စာေရးဆရာအလုပ္ဟာ ဂုဏ္အရွိဆံုးအလုပ္ တခုလို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းကထင္ခဲ့တာ။ ဂုဏ္ဆိုတာ ပကာသနကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ႐ိုးသားမွန္ကန္တဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကိုေျပာတာ။ စာေရးဆရာဆိုတဲ့ဘ၀ကို ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္ဘူး။ ခုလည္းမလဲႏုိင္ဘူး။ ေနာင္လည္း မလဲႏုိ္င္ဘူး။ စာေရးျခင္းအလုပ္ကို ယံုၾကည္မႈ တခု၊ ယံုၾကည္းျခင္းတရားတခု အေနနဲ႔ က်ေနာ္ယံုတာ။ သေဘာထားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါႀကီးရင္ စာေရးဆရာလုပ္မယ္လို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ စာေရးဆရာအလုပ္ကလြဲလို႔ ဘယ္အလုပ္ကိုမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးေသးဘူး။
စာေရးျခင္းအလုပ္ဆိုတာ ခဏတျဖဳတ္လမ္းၾကံဳလို႔ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ အပ်င္းေျပ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ အားအားယားယားရွိလို႔ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ကို စြဲစြဲ ျမဲျမဲ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္။ အခ်ိမ္မေရြး လုပ္ေနရမယ့္ အလုပ္။ တသက္လံုးလုပ္ေနရမယ့္ အလုပ္လို႔ ျမင္တယ္။
ျမသန္းတင့္
(ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း အင္တာဗ်ဴးမွ)
ဆရာျမသန္းတင့္ ကိုယ္တိုင္ေရးအထၳဳပၸတၱိအက်ဥ္း
၁၉၂၉။ ဦးေပါတင့္၊ ေဒၚလိႈင္တို႔မွ ပခုကၠဴခ႐ိုင္၊ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ ၁၉၂၉၊ ေမ၊ ၂၃ ၾကာသပေတးေန႔၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္း ခုႏွစ္ေယာက္တြင္ အႀကီးဆံုး ျဖစ္သည္။
၁၉၄၁။ ပဥၥမတန္းတြင္ ပညာသင္သည္။
၁၉၄၂။ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ေက်ာင္းျပန္တက္သည္။
၁၉၄၃။ အာရွလူငယ္မ်ားအစည္းအ႐ံုး၌ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္သည္။
၁၉၄၄။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ေျမေအာက္ကလပ္စည္းမ်ား ႏွင့္ဆက္သြယ္၍ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတြင္ ပါဝင္သည္။
၁၉၄၅။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလတြင္ စစ္ကိုင္း႐ွိ ဗိုလ္သိန္းဦး(ေတာ္လွန္ေရးတြင္ က်ဆံုး)၊သခင္ေမာ္တင္(ျပည္တြင္းစစ္တြင္ က်ဆံုး)ႏွင့္ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဦးစရိယ(ၿမိဳင္ဖဆပလ အမတ္ေဟာင္းဦးသက္႐ွည္) တို႔၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ ပါဝင္လႈပ္႐ွားသည္။
၁၉၄၅-၄၇။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီး ျမင္းျခံခ႐ိုင္တြင္ တာဝန္က်သည္။မႏၱေလးခ႐ိုင္ အထက္ဗမာျပည္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္၊ မႏၱေလးခ႐ိုင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတို႔တြင္ အခ်ိန္ျပည့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္သည္။ျမင္းျခံခ႐ိုင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို စတင္တည္ေထာင္၍ ခ႐ိုင္ေကာ္မတီဝင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတြင္ အက္တူး-သခင္အုန္းေဖ (ျပည္တြင္းစစ္တြင္က်ဆံုး)ႏွင့္အတူ ’ လယ္သမားမ်ားသီးစားခမေပးေရး တိုက္ပဲြ၊ လက္ငုတ္ လယ္ ျပန္ထြန္ေရး တိုက္ပဲြ၊ ေျမ႐ွင္ႀကီးမ်ား၏ လယ္မ်ားကို အတင္းဝင္ထြန္ေရး’ တိုက္ပဲြ မ်ားကိုဦးေဆာင္သည္။ သီးစားခ မေပးေရးတိုက္ပဲြတြင္ အဂၤလိပ္အစိုးရ သိမ္းယူထားေသာ လယ္သမားမ်ား၏ ပစၥည္းမ်ားကို ျပန္လည္လုယူသည့္အတြက္ (႐ံုးမင္းတစ္ထိုင္) ျပစ္ဒဏ္က်ျခင္းခံရသည္။ျမင္းျခံခ႐ိုင္တြင္ အျခားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ႏွင့္အတူ သူ႔ေခါင္းကိုျဖတ္ႏိုင္လွ်င္ ဆုေငြေပးမည္ဟု အဂၤလိပ္အလိုေတာ္ရိ ႏွင့္ ေျမ႐ွင္မ်ားက တိတ္တဆိတ္ဆုေငြထုတ္သည္။ အေထြေထြ သပိတ္ႀကီးတြင္ ျမင္းျခံ၊ မႏၱေလး၊ ဒလသေဘၤာက်င္း အေထြေထြ အလုပ္သမားထုႀကီး ပါဝင္ေရးအတြက္တာဝန္ယူသည္။ ျမင္းျခံခ႐ိုင္ အလုပ္သမားသမဂၢႏွင့္ လယ္သမားသမဂၢတို႔တြင္ အလုပ္ အမႈေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ရင္း ျဖဴးၿမိဳ႕တြင္က်င္းပသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ျဖဴးလယ္သမား ကြန္ဂရက္ႀကီးသို႔ ျမင္းျခံခ႐ိုင္ကိုယ္စား လွယ္’ အျဖစ္တက္ေရာက္သည္။
၁၉၄၇။ မက်န္းမာသျဖင့္ တာဝန္မွ အနားယူကာ တကၠသိုလ္ဝင္စားေမးပဲြ ေျဖဆိုသည္။ ပခုကၠဴခ႐ိုင္ ေက်ာင္းသားမ်ားဥကၠ႒ အျဖစ္ေဆာင္ ရြက္သည္။
၁၉၄၈။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ တက္ေရာက္သည္။
၁၉၄၉။ ပထမဦးဆံုးေရးသည့္ ‘ဒုကၡသည္’ ဝတၳဳတိုကို တာရာမဂၢဇင္း (တြဲ-၃၊ မွတ္-၂၁၊ ၁၉၄၉) တြင္ပံုႏိွပ္ေဖာ္ျပသည္။
၁၉၅၀။ ‘စာေပသည္ျပည္သူ႔အတြက္’ ဟူေသာ ေႂကြးေၾကာ္ျဖင့္ ‘စာေပသစ္မဂၢဇင္း’ ကို ကိုသန္းတင္၊ ဒဂံုတာရာ၊ ေမာင္ၾကည္လင္း၊ ေအာင္လင္းတို႔ႏွင့္ အတူဦးေဆာင္ထုတ္ေဝသည္။
၁၉၅၁။ ပထမဦးဆံုး ဘာသာျပန္လက္ရာအျဖစ္ ေဂၚကီ၏ ‘မာလ္ဗာႏွင့္ အျခားဝတၳဳမ်ား’ ကို ေရးသားထုတ္ေဝသည္။
၁၉၅၂။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္(ျမန္မာႏိုင္ငံ) ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္း အလုပ္အမႈေဆာင္ အျဖစ္ေဆာင္ရြက္သည္။ စာေရးဆရာအသင္းမွ ထုတ္ေဝေသာ ‘စာေပမဂၢဇင္း’ တြင္ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ‘ျပည္ေတာ္သစ္ဂ်ာနယ္’ တြင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ‘တိုးတက္ေရးသတင္းစာ’ တြင္ ႏိုင္ငံျခားေရး အယ္ဒီတာအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ဒုတိယေျမာက္ ဘာသာ ျပန္အျဖစ္ ေဂၚကီ၏ အတၳဳပၸတၱိ ‘မကၠဇင္ေဂၚကီ’ ကို ဗန္းေမာ္စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္ေဝသည္။
၁၉၅၃။ ပထမဆံုး ပင္ကိုယ္ေရး လံုးခ်င္းဝတၳဳ ‘ေမတၱာအေသေခ်ၤ’ ကို ေရးသည္။
၁၉၅၄။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ဝိဇၨာဘြဲ႔ရသည္။
၁၉၅၅။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးေဆာင္ေသာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗဟိုေကာ္မတီတြင္ အတြင္းေရးမွဴး တစ္ဦးအျဖစ္ေဆာင္ရြက္သည္။
၁၉၅၆။ ဥပေဒဘဲြ႔ရ႐ိွသည္။
၁၉၅၇။ ‘ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ’ ေပၚလစ္ဗ်ဴ႐ိုတြင္ပါဝင္သည္။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ႏွင့္ ၾသစႀတီးယားႏိုင္ငံ ဗီယင္နာၿမိဳ႕တြင္ ဌာနခ်ဳပ္လုပ္ထားေသာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ၏ ဗ်ဴ႐ိုကရက္ အဖဲြ႔ ဝင္လူႀကီးျဖစ္ခဲ့သည္။
၁၉၅၈။ ပေဒသရာဇ္ ဆန္႔က်င္ေရးဝတၳဳ ‘လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ’ ကို ျမဝတီမဂၢဇင္း(အယ္ဒီတာ ခ်ဳပ္ ဇဝနလက္ထက္) တြင္ေရးသားသည္။ အထိန္းသိမ္းခံဘဝျဖင့္ ကိုကိုးကၽြန္းသို႔ေရာက္ သည္။
၁၉၆၀။ အထိန္းသိမ္းခံ ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ စာေရးဆရာကလပ္ တြင္ အမႈေဆာင္ျဖစ္သည္။ အေမွာင္ရိပ္ဝယ္ ဝတၳဳကိုေရး သည္။ ဗိုလ္တေထာင္ သတင္းစာတြင္ ေန႔စဥ္အခန္းဆက္အျဖစ္ ‘ႏံြထဲကၾကာ’ (ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး)ကို သိန္းေဖျမင့္ႏွင့္ ပူးတဲြေရးသည္။
’ ႏြံထဲကၾကာ’ ဝတၳဳစာအုပ္မွ အစျပဳ၍ မူလကေလာင္နာမည္ ျမသန္း မွ ျမသန္းတင့္ သို႔ ေျပာင္းခဲ့သည္။
၁၉၆၁။ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ စေတာ့ဟုမ္းၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ‘ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ’ အစည္းအေဝးသို႔ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္တက္ေရာက္သည္။
ညီလာခံမွအျပန္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာ္မတီမ်ား၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ ဒဂုန္တာရာ၊ ပါေမာကၡ ဦးေအာင္လွတို႔ႏွင့္ အတူ သြားေရာက္သည္။
၁၉၆၃။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖဲြ႔ဝင္ ႏွင့္ ျပည္သူ႔ေကာ္မတီတစ္ဦး အျဖစ္ တာဝန္ ယူခဲ့သည္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေတြ႔ဆံုေဆြး ေႏြးပဲြ ပ်က္ေသာအခါ အထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရၿပီး ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ကိုကိုးကၽြန္း ေရာက္ခဲ့သည္။
၁၉၇၂။ အထိန္းသိမ္းခံဘဝမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ ေတာ္စတြိဳင္း၏ ‘စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး’ ဝတၳဳဘာသာျပန္(၁၉၇၂) ခုႏွစ္အတြက္ ’ အမ်ဳိးသားစာေပဘာသာျပန္ဆု’ ရခဲ့သည္။
၁၉၇၈။ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမ မာဂရက္မစ္ခ်ယ္၏ ‘ ေလ႐ူးသုန္သုန္’ ဝတၳဳဘာသာ ျပန္ျဖင့္ ’ အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ဆု’ ကိုရခဲ့ သည္။
၁၉၈၈။ တ႐ုတ္စာေရးဆရာႀကီး ေဆာင္ဇူခ်င္းႏွင့္ ေကာက္ငိုတို႔၏ ‘ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္’ ဝတၳဳျဖင့္ ’ အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ (ရသ)ဆု’ ကို ရ႐ွိခဲ့သည္။
၁၉၉၂။ ျပင္သစ္စာေရးဆရာ ဒိုမိနိလာပီယဲ၏ ‘သုခၿမိဳ႕ေတာ္’ ဝတၳဳဘာသာျပန္(ရသ) ျဖင့္ ’အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ဆု’ ကိုရသည္။
၁၉၉၅။ စာေရးဆရာ ဒိုမိနိလာပီယဲ၏ ‘အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္’ ဝတၳဳဘာသာျပန္ျဖင့္ ‘အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ဆု(ရသ)ဆု ’ ကို ရခဲ့ သည္။
၁၉၉၈။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၈ရက္၊ ည ၉၊၁၅ တြင္ ကြယ္လြန္သည္။
Thursday, 7 February 2008
ဆရာျမသန္းတင့္(၁၉၂၉ - ၁၉၉၈)ကြယ္လြန္ျခင္း(၁၀)ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ
စစ္တပ္ႏွင့္ႏိုင္ငံေရး(ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖည့္စြက္ခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္၍)
ဒီဗြီဘီမွာပဲ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္းက စစ္အုပ္စု၊ စစ္အစိုးရ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခန္းဆက္တင္ျပမႈတခု ထပ္လုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ အျပည့္အစံုအသံလႊင့္ခြင့္မရဘဲ တပိုင္းတစနဲ႔ ရပ္တန္႔ခဲ့ရပါတယ္။
အျပည့္အစံုကို ဒီစာအုပ္ထဲမွာပဲ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ျဖည့္စြက္ပံုႏွိပ္လိုက္ပါတယ္။ ။
Study Desk Publication
သန္းေရႊစစ္အုပ္စုကုိ ဘယ္သူေတြက ျဖဳတ္ခ်မလဲ၊ ဘယ္ပံုစံနဲ႔ျဖဳတ္ခ်မလဲ
ဒီကိစၥကို စဥ္းစားခဲ့တာၾကပါၿပီ။ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုတုိင္း စဥ္းစားၾကတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔လဲ စဥ္းစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က ထိန္းထိန္းခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ပဲ ေျပာပါတယ္။
အက်ယ္မေျပာလို႔ တခါတရံ မရွင္းမလင္းျဖစ္တာ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ တခါတရံေတာ့လဲ မျဖစ္ႏိုင္တာကို လြန္လြန္ကၽြံကၽြံေလွ်ာက္ေျပာေနတာပဲလို႔ အထင္ ခံရတာလဲ ရွိပါတယ္။
ဒီတခါေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီးရွင္းေအာင္ေျပာပါမယ္။ အက်ယ္တ၀င့္လဲ ေျပာပါမယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာဖို႔လုိၿပီ ထင္လုိ႔ပါ။
DVB မွာက်ေနာ္အရင္က ေျပာခဲ့တာေတြဟာ အတိတ္ကိစၥေတြပဲေျပာတာ မ်ားခဲ့ပါတယ္။ အခု အတိတ္ကိစၥေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ ကိစၥေျပာပါမယ္။ အားလံုးသို႔ တင္ျပတဲ့သေဘာပါ။ အဆုိျပဳခ်က္လို႔ သေဘာထားေစခ်င္ပါတယ္။
သန္းေရႊစစ္အုပ္စု ဘာေၾကာင့္ေခါင္းမာေနသလဲ
ဗိုလ္ေန၀င္းခ်န္ခဲ့တဲ့ အေမြပံုမွာထုိင္ၿပီး မုိက္ေနတာပါ။ ဗိုလ္ေန၀င္းခ်န္ခဲ့တဲ့ အေမြဆိုတာ အာဏာအေမြပါ။ ဒီအာဏာဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊ သူ႔အစြမ္းနဲ႔သူ လုယူႏိုင္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူကကာလတခု ထိန္းထားႏိုင္တာေတာ့အမွန္ပါ။ သူ႔အရင္က ဗိုလ္ေစာေမာင္ျပဳတ္သြားတာဟာ အာဏာအေမြကိုေကာင္း ေကာင္းမထိန္းႏိုင္လို႔ပါ။ ေန၀င္းက အေမြထိန္းေကာင္းတဲ့ သန္းေရႊနဲ႔လူစားထုိးလိုက္တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဗိုလ္ေန၀င္းကဗိုလ္သန္းေရႊကို စိတ္ခ်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့ စိတ္မခ်ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္မခ်တာက အေမြထိန္းတဲ့ကိစၥမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ေန၀င္းက သူေရႊးေပးတဲ့သူကို ဗိုလ္သန္းေရႊက လက္ခံေစခ်င္ပါတယ္။ ဗုိလ္သန္းေရႊကလဲ သူပဲစိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်င္တယ္။ အဲဒီကေန ပဋိပကၡေပါက္ကြဲေတာ့တာပဲ။ သန္းေရႊ - ဗုိလ္ေမာင္ေအးပဋိပကၡက ႀကိတ္၀ိုင္းျဖစ္ဆဲပါ။ ေနာက္ၿပီး တပ္မေတာ္ထဲက ဒီအေနအထားေတြကို အားမရမေက်နပ္တဲ့ ႐ိုးသားတဲ့တပ္မွဴး တပ္သားေတြ၊ အရင္က မဆလ - န၀တ - နအဖ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဖူးသူေတြ စတဲ့ လူေတြဟာလဲ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနၾကတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔နားလည္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔လုပ္တတ္ရင္၊ ဒီပဋိပကၡကို အသံုးခ် တတ္ရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ နအဖ စစ္အုပ္စုကို ျဖဳတ္ခ်ႏုိင္မွာပဲ။
ဒီေနရာမွာ ရွင္းေအာင္ေျပာဖုိ႔လုိတာတခုကလဲ ေျပာသင့္လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါက အေျခအေနေတြကို ထုိင္ေစာင့္ေနလို႔ကေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာအေမြဆိုတာက မက္စရာႀကီးပါ။ အာဏာအေမြပံုေပၚ ထိုင္မိရင္ထိုင္မိသူက ပိုသာမိုက္ျပပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္တရတယ္ရယ္လုိ႔ မရွိသေလာက္ ပါပဲ။
စပ္မိလုိ႔အတိတ္အေၾကာင္း ျပန္မေျပာဘူးဆိုေပမယ့္ တခ်က္ေတာ့ေျပာရပါဦးမယ္။ ၁၉၆၂ တုန္းက ‘ေန၀င္း - ေအာင္ႀကီးစစ္အုပ္စု’ လုိ႔တခါမွ က်ေနာ္ တို႔မသံုးဘူး။ အေၾကာင္းက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက ယာယီပဲဆုိတာသိလို႔ပါ။ ‘ေန၀င္း - စန္းယုစစ္အုပ္စု’ လို႔သံုးမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ဗုိလ္စန္းယု နံပါတ္၀မ္း ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ တြက္မိလို႔ ‘ေန၀င္းစစ္အုပ္စု’ လုိ႔ပဲ တေလွ်ာက္လံုး သံုးခဲ့ပါတယ္။
‘ဒီပဲယင္း’ မတုိင္မီက ‘သန္း - ေအး - ၫြန္႔ ႀတိဂံစစ္အုပ္စု’ လုိ႔သံုးခဲ့ေသးတယ္။ ‘ဒီပဲယင္း’ ၿပီးေတာ့ မသံုးပါဘူး။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔နံပါတ္၀မ္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ပဲ က်ေနာ္တို႔၀က္ဘ္ဆုိက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးထိပ္သီးက ႏိုင္ငံ့အႀကီးအကဲ ျဖစ္ေလ့မရွိဘူးလုိ႔ က်ေနာ္တို႔က ေထာက္ျပခဲ့ပါတယ္။
သန္းေရႊ - ေမာင္ေအး နံပါတ္၀မ္းဗိုလ္လုပဲြ မျပတ္ေသးပါဘူ။ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါ။ နံပါတ္၀မ္း စစ္စစ္ကို ၾကည့္ခ်င္ရင္ ေန၀င္းကို ၾကည့္ပါ။ သူ႔ေခတ္က
နအဖေခတ္မွာလို ေကာလာဟလေတြ မရွိပါဘူး။ အခုေတာ့ ေကာလာဟလေတြ မ်ားလိုက္တာ။ နားမဆံ့ေအာင္ပါပဲ။ ' ၿငိမ္းအဖြဲ႕ ' ေတြလည္းရတယ္။ ကမၻာအႏံွ႔ အတိုက္အခံေတြလည္း ရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြလည္း ရတယ္။ (သန္းေရႊ အဆက္အသြယ္ေတြက လႊင့္တဲ့ ေကာလာဟလ၊ ဗိုလ္ေမာင္ေအးဘက္က လႊင့္တဲ့ ေကာလာဟလ၊ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကေတာ့ တဆင့္တက္ၿပီး ဗကပနဲ႔ေတာင္မွ ' ၿငိမ္းအဖြဲ႕ ' ဇာတ္လမ္းတခု က,ခ်င္သလိုလို လုပ္လာခဲ့တယ္။
အခုေတာ့အဲဒီ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔႔ရဲ႕ ' ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေဆာင္' ေတြလည္း ေထာင္ထဲေရာက္ေနၿပီ ထင္ပါတယ္။ သူတို႔က ဗကပ ဗိုလ္က်င္ေမာင္နဲ႔ ေဆြး ေႏြးခ်င္ပါတယ္လို႔ လာဆက္ပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ထလရကပါ၊ ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ပါလို႔ ၾကားလူကတဆင့္ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း တာ၀န္ရွိတဲ့ေကဒါ ႏွစ္ဦးနဲ႔ေတြ႔ေစပါတယ္။ သူတို႔က ဘာႏိုင္ငံေရးစကားမွမေျပာဘဲ ဒီဘက္ကဘာေျပာမလဲဆိုတာကိုပဲ နားေထာင္တဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ကုိအရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေျခခံေဒသျဖစ္ဖူးတဲ့ နမ့္ခမ္းနဲ႔မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္၊ ေရႊလီျမစ္အေရွ႕ဖက္က ရြာေတြကိုက်ေနာ္တို႔ကို အခုၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကိုေပးထားတာမ်ဳိး ေပးမယ္ဆို တာမ်ဳိးလည္း တဖက္လွည့္ကေျပာပါတယ္။ ေဆြးေႏြးရာမွာေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔က ၾကား၀င္ခိုင္းတဲ့မူဆယ္မွာေနသူ က်ေနာ္တို႔ တပ္ထြက္တေယာက္က တဆင့္ တရားမ၀င္ေျပာခိုင္းတာပါ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူအတြက္ ေရးႀကီးတဲ့ကိစၥေတြေဆြးေႏြးဖို႔ အၿမဲအသင့္ရွိတယ္လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ႏွစ္ခါလာေဆြးေႏြးတာပါ။ ႏွစ္ခါစလံုးအထက္ကို အစီရင္ခံပါ့မယ္ဆိုၿပီး ျပန္သြားတာ။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ရဲ႕ ဉာဏ္ ကစားနည္းတမ်ဳိးပါ။
အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ေကာလာဟလေတြ၊ သတင္းေတြကို အေျခခံၿပီးေဟာစာတမ္းေတြလည္း ထုတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေဟာစာတမ္း မထုတ္၀ံ့လို႔ မထုတ္ခဲ့ပါဘူး။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ 'နံပါတ္၀မ္း' မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ေဟာစာတမ္း ထုတ္ခဲ့တာကေတာ့ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔' ေတြကို သတိေပးခ်င္လို႔ပါ။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကို မ်က္မွန္ (လန္ ဘား) တင္ဦးနဲ႔တူတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ဘယ္တုန္းကမွ မသံုးသပ္ပါဘူး။ တင္ဦးမွာလုပ္ပိုင္ခြင့္ ဘာမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ နံပါတ္၀မ္းေန၀င္းအရိပ္က မိုးေနတာပါ။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ကေတာ့ န၀တ-နအဖ သမစဥ္္မွာလည္း နံပါတ္သံုးလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ရသူပါ။ လန္ဘားတင္ဦးကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ မရခဲ့ပါဘူး။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ န၀တ တြင္း (၁) ျဖစ္စကတည္းက လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အမ်ားႀကီးရခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၈၉ ဗကပခြဲထြက္ေတြကိစၥမွာ ရတာပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲေတာင္ မလုပ္ရေသးတဲ့အခ်ိန္ကပါ။
အဲဒီကိစၥ ေနာက္တခန္းမွာ ေျပာပါမယ္။
“ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ နံပါတ္၀မ္းနီးနီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကာလ”
၁၉၈၉ ႏွစ္ပိုင္းက 'ဗကပ' က 'န၀တ' ရဲ႕ ဦးတည္ရန္သူပါ။ ရန္သူပါ။ ၿပိဳင္ဘက္ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ေနတဲ့ ရန္သူပါ။
'ဗကပ' ဗဟိုက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို လက္နက္တေသာင္းကူညီဖို႔ဆံုးျဖတ္တာကို မေက်နပ္တဲ့ဗဟိုေကာ္မတီအနည္းစုက ပါတီကေန ခြဲထြက္ ၾကပါတယ္။ သူတို႔က လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္လို႔၊ ဗကပ (ဗဟို) ကလည္း 'မွီခိုသူ႔ဒုကၡ' ၾကံဳေနလို႔ခြဲထြက္တဲ့အထဲမွာ တပ္အမ်ားစုႀကီးကပါသြားပါတယ္။ ေသြး ထြက္သံယို မျဖစ္ေစဖို႔ ဗကပ (ဗဟို) က ေျမေအာက္ဆင္းၿပီး ယူ/ဂ်ီ ပါတတီအျဖစ္ ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။
ဒီေနာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က ဗကပခြဲထြက္ေတြရဲ႕ 'ေဂါ့ဖားသားႀကီး' ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ႔ဇာတာ အတက္ဆံုးအခ်ိန္လို႔ေျပာရမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔' ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ တခုၿပီးတခု ေပၚပါတယ္။ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔ တေခတ္ထတဲ့' ကာလတခုေရာက္လာပါတယ္။ ၿငိမ္းအဖြဲ႔အမ်ဳိးမ်ဳိး အလွ်ဳိလွ်ဳိေပၚလာတာကို ေျပာတာပါ။ KNU ေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အထိကာလဟာ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔ ေခတ္ထခ်ိန္' ပါပဲ။ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ကာလပါ။ အဲဒီ ၁၀ ႏွစ္အတြင္းမွာ အရင္ေထာက္ လွမ္းေရးေခါင္းေဆာင္ မ်က္မွန္လန္ဘားတင္ဦး မရတဲ့အခြင့္အာဏာေတြ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ရတာပါပဲ။ ျပည္တြင္းသာမက ျပည္ပမွာပါ ရပါတယ္။ သူ႔ကို 'နံပါတ္၀မ္းနီးနီး' သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ၿပိဳင္ဖက္လို႔ေတာင္ ျမႇင့္ေပး၊ ေျမႇာက္ေပးတာေတြလည္း ေတြ႔ၾကခဲ့ရပါတယ္။ မ်က္မွန္ လန္ဘားတင္ဦးရဲ႕ 'တစ္ႏွွစ္ပိုင္းတပိုင္း' ဆိုတာက ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕အိမ္ေတာ္ပါ (ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေျပာတဲ့ coterie) ေတြက မနာလိုလို႔ေပးတဲ့နာမည္ပါ။ အဲဒီလူေတြကဒီ MI တြင္က်ယ္တာကို နည္းနည္း မွမေက်နပ္ပါဘူး။ တကယ္က ေန၀င္းရဲ႕အတြင္းစည္းေနရာကို သူတို႔ခ်င္းလုေနၾကတာပါ။ သူတို႔က လန္ဘားတင္ဦးေရွ႕မွာပဲ 'ဘယ္ေခြးမွ လူမထင္ဘူး' လို႔ မူးမူးနဲ႔ စိန္ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကက္ဘိနက္ ေဒၚခင္ေမသန္း ပင္းတဲ့ဘက္က အႏိုင္ရၿပီး ဗိုလ္တင္ဦး အရာက်သြားတာပါ။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ေခတ္ေကာင္္းစဥ္က ဘယ္သူမွစိန္ေခၚတာ မခံရပါဘူး။ 'ဒီပဲယင္း' မတိုင္မီထိေပါ့။ စိန္ေခၚတာလည္း 'နံပါတ္၀မ္း' ေနရာ အတင္းတက္ယူ ေနတဲ့ သန္းေရႊကစိန္ေခၚတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပြဲကၾကမ္းပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔အေရးယူခံရပံုဟာ စစ္အုပ္စုသမိုင္းမွာအျပင္းထန္ဆံုး အေရးယူနည္းမ်ဳိး အေရးယူခံရ တာလို႔ေျပာရင္ ရပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းလက္ထက္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျဖဳတ္ထုတ္ခဲ့တာကလြဲစလို႔ အထုတ္ေတြ၊ အျဖဳတ္ေတြ၊ အဖမ္း ေတြ အဆီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔တို႔အေပၚ အေရးယူသလို ရက္ရက္စက္စက္ ျပတ္ျပတ္သားသား အေရးယူတာမ်ဳိးေတာ့ တခါမွမရွိခဲ့ ဖူးဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသံသရာက ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား၊ ဗကပကို အလဲထုိးလိုက္ႏိုင္သူအျဖစ္ လက္မေထာင္ေနတဲ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကို အခုေတာ့ နာလန္ထ ‘ဗကပ’ က သူ႔အတြက္ ေရွ႕ေနလုိက္ေပးေနသူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔ကို တရား႐ံုးမွာေျဗာင္စစ္ေဆးၿပီး သူ႔ဘက္ကလဲေခ်ပခြင့္ျပဳရမယ္လို႔ ဗကပက အေစာဆံုးေျပာခဲ့ပါတယ္။ ရွစ္ေလးလံုးၿပီးကာနီးမွာ တပ္မေတာ္ထဲက အင္အားေတြ စၿပိဳလာတာနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ (ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က ထင္ပါရဲ႕) ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျပာတာတခုရွိ တယ္။ အဲဒါက ဗကပဟာ တပ္မေတာ္ကိုေခါင္းျဖတ္ၿပီး ကိုယ္လံုးကိုယူခ်င္တယ္တဲ့။ တကယ္က တပ္မေတာ္ကိုေခါင္းျဖတ္ၿပီးကိုယ္လံုးခ်ည္း ယူသြားတာက ဗကပ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူတို႔ စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ပါ။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းေခါင္းပုိင္းေတြ ျဖဳတ္ခ်ၿပီးတပ္မေတာ္ကို ခါးပုိက္ထဲထည့္ခဲ့ၾကတာ ဒီေန႔ဗိုလ္သန္းေရႊအထိပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ဒီေန႔အခါမွာ ဗိုလ္ထြန္းၾကည္၊ ဗုိလ္ေက်ာ္ဘ၊ ဗုိလ္မ်ဳိးၫြန္႔တို႔ရဲ႕ န၀တဂုိဏ္းေဟာင္းနဲ႔လဲ နအဖဆန္႔က်င္ေရးအတြက္ နားလည္မႈရခ်င္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသံသရာရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္ခ်က္ဆိုတဲ့အထဲမွာ ထည့္ေျပာသင့္တာတခုက ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔အမွတ္သယ္ခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကိစၥပါ။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔ဟာ သူ႔ရဲ႕တီထြင္ခ်က္ဆိုၿပီး လက္မတေထာင္ေထာင္လုပ္၊ က်န္တဲ့ န၀တ - နအဖ ခဆေတြအေပၚ အသာစီးေနခဲ့ပါတယ္။ အခုသူ႔ကို အေရးယူၿပီဆုိေတာ့ ဒါကို ပုဒ္မတ ခုျဖစ္လာပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ က်ေနာ္တို႔ထဲက ခြဲထြက္တဲ့ ၀အဖြဲ႔နဲ႔စစ္အစိုးရလက္ကိုင္ ကာကြယ္ေရး၀အဖြဲ႔တို႔ကို ေပါင္းေပးၿပီး UWSA လို႔ ဖြဲ႔ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေထာက္လွမ္းေရးေတြ အဖမ္းခံရေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈ၊ ေရႊေခ်ာင္းမႈေတြနဲ႔ တရာစြဲခံေနၾကရပါတယ္။ အခုေနာက္ဆံုး အျဖစ္အပ်က္လို႔ဆုိရမယ့္ ရွမ္း အဖြဲ႔ေတြထဲက တခ်ဳိ႕ကိုလုပ္ၾကံဖန္တီးေပးထားတဲ့ လက္နက္ခ်ပြဲတခုနဲ႔ ပြဲထုတ္ေနပါတယ္။ ဒီအထဲကေန ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔တို႔ကို ပုဒ္မတပ္စရာေတြ ေပၚလာႏိုင္စရာေတြ ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔ သူ႔ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အရာက်ေတာ့ ဗကပထဲက BIA, BDA, PBF တပ္မေတာ္သားေဟာင္းႀကီးမ်ားက ‘အတိတ္ကို အတိတ္မွာထား ခဲ့မည္’ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔ရွိတဲ့အတိတ္ကိုလဲ ထားခဲ့မယ္လို႔ေၾကညာပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔သာ နအဖ စစ္အုပ္စုကိုဆန္႔က်င္ဖို႔အတြက္ ဘက္ေျပာင္းရပ္ရင္ ေနရာေပး သင့္တယ္ ဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိးလဲ က်ေနာ္တို႔ကပဲစၿပီး အတိအလင္းေျပာခဲ့တာပါ။
က်ေနာ္တို႔မ်ဳိးဆက္သစ္ ဗကပကေတာ့ အတိတ္ကိုအတိတ္မွာပဲထားခဲ့ ‘ခ်င္’ သည္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းလိုဘ၀မ်ဳိး က်ေနာ္တို႔မွာ မရွိလို႔ ပါ။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းက တတပ္ထဲမွာအတူေနၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ဂ်ပန္ကို တိုက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ခဏလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကာပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ကေတာ့ ဘက္တဘက္စီ ေနၿပီး သူေသကိုယ္ေသ တိုက္ၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ‘ခ်င္’ ဆိုတာ ထည့္ထားပါတယ္။
အတိတ္ဆိုတာ ေမ့ပစ္လို႔မရပါဘူး။ သူကလဲ မေမ့ႏိုင္၊ ကိုယ္ကလဲ မေမ့ႏုိင္ပါဘူး။ ေမ့ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနလို႔လဲ ရတာမွ မဟုတ္တာ။ အတိတ္ကို မေျပာ တမ္း လုပ္ထားဖို႔ပါ။
ဒါကလဲ ပစၥဳပၸန္နဲ႔အနာဂတ္ကို ခ်ီတက္ရာမွာ အတိတ္ကိုေက်ာပိုးၿပီး ခ်ီတက္ရင္ခရီးမတြင္မွာစိုးလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေန႔လို ႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့ ႏိုင္ငံတကာအေျခအေနအၾကားမွာ မင္းတုန္းမင္းေခတ္ကလို နန္းလုပြဲေၾကာင့္ ကၽြန္ျဖစ္ရတဲ့ကိန္းမဆိုက္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ သတိေပးေန၊ အၾကံျပဳေနတာပါ။ က်ဆံုးသြားတဲ့သူေတြကို က်ေနာ္တို႔ သစၥာေဖာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေနာက္ ေထာက္ျပခ်င္တာတခုက က်ေနာ္တို႔ ဗကပအထိနာၿပီး ယူ/ဂ်ီပါတီ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ NLD ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီခ်ဳပ္ဟာ ေရြး ေကာက္ပြဲသာႏိုင္တာ တေလွ်ာက္လံုး အမ်ဳိးမ်ဳိးအႏိုင္က်င့္ခံေနရၿပီး တေလွ်ာက္လံုးေအာက္စည္းက ေနေနရပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ဗကပရဲ႕ လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲ ရွိေနရင္ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ NLD ဒီလုိ အႏိုင္က်င့္ခံရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာရစရာ အေၾကာင္းေတာင္ရွိပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ အခုလို အႏိုင္က်င့္မခံ ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေနာက္တခန္းမွာ ဘယ္သူေတြက ျဖဳတ္ခ်မလဲဆိုတာ တင္ျပပါမယ္။
ဘယ္သူေတြက ျဖဳတ္ခ်မလဲ
ပထမ NLD/ CRPP၊ ဒုတိယ လူထု၊ တတိယ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့တပ္မေတာ္သားမ်ား။ အဲဒီအစီအစဥ္အတုိင္းပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ လူထုထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ပါတီက တတပ္တအားပါေနပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပ၊ ဒု၊ တ ခြဲေနရေပမယ့္ တကယ္ျဖဳတ္ခ်တဲ့ပြဲမွာ တေပါင္းတစည္းတည္း ျဖစ္သြားမွာပါ။
ပထမျဖစ္တဲ့ NLD/ CRPP ကို က်ေနာ္တုိ႔ ဒီလုိသံုးသပ္ပါတယ္။ NLD ကိုပဲ သံုးမွာပါ။ NLD ဟာ အခြင့္ေကာင္းႀကီးတခုကုိ လက္လြတ္သြားတယ္။ အဲဒါက ေရြးေကာက္ပြဲကို တြန္းတင္လိုက္ဖို႔ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနလို႔ လက္လြတ္တာျဖစ္တယ္။ ေန၀င္းေရာ နအတပါ မွင္သက္မိသြားတုန္းကသာ တြန္းတင္ႏိုင္ရင္ အနာအက်င္အနည္းဆံုး အၾကမ္းမဖက္ဘဲ လူထုအားနဲ႔ စစ္အစုိးကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့မယ္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ထင္ပါတယ္။
အခုတေလာမွာ အဲဒီလိုေရြးေကာက္ပြဲေအာင္ျမင္မႈကေန တြန္းတင္လို႔အေျပာင္းအလဲျဖစ္သြားတဲ့ ႏုိင္ငံေတြအေၾကာင္းၾကားရေလေလ က်ေနာ္တို႔စိတ္ ထဲမွာမခ်င့္မရဲျဖစ္ရေလေလပါပဲ။ ဒီလုိအခြင့္အေရးႀကီးကုိ လက္လြတ္ခံလိုက္တာဘာေၾကာင့္လဲ။ က်ေနာ္တို႔အျမင္က ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး ၁၇၈၉ အတုိင္းျဖစ္ေစ ခ်င္တာပါ။ တုိးတိုးတိတ္တိတ္လည္း တခ်ဳိ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အၾကံေပးခဲ့တယ္။ ဗကပမွာအနာဂတ္မရွိေတာ့ဘူး။ တခန္းရပ္သြားၿပီထင္လို႔လား၊ ဗိုလ္ေစာေမာင္ ကတိေတြကိုပဲယံုလို႔လား၊ ၁၉၄၈ မ်ဳိးဆက္ေတြလုိတို႔က ကမူးရွဴးထိုးမႏိုင္ဘူး၊ တည္ၿငိမ္တယ္၊ တို႔လုပ္ျပမယ္လို႔မ်ား အေတြးအေခၚရွိေနလို႔လား။ ႏုိင္ငံတကာ့အ သုိင္းအ၀ိုင္းကုိ အားကိုးလို႔လား။ အေသအခ်ာမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ဗကပ ေပးတဲ့အၾကံကုိ လက္မခံပါဘူး။
NLD ကေရြးမယ့္လမ္း ၃ သြယ္ကို အဖြဲ႔ေလးေတြဖြဲ႔ေပးၿပီး တင္ျပေစပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ေထာက္လွမ္းေရးေရွ႕မွာ တန္းစီျပလိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က ဘယ္သူ႔စည္း႐ံုးရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ၾကားထားရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ဖိႏိွပ္ရမယ္တိုတဲ့ စာရင္းရသြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔လက္ဦးမႈက ဗိုလ္ခင္ညြန္႔လက္ထဲ ေရာက္ သြားတာပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာက ႏွင္းဆီေတာ္လွန္ေရးမ်ဳိး၊ ယူကရိန္းက လိေမၼာ္ေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမ်ိဳး ဗမာျပည္မွာခေမာက္ေတာ္လွန္ေရးလို႔သာ ဆင္ႏြဲလိုက္ရရင္ သမိုင္းဟာေျပာင္းသြား ႏိုင္ပါတယ္။ ဗမာျပည္က ေတာ္လွန္ေရးဟာ စံနမူနာတခုေတာင္ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုရဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရးက လက္ေတြ႔အလုပ္ျဖစ္ေရးဝါဒသမားေတြပါ။ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမွာ၊ သတင္းစာထဲမွာ ဗကပဆန္႔က်င္ေရးေတြ ေျပာ တယ္၊ ေရးတယ္၊ ဗကပရဲ႕ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ေရးလမ္းစဥ္၊ ေတာင္းပဲြတိုက္ပြဲလမ္းစဥ္ဆိုတာေတြ ေျပာတယ္၊ ေရးတယ္။ ဗကပနဲ႕အေမရိကန္ ထမိန္လုပဲြအထိ ခပ္ၾကမ္း ၾကမ္းေရးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဗကပဆန္႔က်င္ေရးေလ႐ူးကို ၿမိဳ႕ေရာေတာပါျဖစ္ေစတာပဲ။ ကမၻာမွာလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒဆန္႔က်င္ေရး ေလ႐ူးတိုက္ေနခ်ိန္ျဖစ္လို႔ 'ဗကပ' က မနည္းလြတ္ေအာင္ ေရွာင္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက ဗကပက 'ပြဲက သူတို႔ပဲြပဲ'၊ 'ကာယကံရွင္ေတြၿပီးရင္ၿပီးတယ္' လို႔ေၾကညာတာျဖစ္တယ္။ အရင္ ဘယ္ တုန္းကမွ ဒီလိုစကားမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔ မေျပာခဲ့ဘူးပါဘူး။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ အေပ်ာ့ေပ်ာင္းဆံုးကို ေရြးၿပီးေျပာျပလိုက္ တာျဖစ္တယ္။ 'ပဲြဖ်က္ တယ္'၊ 'ေဆး႐ိုးသည္က ကန္႔လန္႔လုပ္တယ္' အေျပာမခံရေအာင္ ေနျပခဲ့ရပါတယ္။
တဖက္မွာလည္း 'မရရင္ခ်မယ္' ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚကိုေတာ့ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို (ပင္မ NLD ကို မထိခိုက္ေစဘဲ) NLD (LA) အပါအ၀င္ ABSDF စတာေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးပါတယ္။ လက္နက္ေတာ့ အင္တိုက္အားတိုက္ ကူညီႏိုင္တဲ့အေျခအေန မရိွေတာ့ပါဘူး။ အနည္းအက်ဥ္း ရာဂဏန္းနီးနီး ကူညီခဲ့ပါတယ္။ သူ တို႔လက္ထဲ ေရာက္မေရာက္ မစစ္ေဆးႏိုင္ပါဘူး။ NLD ပင္မရဲ႕ အၾကမ္းမဖက္ေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ ထိပ္တိုက္မေတြ႔ေအာင္ ေရွင္ပါတယ္။ NLD က ဘာလုပ္ပါ၊ ညာလုပ္ပါ မေျပာမိေအာင္ေရွာင္ပါတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ရင္ ဘာေတြရေအာင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပါလုိ႔ေတာင္ မေျပာမိေအာင္ သတိထားခဲ့ပါတယ္။ ပါတီယူဂ်ီေတြကိုလည္း NLD လုပ္ငန္းထဲ မေရာမိေအာင္ စည္းတားေပးပါတယ္။
၁၉၆၂ ကေန၁၉၈၈ အထိၿမိဳ႕ေပၚမွာ မဆလ၊ ေတာထဲမွာ ဗကပပဲရွိတုန္းက မဆလဆန္႔က်င္ခ်င္ရင္ ဗကပနဲ႔ဆက္မိတာဟာ မဆန္းပါဘူး။ NLD ေပၚ လာေတာ့ 'ႀကိဳက္ရာေရြး၊ တခုခုကိုပဲ' လုပ္ဖို႔ ၫႊန္ၾကားပါတယ္။ ယူဂ်ီမွာ ႏွစ္ခုခြၿပီးေနရင္ ႐ႈပ္တတ္လို႔ပါ။
NLD နဲ႔ကင္းေအာင္ ေနေပမယ့္ NLD သာလွ်င္ လူထုကေရြးခ်ယ္တဲ့ တရား၀င္ 'အခြင့္အာဏာပိုင္' ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔မေမ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပထမ NLD လို႔ေျပာတာပါပဲ။
အခုေနာက္ဆံုး NLD ရဲ႕ အေျခအေနကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားမရပါ။ အထူးသျဖင့္ မ်ဳိးဆက္သစ္သို႔ လက္ဆင့္မကမ္းႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ အေျခအေန မေကာင္းတာပဲလို႔ယူဆပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းေတြကမၾကာခင္ (၁၀ႏွစ္အတြင္းမွာ) သဘာ၀မိခင္ေခၚတာခံရမွာပါ။ အိမ္ခ်ဳပ္ခ်ခံေနရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပဲ က်န္ေနရင္ ခက္ပါလိမ့္မယ္။
ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔က အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ တန္းေတြကို အာဏာအေမြ ေပးခဲ့ဖို႔ လႈပ္ရွားေနပါၿပီ။ NLD ဘာမွ ျပင္ဆင္တာမလုပ္ရေသးပါဘူး။ ျပင္ရ ပါမယ္။ တရား၀င္ပါတီအျဖစ္ေနရေရးဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီေအာင္ျမင္ေရး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အျမစ္ျပတ္ေရးကရည္ရြယ္ခ်က္ပါ၊ NLD က တရား၀င္ပါတီျဖစ္ျဖစ္၊ မတရားသင္းျဖစ္ျဖစ္ ဒါကအေရးႀကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး။
“မရရင္ခ် အင္အားစု” ေတြကိုလည္း တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲကုိထိန္းႏိုင္သမွ် ထိန္းသင့္ေပမယ့္ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ထိန္း မရရင္ ကိုယ္ဘယ္မွာေနေန အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးသမား တေယာက္ဟာ ဘယ္မွာေရာက္ေနတယ္ဆုိတာထက္ အေတြးအေခၚသာ အရွဳံးမေပးရင္ လုပ္စရာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္ လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။
ဒုတိယ ျဖစ္တဲ့လူထုကို သံုးသပ္တာ ေနာက္တပါတ္ တင္ျပပါမယ္။
လူထုအေျခအေန
အမွန္ပါပဲ၊ လူထုႀကီးဟာ ၿငိမ္ေနတာၾကာပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဗကပဟာ “ဒီမို၂၀၀၆” ထီးရိပ္ေအာက္မွာေနၿပီး တတပ္တအားပါ၀င္လုပ္ကုိင္ေနပါတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳအရေျပာရရင္ လုိခ်င္တဲ့အဆင့္ေရာက္ဖုိ ့လိုေနပါေသးတယ္။ ဟုိတုန္းက ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ကတည္းက အေျခခံျပင္ၿပီးပါၿပီ။ (RIT မွာျဖစ္တဲ့) တစက္က (တျပည္လုံး) တမ်က္ႏွာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ ျပင္ထားလုိ႔ပါ။ အခုအေတာ္ေလး ျပင္ရဦးမွာပါ။
ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတရပ္ဆုိတာ အလိုအေလွ်ာက္ျဖစ္ေပၚမႈ spon- taneous movement ကိုျပင္ဆင္ထားတာနဲ႔ ေပါင္းစပ္ေပးႏုိင္မွ ျဖစ္တာပါ။ ေပါင္း မေပးႏိုင္ရင္ အလုိအေလွ်ာက္ျဖစ္ေပၚမႈမွာတင္ ရပ္သြားမွာပါ။ ေရွ႕မတက္ႏုိင္ပါဘူး။ တဆင့္တက္မယ္ဆုိရင္လဲ အဓိက႐ုဏ္းအဆင့္ကို တက္တာပဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လူထုအေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးပုဒ္မ ၁၄၄ ေၾကာင့္မထႂကြတာ လို႕ေျပာရင္မွားပါတယ္။ ၁၃၀၀ ျပည့္က ၁၃၅၀ ျပည့္အထိ လူထုလႈပ္ရွားမႈတုိင္းဟာ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို အံတုၾကရင္း ျဖစ္လာတာခ်ည္းပါ။
NLD အၾကမ္းမဖက္ေရးမွာ အစက အာဏာဖီဆန္ေရးပါပါတယ္။ “မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာမွန္သမွ် တာ၀န္အရဖီဆန္ၾက” ဆုိသလုိပါပဲ။
ေနာက္ေတာ့ လူထုနဲ႔ခ်ီတဲ့ အာဏာဖီဆန္ေရးအႏွစ္သာရ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တကိုယ္ေတာ္ရဲ့ အာဏာဖီဆန္ေရးဆန္ဆန္ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ “ဒီပဲယင္း” အၿပီးမွာ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ အခုေတာ့ရပ္တည္ေရးအတြက္ ရပ္တည္ေနရသလုိျဖစ္ေနလုိ႔ လူထုကို ႏုိင္ငံေရးအသိ ႏိုးၾကားေအာင္လုပ္တာေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ဓာတ္အရ ၀န္းရံထားတာမပါတဲ့အုံႂကြမႈဟာ အလုိအေလွ်ာက္အုံႂကြမႈပါ။ အဲဒီလုိ အလိုအေလွ်ာက္အုံႂကြမႈေပၚမဲ့ အေျခအေနက ေတာ့ ရွိၿမဲရွိေနမွာပါ။ အလုိအေလွ်ာက္အုံႂကြမႈမွာ ဘယ္သူကႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ဓာတ္ သြင္းေပးႏိုင္သလဲဆုိတာက အေရးႀကီးပါတယ္။ လႈပ္ရွားမႈတရပ္ဟာ လူ မ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး စိတ္ဓာတ္၀င္သြားရင္ အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္တာနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ဓာတ္ကုိ အရင္တုန္းက ပုိစတာကပ္၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ေ၀တဲ႔နည္း လုပ္ရပါတယ္။ အရင္းအႏွီးေပးစြန္႔စားရပါတယ္။ အခုအဲ့ဒီလုိ လုပ္စရာမလုိပါဘူး။ အသံလႊင့္႐ံုကို သတင္းေပးလိုက္ရင္ တမဟုတ္ခ်င္း တျပည္လံုးျပန္႔ပါတယ္။ ဒါက ေကာင္းတဲ့ဘက္ပါ။
အသံလႊင့္႐ုံကို အကူအညီေတာင္းရာမွာ မေကာင္းတဲ့ဘက္ကေတာ့ အသံလႊင့္႐ုံေပၚလစီကို ကိုယ္ကကုိင္ရတာမဟုတ္ပဲ ပုိင္ရွင္ကသူ႔သေဘာနဲ႔သူ ကိုင္တာျဖစ္ပါတယ္။
တေလာက NLD ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူနဲ႔ “ဗ်ဴး” သမား ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တာၾကားလုိက္ရလုိ႔ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔ေတြ႔ၿပီးျပန္လာတဲ့ KNU ဗိုလ္ျမကို “ဗ်ဴး” ၾကေတာ့ လူ႐ုိးႀကီးဗိုလ္ျမကစိတ္ထဲရွိတာ ေျပာထြက္လာပါတယ္။ ဒစ္ပလုိေမစီမသုံးဘဲေျပာ တာပါ။ မေနႏိုင္လုိ႔ ႏွစ္ ၅၀ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြအေနနဲ႔ “KNU မွာ တရား၀င္ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိသင့္ေၾကာင္း” အၾကံေပးလုိက္ပါ တယ္။ မတတ္ႏိုင္လုိ႔လုပ္ရတာပါ။ အလြန္အကဲဆတ္တဲ့ အေျခအေနမွာျဖစ္လုိ႔ ရင္းလဲရင္းႏွီးလုိ႔အၾကံေပး၀့ံတာပါ။ NLD ကိုေတာ့ အၾကံေပးလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။ သူတုိ႔လဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ၾကတာ မွမဟုတ္တာ။ တခါက ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာဆီကို “ဗ်ဴး” တဲ့စာရြက္ တရြက္ေရာက္လာပါတယ္။ အသက္ ၈၆ ႏွစ္ရွိသူက ဦးေႏွာက္လႈပ္ရွားမႈ မျမန္ပါဘူး။ လက္တန္း ‘ဗ်ဴး’ တာကိုလက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ‘ဗ်ဴး’ တဲ့သူကိုစာနဲ႔ေမးခုိင္းပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၂ မ်က္ႏွာ ေလာက္ (ထင္ပါရဲ႕) အဂၤလိပ္လိုေမးခြန္းေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သားခ်င္းဆိုရင္ ဘယ္လိုမွမသံုးႏႈန္းတဲ့ ေျမးအဖုိးအရြယ္ကို မသံုးတဲ့ေ၀ါဟာရေတြ ပါ လာပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းသိလုိက္ပါတယ္။ ‘ပိုင္ရွင္’ ရဲ႕အေမးပဲဆုိတာ။ သူတို႔ရဲ႕အေမးသက္သက္ပါ။ အေျဖပါတခါတည္း ပါေနတဲ့ေမးခြန္းပါ။ မေနႏိုင္လို႔အမည္ခံေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သားကို ဒီလုိေမးရေကာင္းလားလို႔ ေ၀ဖန္လိုက္ေတာ့သူက အျဖစ္မွန္ေျပာေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဗြယူစရာမွမဟုတ္တာ က်ေနာ္တို႔ေဗြမယူပါဘူး။ ခြင့္ လႊတ္ပါတယ္။
တေလာကေတာ့ ၾကားလုိက္ရတာ မသက္သာပါ။ ဖုန္းေမာ္သိသလား၊ တံတားနီသိသလား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၾကားဖူးသလား ထင္ပါရဲ႕ ေမးခြန္း ေတြ၊ ေထာင္ထဲတန္း၀င္ခ်င္တဲ့ ကေလးမွပဲ သူ႔စိတ္ထဲရွိတာ ေျဖမွာပါ။ ေထာင္တန္တဲ့စကား မေျပာ၀ံ့ပါဘူး။
လူထုေဒၚအမာ (က်ေနာ့္အေမ) ေတာင္ တခါက “ဒါမ်ဳိး အေမတို႔ကို မေမးပါနဲ႔သားတုိ႔ရယ္၊ အေမတို႔ေနရတဲ့ဘ၀ က်ဥ္းၾကပ္ပါတယ္” ဆုိလားေျပာတာ ၾကားလုိက္ရတယ္။ အဖိုးႀကီးတေယာက္က သူလဲ ‘ဗ်ဴး’ ဒုကၡေတြ႔ေနထင္ပါရဲ႕ လူထုေဒၚအမာကို ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳတဲ့ ေဆာင္းပါးေရးတာဖတ္လိုက္ရတယ္။
အုပ္စုိးသူေတြမွာ မင္းနားတေထာင္ျဖစ္ဖို႔ လူထုအေျခအေနစနည္းနာဖို႔ မင္းႀကီးသက္ေတာ္ရွည္ထားၿမဲျဖစ္တယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း တန္ခိုးထက္တုန္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို (မင္းႀကီးသက္ေတာ္ရွည္အျဖစ္ ထားတယ္) ကေလာ္ေစ၊ ေဆာ္ေစ ေဗြမယူဘူး။ တခါပဲ ေထာင္ထဲထည့္တယ္။ ဦးသိန္းေဖက ဦးႏုဆီအသနားခံေတာ့ ဦးႏုကဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကို လႊတ္ေပးလုိက္ဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက “ဒီလူ႔အေၾကာင္း သိပါတယ္။ ေထာင္ထဲ ခဏထည့္တာပါ” လို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ပါတီဗဟုိက ‘သိန္းေဖ၀ါဒ ေတြ႔ရာသခ်ဳႋင္း’ ၫႊန္ၾကားထားလို႔ ေထာင္ထဲခဏထည့္ၿပီး ကာကြယ္ဟန္လဲ ရွိပါတယ္။
