ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲ၌မက္ဘူး သည္။ ဤေနရာအေၾကာင္း ၾကမ္းၾကဳတ္လွေသာ ေခ်ာက္အိပ္မက္ႀကီး မက္ဘူးသည္။ ေခ်ာက္အိပ္မက္ေၾကာင့္ အသြင္အျပင္လည္း ရဲြ႕ေစာင္း၊ အေနအထားလည္း စက္ဆုတ္စရာေကာင္းေနခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ ထုိေနရာကို မမွတ္မိႏိုင္သည့္ အထိကားမ ေရာက္။ ယခုေသာ္ ဤအခန္းသည္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြျဖစ္ေနသည္။ ေန႔၏ အလင္းေရာင္ႏွင့္ ၾကည္လင္ေသာေရာင္စံုမ်ား သန္းေနၾကသည္။ သံတုိင္မ်ား ခပ္ႀကဲႀကဲတပ္ထားေသာ ျပဴတင္း ေပါက္ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းမ်ား၏အလြန္တြင္၊ တင္း ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း၊ စိမ္းစုိေသာ လဲ့တနာ ႏွင့္ ဟရာ့ဒခ်န္နီ ရဲတိုက္တုိ႔ကို ျမင္ႏုိင္ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အိပ္မက္ထဲတြင္ကား၊ အဆိုပါ အခန္းတြင္ ျပဴတင္း ေပါက္မ်ားမရွိ၊ မႈန္မႈန္သုိးသုိးျဖစ္ေနသည္။ ညစ္ပတ္ေသာ အလင္းေရာင္၀ါ က်င့္က်င့္သာ ပက္ျဖန္းထားသည္။ လူမ်ားသည္လည္း အရိပ္မ်ားႏွင့္ တူေနခဲ့သည္။ ဟုတ္ သည္၊ ဤေနရာတြင္ လူမ်ားရွိခဲ့သည္။ ယခုေသာ္ တခန္းလံုး ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနလ်က္၊ တလံုးေနာက္တလံုး စီ၍ခ်ထားေသာ ခံုတန္းရွည္ေျခာက္လံုး ကား၊ ပန္း၀ါ၀ါ၊ ပန္းျဖဴျဖဴကေလး မ်ားေပါက္ေနသည့္ ျမက္ခင္းကေလးႏွင့္တူေနေလသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္မူ၊ ခံုတန္းမ်ားမွာ တေယာက္ေဘးတေယာက္ကပ္၍ ထုိင္ေနရေသာ လူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနခဲ့သည္။ ၎တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားမွာလည္း ေဖ်ာ့ေရာ့ေနသည္၊ ေသြးမ်ားစြန္းေနသည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးေဘး ထိုတေနရာ၀ယ္ အလုပ္သမား၀တ္စံုအျပာေရာင္ကို ၀တ္ထားေသာ လူတေယာက္။ သူသည္ ေရ ... ေရကို ေတာင့္တယင္းရပ္ေနကာ၊ ေလွ်ာက်လာေသာ ကုလားကာကဲ့သို႔ ေျမ ေပၚသို႔ ျဖည္းညင္းစြာ ေခြက်သြားေလသည္။ဟုတ္သည္။ ဤသို႔ပင္ျဖစ္သည္။ အိပ္မက္ကားမဟုတ္။ ယခုအေၾကာင္းမွန္ကို သိၿပီ။ ထိုရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္၊ အဖ်ားေသြးမ်ား တက္ေစသည့္ အျဖစ္အပ်က္ကား၊ အကယ္ပင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရ၍ ပဌမဆံုးအႀကိမ္ အစစ္ေဆးခံရေသာ ညက ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔အနားယူလိုေသာ အခ်ိန္၊ သို႔မဟုတ္ အျခားသူမ်ားအား ကိုင္ တြယ္လုိၾကသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့အား ဤေနရာသို႔ေခၚ၍ ေခၚ၍လာၾကသည္ - သံုးႀကိမ္လား၊ ဆယ္ႀကိမ္လားမသိ၊ သိႏိုင္ပါဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့တြင္ ဘိနပ္မ်ားမပါ။ အကြက္႐ိုက္ထားေသာ အုပ္ကၽြတ္ၾကမ္းခင္းမ်ားက၊ ပြန္းပဲ့ေန ေသာ ေျခဖ၀ါးမ်ားကို၊ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေအးျမ ေစခဲ့သည္ကို သတိရပါသည္။ ထိုစဥ္အခါက ခံတန္းလ်ားမ်ားမွာ ယြန္ကားစ္ လက္နက္စက္႐ံုမ်ားမွာ အလုပ္သမားတို႔ျဖင့္ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ဂက္စတာပိုက တညေနခင္းပိုက္ဆြဲရာတြင္ ပါလာသူမ်ားျဖစ္သည္။ အလုပ္သမား အ၀တ္ျပာ ကို ၀တ္ထားသည့္ တံခါးနားမွလူကား ယြန္ကားစ္ စက္႐ံုအတြင္းရွိ စက္႐ုံကလာပ္စည္းမွ ရဲေဘာ္ ဘာရေတာ္ ည္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရသည့္အေၾကာင္းမွာ သူႏွင့္တနည္းအား ျဖင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ဤအခ်က္ကိုေရးသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ကိစၥတြင္ တစံုတေယာက္ ၏ သစၥာေဖာက္ျခင္း၊ သူရဲေဘာ္ေၾကာင္ျခင္းတို႔မပါ၀င္၊ သတိလစ္ဟင္းမႈႏွင့္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွျခင္းတို႔ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရသည္ကို ရွင္းလင္းစြာသိၾကေစ ရန္ျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္ ဘာရေတာ္ည္သည္ မိမိ၏ကလာပ္စည္းႏွင့္ ပါတီေခါင္းေဆာင္မႈအၾကား အဆက္အသြယ္မ်ား ရရန္ ရွာေဖြေနခဲ့သည္။ သူ၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲေဘာ္ ယဲလီနက္ က အဆက္အသြယ္ရေအာင္ စီစဥ္ေပးပါမည္ဟု ကတိျပဳလုိက္ေလသည္။ ရဲေဘာ္ ယဲလီနက္သည္ ေရွးဦးပဌမ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တုိင္ပင္သင့္ သည္။ သူႏွင့္ လံုး၀မပတ္သက္ေစပဲ၊ ကိစၥကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္လုပ္သင့္သည္။ ထုိသို႔ျပဳလုပ္ရမည့္အစား လွ်ဳိ႕၀ွက္မႈစည္းကမ္းကို တနည္းအားျဖင့္ ဂ႐ုမမူဘဲ ဖြင့္ဟ ၍ ကတိေပးလုိက္ျခင္းကား အမွားတရပ္ျဖစ္ေလသည္။ ဒုတိယ - ပို၍ ၾကမၼာငင္ေသာ အမွားကား ရဲေဘာ္ဘာရေတာ္ည္သည္ ထုိအေၾကာင္းကို လူတေယာက္အားယံုစား၍ ဖြင့္ေျပာမိျခင္းျဖစ္ သည္။ ထိုသူကား ရန္သူ႔တလွ်ဳိတေယာက္ျဖစ္လ်က္ ဒေဗာယ်တ္ ဟုေခၚသည္။ ရဲေဘာ္ ဘာရေတာ္ည္က၊ ယဲလီနက္၏အမည္ကို ထုိသူ႔အား ဖြင့္ေျပာမိသည့္အတြက္ ယဲလီနက္တို႔၏ အေၾကာင္းသည္ ဂက္စတာပုိထံသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာမွ် ေကာင္းမြန္စြာထမ္း ေဆာင္ခဲ့ေသာ တာ၀န္လုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ကား ဘာမွ်မျဖစ္ တေနရာတြင္အကူအညီကေလး တခုေပးပါရန္၊ လွ်ဳိ႕၀ွက္မႈစည္းကမ္းမ်ားမွ ေျခလွမ္းကေလးတကြက္မွား၍ နင္းလိုက္မိေသာ ေၾကာင့္ ဤသို႔ျဖစ္သြားရေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္လာမည္ဟု ခ်ိန္းထားေသာညတြင္မွ ပက္ခ်က္ နန္းေတာ္မွ ဂက္စတာပိုမ်ားက၊ ယဲလီနက္တို႔လင္မယားအား ဖမ္းဆီး ရန္ဆံုးျဖတ္ၾကျခင္း၊ ဤမွ်ေလာက္ အင္တုိက္အားတိုက္ တပ္ခ်ီလာျခင္းတို႔ကား၊ ထန္းသီးေႂကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္မွ် သာ ျဖစ္သည္။ အမွန္အားျဖင့္ အစီအစဥ္အတုိင္း ဆိုလွ်င္ ယဲလီနက္တို႔အား ေနာက္တေန႔မွ ဖမ္းဆီးၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယြန္ကားစ္မ်ားအတြင္းရွိ ကလာပ္စည္းကိုေအာင္ျမင္စြာ ေျမလွန္လိုက္မိၾကသျဖင့္၊ ေသြးတႂကြႂကြျဖစ္ေနၾကကာ၊ ယဲလီနင္တို႔ထံမေတာ္တဆ “ေလေကာင္း ေလသန္႔ရွာရန္” ထြက္လာၾကသည္ဟူ၍ပင္ဆုိႏိုင္သည္။ပုလိပ္မ်ား၀င္လာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အံ့အားသင့္သြားခဲ့သည္မွာ သူတို႔အေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အားေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ အံ့အားသင့္သြားထက္မပိုပါေပ။ သူတို႔ကား မည္သူ႔ကိုဖမ္းေၾကာင္း ပင္မသိ။ စင္စစ္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မည္သူျဖစ္သည္ကို ေနာင္တြင္လည္း သိႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တခ်ိန္တည္း ...သို႔ေသာ္လည္း အခန္းနံပါတ္ေလးရာမွ၊ ပထမစိတ္ကူးမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေနေသာ ဤအခ်က္ဆီသို႔ ေနာက္အေတာ္ကေလးၾကာေတာ့မွ ဆိုက္ေရာက္ လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ကၽြန္ေတာ္ကား တေယာက္ထီးတည္းလည္းမဟုတ္ေတာ့။ ခံုတန္း ရွည္မ်ားေပၚတြင္သာမက၊ အခန္းပတ္လည္ရွိ နံရံမ်ားတြင္ လည္း လူမ်ားျပည့္ေနသည္။ နာရီမ်ားေရြ႕လ်ားသြားတုိင္း အံ့ၾသဖြယ္ရာအခ်က္အလက္မ်ားလည္း တုိး၍တိုး၍လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ထူးျခားေသာအံ့အားသင့္စရာမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရ သည္။ နားလည္ႏိုင္လြန္းေလာက္ေအာင္ ဆိုး၀ါးေသာ အံအားသင့္စရာမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။