ယူဂ်ီႏုိင္ငံေရးပါတီက လူထုဆီ တုိက္႐ိုက္သြားလုိ႔ မရပါဘူ။ ၾကားခံတံတားထိုးၿပီး သြားရပါတယ္။ ၁၉၈၈ မတိုင္မီကတည္းက ဗကပက ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႏွစ္ ၅၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ပို႔စစ္ကဒ္ေတြကို တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္အားလံုးဆီ စာတိုက္ကေရာ လူၾကံဳနဲ႔ပါပို႔ပါတယ္။ တျပည္လံုးအႏွံ႕ပို႔တာပါ။ ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးပါမက်န္ ဗိုလ္ေတြအားလံုး၊ သခင္ေတြအားလံုး၊ စာေရးဆရာေတြအားလံုး၊ ရဟန္းပ်ဳိအဖြဲ႔၀င္ေဟာင္း၊ သံဃာေတြအားလံုးဆီ ပို႔ပါတယ္။ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ဖ်က္သိမ္း၊ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ မေသမီလုပ္သြားၾကရေအာင္ပဲ ေရးတာပါ။
အဲဒီလို တံတားထိုးလိုက္ေတာ့ သူတို႔ကတဆင့္ ေက်ာင္းသားထု၊ လူငယ္ထု၊ လူထုဆီတဆင့္ တဆင့္ေရာက္သြားပါတယ္။ ၃ ႏွစ္ေနေတာ့ ၁၉၈၈ အံု ႂကြမႈေပၚတာပါပဲ။
အဲဒီပို႔စ္ကဒ္ကို ေန၀င္းရတယ္ဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔သိတာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က ဗကပလုပ္တာလို႔ေျပာတာပါပဲ။ ဗကပက ငါလုပ္တာလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါဘူး။ လူထုအံုႂကြမႈဆိုတာ လူထုကိုယ္တိုင္က လုပ္တာပါ။
အခု အဆင္္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။
'ဒီမို၂၀၀၆' ပထမဆံုး ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ ဒီတခါမႏိုင္လည္း လက္မေလွ်ာ့ဘူး၊ထပ္ၿပီးတိုက္ပြဲ၀င္မယ္ဆိုတာ ပါေနပါတယ္။ ဒါဟာ ေရးရိုးေရးစဥ္ မဟုတ္ ပါဘူး။ မုခ်ႏိုင္ရမယ္လို႔ ေရးၿမဲပါ။ ဒီတခါ မႏိုင္လည္း ေနာက္တခါႀကိဳးစားတာေပါ့လို႔ ဘယ္ေတာ့မွမေရးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ NLD ကိုေထာက္ထာားရလို႔ပါ။
NLD ကလူထူကို ရဲရဲလံႈ႔ေဆာ္မွာမဟုတ္လို႔ ခပ္ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေရးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္ကေတာ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ၾကည့္ၿပီး တဆင့္တက္ လိုက္ပါတယ္။ NLD ကို BBC ကေန က်ေနာ္ေ၀ဖန္လိုက္ပါတယ္။ 'အာဏာဖီဆန္တာမပါတဲ့ အၾကမ္းမဖက္ေရး' ေတာင္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဘုရားအေလာင္းရဲ႕ ပါရမီ ေတာ္ ၁၀ ပါးက်င့္စဥ္က်င့္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္ (အဲဒီလိုဟုတ္ရဲ႕လား) လို႔ ေ၀ဖန္လိုက္ပါတယ္။
NLD ကိုအားကိုးလုိ႔ပဲ စစ္အစိုးရျပဳတ္က်ေရးမွာ ပထမေနရာေပးေနတာပါ။
ေရွ႕ဆံုးမွာလည္းေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဗကပက လူထုထဲမွာတတပ္တအားအျဖစ္ ပါ၀င္မွာပါ။ ဒါကလည္း မေျပာမၿပီးလို႔ေျပာရတာပါ။ ေနာက္တပါတ္မွာ အ ေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားအခန္း တင္ျပပါမယ္။
အတိတ္ကိုအတိတ္မွာထားခဲ့ၿပီး
ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ပဲ လုပ္ၾကပါစို႔
အတိတ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာခဲ့တာမ်ားပါၿပီ။ အခုေတာ့ ပစၥဳပၸန္အေၾကာင္း အနာဂတ္အေၾကာင္းပဲေျပာပါမယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပကအေျခအေနေတြက တင္းမာလြန္းပါတယ္။ အတိတ္အေၾကာင္းခ်ည္း ေျပာေနရမယ့္အခ်ိန္ မဟုတ္ပါဘူး။
ျပည္ပက အင္အားႀကီးေတြရဲ႕ကလပ္မွာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊ ဘာျဖစ္ၾကမလဲဆိုတာက ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လြန္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္လွမ္းမမီလို႔ မေျပာ ေတာ့ပါဘူး။ အေတြ႔အၾကံဳအရေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ္စီအက်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားၾကမွာပါ။ အက်ဳိးစီးပြားတထပ္တည္းက်ေနတဲ့ ၂ ႏုိင္ငံရယ္လို႔ ကမၻာမွာမရွိဖူးပါ ဘူး။ သူ႔ဒုကၡငါက မွ်ေ၀ခံမယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ဖက္ဆစ္စပိန္နဲ႔ ဖက္ဆစ္ေပၚတူဂီတို႔ဟာ ဖက္ဆစ္ဂိုဏ္းဘက္က ၀င္မတုိက္ပါဘူး။ ၾကား ေနပါတယ္။ ASEAN ဘာလုပ္မလဲ၊ ထုိင္းဘာလုပ္မလဲ၊ အခ်ိန္ကုန္ခံ စဥ္းစားမေနပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကိုပဲ ဦးထိပ္ထားၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္တြင္းေရးသက္သက္ပဲ ေျပာမွာပါ။ အားလံုးကို တင္ျပတဲ့သေဘာပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ပါတီရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း (အခုသံုးေနတဲ့ေ၀ါဟာရအရ ဆိုေတာ့ ‘၀ါရင့္’ ေပါ့)။ သူတို႔က ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔အရာက်သြားေတာ့ ပန္ၾကားခ်က္တခု ထုတ္ပါတယ္။ ‘အတိတ္ကို အတိတ္မွာထားခဲ့မည္’ လို႔ေျပာပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔မ်ဳိးဆက္သစ္ကေတာ့ ‘အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့ခ်င္သည္’ လုိ႔ပဲ ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နည္းနည္းကြန္႔ထားရတာက ‘၀ါရင့္’ ေတြဘ၀နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဘ၀ မတူလို႔ပါ။ သူတို႔က BIA, BDA, PBF နဲ႔ တစည္းတလံုးတည္းရွိတဲ့ ဖဆပလကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီဘ၀မ်ဳိး က်ေနာ္တုိ႔မ်ဳိးဆက္ သစ္မွာ မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပါ။
က်ေနာ္တို႔နဲ႔သူတို႔က ဗမာျပည္သားအခ်င္းခ်င္းျဖစ္တာေလာက္ပဲ တူတာရွိလို႔ အခ်င္းခ်င္းလို႔ သံုးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံုးရမွာ ၀န္ေလးပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ေျပာတဲ့ အတိတ္ဆိုတာ ၁၉၃၉ ကစၿပီး အခုအထိ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို ေျပာတာပါ။ ကမၻာစစ္ႀကီး မျဖစ္ခင္အတိတ္၊ စစ္ႀကီးအတြင္းက အတိတ္၊ ျပည္တြင္းစစ္ကအတိတ္၊ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ဗုိလ္ထြန္းၾကည္၊ ဗုိလ္ေက်ာ္ဘ၊ ဗိုလ္မ်ဳိးၫြန္႔တို႔ (န၀တ) နဲ႔အတိတ္၊ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ေထာက္လွမ္းေရးဂိုဏ္းနဲ႔ အတိတ္ အဲဒီအတိတ္ေတြကိုေျပာတာပါ။
ဘာေၾကာင့္အတိတ္ကို ထားခဲ့ခ်င္တာလဲ၊ ဖစ္ဆစ္တပိုင္း အေျခခံဥပေဒမေပၚေအာင္ စုစုစည္းစည္းတိုက္ပြဲ၀င္ခ်င္လို႔ပါ။ အတိတ္ကို ေမ့လုိက္ဖို႔မေျပာ ပါဘူး။ ထားခဲ့ပါလို႔ေျပာပါတယ္။
ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုဟာ အေလွ်ာ့ေပးမယ့္ပံု မျပပါဘူး။ လမ္းျပေျမပံု (RM) ကို အဆံုးအထိလုပ္ဖို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ အတိုက္အခံေတြဘက္ကေတာ့ တခ်ဳိ႕က အေလွ်ာ့ေပးဖို႔ေျပာတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ ဘာေတြ ေလွ်ာ့မွာလဲ၊ က်ေနာ္တို႔ စဥ္းစား ၾကည့္ပါတယ္။ ျပည္ပအစုိးရေတြကို စည္း႐ံုးတဲ့လမ္းစဥ္ (ေလာ္ဘီလိုင္း) လုပ္သူေတြက ေလွ်ာ့ရမွာဆုိရင္ တမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ျပည္တြင္း NLD က ေလွ်ာ့ရမွာဆိုရင္ တ မ်ဳိးျဖစ္မယ္။ SNLD စတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြက ေလွ်ာ့ရင္တမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ‘ၿငိမ္းအဖြဲ႔’ ေတြက ေလွ်ာ့ရင္ တမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ဘာေတြေလွ်ာ့ၾကမွာလဲ။
ေလာ္ဘီလုိင္းသမားေတြကေလွ်ာ့ရင္ ဆႏၵျပတာေလွ်ာ့တာ၊ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔ေရးေလွ်ာ့တာပဲ ျဖစ္မယ္။ ဒါကလဲ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ မပတ္သက္ သူေတြပဲ လုပ္ႏိုင္တာျဖစ္တယ္။
ျပည္ပေရာက္ NLD ထီးရိပ္ေအာက္ေတြက လုိက္လုပ္လို႔မရပါဘူး။ NLD နဲ႔နအဖၾကားက ျပႆနာဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပႆနာပဲ။ သူ႔ကို NLD က ထုတ္ပစ္ရင္ ၿပီးတယ္လို႔ေျပာသံ ၾကားဖူးပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ျပႆနာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတာပါ။ အဲဒီေအာင္ပြဲကို NLD ကေလွ်ာ့ေပး လုိက္ရင္ ၿပီးသြားမွာပါ။ ဒါဆို NLD တည္ရွိေနတာလဲ အဓိပၸာယ္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျမေပၚအဖြဲ႔အစည္း အဆင့္ေနရာကိုထိန္းဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ထုတ္ပစ္တာ၊ အနားေပးတာ တခုခုလုပ္ရင္လဲ ေပးရတဲ့တန္ဖိုးက ႀကီးမားလွပါတယ္။ တစညပါတီရဲ႕အဆင့္အထိ မိမိကိုယ္ကိုေလွ်ာ့ခ်တာျဖစ္မွာပါ။ NLD ေခါင္း ေဆာင္ေတြ လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကံ့ခိုင္မယ္လို႔ ယံုပါတယ္။
‘ေညာင္ႏွစ္ပင္’ ကိုေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔တက္တာလဲလုပ္လို႔မျဖစ္ပါဘူး။ တက္ရင္ ‘ၿငိမ္းအဖြဲ႔’ ေတြရဲ႕အဆင့္ထိ NLD ကိုေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ‘ၿငိမ္း အဖြဲ႔’ ေတြက O/G တပိုင္း U/G တပိုင္းပါ။ သူ႔နယ္မွာသူ ဗိုလ္လုပ္ေနတာပါ။ NLD နဲ႔မတူပါဘူ။ NLD ေခါင္းေဆာင္ေတြကလဲ လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပတ္သားပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔စုိးရိမ္တာက NLD ေခါင္းေဆာင္ေတြ ၾကံ့ခုိင္ျပတ္သားေနရင္ ျပည္ပကဆရာႀကီးေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုမွီခိုေနရသူေတြက NLD ဆန္႔က်င္ေရးအာ ေဘာ္ သံၿပိဳင္လႊင့္လာမွာကို စုိးရိမ္တာပါ။ နအဖ သန္းေရႊစစ္အုပ္စု တအားတက္သြားမွာကို စုိးရိမ္တာပါ။ ဒီလုိအလားအလာဟာ မရွိဘူးမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က ေစာင္းပါးရိပ္ျခည္ေတာင္ ေျပာေနၾကပါၿပီ။
‘ၿငိမ္းအဖြဲ႔’ ေတြက ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္နဲ႔လဲ ဘာမွမပတ္သက္သူေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားက ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ထိန္းေရး မဟုတ္ပါဘူး။ ‘ေရြးေကာက္ပြဲသစ္’ လုပ္ေရးပါ။ လမ္းျပေျမပံု (RM) ကို ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကေထာက္ခံေနတာပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲသစ္လုပ္ရင္ သူတို႔ဗိုလ္လုပ္တဲ့နယ္မွာ သူ႔တို႔အမတ္ေတြပဲႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။
NLD ဟာ ၁၉၈၈ အံုႂကြမႈေနာက္ပုိင္း တည္ေထာင္တဲ့ပါတီျဖစ္ေပမယ့္ သူက တျခားမ်ဳိးဆက္သစ္ေတြနဲ႔ မတူပါဘူး။ ေန၀င္းစစ္အုပ္စုကို ဆန္႔က်င္တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ျပည္ခ်စ္တပ္မွဴးႀကီးေဟာင္းမ်ား ပါတီပါ။ သူတို႔လဲ ၀ါရင့္ေတြပါ။ မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္ထဲကဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တေယာက္ပဲအခုေတာ့ NLD ထဲမွာ က်န္ေနတာပါ။ နအဖက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လႊတ္မေပး၀ံ့တာဟာ မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္ကို သူကေမြးျမဴေပးေနမွာ စိုးလို႔ပါ။
မ်ဳိးဆက္သစ္သို႔ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့အလုပ္ ဗကပ လုပ္ၿပီးပါၿပီ။ နအဖ လုပ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီခ်ဳပ္က မလုပ္ရေသးပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ စုိရိမ္ပါတယ္။
မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း (၀ါရင့္) ေတြဟာ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ဆိုရင္ သဘာ၀မိခင္ေခၚလို႔ သိပ္က်န္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ ၉၀ ေက်ာ္ ၁၀၀ တန္း၊ က်န္ေကာင္းက်န္ရာ ရိွရင္လည္း သစ္ပင္တပင္ရဲ႕ အသက္ရွင္မႈမ်ဳိး အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနမွာပါ။
မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္မႈအဖြဲ႔ ေပၚေရးဟာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေသာ့ခ်က္အလုပ္တခုလို႔ ထင္ပါတယ္။
ျပည္တြင္းျပည္ပအေျခအေနေတြကို ၾကည့္ၿပီး တင္ျပတာပါ။ အေရးႀကီးကာလျဖစ္လို႔ သူမ်ားတကာအတြင္းေရး ၀င္စြက္သလို ေျပာေနရတာပါ။ ဒီခ်ဳပ္ဟာ မ်က္ေမွာက္အခါမွာ ဒီမိုကေရစီအလံကိုင္ပါတီ ျဖစ္လို႔ပါ။ ႏို႔မို႔ရွိရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘာမွမေျပာဘဲ ေနမွာပါ။
ေနာက္တပါတ္မွာ အေလွ်ာ့ေပးေရးဟာ အရႈံးေပးေရးပဲဆိုတာကို ေျပာပါမယ္။
အေလွ်ာ့ေပးေရးဟာ အရႈံးေပးေရးပဲ
ေန၀င္း အရာက်သြားေတာ့ သူနဲ႔အတူ သူ႔ကၽြန္ယံုေတာ္ေတြ ေခၚဆင္းသြားပါတယ္။ သူ႔အေမြကို ဆက္ခံဖို႔ ၂ ပိုင္းခြဲလိုက္ပါတယ္။ လူထုအံုႂကြမႈ ရွိေနတုန္း အေမြခြဲရလို႔ ၂ ပိုင္းခြဲတာပါ။
အေမြ ၂ ပိုင္းက အာဏာအေမြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအေမြပါ။
စစ္တပ္ကိုကိုင္ထားသူကမွ အာဏာအေမြကို ထိန္းႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကို န၀တ ဖြဲ႔ေပးၿပီးအာဏာအေမြ ေပးပါတယ္။
စစ္တပ္က အၿငိမ္းစားယူထားတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအေမြ ေပးပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအေမြ ရလိုက္သူေတြကလည္း ထင္တလံုးနဲ႔ အေမြကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံပါတယ္။ တစည ဖြဲ႔ပါတယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္လုပ္ေပးတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ သူတို႔ဟာ အာဏာအေမြကိုပါ ရမွာပဲလို႔ ထင္ေနခဲ့ပါတယ္။
ဗိုလ္ေစာေမာင္ကလည္း စကားေတြ အလြန္အကၽြံေျပာေနတာ ဒီလိုပဲျဖစ္မယ္ထင္လို႔ပါ။ တစည ႏိုင္မယ္ထင္ေနတာပါ။ ေန၀င္းကလည္း အဲဒီလိုပဲထင္လို႔ ဗိုလ္ေစာေမာင္ စကားကၽြံေနတာေတြကို လႊတ္ေပးထားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထင္သလို ျဖစ္မလာပါဘူး။ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ ျဖစ္လာေတာ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုဆိုတာကို ကိုင္လာရတယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကို အရူးဆိုၿပီး အပုပ္ခ် စေတးပစ္ရတယ္။ တစညသာ ႏိုင္ၾကည့္ပါလား။ ဘာျဖစ္မလဲ။ လႊတ္ေတာ္အျမန္ေခၚေပးမယ္။ ဆိုင္းေနမွာမဟုတ္ဘူး။ လႊတ္ေတာ္က ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒကို နည္းနည္းပါးပါး ျပင္မယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကလည္း စစ္တန္းလ်ားျပန္မယ္။
ထင္သလို ျဖစ္မလာေတာ့ နဝတ စစ္အုပ္စုက အၾကံထုတ္တယ္။ NLD ကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ယစ္မူးေနတယ္။ ေ႐ွ႕ က လူႀကီးေတြ ( ' ဝါရင့္' ေတြ) မလုပ္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ' ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖစ္ေပၚေရးလမ္း ' ငါတို႔ လုပ္ျပလိုက္ၿပီဆိုၿပီး ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ယစ္မူးတယ္။ ျပည္ပကလည္း အစြမ္းကုန္ခ်ီးျမႇင့္တယ္။ ေျမႇာက္စားတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ ၁၅ ႏွစ္ ရွိလာသည္အထိ အာဏာက တဖဝါးမွ မခြာဘူးဆိုတဲ့ ျပတ္သားတဲ့လူက အသာစီးရသြားတာပဲ။ က်ေနာ္တို႔က ဒီပြဲဟာ NLD ရဲ႕ ပဲြပဲ ဆိုၿပီး ေနလာခဲ့တာပါ။ ေျပာခ်င္တာရွိလည္း ပဲြဖ်က္တယ္ ထင္မွာစိုးလို႔ မေျပာဘဲ ေနပါတယ္။ အခု ေျပာဖို႔ျဖစ္လာတာလည္း NLD ကို တင္းခံမေနနဲ႔၊ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္လို႔ ေဘးက လွည္းေမာင္းသမားေတြက ေျပာလာတာေတြ မ်ားလာလို႔ပဲ။ စေျပာတာက ႏိုင္ငံျခားသား ဆရာႀကီးေတြပါ။ တခ်ဳိ႕ ကဗမာျပည္ေရးရာ ပါရဂူလို႔ အမည္ခံထားပါတယ္။ သူ႔တို႔က ' လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က ေရြးေကာက္ပဲြကိစၥမ်ဳိးကို ကမၻာမွာ ဘယ္သူမွ ေျပာေလ့မရွိဘူး ' ဆိုတဲ့အဓပၸါယ္မ်ဳိး ေျပာပါတယ္။
ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေလကို နင္းလိုက္သူတခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ' လက္ေတြ႔က်ရမယ္ ' လို႔ ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕ က ကေလးေတြ အရုပ္လုတာလို႔ သေဘာထားၿပီး တေယာက္တလွည့္စီ ကစားၾကတာေပါ့ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ နအဖကို အာဏာ (ေရြးေကာက္ပဲြတပါတ္စာ) ေတာ့ ေပးလိုက္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ အဓိပၸါယ္က ၁၀၄ ခ်က္ကို ႁခြင္းခ်က္နဲ႔ အတည္ျပဳေပးဖို႔ပါပဲ။
ဗိုလ္ေနဝင္း ဆိုရွယ္လစ္စစ္အုပ္စုကို ၁၉၈၅ တုန္းက ' အာဏာ ' ခဏေပးကိုင္လိုက္တဲ့အျဖစ္ကုိ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ၾကေသးဟန္ မတူပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး အာဏာဟာ အငိုတိတ္ေအာင္ ခဏေပးကိုင္ရမယ့္ ကေလးကစားတဲ့အရုပ္ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေသေရးရွင္ေရးကို အပ္ထားရတာျဖစ္တယ္။ ကမၻာႀကီးက တည္ၿငိမ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္။ စစ္အာဏာရူးေတြေၾကာင့္ စစ္ျဖစ္မွာ မေၾကာက္ဘူးလား။ စစ္ြႀကီးထဲ ညႇပ္ပါသြားမွာ မေၾကာက္ဘူးလား။ ခဏ ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရရွည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မအပ္သင့္သူရဲ႕ လက္ကိုေတာ့ အပ္လို႔မျဖစ္ပါဘူး။
ကိုယ္က မအပ္လည္း သူတို႔ (စစ္အပ္စု)က လုထားတာပဲဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္နဲ႔ ေျပာတာဆိုရင္ေတာ့ အညြန္႔တံုးတယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။
ကိုယ့္အခက္ပဲျမင္ၿပီး သူ႔အခက္ကို မျမင္ရင္ အေလွ်ာ့ေပးေရး ျဖစ္တက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားဆရာႀကီးေတြ လက္ေတြ႔က်တာကိုလိုက္ၿပီး ကိုယ္က 'လက္ေတြ႔က်' မိရင္ ကိုယ္က သူတို႔လို မဟုတ္ေတာ့ အ႐ႈံးေပးေရးဝါဒီပဲ ျဖစ္သြားမွာပါ။ သူတို႔က မွားလည္း သူမ်ားႏိုင္ငံသားေတြ ခံရတာပဲ၊ ကိုယ္ခံရတာမဟုတ္ ဘူးလို႔ သေဘာထားတာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ ကိုယ့္မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ အေရး ျဖစ္ေနပါတယ္။ မတတ္ပဲနဲ႔ သူမ်ား ေရဒီယိုျပင္သူလို မွားလည္း သင္ခန္း စာရတာေပါ့လို႔ သေဘာထားလို႔ မျဖစ္ပါ။
ေနာက္အပါတ္မွာေတာ့ ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုရဲ႕ အခက္ကို တင္ျပပါမယ္။
အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားသို႔
လက္ရွိအေျခအေနမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာဟာ တပ္မေတာ္သားမ်ားရဲ႕ လက္ထဲမွာရွိေနသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ စဥ္းစားၾကဖို႔ အခ်က္ ၂ ခ်က္ ကို က်ေနာ္တို႔ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
ပထမအခ်က္က ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ကို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ လက္ထဲထားလို႔ မျဖစ္ဘူး။ စစ္တပ္ကဝင္လုပ္မွ ျဖစ္မယ္။ မလုပ္ရင္ တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမယ္ ဆိုၿပီး စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးဝင္လုပ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ တိုင္းျပည္ ဘာျဖစ္သြားလဲ။ ပိုေကာင္းသြားသလား၊ ပိုဆိုး သြားသလား။
ဒုတိယအခ်က္က ဒီလို စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခဲ့လို႔ တပ္မေတာ္ စည္းလံုးညီညြတ္ေရး ပိုေကာင္းလာသလား။ ပ်က္သြားသလား။ ကမၻာမွာ ဗမာျပည္
လို စစ္တပ္တြင္း အုပ္စုလိုက္ဖယ္ရွားရ၊ အေရးယူရတာေတြမ်ဳိး မရွိဘူးမဟုတ္၊ ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ တခ်ိန္က အာဂ်င္တီးနားလို စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ဳိးေတြမွာပါ။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဆူဟာတို အာဏာသိမ္းေတာ့လည္း မ်ဳိးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ တပ္မွဴးေတြကို အံုလိုက္က်င္းလိုက္ ဖမ္းခဲ့၊ ျဖဳတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ခ်က္ကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားၾကေစခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ အျမင္ကို ေျပာပါမယ္။
ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလက္ထဲ မထားခ်င္တဲ့အေတြးအေခၚဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကမွစခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေစာႀကီးကတည္းက စစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲရွိတဲ့ အေတြးအေခၚပါ။ အဲဒီအေတြးအေခၚနဲ႔ပဲ အာဏာရႏိုင္ငံေရးပါတီ (ဖဆပလ) ကို စစ္ဗိုလ္ေတြက ေဘးကေနႀကိဳးကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာလုပ္ ပါ၊ ဘာမလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ေဘးကေနအမိန္႔ေပးေနခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ႏိုင္ငံေရးထဲဝင္႐ႈပ္လို႔ အာဏာရပါတီျဖစ္တဲ့ ဖဆပလကြဲသြားတာပါ။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ကဲြေတာ့ 'အိမ္ ေစာင့္ေပးမယ္၊ တို႔ အစိုးရ၀င္လုပ္မယ္' ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ေစာင့္ေပးခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြ အခုဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ။ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရး သမား ျဖစ္ေနပါၿပီ။
၁၉၆၀ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ အာဏာရပါတီ (ပထစ)ကိုက်ေတာ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ 'မင္းဖယ္ေပး၊ ငါလုပ္မယ္' ဆိုၿပီး အစိုးရတက္လုပ္ပါတယ္။ အိမ္ေစာင့္ တာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ကိုသိမ္းလိုက္တာပါ။ အဲဒီလို ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြေကာ အခုဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ။ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
န၀တ ဆိုၿပီးအာဏာလႊဲယူခဲ့ၾကတဲ့ ဒု-ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြေကာ အခုဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ သူတို႔ဟာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးကို ေျဗာင္လုပ္ခြင့္မရလို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနၾကပါၿပီ။ ဗိုလ္သန္းေရႊအေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ တစြန္္းတစသိရတာေတြဟာ သူတို႔ဆီကရတာပါ။
အခု ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔အစုကို ေထာင္ထဲထည့္လိုက္ၿပီ။ သူတို႔ဆီက ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ သူ႔မီးဖိုေခ်ာင္ကက္ဘိနက္အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ ပိုၿပီးသိလာရဦးမွာပါ။
ဦးေန၀င္းလက္ထက္တုန္းက တိုင္းခန္လွည့္တဲ့အခါ ေဒၚခင္ေမသန္း ပါေလ့မရွိပါဘူူး။ သတင္းစာထဲမွာ ဦးေန၀င္းနဲ႔တြဲလ်က္ဓါတ္ပံု ပါဖို႔ေတာ့ ေ၀းေရာ။
ေဒၚခင္ေမသန္းက မီးဖိုေခ်ာင္ကက္ဘိနက္အလုပ္ကို အိမ္တြင္းမွာပဲပိပိရိရိလုပ္ပါတယ္။ အခု ဗိုလ္သန္းေရႊကေတာ့ တအိမ္ေထာင္လံုး တိုင္းခန္းလွည့္ရာပါတယ္။ သတင္းစာက မ်က္ႏွာဖံုးမွာေဖာ္ျပတယ္။ သူတို႔ မရွက္ၾကဘူးလား။ သတင္းစာဖတ္ပရိသတ္က ဘယ္လိုသေဘာထားၾကမလဲဆိုတာ သူတို႔ မစဥ္းစားမိဘူးလားမ သိဘူး။
ဗိုလ္သန္းေရႊ ဘာေၾကာင့္အဲဒီလို ေအာက္္ေျခလြတ္သြားတာလဲ။ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕အရင္သမိုင္းမွာ ဒီလိုမၾကားရဖူးပါဘူး။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အခုသူ႔ကို အာဏာက ဖ်က္ဆီးလိုက္တာပါပဲ။
ဒီေန႔ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးသမားေတြ စာရင္းခ်ၾကည့္ပါ။ ဘယ္သူေတြလဲ။ အဓိက အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးပါတီ NLD မွာ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြခ်ည္း ေလာက္ပဲ။ မၾကာခင္မွာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးပါတီ ျဖစ္လာမယ့္ 'တစည' ပါတီထဲမွာလည္း စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြခ်ည္းပါပဲ။ အတိုက္အခံ စစ္ဗိုလ္ေတြတိုးလာဦးမွာပါ။ ဒီ တခါ တိုးမွာက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ မဟုတ္ဘူး။ အရြယ္ေကာင္း အားေကာင္းေမာင္းသန္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္လင္းထြဋ္ (ၿငိမ္း) လုိ စစ္ဗိုလ္ေတြ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔သေဘာထားက 'မိမိကိုယ္ကို လူထူထံပံုအပ္ရင္၊ သန္းေရႊစစ္အုပ္စုအေၾကာင္း သိသမွ်ဖြင့္ေျပာရင္' ဘယ္သူ႔ကိုမဆိုႀကိဳဆိုမွာပဲ။ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ စာ ရင္း၀င္မွာပဲ။ မ်က္ေမွာက္အေျခအေနအရ တိုင္းျပည္အတြက္ အေရးႀကီးေနလို႔ ဂိုဏ္းဂဏမထားဘဲ စည္းလံုးၾကရမွာပါ။ ဒီေန႔ကာလဟာ ျပည္သူလူထုအေပၚ ျပစ္ ဒဏ္က်ဴးလြန္ဖူးသူေတြ ခ၀ါခ်ဖို႔ အခ်ိန္ေကာင္းတခုျဖစ္ပါတယ္။
စစ္ဗိုလ္ေတြ အာဏာကိုင္ထားရင္ အတိုက္အခံထဲမွာ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြ မ်ားလာမွာပဲဆိုတာလည္း တရားတခုပါ။
ဒီတရားႏွစ္ခုကို ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စု မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္ခြင့္ရတာ လြန္ေရာကၽြံေရာ ၁၀ ႏွစ္သာသာပါ။ အဲဒီ ၁၀ ႏွစ္မွာ အာဏာရပါတီကို အတိုက္အခံပါတီက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္ပါတယ္။ ထိုးႏွက္ပါတယ္။ အာဏာရွိေနတာပဲဆိုၿပီး ထင္ရာစိုင္းလို႔မရပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ၿပီး လူထုအဆံုးအျဖတ္ခံရပါတယ္။ ဖဆပလ ကြဲတာဟာ မေကာင္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာမဲရႈံးလို႔ ဖဆပလအတြင္း ေ၀ဖန္ေရးလုပ္ရင္းက ကိုယ့္ကုိယ္ကို စစ္ေဆးရင္းကကြဲတာပါ။ စစ္အုပ္စုက ၀င္မရႈပ္ရင္ ဗမာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးက ဒီမုကေရစီစနစ္နဲ႔ အသားက်သြားမွာပါ။
ဖဆပလ အာဏာရပါတီက အာဏာမဲ့အတိုက္အခံကို ဖိႏွိပ္တာရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရက ဖိႏွိပ္တာေလာက္ မျပင္းထန္ပါဘူး။ စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရကေတာ့ ၾကာေလၾကမ္းေလပါ။ မဆလေခတ္နဲ႔ န၀တေခတ္ေတာင္မတူပါဘူး။ န၀တေခတ္နဲ႔ သန္းေရႊနအဖေခတ္လဲမတူပါဘူး။ ၾကာေလ ၾကမ္းေလပါ။
ႏိုင္ငံေရးပါတီမွာ ပါတီတြင္းဒီမိုကေရစီရွိပါတယ္။ အထိန္းအခ်ဳပ္ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္မွာ ဒီမိုကေရစီမရွိပါဘူး။ ဗ်ဴရိုကေရစီပဲ ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္တိုင္း ဒီ အတိုင္းျဖစ္ရမွာ ဓမၼတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အထက္မွာ အာဏာရပါတီအစိုးရတခု ရွိေနၿပီး ထိန္းကြပ္ေပးေနတာ ရွိရပါတယ္။
စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရမွာေတာ့ အထိန္းအကြပ္ မရွိပါဘူး။ သူပဲအစိုးရအႀကီးအကဲ၊ သူပဲကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး။ သူပဲစစ္တပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ လုပ္လုပ္ေနတာ ပါ။ အဲဒီေတာ့ ကေမာက္ကမေတြျဖစ္၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းကိုင္ ျဖစ္ရတာပါပဲ။
ဗိုလ္သန္းေရႊကို ၾကည့္ပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲလုပ္တယ္။ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္လုပ္တယ္။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးလုပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ တာ ပါပဲ။ နအဖအစိုးရ တန္းစီဇယားမွာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးကို ေရွ႕ ဆံုးမွာထားရတာျဖစ္လာၿပီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ေနာက္ကေနတာ ျဖစ္ရေရာမဟုတ္လား။
ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးေနရာ သူမ်ားေပးလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးလက္ေအာက္က စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေနရာကိုယူထားမွ စစ္တပ္တခုလံုး ကိုကိုင္ႏိုင္ အမိန္႔ေပးႏိုင္ မဟုတ္လား။
အဲဒီကေမာက္ကမက ဒီမွာတင္ ရပ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေရးဆြဲေနတဲ့ အေျခခံဥပေဒမွာ ပါလာေနၿပီ။ အလိုေတာ္ရိ ဥပေဒပညာရွင္ေတြလည္း အေျခခံဥပေဒကို ေျပျပစ္ေအာင္ေရးဖို႔ အေတာ္ေခါင္းခဲေနတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ သမၼတျဖစ္သြားမယ့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ (အေဟာင္း) နဲ႔ ေနာက္တက္လာမယ့္ စစ္ ဦးစီးခ်ဳပ္ (အသစ္) ကို အာဏာခြဲေဝေပးတာမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ အေရးရခက္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေညာင္ႏွစ္ပင္က ေပၚထြက္လာမယ့္ 'အေျခခံဥပေဒ' ဆိုတာႀကီးဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ထြက္လာမလဲဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ ကေမာက္ကမ လူရယ္စရာႀကီးျဖစ္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။ ကမၻာ့ဗိုလ္ပံုအလယ္မွာ အရွက္ကဲြေတာ့မွာပါ။ ႏွစ္ေတြဆယ္စုႏွစ္ခ်ီၿပီး ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္လိုက္တာ ထြက္လာေတာ့လဲ 'ၾကက္ေတာင္စီး' နဲ႔ ဆိုသလို ျဖစ္မွာပါပဲ။
စစ္တပ္က စစ္တပ္အလုပ္ကိုမလုပ္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္လုပ္ေနလို႔ ခက္ေနတာပါ။ ႏိုင္ငံေရးသမားကဲြလို႔က တိုင္းျပည္မနာပါဘူး။ သူတို႔အတြင္းေရး သိရလို႔ ေျပာစရာႀကီးေတာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖဆပလအကဲြ မီလိုက္သူေတြသိၾကပါတယ္။
အာဏာရ ႏိုင္ငံေရးပါတီကဲြရင္ လူထုကပညာရပါတယ္။ အာဏာရစစ္တပ္ကြဲရင္ ျပည္တြင္းစစ္ပဲရမွာပါ။ ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုက ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြရဲ႕ဂိုဏ္းဂဏေၾကာင့္ တိုင္းျပည္နစ္နာရတယ္လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ တကယ္က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ ေဆာက္ဖို႔လုပ္လိုက္တိုင္း စစ္တပ္ကၾကားက ဝင္ဖ်က္တာခ်ည့္ပါ။ ဖဆပလကြဲတာဟာ SAMB ရဲ႕ဆန္ကိစၥမွာ အေျခခံတာျဖစ္ပါတယ္။ အခုလဲ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ကိစၥမွာ ေဖာက္ခြဲတဲ့ကိစၥက ဂ်ီအက္စ္အမ္တယ္လီဖံုးကိစၥလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလက္ကိုင္ဖံုးလုပ္ငန္းဟာ ဗမာျပည္မွာအာဏာရစစ္ဗိုလ္ အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ တိုက္ ႐ိုက္ပတ္သတ္ေနတာပါ။ စႏၵာဝင္းလက္ထက္တုန္းက ရဲလႈိင္ဝင္းတို႔ရဲ႕စားေပါက္၊ အခု ဗိုလ္သန္းေရႊလက္ထက္က်ေတာ့ ထူးထေရဒင္က ေတဇရဲ႕ စားကြက္ျဖစ္ သြားပါၿပီ။ ဒီလိုပဲစားခြက္လုပဲြဟာ အာဏာလုပဲြေတြသဏၭာန္နဲ႔ ဆက္ျဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စစ္အုပ္စုတြင္းပ႗ိပကၡဟာျပည္တြင္းစစ္ဆီကို ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္အထက္မွာ ေျပာခဲ့ပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္မျဖစ္ေအာင္ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ တပ္မေတာ္သားမ်ား တားဆီးၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္သူ႔လက္ထဲ အာဏာျပန္ေရာက္ေရးဟာ ဒီေန႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးပါ။ ဒါကိုေနာက္တပါတ္ တင္ျပပါမယ္။
ဘယ္လိုလုပ္မလဲ
ဗိုလ္သန္းေရႊ ေတာ္လွန္ေရးေန႔မွာ (တပ္မေတာ္ေန႔ဆိုတာမွာ) ေျပာတဲ့အထဲမွာ အထူးအဆန္းတခု သြားေတြ႔ပါတယ္။ အရင္က မပါဖူးဘူးထင္တာပါ ပဲ။ အဲဒါကေတာ့ 'ႏိုင္ငံေရးအရ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာဒီမိုကေရစီ' ဆိုတာပါ။ အဲဒါရွိမွ ျပည္သူ႔လက္အာဏာျပန္အပ္မယ္လို႔ ဗိုလ္သန္းေရႊကေျပာပါတယ္။ ခါတိုင္း ေျပာေနက်က 'ႏိုင္ငံေရးအရ' ဆိုတာပါေလ့မရွိပါဘူး။ 'စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီ' လို႔ပဲေတြ႔ဘူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နဝတ စတက္ကတည္းကၾကားရတဲ့ စကားပါ။
သူတို႔က ၁၉၈၈ ခုႏွစ္လူထုအံုႂကြမႈကို မင္းမဲ့စ႐ိုက္ေသာင္းက်န္းမႈလို႔ ေျပာေနက်ပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုကိုစည္းကမ္းရွိဖို႔ပဲ ေျပာပါတယ္။ လူထုကိုပဲ ဦး တည္ဖိႏွိပ္ပါတယ္။ က်ဳိးႏြံသြားေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးပါတယ္။ အတင္းအဓမၼလုပ္အားေပးခိုင္းတာ၊ ေပၚတာဆြဲတာ၊ ထစ္ခနဲရွိရင္ေထာင္ခ်တာလုပ္ပါတယ္။ ဝန္ထမ္း ေတြကိုေတာ့ စာေမးပြဲေျဖခိုင္းပါတယ္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးကို အေလးျပဳတက္ေအာင္ သင္ေပးပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို လက္အုပ္ခ်ီရတဲ့အထိျဖစ္ေအာင္ပံုသြင္းပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ ျပန္မလွန္ဝ့ံေအာင္ လုပ္တာပါ။
လူထုကိုက်ဳိးႏြံေအာင္လုပ္ၿပီးလို႔ အခုေတာ့ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြဘက္ လွည့္လာတာပါ။ NLD ဦးလြင္ရဲ႕ေျပာစကားအရဆိုရင္ NLD ရဲ႕ပါတီစည္းကမ္း ထိန္း သိမ္းေရးကို နအဖလုပ္ေနတာလားလို႔ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္စုၾကည္ကိုထုတ္ခိုင္းတာက နအဖ။ အခု NLD ပါတီဝင္ေတြကိုထုတ္ခိုင္းတာက လဲ နအဖ။ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြကို ဦးခ်ဳိးေနပါၿပီ။ ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကို ဦးခ်ဳိးတာကေတာ့ အားလံုးအထင္အရွားေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္သန္းေရႊက 'ႏိုင္ငံေရး အရ' ကိုအထူးျပဳ ေျပာလာတာျဖစ္မွာပါ။
က်ေနာ္တို႔အျမင္ ျပတ္ျပတ္ေျပာရေစ။ ႏိုင္ငံ့အေရးကိုဦးထိပ္ထားတဲ့ ျပည္ခ်စ္မ်ားအေနနဲ႔ကြန္ျမဴနစ္မ်ားဟာ NLD ဦးခ်ဳိးမခံရေအာင္အစြမ္းကုန္ဝိုင္းဝန္း ပါမယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးတံခါး ပြင့္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ အခုတင္ျပေနတာေတြက ပုန္ကန္ဖို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ NLD ေခါင္းေဆာင္မႈ၊ ျပည္သူလူထုပါဝင္ မႈနဲ႔ တပ္မေတာ္ထဲကအေျမာ္အျမင္ရွိသူေတြ ေပါင္းစည္းၿပီးေစ့စပ္ေရးတံခါးကို တြန္းဖြင့္ဖို႔ပါ။
ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ရင္ NLD မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းေတြ ေခါင္းေဆာင္ၿပီးေဆြးေႏြးတာအေကာင္းဆံုးပါ။ အမွန္ေျပာရရင္ဦးေအာင္ေရႊ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမွဴး လုပ္တံုးက ဗိုလ္သန္းေရႊကဗို္လ္ႀကီးျဖစ္ကာစပါ။ ဦးတင္ဦး ဦးစီးခ်ဳပ္လုပ္ေတာ့ ဗိုလ္သန္းေရႊဟာ အလယ္အလတ္စစ္ဗိုလ္ပါ။ ဦးလြင္ဒုု-ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ေတာ့ သူက ခ႐ိုင္အဆင့္ ေလာက္ပဲရွိမွာပါ။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔အာဏာရွိတုန္းက သူ႔ကိုသြားၿပီးဂါရဝျပဳရတဲ့ ပံုမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ နံႏွိမ္တာပါ။ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ခင္ၫြန္႔ ပုဆိုးဂြင္း သိုင္းနဲ႔ေဂြလိွမ့္ေနတုန္းက ဝါရင့္ေတြက ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနတာပါ။ အာဏာမာန္တက္ၿပီး သူတို႔ျပဳသမွ် ခံရမယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ လက္မခံပါဘူး။
၁၉၆၃ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတုန္းက ဗကပက အဲဒီလိုနံႏွိမ္တာမခံခဲ့ပါဘူး။ အစည္းအေဝးမွာထိုင္ဖို႔ ေနရာခ်တာ၊ အစည္းအေဝးခန္းဝင္တာကအစ တန္းတူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳတင္ညႇိထားပါတယ္။ 'အာဏာ' ကို ႐ိုက်ဳိးျပလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ျဗဟၼာ့ျပည္တဝင္းဝင္း ဘဝတုန္းကထြင္ခဲ့တဲ့ဟာကို အစဥ္အလာအျဖစ္မခံ သင့္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေနာက္မွာ ျပည္သူလူထုရွိတဲ့ဘက္က လက္မေထာင္ရမွာပါ။
အဲေတာ့ အထက္မွာေျပာခဲ့တာကို ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ .....
နအဖအစိုးရနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုရင္ NLD မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္စုနဲ႔ေဆြေႏြးတာဟာ အေကာင္းဆံုးပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ အထူးမေျပာေတာ့ပါဘူး။
ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပဲြ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ေတာ့တာေသခ်ာရင္ NLD မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္စုကသာ ဒီမိုကေရစီအလံကို သယ္ေဆာင္ဖို႔သင့္ပါတယ္။ အဖိုးႀကီးေတြနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။
က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ အစဥ္အလာလုပ္နည္းေတြကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီးအခုလို ေရဒီယိုကတဆင့္ေျပာတယ္ဆိုတာဟာ အင္မတန္အေလးထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖက္ဖက္စဥ္းစားၿပီးမွ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းအေနနဲ႔ အၾကံျပဳတာျဖစ္ပါတယ္။
ဗကပက NLD ကိုဝိုင္းဝန္းပါမယ္။ မိမိရဲ႕သီးျခားလမ္းစဥ္အရလုပ္ငန္းကို မိမိဖာသာသီးျခားလုပ္ပါမယ္။ NLD ကိုဝန္းဝိုင္းတာနဲ႔ မေရာေထြးေစရပါဘူး။ ဗကပက U/G ပါတီပါ။ မသကာလို႔ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြ (A/S) ျပန္လုပ္ရလည္း ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ တိုက္ဝံ့ပါတယ္။ တိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ တိုက္တက္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာကူးေျပာင္းေရးကို လိုခ်င္လြန္းလို႔၊ ေစ့စပ္ေရးတံခါးတြန္းဖြင့္ဖို႔တင္ျပေနတာပါ။ တြန္းဖြင့္ႏိုင္သူေတြက ေရွ႕မွာေျပာခဲ့သလို NLD၊ လူထုနဲ႔ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလူထုဆိုတဲ့အထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ေတြ႔ရပါေစ့မယ္။ ေရွ႕ တန္းက ေတြ႔ရပါေစ့မယ္။
၊ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း၊
SYUDY DESK PUBLICATION မွ မွာယူရရွိႏိုင္ေသာ ေလ့လာရန္စာအုပ္စာတန္းမ်ား
၁။ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာႏွင့္မီဒီယာေလာက အင္တာဗ်ဴးမ်ား
၂။ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ဦးေဆာင္မႈျပႆနာ
၃။ အစုိးရလက္၀ါးႀကီးအုပ္ ေျမရွင္ႀကီးစနစ္ (ေျမယာျပႆနာ)
၄။ ျပည္တြင္းစစ္ျပႆနာ၊ ျပည္ေထာင္စုျပႆနာ (၂၀ ရာစုမွ ၂၁ ရာသို႔ ယူေဆာင္လာခဲ့ရသည့္ မၿပီးျပတ္ေသးသည့္ ျပႆနာမ်ား)
၅။ ေက်ာင္းသား - ေထာင္ - ေတာ္လွန္ေရးသမား (ရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္း)
၆။ ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာမ်ား
၇။ ဧရာ - ျမစ္၀ါ - ဂဂၤါ (ႏိုင္ငံတကာစာေပမဂၢဇင္း)
STUDY DESK PUBLICATION
F - 15, Vikas Puri
New Delhi. 110018 India
sdpublication@yahoo.co.in
maungpauk@yahoo.com
Monday, 4 February 2008
Friday, 1 February 2008
ေဂၚကီရဲ႕အေမ။ အႏွစ္တရာျပည့္ၿပီ
ေရး။ရဲေဘာ္ ဖိုးသံေခ်ာင္း
မာ့က္စင္ေဂၚကီဆိုသူက အေမဆိုေသာ၀တၳဳရွည္ႀကီးတပုဒ္ကို ၁၉၀၇ခုႏွစ္ထဲတြင္ ေရးထုတ္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔အသက္မွာ ၃၉ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ ယခုအႏွစ္တရာတိတိၾကာေသာအခါ ဤစာအုပ္ကိုဂုဏ္ျပဳေနၾကသည္။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ေခတ္ႏွင့္လည္းအံ၀င္ ေၾကာင္း ေျပာေနၾကသည္။
ဤစာအုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မိမိဘ၀တြင္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္မ်ား က်န္ရစ္ေန သည္ကိုျပန္စဥ္းစားမိပါသည္။
ထိုစာအုပ္ကို ကၽြန္္ေတာ္က ၁၉၆၃ခုႏွစ္တြင္မွဖတ္ရသည္။အသက္၁၈ႏွစ္ အရြယ္ပါ။
ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ပါ၀င္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္္ေတာ္ေျပးလႊား၊ ပုန္းေအာင္းေနစဥ္ အိမ္ကို လွမ္းမွာယူၿပီး ဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယင္းမွာ အဂၤလိပ္၀တၳဳ ရွည္ႀကီးတအုပ္ကို တသက္တြင္ ပထမဆံုးဖတ္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ လူကလည္း ေျပးလႊားပုန္းေအာင္းေနတုန္း၊အားေနတုန္းမို႔ စာ မ်က္ႏွာ ၃၀၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိေသာ စာအုပ္ထူႀကီးကို ႏွစ္ရက္၊သံုးရက္ႏွင့္အၿပီးဖတ္လိုက္ႏိုင္ ျခင္းေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လိုေရးထားသည့္ စာအုပ္ထူႀကီးမ်ားကိုဖတ္ရန္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံု ၾကည္ မႈရသြားေစခဲ့သည္ကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနသည္။ ထို႔ထက္ပိုအေရးႀကီး သည္က ဤစာ အုပ္ကိုဖတ္ၿပီးေနာက္ သရုပ္မွန္စာေပ၏ အစြမ္းႏွင့္အင္အားကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာ ေပါက္ယံုၾကည္ သြားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံေရးယံုၾကည္ခ်က္ကိုလည္း အားျဖည့္ေလာင္းသည့္အလား ခံစားခဲ့ရသည္။
ဤစာအုပ္မတိုင္မီက ျပည္တြင္းက၀တၳဳေပါင္းမ်ားစြာကိုေရာ ႏိုင္ငံျခား၀တၳဳဘာသာ ေပါင္းမ်ားစြာကိုပါ ကၽြန္္ေတာ္ဖတ္ဖူးပါသည္။ အဂၤလိပ္လိုဆိုလ်င္လည္း အတိုခ်ဳပ္ထားေသာ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဖတ္ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ဤ၀တၳဳကိုဖတ္ၿပီး ေနာက္ခံစားရသည့္ ေက်နပ္မႈ။အားတက္မႈမ်ိဳး သည့္အယင္ဘယ္တုန္းကမွ မရရွိခဲ့ဖူးသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤ၀တၳဳကိုဖတ္ရန္ ကၽြန္္ေတာ္တိုက္တြန္းမိေသာ လူအေရအတြက္ဆိုလ်င္လည္း မ်ားလြန္း၍ မွတ္ပင္မမွတ္မိေတာ့။
‘အေမ’ကို ဗမာျပည္တြင္ စာေရးဆရာဂုဏ္္ေရာင္ႏွင့္ ေတာင္တြင္းဦးကိုကိုႀကီးတို႔ ဘာ သာျပန္ဖူးသည္။ ႏွစ္ဦးေပါင္းလ်င္ ေစာင္ေရေသာင္းဂဏန္းရွိေလာက္သည္။ ယခုျပန္ထုတ္ခြင့္ ရလ်င္လည္း ေရာင္းရမည္ဟုယံုၾကည္သည္။ နအဖေျပာေနေသာ “အေမ”ဆိုေသာ စံႏွင့္ တိုင္း တာၾကည့္သင့္သည္။