ပထမဦးစြာ ၾကံဳေတြ႔ရေသာ အံ့အားသင့္ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္ကား အထက္ပါႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား အနက္ မည္သည့္အမ်ဳိးအစားသုိ႔မွ အၾကံဳးမ၀င္ပါ။ လူ႕ စိတ္ကို ၾကည္ႏူးေစေသာ အေသးအဖြဲ ကိစၥကေလးတရပ္မွ်သာျဖစ္လ်က္ မည္သူ႔အတြက္မွ် အေရးႀကီးေသာ ကိစၥမဟုတ္ပါေပ။
ကၽြန္ေတာ့္အနီးတြင္ ဂက္စတာပိုတေယာက္ ရပ္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ဖမ္းဆီးစက ကၽြန္ေတာ္၏အိတ္မ်ားကို လွန္ေလွာရွာေဖြျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ မိပါသည္။ ယခုသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေစာင့္ၾကည့္ေနရာမွ ေသာက္လက္စ စီးကရက္တလိပ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ထံ ပစ္ေပးလုိက္ပါသည္။
ရက္သတၱသံုးပတ္အတြင္း ပထမစီးကရက္ ... ကမၻာေျမေပၚသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္ေရာက္ လာသူအတြက္ ပထမစီးကရက္ ... ေကာက္ယူလုိက္ရမ လား၊ ဒါမွမဟုတ္ စီးကရက္တလိပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို၀ယ္လုိ႔ရၿပီးဆိုၿပီး ယူဆမွာလား။ သုိ႔ရာတြင္ စီးကရက္ႏွင့္အတူပါလာသည့္ သူ၏ အၾကံတြင္ ဤသေဘာမ်ဳိးကို လံုး၀မေတြ႔ရ။ သူကား မည္သူ႔ကိုမွ် ၀ယ္ယူလုိပံုမေပၚေခ်။ သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ကား စီးကရက္တလိပ္လံုးကုန္သည္အထိ မေသာက္ႏိုင္၊ ေမြးကာစ ကေလးမ်ားကား စီးကရက္ အေသာက္ၾကဴးသူမ်ား မဟုတ္ေပ။ ဒုတိယအံအားသင့္စရာ ကိစၥကား ဤသို႔တည္း။ လူေလးေယာက္သည္ တေယာက္ေနာက္ တေယာက္စီတန္းလ်က္၀င္ လာၾကကာ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾက ေသာ အရပ္၀တ္အရပ္စားပုလိပ္မ်ားကိုသာမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ ခ်က္စကားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ၎ေနာက္စားပြဲမ်ားတြင္ ထုိင္၊ စာရြက္ဖိုင္တြဲမ်ားဖြင့္၊ စီးက ရက္မ်ားေသာက္၊ ႐ံုးအလုပ္သမားမ်ားကဲ့သို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မွ တကယ့္ကိုလြတ္လြတ္ လပ္လပ္ႀကီး ျပဳမူၾကသည္။ ဟာ ... ဒီလူေတြကို ငါအသိသားပဲ၊ အနည္းဆံုး သံုးေယာက္ကို ျဖင့္ သိပါတယ္။ ဂက္စတာပို ဘက္ေတာ္သားေတြေတာ့ ျဖစ္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ရန္သူေတြမ်ား ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလား။ သူတို႔လုိလူေတြ ေတာင္ ဒီလုိျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလား။ ၾကည့္စမ္းပါလား ဟုိလူဟာ ၇ ... ပါ။ တခါတုန္းက ပါတီနဲ႔အလုပ္သမားသမဂၢအတြင္းေရးမွဴး။ လူက အ႐ုိင္းလုိလို၊ ဒါေပမယ့္ သစၥာ ရွိတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီဘက္က အန္ကာဗိေကာဗား၊ ခါတိုင္းလုိပဲ ကိုယ္က ခပ္ေတာင့္ေတာင့္လွတုန္း၊ ပတုန္း၊ ဆံပင္ကေတာ့ လံုးလံုးျဖဴေနၿပီ။ ခိုင္ခုိင္ၿမဲၿမဲနဲ႔ တုိက္ပြဲထဲေခါင္းမာမာနဲ႔၀င္ခဲ့တဲ့ မိန္းမတေယာက္ မဟုတ္ေသး ပါဘူး၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဗားရွက္၊ ေျမာက္ပိုင္း ေဘာဟီးမီးယား၊ မီးေသြးတြင္း ေတြက ပန္းရံသမားတေယာက္၊ ခ႐ိုင္ပါတီအတြင္းေရးမွဴးလဲ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္။ သူ႔ကိုဘယ္နဲ႔ လုပ္ၿပီး မသိဘဲေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ သူနဲ႔ငါနဲ႔ တူတူတြဲၿပီး ခါးက်ဳိး မတတ္ အလုပ္လုပ္ယင္း၊ ေျမာက္ပိုင္းေဒသ တုိက္ပြဲေတြကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာဘာလာ လုပ္ေနၾကတာလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ။
ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ။ - ဂက္စတာပိုမ်ားသည္ နံပါတ္ေလးရာ၌ အက်ဥ္းသမားမ်ားအား ဘာသာျပန္အလုပ္ စသည္တုိ႔ကို လုပ္ခိုင္းၾကသည္။ အက်ဥ္းသမားမ်ား ကလည္း ထိုအခြင့္အေရးကိုသံုး၍ ရန္သူဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ၾကသည္။ နံပါတ္ေလးရာတြင္ ပုလိပ္အခ်ဳိ႕တို႔ကိုပင္ စည္း႐ံုးထားႏိုင္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြန္ျမဴနစ္အက်ဥ္း သမားမ်ားကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရာအခန္းႏွင့္ မတူေတာဘဲ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏ ဌာနခ်ဳပ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထိုေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အေျဖရွာ၍ မရေသးမီပင္၊ အျခားသူမ်ားတစုတေ၀းႀကီး ေပါက္လာၾကသည္။ မီးရက္အျပင္၊ ယဲနီလက္တို႔ လင္မယားႏွင့္ ဖရီးဒ္တို႔လင္မယားကိုလည္း ေခၚသြင္းလာၾကသည္ ဟုတ္သည္။ ဤသည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ဤသူမ်ားကား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ အဖမ္းခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ပညာတတ္မ်ား အၾကား အလုပ္လုပ္ရန္ မီးရက္အား အကူအညီေပးခဲ့ေသာ အႏုပညာသမုိင္းဆရာ ပါဗ္လ္ ကေရာပါးခ်က္တေယာက္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ပါလာရ သနည္း။ သူ႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မီးရက္မွတပါး အျခားဘယ္သူမွ် မသိၾက။ ၎ျပင္ မ်က္ႏွာတခုလံုး ကြဲၿပဲေနေသာ အရပ္ရွည္ရွည္ လူငယ္တေယာက္က၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း မသိဟန္ေဆာင္ေနဟူ၍ ကၽြန္ေတာ့္အား အဘယ့္ေၾကာင့္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျပေနသနည္း။ အမွန္စင္စစ္ သူ႔အား ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ေနစမ္း ... ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ ရွတစ္ခ္လား။ ေဒါက္တာရွတစ္ခ္။ ဇဒိညက္ပါလား။ ဘုရား ... ဘုရား ... ဒါဆိုယင္ ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ အုပ္စုပါလား။ ဒီအုပ္အေၾကာင္းကိုေကာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မီးရက္ကလြဲယင္ ဘယ္သူသိလုိ႔လဲ။ အက်ဥ္းခန္းထဲကို လာၿပီး စစ္ၾကတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်က္ပညာတ္ေတြအေၾကာင္း ဘာျဖစ္လို႔ေမးခဲ့တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပညာတတ္ေတြရဲ႕လုပ္ငန္းကို ဘယ္လုိဆက္သြယ္မိၾကသလဲ။ ဒီကိစၥကိုေကာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မီးရက္ကလြဲယင္ ဘယ္သူသိလုိ႔လဲ။ အေျဖေပးရန္ကားမခက္၊ သို႔ေသာ္ ထုိအေျဖ ကား ၾကမ္းတမ္းလွသည္ ရက္စက္လွသည္။ မီးရက္ကား ေယာင္းမျမင္းစီး၍ ထြက္ခဲ့ေလၿပီ။ ဖြင့္၍ေျပာ ခဲ့ၿပီ။ အကုန္လံုးကို ဖြင့္၍မေျပတန္ရာဟု ေခတၱခဏမွ်ေျမႇာ္လင့္ေနခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အေပၚထပ္သို႔ အျခားအက်ဥ္းသမားမ်ားကို ထပ္မံေခၚေဆာင္လာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရေသာ သူမ်ားကား ...ဗလာဂ်ီေလာ့ဗ္၊ ဗန္ခ်ဴးရား၊ ပါေမာကၡ ဖဲလဘာႏွင့္ ၎၏သား။ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႐ုပ္ေျပာင္းထားသည့္ ဘက္ဒရစ္၊ ဗားစလာဗက္။ ေဘာဇဲနာ၊ ပူလပါေနာဗား။ ယင္းဒရစ္အဲလ္ဘလ္။ ပန္းပုဆရာ ဒေဗာယ်တ္ - ခ်က္ပညာ တတ္မ်ား၏ အမ်ဳိးသားေတာ္လွန္ေရးေကာ္မတီကိုဖြဲ႔ခဲ့ၾသူ သို႔မဟုတ္ ထုိအဖြဲ႔တြင္ ပါ၀င္ ၾကမည့္သူ အားလံုးကား ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာၾကၿပီ။ ပညာတတ္မ်ားအၾကား လုပ္ငန္းဟူသ၍ကို မီးရက္သည္အလံုးစံု ဖြင့္ေျပာလုိက္ေလၿပီတကား။ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ ေရာက္ခါစေန႔မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကား သက္ေတာင့္သက္သာမေနခဲ့ရ။ သို႔ေသာ္ ယခုကဲ့သို႔ ျမင္လုိက္ရျခင္းသည္ကား ဤေနရာတြင္ခံခဲ့ရေသာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားအနက္၊ အျပင္းထန္ဆံုးေသာ ဒဏ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ေသေဘးကိုျမင္ခဲ့သည္၊ သစၥာေဖာက္မႈကိုကား မေျမႇာ္ လင့္ခဲ့။ မည္မွ်ပင္ ငဲ့ငဲ့ညႇာညႇာဆန္းစစ္ေစကာမူ သက္သာေစသည့္ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန မ်ားကို မည္မွ်ပင္ထည့္တြက္ေစကာမူ၊ မီးရက္အေနႏွင့္ ေဖာ္မထုတ္ပဲ ထိန္ ၀ွက္ထားခဲ့ေသာ အခ်က္မ်ားကို မည္မွ်ပင္ျပန္လည္ေတြးေတာေစကာမူ သစၥာေဖာက္ျခင္းတည္းဟူေသာ စကား မွလြဲ၍ အျခားစကားအသံုးအႏႈန္းကို ရွာမေတြ႔ခဲ့ပါ။ ယိမ္းယိုင္မႈကေလးတခ်က္မွ်သာမဟုတ္၊ ႏုနယ္ေပ်ာ့ေရာ့မႈမဟုတ္၊ ေသလုအညႇဥ္းခံရသျဖင့္ ဂေယာင္ဂတန္း သက္သာမႈရွာေဖြမိေသာ သူ၏ၿပိဳဆင္းမႈမဟုတ္။ သူ႔အား ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စရာ အကြက္ကေလးတကြက္မွ်မရွိ။ ေရာက္ ေရာက္ခ်င္း ပထမညကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မည္သို႔သိသြားၾကသည္ကို ယခုနားလည္ ပါၿပီ။ အာညိခ်္ကာ၊ ယီရားစေကာဗား ဤေနရာသို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ေရာက္လာသည္ကုိ ယခုနားလည္ပါၿပီ။ သူ၏အိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မီးရက္ႏွင့္အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေတြ႔ဆံုခဲ့ဘူး သည္။ ကေရာပါးခ်က္ႏွင့္ ေဒါက္တာ ရွတစ္ခ္ တို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ဤသို႔ေရာက္လာၾကရသည္ ကိုလည္း ယခုသေဘာေပါက္ပါၿပီ။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္သည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်လိုလုိ နံပါတ္ေလး ရာသို႔သြားရသည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်လိုလိုပင္ အေသးစိတ္အခ်က္အလက္တို႔ကို ထပ္မံသိရွိလာ ရသည္။ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာလည္း ေကာင္းသည္။ တုန္လႈပ္ဘြယ္လည္းေကာင္းသည္။ ၾကည့္စမ္း ... အရင္တုန္းက သိပ္ၿပီးသတၱိေကာင္းခဲ့တဲ့လူတေယာက္။ စပိန္ျပည္စစ္မ်က္ႏွာတြင္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့စဥ္ကက်ည္ဆံမ်ားကို မရြံ႕မေၾကာက္ခဲ့ေသာသူ။ ျပင္သစ္ျပည္အက်ဥ္းစခန္းမွၾကမ္း ၾကဳတ္လွေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားေအာက္ ဒူးမေထာက္ခဲ့သူတေယာက္။ ယခုဂက္စတာပို၏ လက္တြင္းမွ ႀကိမ္လံုးကိုျမင္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ မ်က္ႏွာတြင္ေသြးမ်ားဆုတ္ယုတ္သြားကာ၊ မိမိ၏ သြားတေခ်ာင္း မက်ဳိးေအာင္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ခဲ့ေလၿပီ။ အ႐ိုက္အပုတ္ကေလး အနည္း ငယ္ခံရသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ပ်က္ပ်ယ္သြားႏိုင္ေသာ သူ၏သတၱိအား စေကာေလက္ပင္ ေစာက္မနက္သည္တကား။ သူ၏ယံုၾကည္မႈသည္လည္း ဤသို႔အေပၚယံေၾကာမ်ဳိးျဖစ္ေလ သည္။ ယံုၾကည္ခ်က္ခ်င္းတူေသာ ရဲေဘာ္မ်ား၏အလယ္၊ လူအုပ္ႀကီး အတြင္း၌ကား ၾကံ့ခိုင္ ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ယခုအေဖာ္ကင္း၍ တေယာက္တည္းျဖစ္သြားကာ၊ ထိုးႏွက္လ်က္ရွိေသာ ရန္သူမ်ားက ၀ုိင္းလုိက္သည္ႏွင့္ ရွိသမွ်အား အင္တို႔လည္း ကုန္ခန္းသြားေလသည္။ တကိုယ္ ေကာင္းကိစၥမ်ားကို စ၍ေတြးလိုက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္အစစအရာရာကို ဆံုး႐ႈံးသြားေလ သည္။ ကိုယ့္အသား မနာေစရန္ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္မ်ားကို ယဇ္ပူေဇာ္လုိက္သည္။ သူရဲေဘာေၾကာင္စိတ္ ၀င္လာကာ၊ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္သစၥာေဖာက္ခဲ့ေလသည္။ သူႏွင့္အတူ မိသြားေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေရးစာလံုးမ်ား၏ အဓိပၸာယ္ကိုရွင္းျပမည့္အစား အေသခံရသည္ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္နားမခ် လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ စာဖတ္ နည္းကုိဖြင့္ထုတ္လိုက္သည္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ အိမ္တအိမ္ကုိ ေဖာ္ျပလိုက္သည္။ ရွတစ္ခ္ႏွင့္ခ်ိန္း၍ ထိုေနရာသို႔ ဂက္စတာပိုစံုေထာက္မ်ားကို ေခၚသြားကာ မ်က္ႏွာ ခ်င္းဆုိင္ေပးလုိက္သည္။ ဗားစကာဗက္ႏွင့္ ကေရာပါ့ခ္တို႔ကိုေတြ႔ရန္ ရန္သူမ်ားအား ဒေဗာယ်တ္ို႔၏အိမ္သို႔ လႊတ္လိုက္သည္။ အာညိခ်္ကာကို ထိုးအပ္လုိက္သည္။ ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲႏွင့္ သတၱိေကာင္းလွေသာ လီဒါ၊ သူ႔အား ခ်စ္ခဲ့ရွာသည့္ ကေလးမေလးလီဒါကိုပင္ ထိုးအပ္လုိက္ေလသည္။ အနည္းငယ္မွ် အ႐ိုက္အႏွက္ခံရလွ်င္ပင္ သိသမွ်အနက္တ၀က္ကို ဖြင့္ေျပာလုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေသၿပီဟု ယံုၾကည္သြားေသာအခါ၀ယ္၊ ေျဖရွင္းမည့္လူမရွိ ေတာ့ၿပီဟု သေဘာပိုက္ကာ၊ က်န္သမွ် အခ်က္အလက္အလံုးစံုကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္ေလသ တည္း။
ဤသို႔ ျပဳလုပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့အေပၚအႏၱရာယ္မေရာက္ေစခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကား ဂက္စတာပိုလက္တြင္းသို႔ ေရာက္ၿပီးသားျဖစ္သည္ - ထုိ႔ ထက္ပို၍ ဆိုးစရာအေၾကာင္းမရွိ။ အႏၱရာယ္မေရာက္ေစသည္သာမက အက်ဳိးပင္တမ်ဳိးရွိေနေသးသည္။ သူ၏ ေျဖာင့္ခ်က္မ်ား ကား အမႈတခုလံုးတြင္ သက္ေသခံ အေထာက္အထားမ်ားအျဖစ္ အေကာင္အထည္အေပၚဆံုး လည္း ျဖစ္လာသည္။ ထုိအခ်က္အလက္မ်ားသည္ သံႀကိဳး၏ အစြန္းအစမ်ားႏွင့္လည္း တူေလသည္။ သင္းတို႔သိလုိက္ေသာ အျခားကြင္းဆက္အားလံုးတို႔ကား ကၽြန္ေတာ္၏ လက္တြင္း၌သာ ရွိေနခဲ့ေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မာရွယ္ေလ ေက်ညာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ပင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ႏွင့္ခႏၶာၿမဲေနခဲ့ရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔လူစုမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အသက္ရွင္၍က်န္ရစ္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ မီးရက္ကသာ ကိုယ့္ တာ၀န္ကိုေက်ႁပြန္ခဲ့လွ်င္ ဤေနရာတြင္ ဤသို႔ေသာ္လူစုဟူ၍ပင္ ေပၚေပါက္လာရန္အေၾကာင္း မရွိ။ သူေရာကၽြန္ေတာ္ပါ အသက္ေပ်ာက္ခဲ့သည္မွာ ၾကာလွေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ အျခားသူမ်ား ကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်ဆံုးၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ယင္း လုပ္စရာအလုပ္ မ်ားကိုလည္း ဆက္လက္လုပ္ကိုင္သြားၾကမည္ ျဖစ္ေလသည္။ လူေၾကာက္ဟူသည္ကား မိမိ၏အသက္တေခ်ာင္းကိုသာ ဆံုး႐ႈံးသည္မဟုတ္။ အစစအရာရာ အဘက္ဘက္တြင္ ဆံုး႐ႈံး ေလသည္။ ဂုဏ္သတင္း ေျပာင္၀င္းေသာ တပ္မေတာ္ႀကီးမွ ထြက္ေျပးရာတြင္ အညစ္ပတ္ ဆံုးေသာ ရန္သူ၏ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ျခင္းကိုလည္း ခံယူရေလသည္။ အသက္ရွင္ေနေသးသည္ဆိုဦး ေတာ့ လူ႔ေလာကတြင္ မေနႏိုင္ေတာ့။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အစုအေ၀းအတြင္းမွ မိမိဖာသာ ထုတ္ပစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဤသို႔ျဖစ္ရေလသည္။ ေနာင္ေသာ္ မီးရက္သည္ သူ၏ေနပံုထိုင္ပံုကို ျပဳျပင္ရန္အနည္းအပါး ႀကိဳးစားေသးသည္။ သို႔ေသာ္သူ႔အား ဘယ္ေတာ့မွ်ျပန္၍ လက္မခံၾကေတာ့။ ဤသို႔ေသာဘ၀မ်ဳိးကား အျခားေနရာ မ်ားတြင္ပင္ ဆိုး၀ါးလွသည္။ ေထာင္ ထဲ၌ကားပို၍ပင္ဆိုး၀ါးေနေပသည္။
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
အက်ဥ္းသမားႏွင့္အေဖာ္မဲ့ျခင္း - ဤအမွတ္သညာႏွစ္ရပ္တို႔ကို လူတို႔သည္တြဲ၍စဥ္းစား ေလ့ရွိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအယူအဆကား မဟာအမွားေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ အက်ဥ္း သမားသည္ အေပါင္းအေဖာ္ကင္းမဲ့ေနသည္မဟုတ္။ ေထာင္သည္ ႀကီးမားေသာ အစုအေပါင္း ႀကီးျဖစ္သည္။ ၾကပ္တည္းစြာ တိုက္ပိတ္ျခင္းခံရေစဦးေတာ့၊ မိမိကိုယ္တိုင္က ဂိုဏ္းခြဲမထြက္ သမွ် ကာလပတ္လံုး၊ မည္သူတဦးတေယာက္မွ် ထုိအစုအေ၀း၏ အျပင္သို႔ ပဲ့ထြက္မသြားႏိုင္ ေပ။ အဖိႏွိပ္ခံရသူတို႔၏ ေသြးေသာက္စိတ္ဓာတ္သည္ ဤေနရာတြင္ ဖိႏွိပ္ျခင္းဒဏ္ကို ခံရ သည္။ ယင္းဖိႏွိပ္ျခင္းသည္ပင္ ထိုစိတ္ဓာတ္ကို အနယ္ထိုင္ေစသည္၊ ခိုင္ၿမဲေစသည္၊ ထက္ သန္လာေစသည္။ ထရံမ်ားတြင္ အသက္ရွိသည္။ ထရံမ်ားသည္ စကားလည္း ေျပာသည္၊ အခ်က္ေပးခ်က္မ်ားကိုလည္း ျပန္ၾကားသည္။ ဤထရံမ်ားကို ေသြးေသာက္စိတ္ဓာတ္က ေဖာက္ထြင္းဆက္သြယ္ထားသည္။ ဤစိတ္ဓာတ္သည္ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္ရွိ အက်ဥ္းခန္းအား လံုးတုိ႔ကို ေထြးပိုက္ထားသည္။ ဤအက်ဥ္းခန္းမ်ားကား ဒုကၡမ်ားကို ညီတူညီမွ်ခံစားၾကရ သည္။ ရစရာရွိသမွ်ကိုလည္း ထပ္တူဆင္တူရရွိၾကသည္။ စႀကၤ ံအတြင္းရွိ အက်ဥ္းခန္းတခန္း ႏွင့္ ဆက္ဆံရေသာ ေထာင္ဘာယာမ်ားသည္ ထုိစႀကၤ ံအတြင္းရွိ အျခားအက်ဥ္းခန္းမ်ားႏွင့္ လည္း ဆက္ဆံရသည္။ ထုိ႔ျပင္ စႀကၤ ံအလိုက္ အျပင္ဘက္တြင္ စုေ၀းကာ၊ က်န္းမာေရးေလ့ က်င့္ခန္းမ်ားကို နာရီ၀က္မွ် ျပဳလုပ္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ စကားလံုးကေလးတလံုးျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ အမူအရာကေလးတခုျဖစ္ေစ အသံုးျပဳ လ်က္ သတင္းေပးလို ေပးႏိုင္သည္။ လူတေယာက္၏အသက္ကို ကယ္ေကာင္း ကယ္ႏိုင္သည္။ ထိုမွ်သာမကေသး အစစ္ခံရာသို႔ အတူယွဥ္တြဲ၍ခရီးသြားရျခင္း “ဘုိင္စကုပ္႐ံု” တြင္ အတူယွဥ္၍ ျပန္လာရျခင္းစသည္တို႔ျဖင့္ ဆက္စပ္ေနေသာအခါ၀ယ္ ဆိုခဲ့ေသာေသြးေသာက္စိတ္ဓာတ္သည္ တေထာင္လံုးကို စုစည္း ထားေလသည္။ စကားလံုးနည္းေသာ္လည္း အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား ႀကီးစြာျပဳတတ္သည့္ ေသြး ေသာက္စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လက္လက္ခ်င္း တခ်က္ကေလးမွ် ညႇစ္လိုက္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ စီးကရက္တလိပ္ကို တိတ္တဆိတ္လွမ္းလိုက္ျခင္းသည္ပင္ ခင္ဗ်ား အားသြတ္သြင္းထားေသာ ေလွာင္အိမ္ကို ခ်ဳိးေဖာက္ပစ္လုိက္သည္။ ခင္ဗ်ားဒူးေထာက္သြား ေလာက္ေအာင္ ဖိစီးေနသည့္ အေဖာ္မဲ့စိတ္ဓာတ္မွ ခင္ဗ်ားအားလြတ္ေျမာက္သြားေစသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ားတြင္ လက္မ်ားရွိၾကသည္။ အစစ္ခံရာမွ နာက်င္တုန္ရီစြာျပန္၍အလာ ေခြက်မ သြားေအာင္ ေဖးေပးေနၾကသည့္ လက္မ်ားကို ခံစားထိေတြ႔ရသည္။ ရန္သူက ခင္ဗ်ားအစာ ျပတ္၍ ငတ္ေသေအာင္ တြန္းေနစဥ္ ထိုလက္မ်ားက ခြန္႔ေကၽြးေသာ အစားအစာမ်ားကို စားေသာက္ရသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ားတြင္ မ်က္လံုးမ်ားရွိၾကသည္။ ေသဒဏ္အေပးခံရာသို႔ အသြား ထိုမ်က္လံုးမ်ားက ခင္ဗ်ားအား၀ိုင္း၍ၾကည့္ၾကသည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ ေျခလွမ္းေျဖာင့္ ေျဖာင့္လွမ္း၍ ထြက္သြားရန္လုိသည္ကို ခင္ဗ်ားသိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ခင္ဗ်ား သည္သူတို႔ႏွင့္ ညီအကိုေတာ္သည္။ သူတို႔စိတ္ဓာတ္ေျပာ့သြားေအာင္ ေျခလွမ္းတလွမ္းမွ်ပင္ တြန္႔မျပစေကာင္း ေပ။ ဤသည္ကား ေသြးေပါက္ေပါက္ယိုစီးေနေသာ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အႏိုင္မခံသည့္ စိတ္ဓာတ္က စုစည္းထားသည္။ ဤစိတ္ဓာတ္၏ အကူ အညီကိုသာမရပါက ခင္ဗ်ားသည္ မိမိကံၾကမၼာ၏ ဆယ္ပံုတပံုကိုပင္ ခံႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ခင္ဗ်ားသာမက၊ မည္သူတဦးတေယာက္မွ်လည္း ခံႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ဤဇာတ္ေၾကာင္း ကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆက္၍ ေျပာႏိုင္မည္ဆိုပါက (ဘယ္ေန႔ေသမယ္ ဘယ္ႏွစ္နာရီေသမယ္ ဆိုတာကိုမွ မေျပာႏိုင္ၾကဘဲဟာ) ဤ အခန္း၏ ေခါင္းစဥ္တြင္ေရးထားေသာ “နံပါတ္ေလးရာ” ဟူေသာ ဂဏန္းအမွတ္အသားသည္ မၾကာခဏေပၚေပါက္လာေပလိမ့္မည္။ အစ ပထမတြင္ “နံပါတ္ ေလးရာ” ကိုအခန္းတခန္းအျဖစ္ သိနားလည္ခဲ့သည္။ ထိုအခန္းထဲတြင္ေနခဲ့ရေသာ ပထမနာရီမ်ား၊ ထိုအခန္းထဲတြင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ေသာ ပထမအယူအဆမ်ား၊ ဤသည္တို႔ ကား စိတ္ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာတကြက္မွ်မရွိခဲ့။ သို႔ေသာ္ “နံပါတ္ေလးရာ” ကား အခန္းတခန္း မဟုတ္ အစုအေပါင္းတရပ္ ျဖစ္ေလသည္။ ရႊင္လန္းေသာ အစုအေ၀းတခု၊ ရဲရဲေတာက္ေသာ အစုအေပါင္းတရပ္ျဖစ္ေလသည္။
၁၉၄၀ ခုႏွစ္အတြင္း ကန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးဌာန၏ လုပ္ငန္းမ်ားက်ယ္ပ်ံ႕လာေသာအခါတြင္ “နံပါတ္ေလးရာ” ေပၚေပါက္လာရေလသည္။ “နံပါတ္ ေလးရာ” မွာ “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” ဟူေသာ အိမ္တြင္းေထာင္၏ ဌာနခြဲျဖစ္သည္။ အစစ္ခံရမည့္လူမ်ား ကိုယ့္အလွည့္ကို ေစာင့္ရာအခန္းခြဲ။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔ထားေသာေနရာျဖစ္သည္။ ေမးစရာအခ်က္တခ်က္ေပၚလာ တိုင္း ေအာက္ဆံုးအထပ္မွ ေလးထပ္ေပၚအထိေခၚ၍ ေခၚ၍မေနရန္၊ အမႈစစ္ေဆးသူ ဂက္စတာပို အရာရွိမ်ား၏ လက္လွမ္းမီရာတြင္ အၿမဲမျပတ္ရွိေၾကရန္ ျပဳလုပ္ထားေသာ အခန္း တခန္းျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ ထြင္လိုက္သျဖင့္ သူတို႔အဖို႔ အလုပ္သက္သာေစ မည္ဟု တြက္ဆ ၾကေလသည္။
သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းသမားႏွစ္ေယာက္ကိုတြဲထား အထူးသျဖင့္ကြန္ျမဴနစ္အက်ဥ္းသမား ႏွစ္ ေယာက္ကိုတြဲထားလုိက္လွ်င္ ငါးမိနစ္အတြင္းရန္သူ၏ အၾကံအစည္ဟူသမွ်ကို ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးေနေသာ အစုအေပါင္းတရပ္ ထုိေနရာ၌ ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္သို႔ ေရာက္သည့္အခါတြင္ကား “နံပါတ္ ေလးရာ” ကို “ကြန္ျမဴနစ္ဗဟုိ” ဟူေသာ အမည္ျဖင့္သာ ေခၚေ၀ၚၾကေတာ့သည္။ ဤေနရာတြင္ အေျပာင္းအလဲကား မ်ားျပားလွသည္။ ခံုတန္းလ်ားမ်ား ေပၚတြင္ ေယာက်္ား မိန္းမရဲေဘာ္ေပါင္း ရာလိုက္ေထာင္လိုက္ခ်ီ၍ တေယာက္ေနရာ တေယာက္ယူၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်က္တခ်က္ကားမေျပာင္း။ အေရးေတာ္ပံုကို သစၥာ ေစာင့္လ်က္၊ အဆံုးသတ္၌ ေအာင္ပြဲခံရမည္ဟု ယံုၾကည္ေနေသာ အစုအေပါင္း၀ိဉာဥ္ကား ေျပာင္းမသြားေပ။
“နံပါတ္ေလးရာ” ဤသည္ကား အေ၀းသို႔ ေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္ထားေသာ ကတုတ္ရင္တား ျဖစ္သည္။ အဘက္ဘက္မွလည္း ရန္သူမ်ား၀ိုင္းထား သည္။ သဲသဲမဲမဲပစ္ခတ္ျခင္းကိုလည္း အလူးအလဲခံေနရသည္။ သို႔ေသာ္ လက္နက္ခ်ရမည္ဟု ေခတၱခဏေလးပင္မေတြးေတာခဲ့ေပ။ ဤကတုတ္ရင္တား၏ အထက္တြင္နီရဲေသာ အလံသည္ တေ၀့ေ၀့လြင့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနေသာ တမ်ဳိးသားလံုး၏ ယိုင္းပင္းညီညာစိတ္လည္း ဤေနရာတြင္ေပၚလြင္ေနေလသည္။
ေအာက္ထပ္ရွိ “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” တြင္ အက္ဆက္စ္ေထာင္ေစာင့္မ်ားသည္ ဖိနပ္ရွည္မ်ားျဖင့္ လမ္းသလားယင္း၊ ခင္ဗ်ားမ်က္ေစာင္းတခ်က္ခတ္တုိင္း ခင္ဗ်ားအား ေငါက္ငန္းေအာ္ဟစ္ေ နသည္။ ဤေနရာ “နံပါတ္ေလးရာ” တြင္ကားခ်က္လူမ်ဳိး ပုလိပ္အင္စပိတ္ေတာ္မ်ား၊ ပုလိပ္ မင္းႀကီး႐ံုးမွ စံုေထာက္မ်ားက အက်ဥ္းသားမ်ားကို ေစာင့္ၾကပ္ရသည္။ ဤအရာရွိမ်ား၏ အမိန္႔အရျဖစ္ေစ၊ စကားျပန္မ်ားအျဖစ္ ဂက္စတာပို၀န္ထန္းမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ၎တုိ႔သည္ ဤ ေနရာ၌ အလုပ္လုပ္ရာတြင္ ဂက္စတာပို၀န္ထမ္းပီပီ အမႈထမ္းသူကထမ္းၾကသည္။ သို႔မဟုတ္ ခ်က္အမ်ဳိးသားပီပီ အမႈထမ္းသူကထမ္းၾကသည္။ ေလွနံႏွစ္ဖက္ နင္းသူက နင္းၾကသည္။ ဤေနရာတြင္ကား လက္မ်ားကိုဒူးေပၚတင္၊ မ်က္လံုးမ်ားကိုေရွ႕တည့္တည့္ စုိက္လ်က္ သတိအေနအထားႏွင့္ ထုိင္ေနရန္မလိုေပ။ ဤေနရာ တြင္ အနည္းငယ္ပို၍ လြတ္လပ္စြာထုိင္ေနႏုိင္သည္။ ေဘးပတ္လည္ကိုလည္း ၾကည့္ႏုိင္သည္။ လက္ဟန္ေျခဟန္ ေတာင္ ျပႏိုင္သည္ - အရာရွိ သံုးမ်ဳိးအနက္ မည္သည့္အရာရွိမ်ဳိး တာ၀န္က်သည္ေနသည္ ဟူသည့္ အေပၚ၌တည္၍ ထုိ႔ထက္ပင္ အမ်ားႀကီးပို၍ လုပ္ႏုိင္ေသးသည္။“နံပါတ္ေလးရာ” ဤေနရာကား လူဟူေသာ သတၱ၀ါကို နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္းႀကီး သိနားလည္ႏိုင္သည့္ ေနရာျဖစ္ သည္။ ေသေဘး၏ နီးကပ္မႈသည္ မည္ သူ႔ကိုမဆို ကိုယ္တံုးလံုးျဖစ္သည့္အထိ အဖံုးအကာ မ်ားဆြဲခၽြတ္လုိက္သည္။ လက္ပတ္အနီေရာင္မ်ားကို ပတ္ထားရေသာ ကြန္ျမဴနစ္တရားခံမ်ား၊ သုိ႔မဟုတ္ ကြန္ ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္သည္ဟု သကၤာမကင္း အျဖစ္ခံရသူမ်ားလည္း သ႐ုပ္ေပၚလာသည္။ ထိုတရားခံမ်ားကို ဤေနရာ၌ ေစာင့္ၾကပ္ရသူမ်ားအျပင္ မနီးမေ၀းရွိ အခန္းတခန္းတြင္း၌ တရားခံမ်ားစစ္ေဆးရာတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ားလည္းသ႐ုပ္ေပၚလာသည္။ အစစ္ခံသည့္ေနရာတြင္ စကားလံုးမ်ားသည္ ဒိုင္းလဲျဖစ္ႏိုင္သည္။ လက္နက္လည္းျဖစ္ႏိုင္ သည္။ သို႔ေသာ္ “နံပါတ္ေလးရာ” တြင္ကား စကားလံုး၏ေနာက္တြင္ ပုန္းကြယ္၍မရ။ ဤေနရာတြင္ကား ခင္ဗ်ားေျပာေသာ စကားထက္ ခင္ဗ်ား ၀မ္းတြင္း၌ရွိေသာ သဘ၀ကပို၍ တာသြားသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ဗီဇအရင္းခံကို ေဖ်ာ့ေစ၊ ေလ်ာ့ေစ၊ သို႔မဟုတ္ မြန္းမံေစေသာ ေဘးပန္းအခ်က္အလက္ အားလံုးတို႔ကား ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ ေသမင္း၏ ေရွ႕ေတာ္ေျပး မုန္တုိင္းက ထိုအခ်က္တုိ႔ကို တိုက္ထုတ္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ၀ိေသတနမပါေသာ ကတၱားႏွင့္ ႀကိယာသာက်န္ေတာ့သည္။ သစၥာရွိသူ ၾက့ံၾကံ့ခံ၏။ သစၥာမဲ့သူေဖာ္ေကာင္လုပ္၏။ အသဲေၾကာင္သူ စိတ္ဓာတ္က်၏။ သူရဲေကာင္းတိုက္ပြဲ၀င္၏။ လူတိုင္းတြင္ အင္အားႏွင့္ေပ်ာ့ ေရာ့မႈ၊ သတၱိႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္၊ ခုိင္ၿမဲမႈႏွင့္ ယိမ္းယိုင္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းမႈႏွင့္အညစ္အေထးဟူ၍ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ကား တခုမဟုတ္ တခုသာ က်န္ႏုိင္ေတာ့သည္။ ဟုိေယာင္ ေယာင္ သည္ေယာင္ေယာင္လုပ္ရန္ ႀကိဳးစားသူက ႀကိဳးစားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိသို႔ေသာ္မသာ မ်ဳိးကား မသာခ်လာေသာအခါ၌ ဦးထုပ္တြင္ ငွက္ေမႊးအ၀ါေရာင္ကိုထိုး၊ လက္ထဲတြင္လဲရ ကြင္းမ်ားကိုင္ကာ ကခုန္ေသာထက္ပင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္သာ သိသာေလသည္။
ဤသုိ႔ေသာ သူမ်ားကား အက်ဥ္းသမားမ်ားအၾကား၌လဲရွိသည္။ ခ်က္လူမ်ဳိး ပုလိပ္အင္စပတ္ ေတာ္မ်ားႏွင့္ စံုေထာက္မ်ားအၾကား၌လည္း ရွိေပ သည္။ စစ္ေဆးေမးျမန္းေနသည့္ေနရာတြင္ ဤသို႔ေသာသူမ်ဳိးသည္ ဂ်ာမန္အင္ပါယာ ဘုရားသခင္အတြက္ ဖေယာင္းတုိင္ပူေဇာ္သည္။ နံပါတ္ေလးရာတြင္မူ ေဘာ္လရွီဗစ္တေစၦအတြက္ ဖေယာင္းတုိင္ေနာက္တတုိင္ ထြန္းညႇိေလ သည္။ ဂ်ာမန္အရာရွိ၏ မ်က္စိေအာက္တြင္ ခင္ဗ်ားႏွင့္ဆက္သြယ္ေသာ သူ၏အမည္ကို ညႇစ္ ထုတ္ရန္၊ ခင္ဗ်ား၏သြားမ်ားကို ႐ုိက္ခ်ဳိးသည္။ နံပါေလးရာတြင္ကား ရင္းႏွီးေသာအမူအရာျပ၍ ခင္ဗ်ားအားအဆာေျပရန္ ေပါင္မုန္႔တခ်ပ္လာေပးသည္။ ခင္ဗ်ား၏ အိမ္တြင္းသို႔၀င္ေရာက္ ရွာေဖြၾကသည့္အခါတြင္ ခင္ဗ်ား၏ပစၥည္းမ်ားကို လုယူသယ္ေဆာင္သြားသည္။ နံပါတ္ေလးရာ တြင္ကား ခင္ဗ်ားအေပၚ မည္မွ်ကိုယ္ခ်င္း စာေၾကာင္းကိုေဖာ္ျပရန္ တိုက္ခိုက္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားအနက္မွ စီးကရက္တပိုင္းကို တိတ္တိတ္လာ၍ေပးသည္။ ဤသို႔ေသာ အမ်ဳိးအစား အတြင္း ေသးစိတ္အားျဖင့္ အနညး္ငယ္သာမူကြဲေသာ လူတစုလည္းရွိေသးသည္။ ဤသူမ်ား ကား မိမိတို႔အေလ်ာက္ဆိုလွ်င္ ခင္ဗ်ားဒုကၡေရာက္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ်လုပ္ၾက။ ကူညီရ မည္ဆုိလွ်င္လည္း သာ၍ပင္ေ၀းေသးသည္။ သူတို႔ကား ငေတမာလွ်င္ၿပီးသည့္ သူမ်ားျဖစ္ သည္။ ၎တို႔သည္ ကိုယ္က်ဳိးကို ထက္ျမက္စြာၾကည့္တတ္ၾကသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးရာသီတိုင္း သည့္ ျပဒါးတုိင္မ်ားျဖစ္လာၾကသည္။ ၾကည့္စမ္း ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ အရာရွိစတုိင္ဖမ္းေနၾက သလား။ ဒါဆိုရင္ ဂ်ာမန္ေတြ စတာလင္ဂရက္ၿမိဳ႕ကို ခ်ီတက္ေနၾကၿပီဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြျဖစ္လာၿပီး အက်ဥ္းသမားေတြနဲ႔ေတာင္ စကားေျပာေဖာ္ရလာသလား။ ဒါဆိုရင္ တို႔အေျခအေနေကာင္းလုိ႔ပဲ။ ဂ်ာမန္ေတြ စတာလင္ဂရက္က တပ္လန္သြားၿပီထင္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ဟာ ခ်က္အမ်ဳိးအႏြယ္ပါ၊ ဇြတ္အတင္းခိုင္းလို႔သာ ဂက္စတာပိုထဲ၀င္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေန ရပါတယ္လို႔ ေျပာလာၾကၿပီလား။ ဒါဆုိရင္ လက္ခေမာင္းခတ္ေပေတာ့။ တပ္နီေတာ္ဟာ ေရာ့စေတာ့ဗ္ၿမိဳ႕ကိုေတာင္ ေက်ာ္တက္လာၿပီဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ - ဤ အမ်ဳိးအစားအတြင္း သို႔ပင္ အၾကံဳး၀င္ေသာ အျခားသူတခ်ဳိ႕ကား ခင္ဗ်ားေရနစ္ေနသည္ ကုိေတြ႔လွ်င္ လက္ပုိက္၍ ၾကည့္ေနတတ္သည္။ ခင္ဗ်ားဖာသာ ခင္ဗ်ား ကမ္းေပၚသုိ႔တက္လာ ေသာအခါတြင္ကား ျပာျပာသလဲႏွင့္လက္ကိုလွမ္း၍ဆြဲၾကသည္။