ေဂၚကီ၏အေမသည္ ဖိႏွိပ္မႈႏွစ္မ်ိဳးကို ရင္ဆိုင္တြန္းလွန္ကာ လူသံုးမ်ိဳးကို ကိုယ္စားျပဳ သည္ဟုဆိုႏိုင္သည္။သူသည္ (၁) မိန္းမ။ (၂) မိခင္။ (၃) အလုပ္သမားဆိုေသာ လူသံုးမ်ိဳး ကိုကိုယ္စားျပဳကာ ေယာက္်ားတို႔၏စိုးမိုးမႈဆိုေသာ အိမ္တြင္းေက်းကၽြန္္ျပဳမႈႏွွင့္ လုပ္ခ၏ ေက်းကၽြန္ျပဳမႈဆိုေသာ စနစ္ဆိုးႏွစ္ခုကို ရင္ဆိုင္တြန္းလွန္သူျဖစ္ေပသည္။‘အေမ’သည္ ႏိုင္ငံ ေရးစကားေတြ ေဖာင္ေအာင္ ေျပာေနေသာ သာလိကာဇာတ္ေကာင္မ်ိဳး မဟုတ္ေခ်။ သူသည္ မူလက ႏိုင္ငံေရးဟူ၍ နကန္းတလံုးမွမသိရွာေသာ။ သူ႔သား ေပဗယ္လ္ႏွင့္ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြ လုပ္သမွ်ကို ေမွာင္ရိပ္ထဲမွစိုးရိမ္တႀကီးေစာင့္ၾကည့္ကာ သက္ျပင္းတဖိုဖိုျဖင့္ ဘုရားတ’ ေနရွာ ေသာ မိန္းမႀကီးတဦးသာလ်င္ ျဖစ္ေပသည္။ သည့္ေနာက္တြင္မွ သူသည္သူ႔သားရဲ႕ ရဲေဘာ္ ေတြအေပၚ သူ႔သားလိုပဲခ်စ္ခင္လာကာ။ သံေယာဇဥ္ေမြးမိေသာ မိခင္တဦးျဖစ္လာသည္။ ေနာက္တဆင့္တက္ေတာ့ သူသည္သူ႔သားႏွင့္ရဲေဘာ္မ်ားအတိုင္း သေဘာေပါက္ယံုၾကည္ လာသည္။ ထိုမွထပ္တဆင့္တက္ေတာ့ သူကသူ႔သားတို႔တေတြ အဖမ္းခံရခ်ိန္တြင္ က်န္ရစ္ ေသာတာ၀န္မ်ားကို သူက ဆက္လုပ္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။
ဤျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈမွာ အလြယ္တကူျဖစ္ေပၚလာသည္မဟုတ္။ အေတြးအေခၚပဋိ ပကၡေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းၿပီးမွ တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ လူတန္းစား တိုက္ပြဲေတြ ပိုမိုျပင္းထန္လာေလေလ။ သူ၏အသိပိုတိိုးတက္လာေလေလျဖစ္ခဲ့သည္မွ သတိ ျပဳစရာျဖစ္သည္။တခ်ိန္က သူ႔အဖို႔နားစိမ္းရံုမက တုန္လႈပ္စရာျဖစ္ေသာ “ႏို္င္ငံေရး။ အေတြး အေခၚ။ အံုႂကြမႈ။ တိုက္ပြဲ။ ဆိုရွယ္လစ္”စသည့္ စကားမ်ားကို ေမွာင္ရိပ္ထဲမွနားေထာင္ရင္း သူယဥ္ပါးခဲ့ရသည္။ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္သူျဖစ္လာေတာ့သည္။ သူ႔မွာသူယံုၾကည္ေသာ ဘာသာေရးအတြက္ သားျဖစ္သူႏွင့္ျငင္းခံုသည္ကိုလည္း ဤစာအုပ္ တြင္ဖတ္ၾကရသည္။ထို႔ေၾကာင့္ေဂၚကီ၏ ‘အေမ’မွာ တေခတ္ထြန္းတေယာက္ေပၚ။ လူထူး လူခၽြန္မဟုတ္။ အင္မတန္သာမာန္က်ေသာ သဘာ၀မိခင္တဦးသာလ်င္ျဖစ္ေနသည္ကိုက ဤ စာအုပ္၏ အစြမ္းျဖစ္ေနေပသည္။
‘အေမ့’အဖို႔ သူ႔သားႏွင့္အေပါင္းပါေတြလုပ္ေန။ေျပာေနသမ်မွာ အဆန္းခ်ည္းျဖစ္ေနခဲ့ သည္။၀တၳဳတေနရာတြင္ သူက သူ႔သား၏ေရာင္းရင္း ယူကရိန္းသားကို ဤသို႔ေျပာသည္။
“မင္းတို႔ကလည္းထူးဆန္းလိုက္တာ။ မင္းတို႔အားလံုးရဲေဘာ္ေတြလား။ အာေမးနီးယန္း ေတြ။ ဂ်ဴးေတြ၊ ၾသစထရီးယန္းေတြ၊မင္းတို႔တေတြစကားေျပာေနလိုက္ၾကတာဟာ တကယ့္ မိတ္ရင္းကၽြမ္းေဟာင္းေတြလိုပဲ။ မင္းတို႔ဟာ၀မ္းနည္းစရာရွိလည္း အားလံုးအတြက္၀မ္းနည္း တယ္။ ၀မ္းသာစရာရွိလည္း အားလံုးအတြက္၀မ္းသာတယ္၊ ”ဤသည္ကိုယူကရိန္းသားႀကီး ရိုင္ဘင္က ယခုကဲ့သို႔ ျပန္ေျပာသည္-
“ဟုတ္တယ္။ အားလံုးအတြက္ပဲအေမ။ အားလံုးအတြက္ပဲ။ ကမၻာႀကီးဟာ ကၽြန္္ေတာ္ တို႔အတြက္။ကမၻာႀကီးဟာအလုပ္ သမားေတြအတြက္ပဲ။ကၽြန္္ေတာ္တို႔မွာ ႏိုင္ငံမရွိ။ လူမ်ိဳးမရွိ ဘူး။ရဲေဘာ္နဲ႔ရန္သူပဲရွိတယ္။
‘အေမ’ကို ေဂၚကီေရးေတာ့ သူ႔အသက္မွာ ၃၉ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ထိုအခါတြင္ သူသည္နာမည္ ရစာေရးဆရာဘ၀ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ယံုမက ႏိုင္ငံေရးလုပ္သက္လည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိ ေနေပၿပီ။သူသည္ဆင္စြယ္နန္းေပၚမွာ ငွက္ကေလးေတြပ်ံေန။ ပန္းကေလးေတြ ပြင့္ေနသည္ကို ၾကည့္ကာစာဖြဲ႔ေနသူမဟုတ္။ေပေရစုတ္ျပတ္ေနသည့္ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ေနထိုင္ကာ ကမၻာေက်ာ္စာမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေနသူျဖစ္သည္။တကယ္တြင္ ေဂၚကီ၏ဘ၀သည္ပင္ ဂႏၱ၀င္ ၀တၳဳႀကီးတပုဒ္ျဖစ္သည္။
သူငါးႏွစ္သားကတည္းက အေဖေသသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ကိုအေမ့ဘက္က အဖိုးအ ဖြားမ်ားကေခၚထားခဲ့သည္။ သူ႔ကိုခိုင္းစားလို႔ရတဲ့အရြယ္ျဖစ္တဲ့ ၈ႏွစ္သားမွာပဲ သူ႔အဖိုးကသူ႔ကို ခိုင္းစားသည္။ ဖိနပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္၊ ဘုရားကားေရာင္းသည့္ဆိုင္၊ ပန္းကန္ေဆး၊ ေဆးသုတ္၊ အစံုပင္။ သို႔ေသာ္သူသည္ေက်ာင္းမတက္ဖူးေခ်။ သူ၁၂ႏွစ္သားအရြယ္ေရာက္ေတာ့ အဖိုးအိမ္က ထြက္ ေျပးေတာ့သည္။ထိုအခါမွစႈသူသည္ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ျပဳကာ တေနရာမွတေနရာသို႔ သြားလာ ရွာေဖြစားေသာက္ရေတာ့သည္။ ထိုအေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို သူ၏ “ကၽြန္္ေတာ္၏ တကၠသိုလ္မ်ား” စာအုပ္တြင္ ဖတ္ရႈၾကရသည္။ သူမလုပ္ဖူးေသာ အလုပ္ဟူ၍မရွိ သေလာက္ပင္။ သူသည္ သူခိုး၊ ျပည့္တန္ဆာစသည့္ လူ႔ေအာက္လႊာ၀င္မ်ားႏွင့္လည္း ေပါင္းသင္းခဲ့ရသည္။ သူမ်ားအိမ္ တြင္ လုပ္ရေသာအခါမ်ား႔ ႏွိပ္စက္မႈဆိုသည္မွာ သူ႔အဖို႔မဆန္းေသာအရာ သာျဖစ္ခဲ့သည္။ ငတ္တလွည့္ျပတ္တလွည့္ႏွင့္ အသက္ရွင္ရင္း တေန႔၊ သူအသက္ ၂၁ႏွစ္ အရြယ္တြင္ သူ႔ကိုယ္ သူ ေသနတ္ႏွင့္ပစ္ေသရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။ေသေတာ့မေသ။ သို႔ေသာ္ အဆုပ္ကို ေဖာက္ ထြက္သြားသျဖင့္ တီဘီေရာဂါျဖစ္ကာ ထိုေရာဂါက သူ႔ကိုေသသည္အထိ ဒုကၡေပးသြားသည္။
သူသေဘၤာေပၚ၌ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ေနစဥ္ စာနာတတ္ေသာ ထမင္းခ်က္တဦးက သူ႔ကို စာသင္ေပးခဲ့သည္။ ထိုပညာႏွင့္ပင္ သူသည္ေတာ္စတိြဳင္း၊ ခ်က္ေကာ့ဗ္တို႔ႏွင့္ အေပါင္းအ သင္းျဖစ္ကာ ဆိုဗီယက္စာေပထုတ္ေ၀ေရးဌာန၏ တာ၀န္ခံျဖစ္လာခဲ့သည္။
သူသည္ ေလးႀကိမ္မွ်အဖမ္းခံရကာ တရပ္တေက်းသို႔ နယ္ႏွင္ဒဏ္လည္းခံရဖူးသည္။ သူသည္ ၁၉၀၅ခုႏွစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြပါ၀င္ခဲ့သည္။သူ႔ဘ၀တသက္တာမွာ ရုရွားႏိုင္ငံတြင္ ေပၚေပါက္ေသာႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတိုင္းတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြပါ၀င္ခဲ့သည္။ သူသည္လန္ဒန္႔ က်င္းပေသာ ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ ေဘာ္လ္ရွီဗစ္ပါတီကြန္ဂရက္ကိုတက္ ေရာက္ကာ အေမရိကန္သို႔တကူးတကန္႔သြား၍ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ရံပံုေငြေကာက္ခံ ဖူးသည္။သူ႔ခရီးစဥ္ကိုစီစဥ္သူမ်ားတြင္ အေမရိကန္စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္ေသာ မာခ္တြိန္း၊ ဂ်က္လန္ဒန္၊အာ့ပ္တန္ဆင္ကလဲယား စသူတို႔ပါ၀င္သည္။
‘အေမ’စာအုပ္ကို အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ပထမဆံုးအႀကိိမ္ထုတ္လိုက္ေတာ့ နယူး ေယာက္တိုင္းသတင္းစာက ဤသို႔ေ၀ဖန္ သံုးသပ္သည္ကိုေတြ႔ရသည္။“စာဖတ္သူကို ထိုေတာ္ လွန္ေရးသမား အစုေလးႏွင့္တရင္းတႏွီး ေပါင္းမိသြားေစသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အေမႏွင့္ အတူသူစာရြက္စာတန္းေတြျဖန္႔ရာေနာက္က ေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေနမိေတာ့သည္။ သူက မွတဆင့္ သူ႔လူေတြကို နားလည္ယူရသည္။”
ပါလာေဂြရာဗလာေဆာ္ဗာ ဆိုေသာ ဤမိခင္မ်ိဳးကမၻာမွာ မည္မ်ရွိသနည္။ တကယ္ ေကာရွိရဲ႕လား။ ေဂၚကီက စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ဖန္တီးလိုက္လို႔သာေပၚေပါက္လာတာလား။ မၾကံဳဖူး သူမ်ားအဖို႔ေတြးေတာစရာရွိသည္။သို႔ေသာ္ ဗမာျပည္ကဲ့သို႔ အစိုးရဖိႏွိပ္မႈကို ရာစုႏွစ္တ၀က္ ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ႏိုင္ငံတြင္မူ ဤ‘အေမ’မ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာကိုေတြ႔ဖူးခဲ့ၾကေပၿပီ။ ရွစ္ေလး လံုးအေရးအခင္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူမ်ားတြင္လည္းဤလိုအေမမ်ိဳးေတြရွိၾကသည္။ ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကလူေတြမပါေသးဘူးလို႔ စိမ္ေခၚလိုက္ေတာ့ ဤအေမမ်ိဳးေတြ ေထာင္ႏွင့္ေသာင္းႏွင့္ လမ္းေပၚကိုတက္လာၾကသည္။
ေဂၚကီ၏အေမသည္ ရုရွားႏိုင္ငံကအေမမဟုတ္။ တကမၻာလံုးမွအေမျဖစ္သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ဆရာရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း (၂၀၀၇) ခုႏွစ္ တြင္ေရးခဲ့ေသာေဆာင္းပါးအားျပန္လည္ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္၊
Thursday, 31 January 2008
စစ္တပ္နဲ႔ႏိုင္ငံေရး (ရဲေဘာ္ ဖိုးသံေခ်ာင္း) တတိယပိုင္းႏွင့္ နိဂံုးပိုင္း
ေကာက္႐ုိးသခၤါရနဲ႔ သံသခၤါရ
အခုေျပာမွာက က်ေနာ့္တင္ျပခ်က္ရဲ႕ နိဂံုးပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။ နိဂံုးပိုင္းဆိုေပမဲ့ ဒီအပိုင္းမွာ ေျပာစရာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခန္းထဲမွာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကေန ဒီကေန႔အထိအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာေသးပါဘူး။ ဒီကိစၥက န၀တ - နအဖနဲ႔ ပြဲမျပတ္ေသးတဲ့အတြက္ ေနာင္မွာမွ ေျပာေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီၾကားထဲမွာလဲ အေၾကာင္းသင့္ရင္ သင့္သလို ထည့္ေျပာသြားမွာပါ။ တကယ္က်ေတာ့ သူတို႔ခ်င္းကခုမွ ခ်လို႔ေကာင္းၾကတုန္းပါ။ မလဆ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အစ - အလယ္ - အဆံုး အေၾကာင္းေျပာလုိက္ရင္ န၀တ - နအဖ လဲေနာင္မွာ ဘယ္လုိဇာတ္သိမ္းမယ္ဆိုတာကို ေဟာကိန္းထုတ္သလို ျဖစ္သြားမွာပါ။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းတဲ့အခါမွာ ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး၊ ဗိုလ္တင္ေဖ စစ္အုပ္စုဟာ တပ္မေတာ္ကို ႏိုင္ငံေရးအရကိုယ္စားျပဳေနတယ္လို႔ ဆုိႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကအာဏာသိမ္းရာမွာ အခရာဟာသူတို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ဆုိရွယ္လစ္ပါတီက ဦးဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔နဲ႔ သံေယာဇဥ္မျပတ္တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး က တက္တက္ႂကြႂကြသိပ္မရွိပါဘူ။ ဗိုလ္တင္ေဖက တက္ႂကြပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ပဋိပကၡကိုဗုိလ္ေန၀င္းက ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ၿပီးေတာ့ သူ႔ကုိပခံုးခ်င္း မယွဥ္ေအာင္ လုပ္ထားတာပါ။ (သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေနာက္မွပဲ နည္းနည္းထပ္ေျပာပါမယ္။)
၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကျဖစ္တာဟာ စစ္အုပ္စုအေနနဲ႔ႏုိင္ငံေရးအာဏာကို လုိခ်င္လို႔ကုိသိမ္းတဲ့ အာဏာသိမ္းပြဲျဖစ္ပါတယ္။ အင္မတန္ ရွင္းပါတယ္။ ဒီအတြက္ သူတို႔အေၾကာင္းျပခ်က္ရွာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဗမာျပည္လိုတုိင္းျပည္မွာက အေၾကာင္းျပခ်က္ရွာရတာ အင္မတန္လြယ္ပါတယ္။ ေတာထဲကကြႏ္ျမဴနစ္ကို လက္ညႇိဳး ထုိးမလားရတယ္။ လူမ်ဳိးစုေတြကို လက္ညႇိဳးထုိးမလားရတယ္။ တျခားလဲအေၾကာင္းျပစရာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ ေျမေပၚႏုိင္ငံေရးလဲ လက္ညႇိဳးထုိးလို႔ ရေသးတယ္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာက်ေတာ့ ေျမေပၚကလူမ်ဳိးစုေတြကို လက္ညႇိဳးထုိးပါတယ္။ ဒါကလဲ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕စိတ္အထာ (mood) အေပၚ တည္တာပါ။ သူမ်က္ေစ့ ဆံပင္ေမႊးစူးေနတာက (အဲဒီတုန္းကဆိုရင္) ရွမ္းျပည္က ေတာင္ႀကီးဦးထြန္းျမင့္၊ သူရ (ရွမ္းျပည္) ေခၚ ဦးထြန္းေဖ၊ အင္းေလးဦးစုိးေမာင္၊ အဲဒီလို တိုးတက္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ေစာ္ဘြားေတြတပူးတြဲတြဲ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ကိစၥပါ။ ေနာက္ၿပီးအဲဒီၾကားထဲမွာ ဦးႏုကလဲ ႏုိင္ငံေရးကစားေနပါတယ္။ ဒါကို သူကၾကည့္မရဘဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ေန၀င္းက ငိုခ်င္ရက္ - လက္တို႔ ျဖစ္ေစတာ အဲဒါေတြပါပါတယ္။
အဲဒီလုိ ေန၀င္းရဲ႕စိတ္အထာအျပင္ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းတခုလဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါက ဒီလုိပါ။
စစ္ဗိုလ္ရွိသမွ်အားလံုးဟာ သူတို႔စစ္ဆင္ေရးလုပ္ရာေဒသမွာေတာ့ စစ္ဘုရင္ေတြပါ။ သူတို႔ဟာ အစဥ္အလာထံုးစံအတုိင္း ေဒသႏၱရဘုရင္ျဖစ္တဲ့ ေစာ္ ဘြားေတြနဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြမွာက လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒကလဲ လႊမ္းေနတာပါ။ ေစာ္ဘြားဆိုတာက သူ႔ေဒသမွာဘုရင္ငယ္တဆူပါ။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေၾကာင္း ေတြရဲ႕လုပ္ရပ္နဲ႔ ေစာ္ဘြားေတြရဲ႕အာဏာအၾကား မၾကာခဏ ျပႆနာေပၚပါတယ္။ ဒီပဋိပကၡဟာ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ အင္မတန္ျပင္းပါတယ္။ အာဃာတေတြလဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ၆၂ အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သီေပါေစာ္ဘြားကို လမ္းမွာတင္အျပတ္ေျဖာင္ပစ္လိုက္တာဟာ အဲလိုရန္ၿငိဳးမီးေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
ခုနကက်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ေတာင္ႀကီးဦးထြန္းျမင့္၊ သူရ (ရွမ္းျပည္)၊ အင္းေလး ဦးစိုးေမာင္ စတဲ့ တုိးတက္သူေတြကိုေတာ့ စစ္အစိုးရက ေျမေပၚကြန္ျမဴနစ္ လို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဦးထြန္းျမင့္တို႔က တရား၀င္ထုတ္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္မွာ ... “ရွမ္းျပည္မွာအရင္က ‘ယူနီယံဂ်က္’ အလံအစားအခု ‘ျပည္ေထာင္စုဗမာ’ အလံ ေရာက္ေနၿပီ၊ စစ္ကားေပၚမွာ အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ေဘးမွာ ရွမ္းပ်ဳိျဖဴေတြေတြ႔ေနရာကေန အခုဆိုရင္ ဗမာစစ္ဗိုလ္ေတြေဘးမွာ ရွမ္းပ်ဳိျဖဴေတြေတြ႔ေနရၿပီ။” ေနာက္ ရွမ္း ေက်ာင္းသားေတြေတာခိုလာၿပီး SSPP ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာၾကေတာ့ သူတို႔ေျပာတာက ... “အိမ္ေစာင့္အစိုးရေခတ္ မယ္ေရြးပြဲေတြဟာ စစ္ဗိုလ္ေတြေတာ္ ေကာက္ဖို႔အလွမယ္ေတြ တန္းစီျပရတာျဖစ္တယ္” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ “ရွမ္းျပည္က မယ္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ားဆိုရင္လဲ စစ္ဗိုလ္ကေတာ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ” လို႔ေျပာပါ တယ္။ သူတို႔ေျပာတာ ဟုတ္သေလာက္လဲ ဟုတ္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
အထက္မွာေျပာခဲ့သလိုပဲ စစ္တပ္ဟာ ‘ၾကံ့ခုိင္ေရးအဖြဲ႔’ ဆုိတာလဲ ဖြဲ႔ပါတယ္။ နယ္ေတြမွာ ၾကံ့ခုိင္ေရးအဖြဲ႔ေတြဟာ ေယာက္်ားေတြ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ အားလံုးကိုႏွစ္ဖက္ခၽြန္ ၀ ါးခၽြန္ ၀ါးရင္းတုတ္တပ္ဖြဲ႔၊ ဒူးေလးတပ္ဖြဲ႔ဆိုတာေတြ ဖြဲ႔ခုိင္းပါတယ္။ အိမ္ထဲမွာ ေက်ာက္ခဲေတြစုပံုထားရတယ္။ င႐ုတ္ရည္ပုလင္းေတြ ထားရတယ္။ ရွိမရွိလဲ အၿမဲတမ္းစစ္ေဆးတယ္။ သူတို႔ေျပာတာက ကြန္ျမဴနစ္ေတြရြာထဲ၀င္လာရင္ င႐ုတ္ရည္နဲ႔ပက္မယ္၊ ေက်ာက္ခဲနဲ႔ထုမယ္၊ အဲဒီလုိပါ။ အဲဒီ အတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္ရပါတယ္။ တပ္ၾကပ္ေတြကလာၿပီး ဆရာလုပ္ၾကပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ကို အဲဒါမ်ဳိးနဲ႔တိုက္ရင္ မရဘူးဆိုတာ လူမွန္ရင္ သိပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြလဲ သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တကယ္လုပ္ခ်င္တာက လူထုကိုနံႏွိမ္ခ်င္ေနတာပါ။ စိတ္ဓာတ္ခ်ဳိးႏွိမ္ေနတာပါ။ သူတို႔ခုိင္းတိုင္း လုပ္လုိ႔ရ တယ္ျဖစ္ေအာင္ နံႏွိမ္တာပါ။ ေနာက္ၿပီး စစ္တပ္တခုလံုးကို သူခုိးေသေဖာ္ညႇိ လုပ္တယ္လို႔ေျပာရင္လဲ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖဆပလ တလက္ကုိင္ ပ်ဴေစာထီးနဲ႔ ၾကံ့ခိုင္ေရးကို သူတို႔စစ္တပ္ရဲ႕ ကိုင္ပိုင္အင္အားတရပ္ ထူေထာင္တာလို႔လဲ စဥ္းစားရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အမ်ဳိးသမီးႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ အားလံုးကလဲ ၾက့ံခုိင္ေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြ ဖြဲ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ဧည့္ခံေရး၊ ႀကိဳဆိုေရး၊ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးေရးေတြအျပင္ အနင္းအႏွိပ္လုပ္ေပးဖို႔ အဖြဲ႔ေတြပါ ဖြဲ႔ရပါတယ္။ မဖြဲ႔မေနရပါ။
တခ်ဳိ႕ကြန္ျမဴနစ္ေဒသေတြမွာဆိုရင္ ေဂၚရခါးဗိုလ္ဦးစီးတဲ့တပ္ေတြနဲ႔ ထုိးစစ္ဆင္ပါတယ္။ အဲလို ထိုးစစ္ဆင္တဲ့တပ္ေတြက အနင္းအႏွိပ္အဖဲြ႔က မိန္းက ေလးေတြကို အႏုိင္က်င့္ပါတယ္။ အဲလို အႏုိင္က်င့္ၿပီးေတာ့ ေတာမယား ကိုယ္၀န္ရဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးေတြ ေမြးၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိ ကေလးေတြကို လူထုက ‘ေဂၚရခါးသီး’ လုိ႔ ေျပာင္ၿပီးေခၚၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ အနင္းအႏွိပ္တပ္ဖြဲ႔ထဲမွာရွိတဲ့ ပ်ဳိျဖဴရြယ္ေတြအားလံုးဟာ ဗိုလ္ေတြရဲ႕အခန္းေတြမွာ ႏွိပ္ေပးရတာပါပဲ။ ေတာမယားအျဖစ္ ေတာ္ေကာက္တဲ့သေဘာပါပဲ။ ၿမိဳ႕မွာေတာ့ မယ္ေရြးပဲြေတြကဗုိလ္က ေတာ္ေကာက္တယ္။ ေတာမွာေတာ့ ၾကံ့ခုိင္ေရးအနင္းအႏွိပ္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေတာမယားေရြးတယ္။ သူတို႔လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္ၾကတာပါ။ ျပည္နယ္ျပည္မ မခြဲပါဘူး။ လူမ်ဳိးစုေဒသေတြမွာဆိုေတာ့ သဘာ၀က်စြာပဲ ဒါေတြဟာ ဗမာလူမ်ဳိးမုန္းတီး ေရးစိတ္ဓာတ္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။
အခုေျပာခဲ့တာက အာဏာသိမ္းရတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ရွင္းျပတာပါ။
အာဏာသိမ္းရျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက ဒီလုိလို႔ထင္ပါတယ္။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ ဒီစစ္အုပ္စုဟာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္က စားထားရတဲ့ အမဲသားကို မစားရမေနႏုိင္လို႔ သိမ္းတာပါ။ အဲဒီခ်ိန္မွာ စစ္အုပ္စုဟာ အမဲသားကိုစြဲလမ္းေနပါၿပီ။ အဲဒီအ႐ူးကို အမဲသားေကၽြးခဲ့သူေတြကေတာ့ ဖဆပလ ႏွစ္ျခမ္းပါ။ တည္ၿမဲ ေရာ သန္႔ရွင္းပါ။ ႏွစ္ဖြဲ႔လံုး တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကန္႔ကြက္သူက ေျမေပၚကြန္ျမဴနစ္ပါတီဆိုတဲ့ ပမညတ ပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ပမညတေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ ကိုကိုးကၽြန္းကို အပို႔ခံရပါတယ္။ (အဲဒီ ကိုကိုးကၽြန္းကို ကြန္ျမဴနစ္ေတြနဲ႔ပဲ ဖြင့္ခဲ့ၿပီးကြန္ျမဴနစ္ပါတီေတြကပဲ ျပန္တုိက္ၿပီးပိတ္ပစ္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရင္မမွားပါဘူး။)
စစ္အုပ္စုတိုင္းဟာ အမဲသားမစားရ မေနႏိုင္ပါဘူး။ ဒီစစ္အုပ္စုတုိင္းမွာ အာဏာ႐ူးေရာဂါ အျမစ္တြယ္ေနပါတယ္။ ၆၂ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းတုန္းက ၆၀ ခုႏွစ္၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာႏိုင္ထားတဲ့ ပထစ အစုိးရဆီကသိမ္းတာပါ။ အရပ္သားအစိုးရ၊ အရပ္သားပါတီဆီက သိမ္းရတာျဖစ္လုိ႔ ေသြးထြက္သံယို္ မရွိသေလာက္ နည္းပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းပြဲနဲ႔မတူပါဘူး။ ၈၈ ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းပြဲကေတာ့ စစ္တပ္ပါတီ (မဆလ) ဆီကသိမ္းရတာပါ။ လူထုႀကီး ေသြးထြက္သံယိုရွိ ပါတယ္။ ဒါကလဲ က်ေနာ္တို႔ ဗမာျပည္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
အားလံုးသိၿပီးသားေပမဲ့ က်ေနာ္ထပ္ေျပာပါဦးမယ္။ မဆလ အစုိးရကလူထုအံုႂကြမႈေၾကာင့္ ေျမာင္းထဲမွာတပိုင္းေရာက္ေနပါၿပီ။ (က်ေနာ္ဆိုလိုတာက ၈၈ ခုႏွစ္အေျခအေနပါ။) သူတို႔ အစိုးရယႏၱရားႀကီးတခုလံုး သြက္ခ်ာပါဒလုိက္ေနပါၿပီ။ လူထုလက္ထဲမွာလဲ အာဏာတစိတ္တပိုင္း ေရာက္ေနပါၿပီ။ လက္နက္ ေတာင္ေရာက္ေနပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းကအစုိးရအစားထုိးစရာ Alternative တခုမရွိပါဘူ။ Alta လုိ႔ေျပာၾကပါတယ္။ အခုက်မွ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္၀ါ့ေၾကာင့္လုိ႔ အျပစ္ တင္လို႔လဲ အက်ဳိးမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက တကယ္လို႔သာ အစားထိုးစရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔အစည္းတခု ရွိေနမယ္ဆိုရင္ လူထုေသြးထြက္သံယို မႈ နည္းႏိုင္ပါတယ္။ တဖက္သတ္ခံရတာ မရွိႏိုင္ပါဘူး။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္တပ္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ဘက္ေတာင္ပါေနၾကၿပီေလ။ အမ်ားစုႀကီးက ေတြေ၀ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလိုအခါမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက “တပ္မေတာ္ကို စိတ္နဲ႔ေတာင္မျပစ္မွားၾကနဲ႔” လို႔ လူထုကို ေတာင္းပန္တာျဖစ္ပါတယ္။ သူက တပ္မၿပိဳကြဲေအာင္ ၀င္ၿပီးေတာ့ ထိန္းတာပါ။ ကာကြယ္တာပါ။ လူထုကို အျပစ္တင္တဲ့သေဘာပါ။ (တကယ္က) ေနာက္ဆံုး သူ႔ရဲ႕ ဗိုလ္ေန၀င္းဆီေရးတဲ့ စာတေစာင္မွာ သူဟာ ႏိုင္ငံေရးအေသခံၿပီး သူ႔ဂုဏ္သိကၡာသူ အနစ္နာခံၿပီးအဲဒီ “စိတ္နဲ႔ ေတာင္မျပစ္မွားနဲ႔” ဆိုတာႀကီးကို ေျပာခဲ့ရတာပါလို႔ ဗိုလ္ေန၀င္းဆီ မ်က္ရည္ခံထိုး အသနားခံတာ ဖတ္လိုက္ရပါ ေသးတယ္။
တကယ္က် ၈၈ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းပြဲဟာ “လုပ္အာဏာသိမ္းပြဲ” ပါ။ အာဏာသိမ္းပြဲ အစစ္မဟုတ္ပါဘူး။ မဆလ CEC ထဲက ၀ါအႏုဆံုး ၂ ေယာက္ ကို အာဏာသိမ္းခိုင္းလိုက္တာျဖစ္လို႔ လုပ္အာဏာသိမ္းပြဲလို႔ ေျပာတာပါ။ တကယ့္ အာဏာသိမ္းပြဲသာဆိုရင္ သူတို႔စစ္တပ္ခ်င္း ခ်ကုန္မီးပြင့္ကုန္မွာပါ။
ဒါနဲ႔ေျပာင္းျပန္။ တကယ္လို႔သာ (တကယ္လို႔ေနာ္) ေညာင္ႏွစ္ပင္ ေအာင္ျမင္ပါတယ္ဆိုပါစို႔။ အဲဒီက အေျခခံဥပေဒေပၚၿပီဆိုပါစို႔။ သူတို႔ေျပာတဲ့ စည္း ကမ္းရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ေပၚၿပီဆိုပါစို႔။ ဘာျဖစ္မလဲ။ လုပ္အာဏာသိမ္းပြဲ မျဖစ္ပါဘူး။ တကယ့္ အာဏာသိမ္းပြဲပဲျဖစ္မွာပါ။ တက္ေနတဲ့အစိုးရကုိ ေနာက္ေပါက္ စစ္အုပ္စုကအာဏာသိမ္းတဲ့ အစစ္အာဏာသိမ္းပြဲ ထပ္ျဖစ္ဦးမွာပါ။ အမဲသားစားခ်င္တဲ့ အုပ္စုႏွစ္စုရဲ႕ရန္ပြဲ၊ မီးပြင့္မယ့္ရန္ပြဲ၊ ေသြးထြက္တဲ့ရန္ပြဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ၁၀၄ ခ်က္ အေျခခံဥပေဒကို ဆန္႔က်င္ေနတာပါ။