ဤအမ်ဳိးအစားသည္ နံပါတ္ေလးရာမွ အစုအေပါင္းအေၾကာင္းကို အကဲခတ္မိၾက၍ ၎နံပါတ္ ေလးရာကိုလည္း သိနားလည္လာၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ထုိအစုအေ၀းကိုခ်ဥ္းကပ္ရန္ ႀကိဳးစား ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ထုိအစုအေပါင္း၏ အဖြဲ႔၀င္မ်ားအျဖစ္သို႔ကား ဘယ္ေသာအခါမွ်ေရာက္လာ ၾက။ နံပါတ္ေလးရာတြင္ ယင္းသို႔ေသာ အစုအေပါင္းတရပ္ရွိေနသည္ကို အနည္းငယ္ကေလးမွ် မရိပ္မိေသာ အမ်ဳိးအစားတမ်ဳိးလည္း ရွိေသးသည္။ ၎တို႔အား လူသတ္သမားဟု ေခၚႏိုင္ သည္ - သို႔ေသာ္ လူသတ္သမားဟူသည္ကား မႏုႆလူသားမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ၎တို႔ကား ခ်က္စကားေျပာတတ္ေသာ အဟိတ္တိရိစၦာန္ မ်ားသာ ျဖစ္ၾက သည္။ လက္ထဲ၌ႀကိမ္လံုးမ်ား၊ သံဒုတ္မ်ားကိုင္ထားၾကသည္။ခ်က္အက်ဥ္းသမားမ်ားကို ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပမ္းၾကၿပီဆိုလွ်င္ ဂ်ာမန္အရာရွိအမ်ားအျပား ပင္ မၾကည့္ရဲသျဖင့္ ထြက္ေျပးၾက ရသည္။ သင္းတို႔ကား ကိုယ့္အမ်ဳိးကိုခ်စ္သည္ သုိ႔မဟုတ္ ဂ်ာမန္အင္ပါႀကီးကိုခ်စ္သည္ဟူ၍ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ ၾက။ ညႇဥ္းပမ္းျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းသက္သက္တြင္ အရသာခံတတ္ၾကသည္။ သြားမ်ားကို ႐ိုက္ခ်ဳိးၾကသည္။ နားအံုမ်ားကို ႐ုိက္ခြဲၾကသည္။ မ်က္လံုးမ်ားကို ညႇစ္ ထုတ္ၾကသည္။ အဂၤါဇာတ္မ်ားကို ကန္ေက်ာက္ၾကသည္။ ဥေဏွာက္အေရခြံမ်ားကိုလွန္ကာ လူေသသည့္အထိ ႐ိုက္ၾကႏွက္ၾကသည္။ အေၾကာင္းရွိ၍ ရက္စက္ သည္မဟုတ္၊ ရက္စက္လုိ၍ ရက္စက္ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ခင္ဗ်ားသည္ေန႔စဥ္ ႏွင့္အမွ် သူတို႔ႏွင့္ဆက္ဆံရသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးေသြးမ်ား၊ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားေစေသာ သူတို႔၏အရွိန္အ၀ါကို ခင္ဗ်ားခံစားရသည္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ ေျဖစရာတကြက္သာရွိသည္။ ထိုအခ်က္ကား ၎တုိ႔၏ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈ မ်ားကို ျမင္ခဲ့ၾကသည့္ သက္ေသဟူသ၍ေရြ႕ကို သတ္ပစ္လိုက္ၾကသည္ဆိုဦးေတာ့၊ တေန႔တြင္ တရားစီရင္ခ်က္မွ သင္းတို႔တေတြ ေျပး၍လြတ္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟူ ေသာခုိင္ၿမဲသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေလ သည္။
သင္းတို႔ႏွင့္ တစားပြဲတည္းတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ လူမ်ားလည္းွရိသည္။ ထိုသူမ်ားကား အျပန္ပန္းအားျဖင့္ သင္းတို႔ႏွင့္ရာထူးခ်င္းတူညီၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤပုဂၢမ်ားကား တကဲ့လူ အစစ္မ်ားျဖစ္လ်က္၊ စာလံုးႀကီးႀကီးျဖင့္ လူဟူ၍ပင္ေရးျပထုိက္ေပသည္။ ဤသူမ်ားသည္ ေထာင္တြင္းအစီအစဥ္မ်ားကို အက်ဥ္း သမားအတြက္ အက်ဳိးေစမည့္အစီအစဥ္မ်ားျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးၾကသည္။ ဤသူမ်ားသည္ နံပါတ္ေလးရာတြင္ အတြင္။မွအစုအေပါင္းကို ကူညီဖြဲ႔စည္း ေပးၾကသည္။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေစတနာအရေရာ၊ သတၱိအလိုက္ပါ ဤအစုအေပါင္း ၏ အဖြဲ႔၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား မဟုတ္ၾကသျဖင္းလည္း သူတို႔အေပၚပို၍ တန္ဘုိးထားသင့္ေပသည္။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား မဟုတ္ၾကသည္သာမက၊ ယခင္ကဆိုလွ်င္ ခ်က္ ပုလိပ္အဖြဲ႔အတြင္း အမႈထမ္းယင္း ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ငန္း မ်ား လုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား၏ အုပ္စုိးမႈကို ကြန္ျမဴနစ္မ်ားက ခံ၍တိုက္ပံုကုိ ျမင္လာၾကေသာ အခါတြင္ တမ်ဳိးသားလံုး၏ အေရးေတာ္ပံုအတြက္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏အရာေရာက္ပံုကို သေဘာ ေပါက္လာၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏အင္အားကို သိျမင္လာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေထာင္ခံတန္းလ်ားမ်ားေပၚ ေရာက္သည့္အထိ သစၥာရွိေနၾကေသာသူဟူသ၍ကို သစၥာရွိစြာ ကူညီၾကသည္။ အက်ဳိးေဆာင္ေပးၾကသည္။ ဂက္စတာပိုလက္တြင္းသို႔ ေရာက္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ မည္ မွ်႐ုန္႔ရင္းစြာ ခံၾကရမည္ကိုသိႏိုင္ၾကလွ်င္၊ အျပင္ဘက္တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူအမ်ားအျပားပင္ ေနာက္တြန္႔သြားေပလိမ့္မည္။ ဤသူတို႔ကား ယင္းသို႔ရက္စက္မႈတို႔ကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်၊ နာရီႏွင့္ အမွ်၊ မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ ျမင္ေတြ႔ေနၾကရသည္။ ေန႔မေရြး၊ နာရီမေရြး၊ ၎တို႔အား အက်ဥ္း သမားမ်ားေဘးသို႔ ခ်လိုက္ၾကကာ၊ အျခားအက်ဥ္းသမားမ်ားထက္ပင္ ပိုမိုရက္စက္စြာ အစမ္း အသပ္ခံရလိမ့္မည္ကိုလည္း တြက္ထားႏိုင္ေပသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ သူတို႔ကား ေနာက္မ တြန္႔ၾက။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အသက္တို႔ကိုကယ္တင္ရန္ ၀င္ေရာက္ကူညီၾကသည္။ သူတို႔မကယ္ဆယ္ႏုိင္ေသာ သူတို႔အတြက္လဲ၊ သက္သာမႈရေစရန္ ၀င္ေရာက္ကူညီၾကသည္။ သူရဲေကာင္းဟူေသာ ဘြဲ႔ႏွင့္ထိုက္တန္ေသာ သူမ်ားျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔သာမကူညီခဲ့လွ်င္ နံပါတ္ေလးရာကား ရာလိုက္ေထာင္လိုက္ခ်ီေသာကြန္ျမဴနစ္မ်ား သိရွိနားလည္ၾကသည့္ လက္ရွိပံုစံအေနအထားသို႔ ေရာက္လာမည္မဟုတ္ေပ။ ယခုေသာ္ကား နံပါတ္ေလးရာသည္ ေမွာင္မိုက္ေသာ အိမ္အတြင္းမွလင္းေနေသာ အခန္းကေလးတခန္း၊ ရန္သူ၏အေနာက္သုိ႔ ထိုးေဖာက္ထားေသာ ကတုတ္ရင္တားတခု၊ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ေနသူမ်ား၏ သားရဲတြင္း အလည္တည့္တည့္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲဆင္ရာ ဌာနတရပ္ျဖစ္ေပသတည္း။
Sunday, 6 January 2008
သူ သို႔မဟုတ္ မၿပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကား
လာမယ့္ စက္တင္ဘာလ ၁၆ရက္ေန႔ဆိုရင္ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း (ငယ္မည္ - ေမာင္ေက်ာ္ၿငိမ္း) ကြယ္လြန္တာ အႏွစ္ ၅၀ တင္းတင္း ျပည့္ပါၿပီ၊ ရာစုႏွစ္တ၀က္ပါ၊ သူ႔နာမည္နဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းကို စလိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေတြ႔ဖူးၾကတဲ့ သူ႔ရဲ႕ခပ္မံႈမံႈ အျပဳံးေလးနဲ႔ ႐ုပ္ပံုရယ္။ အားလံုးစြဲလန္းေန ၾကတဲ့ သူ႔သီခ်င္းေတြရယ္ကို ျပန္သတိရၾကမွာပါ၊ ေနာက္တဆက္တည္း ေတြးမိၾကမွာက သူ႔ဘ၀အဆံုးသတ္ပံု။ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ အားလံုးဟာ “ျပာရီမိႈင္းကာ မို႔မို။ ညိဳ႕ညိဳ႕ညိဳလြင္” ဆိုတဲ့သူ မေသခင္ ကေလးတင္မွာ ေရးသြားတဲ့သီခ်င္းေလး တပုဒ္ရဲ႕အစမွာ ပါသလို ေ၀ရီရီ။ အံု႔မိႈင္းမိႈင္းသာ ျဖစ္ေနရတယ္ဆိုတာေတြ။
၁၉၀၉ခု။ ဇန္န၀ါရီလ ၂၅ ရက္ေန႔မွာေမြးခဲ့တဲ့ ဆရာၿငိမ္းဟာ သူ႔ရဲ႕ ၄၆ ႏွစ္ဆိုတဲ့ အင္မတန္ တိုေတာင္းတဲ့ သက္တမ္းေလး အတြင္းမွာ အံ့မခမ္းလက္ရာေတြ၊ အႏုပညာအေမြအႏွစ္ေတြ တႎပံတေခါင္းႀကီးကို ရတနာသိုက္တခုလို ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္၊ တပါတည္းမွာပဲ သူ႔တန္ဘိုးကို သိသူ။ သူ႔လက္ရာေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူေတြအတြက္ သူ႔ကိုယ္စား မေက်ႏိုင္မခ်မ္းႏိုင္၊ အားမ ရ မေက်နပ္စရာ ဟာကြက္ေတြ ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။ တခါတခါမ်ား သူကေႏွာင္းလူေတြကို သူ႔ ကိုယ္စား ဆက္ျဖည့္ဆည္းေပးၾကပါလို႔ မွာခဲ့ေလသလားလို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။
သူ႔အေလာင္းကို ေတြ႔ၾကတဲ့ အဲဒီေန႔ ေန႔လည္မွာ သတင္းစာဆရာမ တဦးျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္အေမ (အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္အေဖ က ေထာင္ထဲမွာ) စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ျပာျပာသလဲ လႈပ္ရွားေန ၾကတာကို အခုအထိ သတိရေနမိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ေန လည္းအလြန္ပူပါတယ္။ အညာမွာ က မိုးတြင္းဆိုတာ မိုးရြာတဲ့ေန႔ေတြကိုသာ မိုးတြင္းလို႔ ေခၚေလာက္ၿပီး က်န္တဲ့ေန႔ေတြက ေႏြပဲ မဟုတ္လား။ ၁၉၅၅ ခု ႏွစ္တုန္းက က်ေနာ္ဟာ ဆရာၿငိမ္းကို သိေလာက္တဲ့ အရြယ္မဟုတ္ ေသးပါဘူး၊ အေတာ္ငယ္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တေန႔ ေက်ာင္းကိုသြားတဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အင္မတန္ တန္ဘိုးရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ အေသဆိုးနဲ႔ေသရတယ္၊ သူေသတဲ့ ေနရာေလးကိုက အင္မတန္ ကဗ်ာဆံတယ္စသျဖင့္ ေျပာျပခဲ့မိတာ မွတ္မိေနပါ တယ္။
ဒီေန႔အခါမွာ သူ႔အေၾကာင္း၊ သူ႔အရည္အခ်င္းကို လူထုကသိေနၾကၿပီမို႔ သူသာဒီေန႔လိုအခ်ိန္ မွာ ကြယ္လြန္ရင္ ဘယ္အထိအုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ျဖစ္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အခု ေတာ့ သူ႔ခမ်ာလူသူျပတ္တဲ့ (အဲဒီတုန္းက) ဆင္ေျခဖံုးသာသာ ေနရာတခုမွာ မရႈမလွ အသက္ ထြက္ရွာရတယ္။ ဘယ္အထိ မ႐ႈမလွ ျဖစ္သလဲဆိုရင္ အရပ္ထဲကလူေတြက ကားနင္းလို႔ျပား ေနတဲ့ သူ႔ေခါင္းနဲ႔မ်က္ႏွာကို ဖ်ာစုတ္တခ်ပ္နဲ႔ အုပ္ေပးထားရတယ္၊ အာဏာပိုင္ေတြက ဘယ္ေလာက္ အေရးတယူ ရွိလိုက္ သလဲဆိုရင္ ဂါတ္တဲက္ု တိုင္တာ ဂါတ္တဲကလာေတာင္ မၾကည့္လို႔ အဲဒီလိုဖ်ာနဲ႔အုပ္ထားရတာ၊ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ လူထုသတင္းေထာက္က ဓာတ္ပံုသြား႐ုိက္ေတာ့ ဆရာထိုင္ခဲ့တဲ့ တမာပင္ေလးနဲ႔ ၀ါးကြပ္ျပစ္ေလးအျပင္ ဆရာ ကား ေအာက္ကို ေျပး၀င္ေတာ့ က်န္ေနရစ္တဲ့ဖိနပ္ေလးပါ ဓာတ္ပံုထဲမွာပါလာပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ေနာက္ တေခါက္ သြား႐ုိက္ျပန္ေတာ့ ဖိနပ္ကေလး မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူမ်ား ေကာက္သြားၿပီ။ လူေတြက ဆင္းရဲၾကတာကိုး။
ဆရာတေယာက္ ေသကံမေကာင္းဘူး ဆိုတာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ေမြးကံေရာ ေကာင္းသလား ဆိုရင္ သူ႔ကိုေမြးတဲ့အခ်ိန္ဟာ ပါေတာ္မူၿပီး ၂၄ႏွစ္ အၾကာ၊ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ပါ၊ ဒါေပမဲ့ သူလူ႔ ေလာကထဲကို ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္နဲ႔။ သူ႔အသိကို တည္ေဆာက္ခဲ့ တဲ့အခ်ိန္ဟာ ဗမာျပည္ တျပည္လံုး ကိုလိုနီဘ၀ က်ေရာက္ၿပီးေနာက္ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိုလိုနီတံပိုးေအာက္ က လြတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ စတင္လူးလြန္႔ေပၚေပါက္ လာေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ဗမာျပည္သားေတြဟာ ကိုလိုနီလက္ေအာက္မို႔ မိမိတို႔ရဲ႕အမ်ိဳးသားလကၡဏာ (National Identity) မေပ်ာက္ပ်က္ေရးအတြက္ အမ်ိုးသားမူ၊ အမ်ိဳးသားဟန္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေဖာ္ထုတ္တာေတြ လုပ္ေနၾကရပါတယ္။ နဂိုက နန္းတြင္းနဲ႔သံဃိကအေဆာက္ အအံုေတြထဲမွာသာ ကိန္း၀ပ္ေနတဲ့ အႏုပညာေတြ အျပင္ကိုေရာက္ခ်လာတဲ့ အခ်ိန္လည္းျဖစ္ ပါတယ္၊ ဒါေတြကို လူထုက ထီးက်ိဳးစည္ေပါက္ ျဖစ္သြားလို႔ ေပ်ာက္ပ်က္သြား တာမျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေဖာ္ထုတ္ၿပီး တခ်ိန္တည္းမွာလည္း ျပည္ပက၀င္လာတဲ့ အသစ္ေတြနဲ႔လည္း ထိန္း ၫႇိေပါင္းစပ္ယူေနၾကခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါဟာတႏိုင္ငံလံုး လကၡဏာေဆာင္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာက ၀ံသာႏု လႈပ္ရွားမႈက စလို႔ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္။ အမ်ိဳးသားသပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္ပါၿပီ၊ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းတို႔၊ လယ္တီပ႑ိတ ဦးေမာင္ႀကီး စသူေတြက အစဥ္အလာ ဟန္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာသစ္ေတြကို ေပါင္းစပ္ေဖာ္ထုတ္ေနၿပီး၊ ပီမိုးနင္းလို၊ ဂ်ိမ္စ္လွေက်ာ္လို လူေတြက ပံုစံအသစ္နဲ႔ ျပည္တြင္းယဥ္ေက်းမႈတို႔ကို ေပါင္းစပ္ေဖာ္ထုတ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ေခတ္စမ္းစာေပလည္း ထြက္ေပၚလာတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ပညာ တတ္မဟုတ္တဲ့ သာမာန္လူထုနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ ၀ါဂီနစ္ေလာကမွာလည္း ႐ုပ္ေသး၊ ဇာတ္အၿငိမ့္တို႔ကအစ ဂီတ၊ ႐ုပ္ရွင္အထိ မိမိတို႔အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းတန္တာ ထိန္းသိမ္း။ ေဖာ္ထုတ္တန္တာ ေဖာ္ထုတ္။ တီထြင္တန္တာတီထြင္ လုပ္ေနၾကခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္၊
လူနာမည္ေတြ ေရးေနရင္ ရွည္ေနေတာ့မွာမို႔ ဒီေနရာမွာ မေရးေတာ့ပါဘူး။ အခ်ဳပ္ဆိုလိုတာက အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ျပည္သူလူထု ႀကီးရဲ႕ အမ်ိဳးသားေရး ေရစီးေၾကာင္းႀကီး အားေကာင္းေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာအေသြး အတြက္ ေရႊေခတ္ေငြေခတ္ လို႔ ဆိုရပါမယ္၊ ကိုယ့္အိတ္ထဲပိုက္ဆံ ထုတ္ၿပီး တည္ေထာင္ၾကတဲ့ ၿမိဳ႕မတီး၀ိုင္းက အသင္း သားေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္လစာလည္းမယူ။ ဘာမွလည္းမခံစား အေပ်ာ္တမ္းသက္သက္ လိုက္တီးၾကတာတဲ့၊ အဲဒါ အဲဒီလို ေခတ္ မို႔ျဖစ္ႏိုင္တာပါ။