ဗမာျပည္ရဲ႕ ပေဒသရာဇ္သမိုင္း ကိုၾကည့္ပါ။ ဘုရင္တပါးေသရင္ မင္းေလာင္းေတြ အာဏာလုၾကတယ္။ မေသရင္လည္း ေခါင္းအံုးနဲ႔ ဖိသတ္တယ္။ သတ္ၾကျဖတ္ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ အေဖကုိသတ္၊ ဘေထြးဘႀကီးကိုသတ္၊ တူကိုသတ္၊ အစ္ကိုကိုသတ္၊ ညီအစ္ကိုသတ္။ မႏၱေလးနန္းတြင္းမွာက်လည္း အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ သတ္တာ။ ဒါဟာ ဗမာ့နည္း ဗမာ့ဟန္လို႔ေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ အဲေတာ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္သာ ေအာင္ျမင္ရင္ စစ္အုပ္စုခ်င္း ေႏွာင္ဂ်ိန္ခ်တဲ့ေခတ္ႀကီးကို ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဒါ အလြန္ေသခ်ာပါတယ္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ထိဟာ “ဗိုလ္ေန၀င္းေခတ္” လို႔ အတိအက်ေျပာရင္ရပါတယ္။ သူ႔ဘုန္းမီးေနလ အေတာက္ပဆံုးကာလပါ။ ၆၂ ခုႏွစ္ မွာဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ျပည့္စံုတဲ့တဦးတည္းေသာ အာဏာရွင္ျဖစ္လာၿပီ။ ၈၈ ခုႏွစ္မွာသူနန္းေပၚကေေန ငိုၿပီးဆင္းရတယ္။ သူ႔နန္းသက္တေလွ်ာက္မွာ မင္းသမီးထည္ လဲတြဲခဲ့တယ္ဆိုတာလို သူ႔ေဘးကလူေတြကို သူထင္သလိုခန္႔၊ သူထင္သလိုျဖဳတ္။ သူကေတာ့ ေသတပန္သက္တဆံုး မင္းမူသြားဖို႔ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ေသတပန္သက္တဆံုး မလုပ္ရပါဘူး။ သူလည္း ေရပြက္ပမာ ျဖစ္သြားရတာပါ။
ဒီေနရာမွာ အေလးထားေထာက္ျပရမွာက အဲဒီလို ေသတပန္သက္တဆံုး မင္းမူဖို႔ ႀကံစည္ထားတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းကို ကိုယ့္ေသွ်ာင္ကိုယ္ဆြဲ နန္းထဲက ဆင္းသြားေအာင္ လုပ္လိုက္တာဟာ လူထုႀကီးျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းျဖဳတ္ခ်လို႔ သူဆင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူလူထုအားေၾကာင့္ သူ ဆင္းသြားရတာပါ။ ဆိုလိုတာက ျပည္သူလူထုရဲ႕အားဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းလိုအာဏာရွင္ကိုေတာင္ ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္တယ္ဆိုတာက်နာ္တို႔ရဲ႕ “၁၃၅၀ ျပည့္ႏွစ္ အေရးေတာ္ပံု” လို႔ေခၚရမယ့္ ၈၈ ခုႏွစ္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးက သက္ေသျပေနပါတယ္။
စစ္အုပ္စုဟာ တခုကိုဖယ္လုိက္ရင္ အျပတ္ဖယ္တာပါ။ ဆိုရွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ေတြကို အျပတ္ဖယ္ရွားခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းတေယာက္ သူဆင္းရၿပီဆိုေတာ့ လည္း သူ႔အိမ္ေတာ္ပါေတြပါ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ျပဳတ္၊ ေနာက္ဆံုး ေျမးေတြအထိအႏွိမ္ခံရပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္မင္းမ်ားလိုပဲ က်ဴငုတ္ေတာင္မခ်န္တဲ့ ဖယ္ ရွားနည္းမ်ဳိးနဲ႔ သူလည္းၾကံဳရပါတယ္။
၆၂ ခုႏွစ္မွာ အာဏာသိမ္းေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ အျငင္းပြားစရာမရွိတဲ့ နံပါတ္၀မ္းျဖစ္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္ခုနကေျပာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဘက္မွာက်ေတာ့ အဲဒီနံပါတ္၀မ္းဆိုတာ ယာယီဆိုတာမ်ဳိးသာျဖစ္ေနပါတယ္။ ဗိုလ္ေစာမာင္ကို နံပါတ္၀မ္းလို႔မေျပာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အခုဗိုလ္သန္းေရႊ နံပါတ္၀မ္းဘ၀ ဘယ္ေလာက္ခံသလဲ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပါ။ ဗိုလ္သန္းေရႊြဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းလို ပခံုးျခင္းယွဥ္မယ့္လူမရွိတဲ့ နံပါတ္၀မ္းမဟုတ္ပါဘူး။ သခၤါရေတာ့ သခၤါရခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေကာက္႐ိုးသခၤါရနဲ႔ သံသခၤါရ ကြာတယ္ဆိုတာမ်ဳိးလို ဗိုလ္ေန၀င္းကိုေတာ့ ဗိုလ္သန္ေရႊတို႔မမီႏိုင္ပါဘူး။ နံပါတ္၀မ္း အစစ္သာဆိုရင္ က်န္တဲ့အေလာင္း အလ်ာေတြရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္မမႈလည္း မခံရဘူး။ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြက သူ႔ေနာက္ကေန တိုးတာမ်ဳိးလည္း မခံရပါဘူး။
“စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရး”
ဒီေနရာမွာ ကမၻာ့စနစ္ႀကီး (World Order) ကေန အာဏာရ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရးအေတြးအေခၚကို ျပဌာန္းတယ္ဆိုတာ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုတိုင္းမွာ ႏိုင္ငံျခားေရးအေတြးအေခၚ ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးအဏာရထားတဲ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအေတြးအေခၚ ကိုျပဌာန္းတာက တည္ရိွေနတဲ့ ကမၻာ့စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစတုန္းက ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စုရဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္အလံဟာျပည္တြင္းမွာ မႈိင္းတိုက္ေရးသက္သက္အတြက္ မဟုတ္ပါ ဘူး။ အဲဒီတုန္းက အာဏာသိမ္းၿပီးစ စစ္အုပ္စုရဲ႕လက္ဦးဆံုးလိုအပ္ခ်က္က သူတို႔ရဲ႕အာဏာကို ကမၻာကအသိအမွတ္ျပဳဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ သူတို႔မွမဟုတ္ပါဘူး။ အာ ဏာသိမ္းတဲ့အစိုးရတိုင္း၊ အာဏာသိမ္းတဲ့စစ္အုပ္စုတိုင္း ဒီလိုခ်ည္းပါပဲ။ သူတို႔ အလုိခ်င္ဆံုးအခ်က္ဟာ ကမၻာကသူတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ပါ။ ျပည္သူလူထုက ေရြးေကာက္ၿပီး တက္လာတဲ့ အစိုးရဆိုရင္ ဒါကို ေတာင့္တေနစရာမလိုပါဘူး။ အလိုလို ျဖစ္သြားတာပါ။
ျပည္တြင္းမွာက်ေတာ့ စစ္အုပ္စုအေနနဲ႔ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေအာင္လုပ္ထားႏိုင္ရင္ ေၾကာက္စရာမရွိေတာ့ဘူးလို႔ သူတို႔ယူဆပါတယ္။ ျပည္ပ ႏိုင္ငံတကာက် ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံျခားနဲ႔မွ အာဏာသိမ္းစမွာ ထိပ္တိုက္မေတြ႔ခ်င္ၾကပါဘူး။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္တုန္းကရွိေနတဲ့ ကမၻာ့စနစ္ဟာစစ္ေအးေခတ္ ကမၻာ့စနစ္ပါ။ ကိုရီးယားစစ္ပြဲမွာ တခ်ီတေမာင္းတိုက္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမာေနၾကၿပီး ကိုယ္ရိွန္သတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ကလည္း အဲဒီတုန္းက နည္းနည္းၿငိမ္ေနပါေသးတယ္။ ကမၻာ့ဂိုဏ္းႀကီးႏွစ္ဂိုဏ္း အနားယူေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရွတိုက္မွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စုဟာ ဆိုရွယ္လစ္အလံကိုထူလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ဂိုဏ္းကမွ မကန္႔ကြက္ပါဘူး။ ၾကည့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္။ အေနာက္ ကလည္း လူ႔အခြင့္အေရးစြပ္စြဲခ်က္ေတြ မတင္ပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစိုးရကို ျမန္ျမန္ပဲအသိအမွတ္ျပဳေပးလိုက္ၾကတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္အလံထူလို႔ ဆိုဗီ ယက္ဂိုဏ္းကလည္း ႀကိဳက္တယ္။ အေမရိကန္ဂိုဏ္းကလည္း “ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္” ဆိုတာကိုႀကိဳက္တယ္။
ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ေၾကးစားကြန္ျမဴနစ္ပ်က္ေတြေရးတဲ့ “သေဘာတရား” ဆိုတာကလည္း ေရာေၾကာ္ျဖစ္တယ္။ “မင္းတို႔ ေရးခ်င္ရာေရး။ ငါ ဗိုလ္ေန၀င္း လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မွာပဲ” ဆိုၿပီး ဗိုလ္ေန၀င္း လုပ္ခ်င္ရာလုပ္လို႔ရေအာင္ ဖန္တီးထားတာမွန္းလည္း အားလံုးကသိၾကေတာ့ အေလးမထားၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီတုန္းက အာဏာသိမ္းစစ္အစိုးရဟာ အေနေခ်ာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ စစ္ေအးေခတ္ ၿပီးဆံုးခ်ိန္အထိပါပဲ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွ အာဏာသိမ္းတဲ့ န၀တလို မဟုတ္ပါဘူး။ အခုထိပါပဲ။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းၿပီးလို႔ ျပႆနာစၿပီးေပၚတာက အဲဒီဂိုဏ္းႀကီးႏွစ္ဂိုဏ္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာစေပၚတာက တပ္မေတာ္ကို စတင္ ေမြးဖြားေပးတယ္လို႔ေျပာႏိုင္တဲ့ ဂ်ပန္ပါ။ ဂ်ပန္ဆိုတာ ဒီစစ္အုပ္စုကို သူ႔တပည့္သားေျမးေလာက္လို႔ သေဘာထားတာပါ။ စစ္ေလ်ာ္ေၾကးနဲ႔ေမြးထား ခြံ႔ထားႏိုင္တယ္ လို႔လည္း သူတို႔ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီစစ္အုပ္စုဟာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြလို ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း ဂ်ပန္ကေကာင္းေကာင္သိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ႏိုင္တဲ့ဘက္ေျပးကပ္တဲ့ သာယာစီးေတြပဲဆိုတာလည္း သူတို႔က သမိုင္းအရသိေနတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကးကိစၥနဲ႔ ဂ်ပန္ျပည္ကိုေရာက္ေနတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကိုဂ်ပန္က ၾသ၀ါဒေပးပါတယ္။ စစ္တပ္ကႏိုင္ငံေရးအာဏာ ၾကာၾကာ ကိုင္ထားရင္ တိုင္းျပည္ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဂ်ပန္က သူ႔အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔သူ ေျပာတာပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကလည္း သံတမန္ပရိယာယ္နဲ႔ေလလိုက္ ၿပီး ေထာက္ခံလိုက္မိတယ္။ ျပႆနာက အဲဒီမွာစတာပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး အျဖဳတ္ခံထိတာေတာ့ က်ေနာ္အထက္မွာေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဓါတ္႐ိုက္နဲ႔နတ္သိုက္ ေတြ႔တာ လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဗိုလ္ေန၀င္းက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ဦးဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းဘက္သားလို႔ နဂိုကတည္းက သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ေနာက္အေၾကာင္းတခုကလည္း အဲဒီ တုန္းက ဗိုလ္ေန၀င္းအေနနဲ႔ ေတာထဲကလူေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေစ့စပ္ပြဲလုပ္တမ္း ကစားၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့ဆႏၵလည္း ရိွေနတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းလည္းပါ ပါလိမ့္ မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို အာဏာပလႅင္ေပၚက ဖယ္ရွားလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ မၾကာဘူး၊ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲ ေခၚလိုက္ပါတယ္။ အဒီအခါမွာ ေဘးမဲ့ေပး ထားတဲ့ ဦးဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ကို ေထာင္ထဲဆြဲထဲ့လိုက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး၊ ဗိုလ္တင္ေဖတို႔ရဲ႕ပဋိပကၡကို ဗိုလ္ေန၀င္းက အသံုးခ်လိုက္တာလို႔ေျပာ ရင္ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ စိတ္အထာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သူ႔မိန္းမ (ေဒၚခင္ေမသန္း) နဲ႔ သူ႔သမီးေတြပဲ သိေကာင္းသိမွာပါ။
၁၉၆၂ခု၊ အာဏာသိမ္းပြဲမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာသူ႔ကိုယ္သူ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရိွေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဖဆပလထဲက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီကို အားကိုးစရာမလို ေတာ့ဘူး။ ဦးႏုကိုလည္း မႈစရာမလိုေတာ့ဘူး။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး၊ ဗိုလ္တင္ေဖကိုလည္း အေလးထားစရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြအျပည့္ရွိေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလို ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ျဖဳတ္ၿပီးကတည္းကသူ႔မွာ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီးစိတ္၊ အဓိပတိစိတ္၊ အာဏာရွင္စိတ္၀င္ေနပါၿပီ။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၆ ႏွစ္လံုး လံုး တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လွည့္သံုးသြားလိုက္တာေနာက္ဆံုး သူ႔ငယ္ကၽြန္ ဗိုလ္ေက်ာ္ထင္၊ ဗိုလ္ေအးကို၊ ဗိုလ္စိန္လြင္တို႔ပဲ က်န္ေတာ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာရ ရင္ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိတဲ့ အာဏာရွင္၊ ဗိုလ္သန္းေရႊက မရဲတရဲအာဏာရွင္လုိ႔ေျပာရမွာပါ။ ဗိုလ္ေန၀င္းက ျဖဳတ္ရင္လည္းရဲရဲျဖဳတ္၊ ျမႇင့္တင္ခ်င္ လည္း ျပတ္ျပတ္ျမွင့္တင္၊ ကိုယ့္ကိုယ္က္ို ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိပါတယ္။ ဘယ္ကိစၥမွ တ၀က္တပ်က္မလုပ္ဘူး။ သူအာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ျဖဳတ္ၿပီဆိုရင္ သံ အမတ္တို႔၊ စစ္သံမွဴးတို႔ ခန္႔မေနေတာ့ပါဘူး။ အမႈရွာၿပီး ေထာင္ထဲဆြဲထည့္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကိစၥက စတယ္လို႔ေျပာရင္ေတာင္ ရတယ္။
ဗမာျပည္လို တိုင္းျပည္မွာ အာဏာရစစ္ဗိုလ္ေတြအေပၚ အမႈလုပ္ခ်င္ရင္ အလြယ္ေလးပါ။ အိမ္ထဲမွာတရားမ၀င္ ႏိုင္ငံျခားပစၥည္းေတြရွိတယ္၊ ဘိန္းပစ္ ဖမ္းစရာေတာင္မလိုဘူး။ ေလာင္းကစား၀ိုင္းေတြမွာ သူတို႔အိမ္သူ၊ အိမ္သားတဦးဦးပါေနတာခ်ည္းပဲ။ အမႈဆင္ရင္အလြယ္ေလး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္တလွည့္၊ ၀န္ႀကီးတလွည့္၊ သာမန္အရပ္သားတလွည့္ ျဖစ္ေနတာေတြမနည္းပါဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ လူထုအံုႂကြမႈေပၚ၊ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္ေကာင္းေတြေပၚလာေတာ့ သူတို႔ထဲကအမ်ား တကာ့အမ်ားစုႀကီးဟာ အတိုက္အခံေတြျဖစ္လာၾကတာ။ NLD ထဲေရာကလာၾကတာ။ ဗိုလ္ေဇယ်၊ ဗိုလ္ရဲထြဋ္၊ ဗိုလ္လွေမာ္ႀကီး၊ ဗိုလ္စိုးေမာင္တို႔နဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္း လမ္းခြဲၿပီးတဲ့ေနာက္ တပ္မေတာ္ထဲမွာ ဗိုလ္ေန၀င္း အေတာ္ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္တယ္၊ ၿငိမ္သြားၿပီလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ေန၀င္းေၾကာင့္ပဲ တပ္မွဴးႀကီးေတြဟာ အတိုက္အခံေတြ ျပန္ျဖစ္လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျပည္ပကိုထြက္မသြားသူေတြကို ဆိုလိုတာ ပါ။ ၁၃၅၀ ျပည့္ႏွစ္အေရးတာ္ပံုလို႔ဆိုရမယ့္ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ ေျခစံုပစ္၀င္လာၾကတဲ့ တပ္မွဴးေဟာင္းႀကီးေတြ နည္းမွမနည္း ဘဲ။ သူတို႔ထဲကအမ်ားႀကီးဟာ အတိုက္အခံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနၾကဆဲပါ။ ဗိုလ္ေန၀င္းျပတ္သလို၊ သူတို႔လည္းျပတ္ပါတယ္။ သူတို႔ထဲမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတေယာက္ ပဲ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္မႊန္ေနလို႔ ႏိုင္ငံေရးအတိုက္အခံတေယာက္ ျဖစ္မလာတာပါ။
န၀တ - နအဖ အေနမေခ်ာင္တဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္ေရွ႕မွာေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ သူတို႔ဘာေၾကာင့္ အေနမေခ်ာင္တာလဲဆိုတာ ဆက္ေျပာပါမယ္။ အဓိကအားျဖင့္ဆိုရင္ ဒီေန႔အခါမွာ ကမၻာ့စနစ္သစ္တခု သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရိွေသးပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ဗိုလ္တဗိုလ္ထဲလား ၊ ဗိုလ္ေတြ အမ်ားႀကီးလား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း၊ ျပတ္ျပတ္သားသား မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုကပ္မွ အေနေခ်ာင္မလဲ၊ ဒါေတြလည္း ထင္ထင္ရွားရွား မေတြ႔ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဗမာျပည္က စစ္အုပ္စု (ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔ တေတြ) ဘယ္သူ႔ဖါးရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာပါ။
ဗိုလ္ေန၀င္းတုန္းက ဗိုလ္ႏွစ္ဗိုလ္ပဲရွိတယ္။ အဲဒီဗိုလ္ႏွစ္ဗိုလ္ရဲ႕ အားစမ္းပြဲကလည္း အဓိကအားျဖင့္ဥေရာပမွာျဖစ္ေနတာ။ ကိုယ္ကၾကားညႇပ္ခံခ်င္လို႔ ေတာင္ ခံလို႔မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေနေခ်ာင္ပါတယ္။ ဗိုလ္သန္းေရႊကေတာ့ အေနမေခ်ာင္ပါဘူး။ အားစမ္းပြဲက အာရွတိုက္မွာျဖစ္ေနတာ။ ၾကာေလ ကိုယ္နဲ႔နီးေလ ေတာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္နဲ႔အစဥ္အလာ အဆက္အဆံရွိတဲ့လူေတြကလည္း တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယကလြဲရင္ အေမရိကန္ရဲ႕ ရင္းႏွီးတဲ့မဟာမိတ္ေတြ ျဖစ္ေန တယ္။ ဒါဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ ဒုကၡပါ။ သူ ဗိုလ္ေန၀င္းလို အေနမေခ်ာင္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းတခုပါ။
“၆၂ နဲ႔ ၅၈-၈၈”
ဆက္ေျပာရရင္ ၆၂ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းပြဲနဲ႔ ၅၈၊ ၈၈ အာဏာသိမးပြဲေတြကို ႏႈိင္းယွဥ္ျပခ်င္ပါတယ္။ အာဏာသိမ္းပြဲေတြဟာ တခုနဲ႔တခု မတူပါဘူး။ အလြယ္ဆံုးေျပာရရင္ ့ ့ ့ ့ ့
၁။ ဦးစီးဦးရြက္ျပဳသူေတြ မတူပါဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းပြဲကို အစျပဳသူေတြက စစ္႐ံုးခ်ဳပ္ကဗိုလ္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းက ျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ေခ်မႈန္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္တပ္မွဴးေတြက ဦးစီးဦးရြက္ျပဳတာပါ။ မႏၱေလးနန္းတြင္း၊ ရတနာပံုရိပ္သာကေန ကြပ္ကဲေနတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာပဲကြက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူဖို႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေဆြးေႏြးေနတဲ့ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ကို အဲဒီ တုန္းက တိုင္းမွဴးဗိုလ္ေအာင္ေရႊကိုယ္တိုင္ကိုက ရတနာပံုရိပ္သာမွာသူတို႔ အာဏာသိမ္းေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ညႀကီးမင္းႀကီးမွာ ျပန္ေရာက္လာတဲ့သူ က စစ္အရာရွိေတြကို ေျပာျပတာပါ။ သူ႔ပံုက ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္မွာ အၾကံအစည္ေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ သူ႔ေအာင္ျမင္မႈကို ျပန္ေျပာေနတဲ့ပံုလို အင္မတန္တက္ႂကြေနပါ တယ္။ ဦးႏုက အာဏာလႊဲေပးမယ္ဆိုတာကို အတိအက်သိမွ ရန္ကုန္ကေနညႀကီးမင္းႀကီး ျပန္လာတာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အၾကံကို ရတနာပံုရိပ္သာကေန က်န္တဲ့ တပ္မွဴးႀကီးေတြကထိုင္ေစာင့္ေနၾကတာျဖသစ္ပါတယ္။ ဦးႏုက အာဏာလႊဲေပးတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၆ လအတြင္း ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးပါ။ အေျခခံဥပေဒ အရ အာဏာလႊဲေပးမယ္ဆိုတဲံအခ်က္နဲ႔ လႊဲေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို က်ေနာ္တို႔က “ေျခမန္းကြင္းအစြပ္ခံရတဲ့ အာဏာသိမ္းပြဲ” လို႔သတ္မွတ္ပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းပြဲဟာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ကတိေျခမန္းကြင္း အစြပ္ခံရတဲ့ အာဏာသိမ္းပြဲပါ။
၁၉၆၂ ခုနွစ္၊ အာဏာသိမ္းပြဲက်ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအာဏာလိုခ်င္လို႔ကို သိမ္းတဲ့အာဏာသိမ္းပြဲ။ သိပ္ရွင္းတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ဘာေျခမန္းကြင္းမွ မပါဘူး လို႔ေျပာရင္ရတယ္။ အာဏာသိမ္းပြဲကို စစ္႐ုံးခ်ဳပ္က ကမကထျပဳၿပီးလုပ္တာပါ။ ဘယ္လုိအေျခအေနကမွ တြန္းပို႔လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာသိမ္းခ်င္လို႔ကို သိမ္း တာ။ ငါ့၀မ္းပူဆာ မေနသာလို႔ဆိုတာမ်ဳိး။ ၁၉၆၂ အာဏာသိမ္းပြဲသာ တိုင္းျပည္ကို ဘာကတိမွမေပးရတဲ့ အာဏာသိမ္းပြဲျဖစ္လို႔ အာဏာသိမ္းပြဲ ပီသတယ္လို႔ဆို ႏိုင္ပါတယ္။
၅၈ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းပြဲနဲ႔ ၈၈ အာဏာသိမ္းပြဲႏွစ္ခုလံုးက ေျခမန္းကြင္းစြပ္ထားတဲ့ အာဏာသိမ္းပြဲေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ခုမွာလည္း ဦးစီး ဦးရြက္ျပဳသူေတြ မတူျပန္ပါဘူး။ ၈၈ ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းတာဟာ အထက္ကသိမ္းခိုင္းလို႔ သိမ္းရတဲ့အာဏာသိမ္းပြဲျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တုန္းက ၆ လျပည့္ခါနီး မွာ “ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္လို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ အခ်ိန္တိုးေပးပါ” လို႔ ဗိုလ္ေန၀င္းကအၾကပ္ကိုင္တဲ့အတြက္ အေျခခံဥပေဒကိုျပင္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ၆ လ ႏွစ္ခါ တိုးေပးရပါ တယ္။ ေျခမန္းကြင္းကိုေတာ့ ခၽြတ္မေပးပါဘူး။ တထစ္ေလွ်ာ့ေပးတဲ့ သေဘာပါ။ ၁၉၆၀ မွာေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီးစစ္တပ္က စစ္တန္းလ်ားကိုျပန္တယ္လို႔ လုပ္ပါ တယ္။
၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းပြဲမွာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္အလက္ပါေပမယ့္ အေျခခံဥပေဒမရွိေတာ့ ဘယ္ေတာ့လုပ္ေပးမယ္၊ ဘယ္ လိုအာဏာလႊဲေပးမယ္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ဘာမွမပါလာဘူး။ ဟိုတခါတုန္းကလိုပဲ သူတို႔ကအာဏာသိမ္းၿပီး ၂ ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပး တယ္။ ဒါေပမယ့္ကတိဖ်က္ၿပီး စစ္တန္းလ်ားကိုမျပန္ဘဲေနတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ဆိုတဲ့ ေျခမန္းကြင္းေနာက္တထပ္ အစြပ္ခံရတဲ့သေဘာျဖစ္သြား တယ္။ အဲဒီေျခမန္းကြင္းဟာ ဒီေန႔အထိ စစ္အုပ္စုမွာစြပ္လ်က္ျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ သူတို႔မွာ ဖိစီးမႈႀကီးတခုျဖစ္ေနရတာ ေတာက္ေလွ်ာက္ပါ။
အဲေတာ့ ကေလးေတြ “ ေရႊတံခါးႀကီး ဖြင့္ပါဦး” ကစားတမ္းလုပ္သလို “ဟိုဟာေလး လုပ္ပါရေစဦး၊ ဒီဟာေလးလုပ္ပါရေစဦး” နဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲလာ လိုက္တာ ေညာင္ႏွစ္ပင္ၿပီးေတာ့မွပဲ ျပန္မယ္ဆိုတာမ်ဳိး အခုုလုပ္လာေနျပန္ပါၿပီ။ ဒါဟာ ေညာင္ႏွစ္ပင္နဲ႔ ေျခမန္းကြင္းႏွစ္ထပ္ ျဖဳတ္ပစ္ခ်င္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။
၅၈ နဲ႔ ၆၀ အၾကားမွာ တပ္မေတာ္အႀကီးအကဲေတြ အေျပာင္းအလဲသိပ္မရွိပါဘူး။ အခု န၀တ/နအဖ က်ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ သိပ္မ်ားပါတယ္။ အခု အႀကီးအမွဴးေတြက ေျခမန္းကြင္းအစြပ္ခံရတဲ့အထဲ မပါၾကပါဘူး။ သူတို႔က တပ္မွဴးငယ္အဆင့္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ေျခမန္းကြင္း အစြပ္ခံထားရတာထဲက တိုက္႐ိုက္ ပါတာက ဗိုလ္သန္းေရႊ၊ (ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ) တို႔ပါ။ ဗိုလ္ေမာင္ေအးေတာင္ မပါဘူးလို႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ဘယ္လိုလွည့္ကြက္ထပ္လုပ္ၾကဦးမလဲဆိုတာ က်ေနာ္ တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပါ။
ေညာင္ႏွစ္ပင္ကို ႀကီးမွဴးေနသူေတြဟာ “၈၈ တုန္းက ေျခမန္းကြင္းအစြပ္ခံရတဲ့အထဲ တို႔ပါတာမဟုတ္လို႔ တို႔ကအသိအမွတ္မျပဳဘူး” လို႔ပဲ လုပ္မလား ေစာင့္ၾကည့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုသာ သူတို႔က လုပ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ျပည္သူလူထုကို စစ္ေၾကညာတာပဲလို႔ ေအာက္ေမ့ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
(နိဂံုး)
နိဂံုးပုိင္းကို က်ေနာ္ေျပာပါ့မယ္။ တခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔ႏိုင္ငံမွာ ပါတီေတြက ပါတီအလုပ္လုပ္၊ တပ္မေတာ္က တပ္မေတာ္အလုပ္လုပ္၊ အမ်ဳိးသားညီ ၫြတ္ေရးတပ္ေပါင္းစုဖြဲ႔၊ အဲလုိ တက္ညီလက္ညီလုပ္ခဲ့ၾကလို႔ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ပါတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို အကဲျဖတ္တဲ့ေနရာမွာသူဟာ ဗကသ ေခါင္းေဆာင္၊ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးေခါင္းေဆာင္၊ ဗကပ ေခါင္းေဆာင္၊ ထြက္ရပ္ဂုိဏ္း ေခါင္းေဆာင္၊ အဲဒါေတြၿပီးေတာ့မွ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာသူပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ အာဏာႏုိင္ငံေရးလုပ္မယ္ဆိုေတာ့လဲ တပ္ကထြက္ၿပီး ျပတ္ ျပတ္ပဲ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ပါတယ္။ စစ္တပ္ကုိ အာဏာႏိုင္ငံေရးအတြက္ အသံုးမခ်ပါဘူး။ အမ်ဳိးသားေရးအတြက္ပဲ သူသံုးပါတယ္။
လြတ္လပ္ေရးရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာက်ေတာ့ အေျမာ္အျမင္မဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက စစ္တပ္ကုိ ပါတီႏိုင္ငံေရးထဲ ဆြဲသြင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ပါတီႏိုင္ငံ ေရးရဲ႕ လက္ကိုင္တုတ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီရဲ႕အက်ဳိးဆက္ဟာ ပုလင္းထဲကဘီလူးႀကီးကို အျပင္ထုတ္ေပးသလို ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြ ေအာက္ေျခလြတ္ၿပီး စစ္တပ္အာ ဏာသိမ္းပြဲေတြ ဆက္တုိက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းပဲြေတြရဲ႕ ေခတ္ဟာ အႏွစ္ ၄၀ ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တုိင္းျပည္လဲ အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံစာရင္း ၀င္အျဖစ္ကေန “ဆံုး႐ႈံးသြားေသာႏိုင္ငံ” ဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔ အေတာ္နီးေနပါၿပီ။ ဆက္မမိုက္သင့္ေတာ့ပါဘူး။
ဒီအၾကပ္အတည္းထဲကေန ျမန္ျမန္ထြက္ႏုိင္ရင္ထြက္။ မထြက္ႏုိင္ရင္ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ေတာ့မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါပဲ။ မ်က္ေမွာက္ႏိုင္ငံ တကာ့ေရးရာကုိ ေလ့လာ၊ အတိတ္ႏိုင္ငံတကာ့ေရးရာက သင္ခန္းစာေတြထုတ္ၾကဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ အဲလုိမဟုတ္ၾကရင္ အမွားရဲ႕ဒဏ္ကို ခံရပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီး အမွားကို ျပင္ရမယ့္အခ်ိန္ကလဲ သိပ္ၿပီးၾကာပါလိမ့္မယ္။
နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံုဆုိတာဟာ တပ္မေတာ္ကို ႏိုင္ငံေရးအာဏာထဲ ဆြဲႏွစ္တဲ့လမ္းတလမ္း၊ အဲဒီလမ္းတလမ္းတည္းကိုသာ ျပေနတာျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာ႐ူး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအခ်င္းခ်င္းစစ္ခင္းတဲ့လမ္းဆီကို ၫႊန္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္နိဒါန္းမွာ ေျပခဲ့တဲ့အတုိင္းပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္မွာထပ္ၿပီးေျပာပါမယ္။
လြတ္လပ္တဲ့တုိင္းျပည္မွန္ရင္ တပ္မေတာ္တရပ္ ရွိရမွာပါ။ တိုင္းျပည္ရဲ႕တပ္မေတာ္ ျပန္ျဖစ္ေအာင္လုပ္မလား၊ စစ္အုပ္စုရဲ႕အာဏာႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့အ ထဲ ဆက္ၿပီးေနပါမလား။ ဒါကို တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဆဲ တပ္မေတာ္သားေတြ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ စဥ္းစားဖို႔အခ်ိန္က သိပ္မရွိပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ASEM ေဆြးေႏြးပြဲ မွာ ရရာအေပါက္က ေခြးတုိး၀က္၀င္ ၀င္ခဲ့ရတာဟာက်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို အင္မတန္ဆုတ္ယုတ္ေစပါတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ASEAN ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာသူေတြက ‘လူရာအသြင္းမခံရတဲ့ ဗမာျပည္ကို တုိ႔ကယ္တင္ထားခဲ့ရတယ္’ လို႔ေျပာတာ ခံခ်င္ၾကသလားမသိပါဘူ။ တပ္မေတာ္သည္ အမ်ဳိးသားေရးတာ၀န္ ေက်ပြန္ခဲ့တယ္လို႔ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာေနၾကတဲ့ စစ္အုပ္စု၀င္ေတြ မရွက္ေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ ဗမာျပည္သားေတြက ရွက္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စု၀င္ေတြက ASEM ထဲမွာ ပါ၀င္ခြင့္ရလုိ႔ ေအာင္ပဲြလို႔သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ ထင္ေနၾကေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကေတာ့ အဲဒီမွာ အဆံုး႐ႈံးႀကီးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရပါတယ္။ တန္းတူ မဆက္ဆံပါဘူး။ ေနာင္မွာဆိုရင္ အစရွိအေနာင္ေနာင္ ကိုယ္နဲ႔တန္းတူမ်ားကေတာင္ ကိုယ့္ကိုႏွိမ့္ခ်ေစာ္ကားတာ ခံရတတ္ပါတယ္။ ဒါကို တုိင္းခ်စ္ ျပည္ခ်စ္ တပ္မွဴးတပ္သားမ်ား အေမွ်ာ္အျမင္ရွိၾကေစခ်င္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာ ဒါပါပဲ။ ။
၊ ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း ၊
အေ၀းကေပးစာတေစာင္ (၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၅ရက္။)
ကိုဟုိဒင္းေရ-
ႏွင္းေလးတမံႈမံႈ၊ ေလေအးေလးတသုန္သုန္နဲ႔ ခ်မ္းလို႔မ်ားတုန္ၿပီဆိုမွျဖင့္
က်ေနာ္လည္း စာဆိုေတာ္ေန႔ေတြအေၾကာင္းေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္တာနဲ႔ ကဗ်ာလိုလို၊
ကေျပာင္လိုလိုေတြ ေခါင္းထဲက ခုန္ထြက္လာတာဗ်ဳိ႕။ စာ အေၾကာင္းေပအေၾကာင္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နားေထာင္ေဆြးေႏြးဆိုတဲ့ အစဥ္အလာေလးေတာင္မွ အခုေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ သမိုင္း လိုလို၊ အိပ္မက္လိုလိုျဖစ္သြားၿပီဆိုတာကို ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ လြမ္းသလိုလို၊ နာက်ည္းသလိုလို ျဖစ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။
ဗမာျပည္မွာတုန္းက ကိုယ္ကစာေရးဆရာ မဟုတ္ေပမဲ့ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို သြားနားေထာင္ခဲ့၊ စာေရး ဆရာေတြ နယ္လွည့္ေဟာေျပာရာေတြကို လိုက္ပါခဲ့ဖူးေတာ့ စာဆိုေတာ္ေန႔ရဲ႕ နက္နဲသိမ္ေမြ႔မႈ၊ ၾကည္ႏူးစရာေတြကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ၿပီး သံေယာဇဥ္ တြယ္မိေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ သမိုင္းကလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။
ဒုတိယကမႀာစစ္၊ ဂ်ပန္ေခတ္၊ ဖက္ဆစ္ေခတ္ တကယ့္အေမွာင္ေခတ္ထဲမွာမွ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက စာေရးဆရာအသင္းဆိုတာ ေပၚလာတာပါ။ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ထဲမွာ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္းကြယ္လြန္ေတာ့ သူ႔စ်ာပနမွာ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားဟာ စာေရးဆရာအသင္းတခုေတာ့ရွိမွလို႔ သေဘာေပါက္ေျပာဆိုမိၾကၿပီး ေနာက္တ ေန႔က်ေတာ့ ဆယ္သန္းသတင္းစာတိုက္မွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္၊ (ဦး)သခၤါ၊ (ဦး)ပဂ်ီငို၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ၊ (ဆရာ)မဟာေဆြ၊ (ဆရာ)ၿမိဳ႕မဟိန္စသူတို႔ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးၿပီးဖြဲ႔လိုက္ၾကတယ္လို႔ ဖတ္ဖူး၊ မွတ္သားဖူးတယ္ဗ်။ ဥကၠ႒က ဦးခ်စ္ေမာင္၊ ဒုဥကၠ႒က မဟာေဆြ၊ အတြင္းေရးမႉးက သခၤါ စသျဖင့္တာ၀န္ယူၾကတယ္တဲ့။ တဆက္ထဲမွာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း နေတၱာ္လဆန္း တရက္ေန႔မွာစာဆိုေတာ္ေန႔အခမ္းအနားေတြ က်င္းပၾကဖို႔လည္း အဲဒီစာေရးဆရာ အသင္းကေန ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾက တယ္ဆိုပဲ။
ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္႔လွံစြပ္ေအာက္မွာ ဒီေန႔ကိုသတ္မွတ္၊ ေဖာ္ထုတ္၊ က်င္းပတယ္ဆိုေတာ့ ဒီစာေရးဆရာေတြဟာ မ်က္စိကန္း တေစၦမေၾကာက္လုပ္ၾက တာလားလို႔ ေမးစရာရွိပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္က ဗမာျပည္ကိုလြတ္လပ္ေရး ေပးတယ္လို႔လုပ္ထားတာ၊ ဒီအခါမွာ အစိုးရအေဆာက္ အံုထဲမွာ ကိုယ့္လူေတြရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကိုအခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈတရပ္အေနနဲ႔ သတၱိရွိရွိလုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တဘက္က လည္း စာေရးဆရာေတြဟာ စုစုစည္းစည္းရွိေၾကာင္း၊ တနည္းစည္းလံုးညီၫြတ္ေၾကာင္း အားလံုးသိေအာင္ေဖာ္ျပရင္း အမ်ိဳးသားေရးအလံကို လႊင့္ထူျပတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ပထမဆံုးတင္ဆက္ကျပခဲ့ၾကတဲ့ ၀ိဇယျပဇာတ္ထဲမွာ ၀ိဇယမင္းသားရဲ႕အေပါင္းပါေတြ ရက္စက္႐ိုင္းစိုင္းပံုေတြဟာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြ လုပ္ေန တာေတြကို ထင္ဟပ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ စာဆိုေတာ္ေန႔လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲကာလမွာ အားလံုးကအာ႐ုံစိုက္ရတဲ့ကိစၥတရပ္ ျဖစ္လာတာ ေပါ့ဗ်ာ။ အာ႐ံုစိုက္ၾကတဲ့အဓိက အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအဓိပၸာယ္ေၾကာင့္ အာ႐ံုစိုက္ၾကတာပါ။ စာေပသမားေတြက ႏွစ္စဥ္တင္တဲ့ ျပဇာတ္ေတြဟာ ဘာႏိုင္ငံေရးအဓိပၸာယ္ပါသလဲလို႔ စဥ္းစားၾကရတာကိုက စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္းသိတဲ့အတိုင္းပဲ စာေရးဆရာေတြအၾကားကြဲၾကတာ၊ စင္ၿပိဳင္အသင္းအပင္းေတြ ထူေထာင္ၾကတာ၊ စာဆိုေတာ္ေန႔ကို ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္က်င္းပၾကတာစတာေတြ ေတြ႔လာရပါတယ္။ ဒါေတြဟာေကာင္းတဲ့ အခ်ဥ္းအရာေတြလို႔ က်ေနာ့္အေနနဲ႔မဆိုလိုပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ အခုျပန္စဥ္းစား လိုက္ေတာ့ လြတ္လပ္ၿပီးေနာက္မွာ ကိုလိုနီဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကတုန္းကလို လူ႔အလႊာ၊ လူတန္းစားေတြအၾကား မတူကြဲျပားၾကတာဟာ သဘာ၀က်တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ မတူတာကို မတူတဲ့အတိုင္းရပ္တည္ ခြင့္ရၾကတာကိုပဲ ေကာင္းတဲ့ကိစၥလို႔ သေဘာထားရမွာပါ။ ဒီေန႔ကာလလို နအဖခြင့္ျပဳတဲ့ စာေပအဖြဲ႔အစည္းတခုတည္း တည္ရွိခြင့္ရေနတာနဲ႔စာရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဖဆပလအစိုးရဟာ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာေတြကို ဖမ္းတာ၊ ဆီးတာေတြရွိ ေပမဲ့ မဆလတို႔ န၀တ-နအဖတို႔ထက္ေတာ့ အပံုႀကီးေတာ္ေသးတာ အမွန္ပဲဗ်။
မဆလေခတ္က်ေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္းသိတဲ့အတိုင္းပဲေလ။ စာဆိုေတာ္ေန႔က်င္းပတာေတြဟာ လံုး၀ပံုသဏၭာန္ေျပာင္းသြားတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ဘာမွ လုပ္ခြင့္မရေတာ့ဘူး။ သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာေတြ အသင္းအပင္းပံုစံနဲ႔လႈပ္ရွားတယ္ဆိုတာ ေပ်ာက္သေလာက္ျဖစ္သြားတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၆၃ခုႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲထိုးဇာတ္ႀကီးကို ဗိုလ္ေန၀င္းကေတာ္ေလာက္ၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ (ဆရာ) ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ (ဆရာ)ျမသန္းတင့္တို႔လိုလူေတြ ေထာင္ထဲေရာက္ကုန္ၾကၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေပါ့ဗ်ာ။ မႏၱေလးမွာကေတာ့ အထက္ဗမာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္းရယ္လို႔ တည္တည္ ၾကည္ၾကည္ ရပ္တည္ႏိုင္ၿပီး စာေပ ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ စာေပေရးရာလႈပ္ရွားမႈေတြ အေတာ္ေလးက်င္းပေနႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။
ဒီေနရာမွာစပ္မိလို႔ မဆလလက္ထက္ ကာလအေတာ္ၾကာအထိ တည္တံ့ေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးက်ဳံးနံေဘးဓမၼဗိမာန္က စာေပေဟာေျပာပြဲေတြအ ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ေစ့ေစ့စပ္စပ္ စီစဥ္က်င္းပၾကတာ။ ဖတ္တဲ့စာတန္းေတြဆိုတာလည္း တခုမွ ကေယာ္ကမယ္မဟုတ္ဘူး။ စာတေစာင္ေပတဖြဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထိုက္တဲ့ ဟာေတြခ်ည့္ပဲ။ သဘာပတိေတြ ထိုင္တဲ့ေနရာရဲ႕ေနာက္မွာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းပံုႀကီးကို ေထာင္လို႔၊ အထက္မွာေတာ့ အထက္ဗမာႏိုင္ငံစာေရးဆရာ အသင္းဆိုတဲ့ စာတန္းႀကီးနဲ႔၊ ထိုင္ေနသူေတြက ဆရာေတာ္ေရႊကိုင္းသားေခၚ ဦးေသာဘိတ၊ ပါေမာကၡဦးခ်မ္းျမ၊ လူထုဦးလွ၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ အင္မတန္က်က္သေရရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ (တခါတခါေတာ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္းႀကီး အိပ္ငိုက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္)။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အေမလူထုေဒၚအမာက ေနာက္ပိုင္းမွသဘာပတိစားပြဲမွာ ထိုင္တာ၊ အေစာပိုင္းတုန္းကေတာ့ ေအာက္ကပရိသတ္ထဲမွာပဲ။ ေအာက္ မွာထိုင္ေနတဲ့ ပရိသတ္ထဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြအပါအ၀င္ က်ေနာ့္အထင္ ႏွစ္စဥ္လာနားေထာင္သူက ရာခိုင္ႏႈန္း ၈၀ ထက္မနည္းဘူးဗ်။ ဒီအထဲမွာ ေထာက္လွမ္း ေရးတို႔၊ အက္စ္ဘီတို႔လည္းပါသေပါ့ဗ်ာ။ အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ ဒီမိုကေရစီနဲ႔မကြာလွတဲ့ မဆလဒီမိုကေရစီေအာက္မွာ ႐ိုးသားတည္ၾကည္မႈဆိုတဲ့ ဂုဏ္နဲ႔ ပြတ္သီကပ္သီေလး လွည့္ပတ္ၿပီးလုပ္ၾကရတဲ့ ရွားရွားပါးပါး အသင္းအပင္းလႈပ္ရွားမႈေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ မဆလ ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းမွာ နိ႒ိ တံသြားပါေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။
အဲဒီေခတ္က အထက္ေအာက္ ဗမာျပည္မွာလွည့္လည္ေဟာေျပာတာေတြအပါအ၀င္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ လူထုဟာ စာေပကိုစိတ္၀င္စားတာ တင္မက ႏိုင္ငံေရးငတ္လို႔ ႏိုင္ငံေရးအသံ၊ ႏိုင္ငံေရးအဓိပၸာယ္ေတြ ခံစားခ်င္လို႔လာနားေထာင္ၾကတာလည္း ျဖစ္တယ္ဗ်။ ဗမာျပည္စာေပေလာကရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ တခုကိုက တုိင္းျပည္ရဲ႕အေျခအေနနဲ႔အတူ ႏိုင္ငံေရးရဲ႕အခန္းဟာ အင္မတန္မွ အေရးပါေနပဲ။ ဒါဟာကိုလိုနီေခတ္ကတည္းက သေႏၶတည္ခဲ့တာဆိုရင္ မမွားပါဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းပဲ ဒီႏိုင္ငံက အာဏာရသူေတြဟာ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔မဆိုင္ဘူး၊ တျခားစီလို႔ေျပာေလ့ရွိၾကသလို၊ စာေပနဲ႔ႏိုင္ငံေရးကို လည္း ခြဲထားရမယ္လို႔ေျပာတတ္ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာသာေျပာတယ္ဗ်ာ၊ အဲဒီလိုလုပ္လို႔မရမွန္းလည္း သူတို႔ေကာင္းေကာင္းသိတယ္ဗ်။ အဲေတာ့ မဆလေခတ္ ကစၿပီး သူတို႔ဟာ တျခားအသင္းေတြကို ဖ်က္သိမ္းခိုင္းၿပီး သူတို႔ၾသဇာခံ စာေပလုပ္သားေကာင္စီဆိုၿပီး အတင္းဖြဲ႔ေတာ့တာပဲေလ။
ဒီေခတ္ႀကီးမွာေတာ့ နအဖ က ခြင့္ျပဳထားတယ္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာအစည္းအ႐ံုးတို႔၊ ထုတ္ေ၀သူနဲ႔ပံုႏွိပ္သူမ်ား အစည္းအ႐ံုးတို႔ စတာေတြဟာ အသင္း သားေတြကို နအဖအစိုးရကေန ခ်ဳပ္ကိုင္လို႔ေကာင္းေအာင္ ဖြဲ႔ထားတာေတြပဲျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ အသင္းသားဆိုသူေတြဟာ ေခၚရင္လာ၊ ေျပာတာနားေထာင္၊ ခိုင္း တာလုပ္၊ အလႉခံရင္ထည့္၊ ဒါပဲ လုပ္ရေတာ့တယ္။ တျခား႐ုပ္ရွင္ အစည္းအ႐ံုး၊ ပန္းခ်ီအစည္းအ႐ံုး စတာေတြဟာလည္း ပန္းခ်ီဆရာႀကီး (ဒါ႐ိုက္တာ) ကို၀င္းေဖရဲ႕ ကာတြန္းတခုထဲက စကားအတိုင္းဆိုရင္ “ဒီပုတ္ထဲကအျခားပဲ”သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုစစ္အုပ္စုဒီမိုကေရစီေအာက္မွာ လွ်ပ္တျပက္ျမတ္ခိုင္တို႔လို ပန္းပြတ္သည္ ေတြ ေကာင္းစားေနတာအံ့ၾသစရာေတာ့ မရွိဘူးလို႔ဆိုႏိုင္သေပါ့ဗ်ာ။
ဒါေပမဲ့ ကိုဟိုဒင္းေရ၊ စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးအခင္းေနာက္က်ေတာ့ နအဖဟာကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ျပန္ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေရာဂါ ရမေလာက္ျဖစ္ေနလို႔ သူတို႔လက္ေအာက္မွာ သူတို႔လက္ညိႇဳးၫႊန္တိုင္းလိုက္နာေနတဲ့ ျမန္မာ့တိုင္းမ္တို႔၊ လွ်ပ္တျပက္ျမတ္ခိုင္တို႔လို ဟာေတြကိုေတာင္ ေခၚၿပီးသတိေပးတာ၊ ခဏရပ္ ဆိုင္းတာေတြ လုပ္လာရတဲ့ အေနအထားေရာက္လာေနၿပီ။ တကယ္ေတာ့ စာေပအပါ မီဒီယာေလာကဟာ တိုင္းျပည္ တျပည္ရဲ႕ဒီမိုကေရစီျပဒါးတိုင္ျဖစ္တယ္ဆို တာ အားလံုးလိုလိုက လက္ခံထားၾကၿပီးၿပီပဲ။ ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔က အဆက္မျပတ္လက္ထိပ္သံေပးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တန္ဘိုးရွိတဲ့စာေပေတြ ထုတ္လုပ္ေနၾက သူေတြဟာ ေလးစားစရာေကာင္းလွတယ္လို႔ေျပာ႐ံုကလြဲလို႔ က်ေနာ္လည္းဘာေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
ဘယာေဘး ကြာေ၀းၾကပါေစ။
ယာေတာကသာေျဗာ
စစ္တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး (ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း) ဒုတိယပိုင္း
က်ေနာ္ဆိုလိုတာက စစ္အုပ္စုရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ၊ စစ္ဗုိလ္ထိပ္သီးေတြရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ အာဏာသိမ္းဖို႔အၾကံအစည္ဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းအေျခအေနတခုအရ ေပၚေပါက္လာတာမဟုတ္ပါဘူး။
တကယ္က ဆုိရွယ္လစ္ပါတီထဲမွာ တုိင္းျပည္ကသိတဲ့တပ္မွဴးရယ္လို႔ သိပ္ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ ေရးမွာ ဘာမွ ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံလုပ္ခဲ့တဲ့လူေတြမဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႔မွာ႐ုပ္ျပအေနနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းကိုလုိလို႔ ဗုိလ္ေန၀င္းကိုေခၚယူတာျဖစ္ပါတယ္။ ဗုိလ္ေန၀င္းကိုပဲ သန္႔ရွင္းလက္ကေန အာဏာသိမ္းခို္င္းလုိက္ရတာပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ အစုိးရလုပ္တဲ့အရသာကို သိသြားတယ္။ အစုိးရလုပ္တဲ့နည္းကို သိသြားတယ္။ အာဏာသိမ္းတဲ့နည္းကိုလည္း သိသြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီကလူေတြဟာ သူရဲေမြးမိတာျဖစ္သြားပါတယ္။
အဲလုိနဲ႔ ၅၈ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းတဲ့အခါက်ေတာ့ ဗုိလ္ေန၀င္းက သူကိုယ္တုိင္ေတာင္ မသြားေတာ့ဘူး။ သူ႔လက္ေထာက္ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ကိုလႊတ္ၿပီး ဦးႏုကို လက္နက္ခ်ခိုင္းတာပဲ။ ဒီအခါက်ေတာ့ ဦးႏုမျငင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သူသိသြားၿပီ။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သမုိင္းက႑ရဲ႕ အစလုိ႔ပဲ ေျပာလုိ႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။
၁၉၅၈ ခုႏွစ္အေစာပိုင္းမွာ မိတၳီလာမွာက်င္းပလိုက္တဲ့ တပ္မွဴးမ်ားညီလာခံဆိုတာတခုကို သာမန္လူေတြ သိပ္ၿပီးမသိလိုက္ၾကဘူး။ အခုေခတ္လူေတြ ဆိုရင္ ၾကားေတာင္ၾကားဖူးမွာ မဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညီလာခံဟာ ေနာင္ဗမာျပည္သမုိင္းအတြက္ အင္မတန္မွ အေရးပါတဲ့ညီလာခံတခုျဖစ္ေန တယ္။ ဗမာျပည္သမုိင္းရဲ႕ အေကြ႔အခ်ဳိးတခုကို အဲဒီညီလာခံကေန ဆံုးျဖတ္ျပဌာန္းလိုက္တာလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။