ဗမာျပည္သမိုင္းမွာ အဲဒီကာလနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္တာဆိုလို႔ (ပံုတူဆြဲယူတာမဟုတ္ပါ) ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီးကာလပဲရွိပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လံုးပမ္းၾကတဲ့အခ်ိန္ေပါ့၊ဒါေတာင္ အဲဒီကာလဟာ တိုေတာင္းလို႔အထက္မွေျပာခဲ့တဲ့ စာေပအႏုပညာလက္ရာမ်ိဳးေတြ သိပ္မ်ား မ်ားမေပၚထြက္ခဲ့ပါဘူး၊ အေၾကာင္းအရာအရလူထုနဲ႔နီးစပ္၊ လူထုကိုကိုယ္စားျပဳၿပီး ပံု သဏၭာန္အေနနဲ႔လည္း အမ်ိဳးသားဟန္ေရာ၊ ေခတ္မွီလကၡဏာပါေဆာင္တဲ့ စာေပအႏုပညာ ေတြ အမ်ားဆံုး ထြက္ေပၚႏိုင္ တာဟာ ဒီလို ကာလမ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ ဗမာျပည္သာမက၊ အမ်ိဳးသားတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္မွာ တကယ္တမ္း တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ေတြ ရွင္သန္ တက္ႂကြေနမွသာ ဒီလိုတခြင္တျပင္ လကၡဏာေဆာင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိး ေတြ႔ႏိုင္ ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ဒီလိႈင္းႀကီးဟာ ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အံ့ၾသ၀မ္းနည္း စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အားေလ်ာ့က်သြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ္ ထူေထာင္ေရးအတြက္ ရႊင္လန္းအားတက္မႈေတြ တဖြားဖြားနဲ႔ စာေပအႏု႔ညာေတြ ထုတ္လုပ္ေနၾကရမွာပါ။ ဆရာၿငိမ္းလိုလူဆိုရင္ သူ႔အသဲႏွလံုးထဲအထိ စြဲေနတဲ့ ဆင္ဖိုနီတီး ၀ိုင္းႀကီးဟာ ကိုလိုနီဘ၀က လြတ္ေျမာက္လို႔ ကိုယ့္တိုင္းနဲ႔ ကိုယ့္အစိုးရျဖစ္လာရင္ျဖင့္ အေကာင္အထည္ ေပၚလာႏိုင္ ေကာင္း ရဲ႕လို႔ ေအာက္ေမ့မွာပါ၊ ဒါေပမဲ့ သမိုင္းဟာ သေ၀ထိုး ထြက္သြားပါတယ္။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတယ္ဆိုမွ ဆရာၿငိမ္း မိသားစုေလးဟာ သားသမီးလည္းပိုမ်ားလာ စား၀တ္ ေနေရးလည္း ပိုၾကပ္တည္းလာ ပါတယ္။ ဆရာၿငိမ္းတေယာက္ ကေလးကစားစရာ အ႐ုပ္ေလး ေတြ လုပ္ေရာင္းရတယ္ဆိုတာ ဒီကာလမွာပါ၊ လြတ္လပ္လို႔ ကိုယ့္အစိုးရနဲ႔ကိုယ္ ျဖစ္ၿပီဆိုပါမွာ ဆရာၿငိမ္းကို “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသီခ်င္း” ေရးလို႔ မ်က္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ၾကံဳလာ ရပါတယ္၊ အဲဒီသီခ်င္းမ်ိဳး ဟိုတုန္းကေရးခဲ့ရင္ ဒီလိုၾကံဳခ်င္မွ ၾကံဳရမွာပါ၊ သူေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ ဆင္ဖိုနီႀကီး အေကာင္အထည္ေပၚဖို႔ ေနေနသာသာ ၿမိဳ႕မတီး၀ိုင္းေတာင္မွ ဂယိမ္းဂယိုင္ ျဖစ္လာပါတယ္၊ (ေနာင္မွာေတာ့ ကြဲသြားပါတယ္)။
ဆရာၿငိမ္းတေယာက္ ဗမာခ်င္းေသြးစုပ္တာကို နာနာက်ည္းက်ည္း ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ကိစၥေတြဟာ လြန္ကုန္ပါၿပီ၊ ဆရာ့ခမ်ာ “သူတို႔က ဘဘ ေခါင္းကိုပဲျဖတ္ၿပီး လိုခ်င္ၾကတာ၊ ဘဘ တကိုယ္လံုးလည္း ေခါင္းပဲအဖိုးတန္တာ”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳး သာ ေျပာႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ေလာကဓံရဲ႕ အေခ်ာက္အခ်ားကို ခံႏိုင္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာဟာစနစ္ကို လက္ေျမႇာက္အရံႈး ေပး လိုက္ရွာပါတယ္။ သူ႔ေခါင္းကိုျဖတ္ႀကိတ္သြားတာဟာ အုတ္သယ္တဲ့ကားတစင္း မဟုတ္ ပါဘူး၊ စနစ္ႀကီးျဖစ္တယ္ ဆိုတာလူတိုင္းသိပါတယ္။
တေလာက နအဖအစိုးရက က်င္းပတဲ့ ဆို-က-ေရး-တီး ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ဆရာ့သီခ်င္းေတြကို ဆိုတီးၿပီး ၿပိဳင္ေစတာေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသားအလံလႊင့္ၿပီး တျပည္လံုးကို မိႈင္းတိုက္လိမ္ညာ ေနတဲ့လုပ္ငန္းမို႔ ေတာ္႐ုံလူက သတိေတာင္ျပဳလိုက္မိမယ္ မထင္ပါ။ အဲဒီမွာ ဆရာ့သီခ်င္း ေတြထဲက ဘာသာေရးမိႈင္းတိုက္ရာမွာ အသံုးက်မယ့္ ထိုသံုးပါး၊ ပါရမီေတာ္ လို သီခ်င္းမ်ိဳး၊ သူတို႔ စစ္တပ္ကို ေရာင္ေတာ္ျပန္ပြဲထုတ္ႏိုင္ေလာက္မယ္ ထင္ရတဲ့ နတ္သွ်င္ေနာင္လို သီခ်င္းမ်ိဳးေတြကို ေရြးၿပီးဆိုခိုင္းတာပါ။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလို သီခ်င္းမပါ ပါဘူး။ မဆလေခတ္တုန္းကလည္း စစ္အစိုးရက သူ႔လူရည္ခၽြန္စီမံကိန္းကို ၀ါဒျဖန္႔ဖို႔အတြက္ ဆရာ့ လူခၽြန္လူေကာင္း သီခ်င္းကို အသံုးခ်ခဲ့တာ သတိရမိပါေသးတယ္။
ဒီေန႔အခါမွာ ဆရာ့သီခ်င္းေတြ ေခတ္စားဆဲ၊ သီဆိုေနၾကဆဲဆိုတာ ျမင္ေတြ႔ရရင္ ဆရာဘယ္ လိုမ်ားခံစားရမလဲ၊ ဆရာက “ဟား- ဟား-ဟား။ ငါတို႔ကို ေက်ာ္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ၾကပါဘူး”လို႔ လက္မေထာင္ေနမယ္မထင္ပါဘူး။ အသစ္ကို ႀကိဳဆိုၿပီး အၿမဲ တီထြင္ေနခ်င္တဲ့ ဆရာၿငိမ္း ဟာ အႀကံတူ ေနာက္လူသာစၿမဲ ျဖစ္ရမယ့္အစား ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းႀကီး တန္႔သလို ျဖစ္ေန ရတာကို သူ၀မ္းသာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းရိုးေဟာင္းထြင္ ဆင့္ကာထင္ဆိုတာ သူ႔မူပဲမဟုတ္ လား။
သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲတဲ့ ဒီႏိုင္ငံႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေသလြန္လို႔ အႏွစ္ငါးဆယ္ၾကာတာ ေတာင္မွ သူေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ ဆင္ဖိုနီတီး၀ိုင္းႀကီးမရွိေသးဘူး။ ဆရာ တေယာကိုတင္ရီတို႔ လံုးပမ္း ေနၾကတာေတာ့ရွိပါရဲ႕၊ တကယ့္ စံခ်ိန္မွီတီး၀ိုင္းႀကီးလို႔ ဆိုႏိုင္ဖို႔ ကေတာ့ အေ၀းႀကီးလိုပါေသး တယ္၊ ၀န္ႀကီးဦးထြန္းေဖတို႔၊ ဆရာဦးခင္ေဇာ္တို႔ အမွဴးျပဳမႈေအာက္မွာ မႏၱေလးက ဆရာ ေရြျပည္ ဦးဘတင္၊ ဆရာဘကေလး၊ ဆရာၿငိမ္းစသူေတြ၊ ရန္ကုန္က ေဒၚေစာျမေအးၾကည္၊ ေဒၚေအာင္ၾကည္။ ဦးဟန္ပ စသူေတြ အပတ္တကုတ္ႆကးစား ျပဳစုခဲ့ၾကတဲ့ ကမၻာ့သေကၤတ နဲ႔ျမန္မာႀကိဳးသီခ်င္းဆိုတဲ့ စာအုပ္လည္း ထြက္မလာဘူး။ စာမူေတြ ေပ်ာက္မ်ား ေပ်ာက္ကုန္ ေလပလားပဲ။ ဗမာႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲမွာ တခန္းတက႑ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ဆရာတို႔ေခတ္ က ဂီတအႏုပညာရွင္မ်ားအတြက္ အထိမ္းအမွတ္ ဗိမာန္၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပတိုက္ဆိုတာကေတာ့ ေ၀လာေ၀း။ မႏၱေေလးက ရြာဟိုင္းသခၤ်ဳိင္း ကိုဖ်က္ ေတာ့ ဆရာ့ အုတ္ဂူေလးေတာင္ ေပ်ာက္ သြားတယ္။
အဆိုးဆံုးက ဒီေန႔ဂီတေလာကမွာ ျမန္မာသံေတြ ေပ်ာက္ကုန္မယ့္ ေဘးအႏၱရာယ္ႀကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတာပါပဲ။ ဂလိုဘယ္ လိုက္ေဇးရွင္း ေခတ္ႀကီးမွာ ဒီအႏၱရာယ္ကို ေလွ်ာ့တြက္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး၊ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ဒီျပ၏နာကို အေလးအနက္ ထား၊ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္၊ ဒါဟာ ဒီေခတ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားေရး တာ၀န္တခု ျဖစ္ပါတယ္၊ နအဖလုပ္ေနသလို ပုဆိုးေတာင္ ရွည္၀တ္။ ေခါင္းေပါင္းေပါင္းၿပီး ေစာင္းေကာက္ကို တီးတာေလာက္နဲ႔ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းႏို္င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တမ်ိဳးသားလံုးကို လံႈ႔ေဆာ္ၾကၿပီးလုပ္ပါမွ ေတာ္ရံုက်မွာပါ၊ အခ်ိန္ေတြလြန္သြားရင္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဒီေန႔လို အေျခ အေနကိုသာ ဆရာၿငိမ္း ေတြ႔ရ ရင္ “ဦးေလးေမာင္ (ဦးစိန္ေဗဒါ)ေရျမင္လွည့္ပါဦး”။ “ကိုႀကီးတင္ (နန္းေတာ္ေရွ႔ ဆရာတင္)ေရ ကယ္ပါဦး”၊ “ဆရာေရႊတိုင္ၫြန္႔ေရ ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လားခင္ဗ်” စသျဖင့္ တေၾကာ္ေၾကာ္ ျမည္တမ္းေနမလား မသိပါ။
ဒါမွမဟုတ္လည္း သူ႔ရဲ႕၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈကို ဖြဲ႔က်ဴးတဲ့ ဆင္ဖိုနီႀကီးတခုကို ႀကိတ္ၿပီးေရးဖြဲ႔ ေနေကာင္း ေရးဖြဲ႔ေနပါလိ္မ့္မယ္။
ဖိုးသံ (လူထု)
(မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူ အကိုဖိုးသံ(လူထု)ရဲ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးကို အမွတ္ တရ ျပန္လည္ေဖၚ ျပလိုက္တာပါ )
တို႔ေခတ္က်မွညံ့ၾကေတာ့မွာလား...