ဘာေၾကာင့္ဒီလုိေျပာရတာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ စစ္တပ္က ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးထဲကို ေျခစံုပစ္ဖုိ႔ ဗုိလ္ေန၀င္းတို႔တစုက ဆံုးျဖတ္လုိက္ တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာေျပာတဲ့ ဗုိလ္ေန၀င္းမိန္႔ခြန္းရဲ႕ မိန္းခြန္းတခုထဲမွာ ... “မိမိတို႔ တပ္ကထြက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးပါတီတည္ေထာင္၊ တုိင္းျပည္ကို ဦးေဆာင္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ၾက ေသာ္လည္း အခ်ိန္မရေပ” လို႔ ေျပာခဲ့တာရွိပါတယ္။ သူၫႊန္းတာက အဲဒီညီလာခံကို ၫႊန္းတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စစ္တပ္ကအာဏာယူဖို႔ဆိုတဲ့ စဥ္းစားနည္း ျဖစ္တယ္။ တေလွ်ာက္လံုးသူတို႔ေခါင္းထဲမွာ ကိန္းေအာင္ေနတဲ့အၾကံဉာဏ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာႏုိင္တယ္။ အျပင္မွာက်ေတာ့သူတို႔က ဦးႏုကအာဏာလႊဲလို႔ အာဏာ ကုိလက္ခံယူရတာပါလို႔ ရွင္းျပေနတယ္။ ဒါေပမယ့္တကယ္က သူတို႔ေခါင္းထဲမွာ တေလွ်ာက္လံုးရွိေနတာ။ သူတို႔တပ္တြင္းမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းတုိ႔က ၅၈ ခုႏွစ္ အာဏာ သိမ္းပြဲကို ရွင္းျပတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္ေတြ အစုိးရစည္း၀ုိင္းထဲ ၀င္လာတာကို လက္မခံႏိုင္လို႔ အာဏာသိမ္းရတာပါလို႔ ရွင္းျပတယ္။ ဆိုလိုတာ သူတို႔ ၫႊန္းတာက သန္႔ရွင္းကုိ ပမညတက ေထာက္ခံတာအေပၚမွာ ရည္ၫႊန္းတာလို႔ ထင္ရပါတယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔ ကိုလုိနီေအာက္ကလြတ္ကာစ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ လြတ္လပ္ၿပီးလို႔ ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္အၾကာမွာ ျပည္တြင္းစစ္လည္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဆယ္ႏွစ္ အၾကာက်ေတာ့ ပထမဆံုး အာဏာသိမ္းတာနဲ႔ ၾကံဳရျပန္တယ္။
အဲဒီ အိမ္ေစာင့္အစုိးရလက္ထက္ တႏွစ္ခြဲဆိုတာသမုိင္းသေဘာအရေျပာရရင္ ဘာမွမၾကာဘူးလို႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတႏွစ္ခြဲဟာ ေနာင္ႏွစ္ ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္တည္တံ့ေနမယ့္ စစ္အာဏာရွင္တရပ္ တည္ေထာင္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ အခ်ိန္အလံုအေလာက္ ရသြားတယ္လို႔ေျပာႏိုင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းတခုက ျပည္တြင္းမွာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္တခုက အာဏာရ ဖဆပလရဲ႕ ျပႆနာ။
ဖဆပလဟာ ေခါင္းႏွစ္လံုးနဂါးႀကီးဗ်။ အဲဒီနဂါးႀကီးရဲ႕ ေခါင္းႏွစ္လံုးဟာ တေခါင္းနဲ႔တေခါင္း မတည့္ၾကေတာ့ တေခါင္းကုိတေခါင္းက မေက်နပ္တာနဲ႔ တေခါင္းက အဆိပ္ေသာက္ေသလိုက္တာလုိပဲ။ အဆိပ္ေသာက္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ေခါင္းလံုးတခါတည္း ေသသြားေရာ။ အဲဒီလုိျဖစ္တာ။ တည္ၿမဲဖဆပလဟာ ခုနလို အဆိပ္ေသာက္သလိုပဲ စစ္အုပ္စုနဲ႔ ေပါင္းလုိက္တဲ့အခါမွာ ဖဆပလႏွစ္ခုလံုး (သန္႔ရွင္းေရာ တည္ၿမဲေရာ) ေသသြားရတာပဲျဖစ္တယ္။
ဖဆပလ အုပ္စုိးမႈ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္မိုးဟာ အဲဒီကာတုန္းက ဒီမုိကေရစီကလည္း ပ်ဴေစာထီးဒီမုိကေရစီလိုျဖစ္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျပည္သူလူထုကလဲ အဲဒီဒီမုိကေရစီကို သိပ္မယံုၾကည္ၾကဘူးျဖစ္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ အခန္းက႑ဟာလဲ ေမွးမွိန္ေနသလုိ လူထုဘက္မွာ သိပ္အားမရၾကသလုိ ျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖို႔ အခြင့္ပိုသာသြားေစတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
လမ္းခြဲမႈႀကီးႏွစ္ခု
ဒီကာလအတြင္းမွာ အထူးျခားဆံုးအျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။ အိမ္ေစာင့္အစုိးရအျဖစ္ အာဏာသိမ္းထားတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ။
တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပထစလို႔ေခၚတဲ့ ဦးႏုရဲ႕ပါတီက ၁၅၉ ေနရာရတယ္။ ဖဆ ပလက ၄၁ ေနရာရတယ္။ ဖဆပလရဲ႕ ၄၁ ေနရာဆိုတာ ၅၆ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ပမညတ ရတာထက္ေတာင္ နည္းေသးတယ္။ အဲေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲ မွာ ဦးႏုကို (ပထစကို) လူထုက မဲေတြပံုေအာေပးခဲ့တာဟာ တည္ၿမဲကို မႀကိဳက္တာသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ တည္ၿမဲေနာက္မွာ စစ္တပ္ပါေနတာကို လူထုကသိလို႔ မႀကိဳက္တာျဖစ္တယ္။ ဦးဗေဆြက “ေရြးေကာက္ပြဲ ႏုိင္ရင္လည္း ႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးရင္လည္း ႏိုင္ရမယ္” လုိ႔ ေျပာေနတာ။ သူေျပာတာဟာ တပ္ထဲက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ ကလူေတြကို အားကိုးၿပီးေျပာေနတယ္ဆိုတာ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးက သိေနတယ္။
ဒါကို က်ေနာ္တခု ေထာက္ျပခ်င္ပါတယ္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ “တုိ႔ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒ” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ... “တခ်ဳိ႕တည္ၿမဲဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္ေတြက စစ္တပ္ထဲက တပ္မွဴးေတြကိုၫႊန္းရင္ “တို႔လူေတြ” လုိ႔ ၫႊန္းတတ္တယ္” လုိ႔ ေရးထားပါတယ္။
ေနာက္တခါ အခုအေမရိကမွာ ေရာက္ေနတဲ့ကာနယ္ခ်စ္ၿမိဳင္ကို Burma Debate က အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခါမွာ ကာနယ္ခ်စ္ၿမိဳင္က အခုလိုေျပာပါ တယ္။ “တည္ၿမဲေတြ ႐ႈံးၿပီးတဲ့ေနာက္ တပ္မွဴးေတြရန္ကုန္မွာ အစည္းအေ၀းလုပ္ၾကေတာ့ တပ္မွဴးႀကီးတခ်ဳိ႕က “ဟာ ... တုိ႔ႏိုင္မယ္လုိ႔ထင္တာ” လုိ႔ေျပာၾကသတဲ့။ “တည္ၿမဲ” လို႔မသံုးဘူး။ “ငါတို႔” လုိ႔သံုးတာ” လုိ႔ ကာနယ္ခ်စ္ၿမိဳင္က ေထာက္ျပတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအင္တာဗ်ဴးမွာပဲ ဗိုလ္ေန၀င္းက CIA ရဲ႕လူလို႔ အားလံုးနားလည္ ေနတဲ့ ေနးရွင္းဦးေလာ႐ံုကို သက္ေသထားၿပီး တပ္မွဴးႀကီးေတြကို “မင္းတို႔ ပံုေအာတာမွားၿပီလုိ႔” ႀကိမ္းတယ္ဆိုတာလဲ ဗုိလ္ခ်စ္ၿမိဳင္က ေျပာျပထားပါတယ္။ ဆိုလို တာက ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ဦးေလာ႐ံုရဲ႕ သတင္းစာကိုလည္း အသံုးခ်တယ္။ ဦးေလာ႐ံုကတဆင့္ အေမရိကန္ကိုလည္း ေျပာပါလို႔ အေျပာခုိင္းၿပီးေတာ့ ဒီလုိႀကိမ္းျပ တာျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခုက ဗုိလ္ေန၀င္းဟာ အေရးႀကီးတဲ့လမ္းခြဲမႈႀကီး လုပ္ခဲ့တာပါ။ လမ္းခြဲမႈႀကီးႏွစ္ခုလို႔ေျပာရင္ရတယ္။ တခုက သူ႔ကို အာဏာသိမ္းခိုင္းခဲ့တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီအုပ္စု။ သူ႔အေနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီအုပ္စုနဲ႔ လမ္းခြဲတာ မခက္ခဲေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီဟာ ဗမာျပည္ထဲ မွာ လံုး၀နာမည္ပ်က္ေနၿပီ။ လူထုမ်က္စိထဲမွာ ဒီပါတီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔အျမင္သိပ္ရွင္းသြားၿပီ။ ၆၀ ခုႏွစ္၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ညစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပိုၿပီးရွင္းသြားတယ္။ ခုနကေျပာသလုိ ေရြးေကာက္ပြဲႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ စစ္တပ္နဲ႔ ေပါင္းလုပ္လုိက္ေတာ့ အက်ဳိးဆက္က ေျဗာင္းျပန္ျဖစ္သြားတာေပါ့။
အဲဒီလုိလူထုက ေျမာင္းထဲကိုပစ္လုိက္သလိုျဖစ္သြားတဲ့ ဖဆပလကိုဗုိလ္ေန၀င္းဟာ ဘာမွေထာက္ထားစရာ၊ တြယ္တာစရာ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ လုိက္တယ္။ အဲဒီ ဖဆပလနဲ႔သူဆက္ၿပီး အၿမီးခ်င္းတြယ္ထားရင္ သူ႔နာမည္ပ်က္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိလုိက္တယ္။ အဲေတာ့ တခါတည္း လမ္းခြဲပစ္လုိက္တယ္။
ေနာက္အေၾကာင္းရင္းတခုကလည္း ဖဆပလဟာအာဏာရွိသူေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အာဏာမရွိ႐ံုတင္မကဘူ၊ ေနာက္လည္း အာဏာနားျပန္မကပ္ ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာလည္း ရွင္းသြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလူေတြနဲ႔ေပါင္းေနရင္ ကိုယ့္အတြက္အက်ဳိးမရွိဘူးဆိုတာ ဗုိလ္ေန၀င္းကသိသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ၆၂ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းတဲ့အခါမွာ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ အမ်ားႀကီးအရင္ဆံုးဖမ္းပစ္လုိက္တာ။ အဲလို ဖမ္းလိုက္တာဟာ “ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔က်ဳပ္နဲ႔ ျပတ္ၿပီ” လုိ႔ ေျပာ လုိက္တာတင္မကဘူး။ ကမၻာကိုေရာ၊ ျပည္သူလူထုကိုပါ ေၾကညာလုိက္တာျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြင္းမွာ လုပ္တဲ့ မဂၤလာဒံုစစ္႐ံုးခ်ဳပ္မွာ ၃ ရက္ၾကာ အစည္းအေ၀းတခုက်င္းပတယ္။ အဲဒီအစည္းအေ၀းမွာ ဗုိလ္ေန၀င္း က တပ္မေတာ္ထိပ္သီး ၁၃ ဦးကို တပ္ကထုတ္ပစ္တယ္လို႔ လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီက ၈ ဦးကိုေတာ့ တည္ၿမဲဖဆပလႏိုင္ဖို႔အတြက္ လူသိရွင္ၾကားကူညီလုိ႔ဆုိၿပီး အ ေၾကာင္းျပတယ္။ က်န္ ၅ ဦးကိုေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရးျပႆနာေၾကာင့္လို႔ အေၾကာင္းျပတယ္။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းအေနနဲ႔ စစ္အုပ္စုမ်ဳိးဆက္သစ္တခု တည္ေထာင္ ေတာ့မွာမုိ႔ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းနဲ႔ လမ္းခြဲလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္၀မ္း
ဒီေနရာမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ လကၡဏာတခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုဆိုတာမွာ နံပါတ္၀မ္းရွိရပါတယ္။ အဲဒီနံပါတ္၀မ္းဆိုတာ အတိအက်သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိရတယ္။ သူ႔ကို က်န္တဲ့လူေတြအားလံုးက ၀န္းရံရ တယ္။ သူက ေသဆိုေသ၊ ရွင္ဆိုရွင္။ Godfather လုိဟာမ်ဳိးပဲ။ ဒါ ဗမာျပည္မွာသာမဟုတ္ဘူး။ အာဏာရွင္ စပိန္က ဖရန္ကို၊ ခ်ီလီက ပုိႏုိေရွး၊ အာဖရိကက မိုဘူတူ၊ အကုန္လံုးဒါမ်ဳိးေတြခ်ည္းပါပဲ။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တုန္းကအာဏာသိမ္းကာစတုန္းက ဗုိလ္ေန၀င္းဟာ အာဏာရွင္အျပည့္မျဖစ္ေသးဘူး။ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီကုိ အားကိုးေန ရေသးတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီက တပ္မွဴးေတြကို ဖယ္ၿပီး ၆၂ အာဏာသိမ္းေတာ့မွ သူဟာ အာဏာရွင္အျပည့္ျဖစ္လာတယ္လို႔ ေျပာရင္ရမယ္ထင္တယ္။
သူဟာ အဲဒီလုိ နံပါတ္၀မ္းျဖစ္ဖို႔အတြက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊစတဲ့လူေတြကို တပ္ထဲကဖယ္ပစ္တာပဲ။ အဲဒါေတြဖယ္ပစ္ႏိုင္မွ သူ႔ေဘး မွာ သူ႔ကိုပခံုးခ်င္းယွဥ္ႏိုင္မယ့္သူ တဦးမွမရွိေတာ့မွာ။ အာဏာရွင္ဆိုတာေတြက ဘယ္ေတာ့မွသူတုိ႔နဲ႔ ပခံုးခ်င္းယွဥ္မယ့္သူ မေမြးဘူး။ အာဏာရွင္လက္ထက္မွာ အိမ္ေရွ႕မင္းသားမရွိဘူး။ သူ႔ရာဇပလႅင္အၿခိမ္းေျခာက္ခံရၿပီဆုိရင္၊ သူဆင္းေပးရေတာ့မလုိလို ျဖစ္ၿပီဆိုတဲ့အခါမ်ဳိးက်မွ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္လူကို သူ႔ရဲ႕အေမြဆက္ခံသူအ ျဖစ္ ေရြးခ်င္ေရြးမယ္။ ဒါေပမယ့္ ယွဥ္လ်က္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မထားဘူး။ ရွင္းပစ္တာခ်ည္းပဲ။
ဒီေနရာမွာစပ္မိလုိ႔ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးအေၾကာင္း ထည့္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာဆိုရွယ္လစ္ပါတီက စစ္ဗုိလ္ေတြကို ျဖဳတ္ရာမွာသူတဦးတည္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္လုိ႔သိပ္ၿပီးအားမေလာက္တာနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို အသံုးခ်တဲ့သေဘာရွိတယ္။ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးကို အဲဒီထဲကခြဲထုတ္ခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ဆိုရွယ္လစ္ပါတီေခါင္း ေဆာင္ေတြအကုန္လံုး တပ္ထဲကထုတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကိုေတာ့ ခ်န္ထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးကိုယ္တုိင္လဲ သူနဲ႔အတူတူလုပ္ခဲ့တဲ့တ ေလွ်ာက္မွာ ဗုိလ္ေမာင္ေမာင္တို႔ထက္ ဗုိလ္ေန၀င္းကို ပုိၿပီးသစၥာရွိတဲ့ပံုေတြလဲ ေဖာ္ျပတာရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဟုိတေလာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္ကုိ BBC က အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ၅၈ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးရဲ႕ အခန္းကိုေမးတဲ့အခါမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္က ... “ကိုေအာင္ႀကီး ဖယ္ထားလိုက္ပါဗ်ာ။ ကိုေအာင္ႀကီးမရွိပါဘူး။ သူကလည္း အာဏာသိမ္းတာတို႔ ဘာတို႔ဆိုတာမွာ တကယ္တမ္းသူကိုယ္တိုင္ စြမ္းစြမ္းစစ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး” လုိ႔ေျပာ ခဲ့တယ္။ ဆိုလိုတာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္တို႔နဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးနဲ႔ အဲဒီကတည္းက သိပ္တထပ္တည္း မဟုတ္လွဘူး ဆိုတာကိုေျပာခ်င္တာ။
၆၂ အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့အခါ၊ တပ္ထဲကေန ဆိုရွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ေတြကို ဖယ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ၊ အဲဒီစစ္ဗုိလ္ေတြရဲ႕အႏၱရာယ္၊ ဖဆပလ ရဲ႕အႏၱရာယ္မရွိ ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အခါမွာ ဗုိလ္ေန၀င္းအဖုိ႔ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးရဲ႕ အသံုး၀င္တဲ့အခန္းက႑ဟာ မရွိေတာ့သေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ တကယ္က်ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ၆၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ႔ကိုယ္သူ ဗုိလ္ေန၀င္းၿပီးရင္ နံပါတ္တူးလုိ႔ ယူဆထားတာ။ တခ်ိန္မွာ နံပါတ္၀မ္းျဖစ္ရမယ္လုိ႔လဲ တြက္ခ်င္တြက္ထားမွာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ခုနကေျပခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခ်စ္ၿမိဳင္ရဲ႕အင္တာဗ်ဴးထဲမွာက်ေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ သမဂၢအေဆာက္အဦႀကီးကိုၿဖိဳၿပီးတဲ့ေနာက္ ႏုိင္ငံျခားကိုထြက္ သြားတယ္။ ဒါဟာ ဗုိလ္ေန၀င္း လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့အတုိင္း သူတခုခုမဟုတ္တာလုပ္ၿပီးရင္ (ဒါမွမဟုတ္) လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အျပင္သြားၿပီး ေခါင္းေရွာင္ေနတာ။ သူမပါဘူးဆိုတာမ်ဳိး။ သူအဲလို ႏုိင္ငံျခားထြက္သြားေတာ့ သူ႔ေနရာဆက္ခံဖုိ႔အတြက္ ဘယ္သူတာ၀န္ယူမလဲ။ သူမရွိဘဲ ဘယ္သူတာ၀န္ယူမလဲဆိုတာကို ဗုိလ္ ေအာင္ႀကီးနဲ႔ ဗုိလ္တင္ေဖတို႔ကို တဖက္စီ ရန္တုိက္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါကခုနက ကာနယ္ခ်စ္ၿမိဳင္ရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာပါတယ္။ အဲေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ အဲဒီကတည္းကစၿပီး သူ႔ရဲ႕လက္ေအာက္ေတြအေပၚမွာ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေပၚလစီ စၿပီးက်င့္သံုးေနၿပီလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ သူ႔ကုိယ္သူသတ္မွတ္တဲ့ နံပါတ္တူးဘ၀နဲ႔ဂ်ပန္ျပည္ကို သြားပါတယ္။ ဂ်ပန္ျပည္ေရာက္ေတာ့ ဂ်ပန္အစိုးရက စစ္အစုိးရ အျဖစ္ ၾကာရွည္လုပ္ေနရင္မေကာင္းဘူး။ သူတို႔ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕အေတြ႔အၾကံဳကို ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္ၿပီး ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကိုနားခ်တယ္။ သူတို႔ဆိုလိုတဲ့အဓိပၸာယ္ကသူတို႔ ဂ်ပန္ဟာလဲဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက စစ္အစိုးရ၊ ဖက္ဆစ္အစိုးရျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္႐ႈံးရတယ္ဆိုၿပီးေျပာျပတာ။ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးကလဲ ဂ်ပန္ေတြရဲ႕စကား မ ျငင္းႏိုင္ဘူး။ သူကလဲ “စစ္အစုိးရ ၾကာၾကာလုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာျပန္အပ္မွာျဖစ္ပါတယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
ဒါကို သူနဲ႔အတူပါသြားတဲ့ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးကၾကားၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းကိုတြန္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာက ဗိုလ္ေန၀င္းကလဲ ဗိုလ္ ေအာင္ႀကီးတေယာက္ ဦးဗေဆြနဲ႔ အဆက္မျပတ္ဘူးဆိုတာကို MI ကေျပာထားလို႔ သိေနတာ။ အဲေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ အာဏာကို ဦးဗေဆြတို႔ထံ ျပန္အပ္ဖို႔ အေကာက္ၾကံတယ္လို႔ ယူဆဟန္တူတယ္။ အဲဒီတေလာမွာပဲ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကလဲ ဗိုလ္ေန၀င္းကိုေျပာဖူးတယ္။ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မလုပ္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ္လုပ္မယ္” ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိး ေျပာဖူးတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ (ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ထင္တယ္) ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး အျဖဳတ္ခံလုိက္ရတာပဲ။ အာဏာသိမ္းၿပီးလုိ႔ တႏွစ္ေတာင္မျပည့္ဘူး ျပဳတ္သြား တာ။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ သူ႔ဟာသူ သူ႔႐ံုးခန္းကေန ႏႈတ္ထြက္စာတင္တယ္ဆိုၿပီး ေရးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမစ္ႀကီးနားအထက္က ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ သြားေနတယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ အဲဒါကို ဗိုလ္ေန၀င္းက ဗိုလ္ေစာျမင့္လႊတ္ၿပီး ျပန္ေခၚတယ္။ အမွန္ကေတာ့ လႊတ္မထားခ်င္လို႔။ နီးနီးနားနားဆိုေတာ့ ေထာင္ထဲထည့္လုိက္ ျပန္လႊတ္ လုိက္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လုိ႔ရလုိ႔ ျပန္ေခၚထားလုိက္တာ။ တကယ္လဲ မၾကာခင္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ေထာင္ထဲ ထည့္ထားလုိက္တာပါပဲ။
ေနာက္ပိုင္းမွာ“ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕သား” လုိ႔ေတာင္သူမ်ားေတြက တင္စားၾကတဲ့မ်က္မွန္ဗိုလ္တင္ဦး။ တခ်ဳိ႕ကဆိုရင္ ဗိုလ္ေန၀င္းကနံပါတ၀မ္း၊ သူကနံပါတ္ “တစ္ဒႆမငါး” လုိ႔ေတာင္ ေခၚၾကေသးတယ္။ အဲဒီ မ်က္မွန္ဗိုလ္တင္ဦးလဲ လႊားလႊား လႊားလႊားနဲ႔ တက္လာတဲ့အခါမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ သူနဲ႔ ပခံုးခ်င္းအယွဥ္မခံဘဲ ျဖဳတ္ပစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒါနဲ႔တဆက္တည္း အလ်ဥ္းသင့္လို႔၊ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေျပာရာမွာ အေျခခံက်တဲ့ သူတို႔ေတြးေခၚနည္းတခုကို ေျပာခ်င္တာရွိ ပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဗမာျပည္စစ္အုပ္စုက၊ ဖဆပလထဲက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီထဲကလူေတြရဲ႕ လူမ်ဳိးစုေတြအေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထားပါ။ သူတို႔မွာ စစ္ မွန္တဲ့ျပည္ေထာင္စုကိုလိုလားတဲ့စိတ္ ဘယ္တုန္းကမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ အခု န၀တ - နအဖ လဲအဲဒီအတုိင္းပဲ။ သူတို႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ကတည္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကို မလွန္ႏိုင္လို႔သာ၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ကလဲ အဲဒီတုန္းက ဘာမွအေရးမပါေသးတဲ့လူေတြ ျဖစ္ေနလို႔သာ ေအာင့္ေနခဲ့ရတာ။ သူတို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စစ္ မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ကို မလိုလားပါဘူး။
၁၉၆၀ ခုႏွစ္မွာ လူမ်ဳိးစုေတြက ဦးႏုရဲ႕ဒီမုိကေရစီကိုယံုၿပီး ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒပါ အခ်က္ေတြကို ျပင္ဖို႔လုပ္ၾကပါတယ္။ ဦးႏုကလဲ တာ၀န္ရွိတဲ့ လူပီပီ ဒီကိစၥကို ျပင္ဖုိ႔လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိ လူမ်ဳိးစုေတြလႈပ္ရွားလာတဲ့အခါမွာ နဂိုကမွ အာဏာသိမ္းခ်င္လုိ႔ လက္ယားေနတဲ့ ဗုိလ္ေန၀င္းတုိ႔အဖုိ႔ ငိုခ်င္ရက္ လက္ တို႔ျဖစ္သြားတာပဲ။
တကယ္က်ေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ ၆၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာ ဦးႏုကို အာဏာျပန္အပ္တယ္ဆိုတာ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုကို တကယ္ေလးစားလို႔ မ ဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ အဲဒီအခါတုန္းက တဦးတည္း အပိုင္မကိုင္ႏိုင္ေသးလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကို သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေတာ္ပါေတြနဲ႔အတူ အျပတ္ကိုင္ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို အရင္လုပ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ အိမ္ေတာ္ပါေတြဆိုတာက သူ႔ရဲ႕တပ္ရင္း ၄ တို႔ ဘာတို႔ကဟာေတြကို ေျပာတာပါ။ သူ႔အေနနဲ႔တပ္မေတာ္ထဲမွာ မီးေသမွအာဏာ ကို ထိန္းရတာၿမဲမယ္ဆိုတာ သူေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔သူဟာ သူ႔ကိုပခံုးနဲ႔ထမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္တို႔ ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီက တသိုက္ကို ဖယ္ပစ္တာပဲ။ ဒါမွ သူ႔ကို စိန္ေခၚမယ့္သူမရွိေတာ့ဘူးလို႔ သူက တြက္တာပါ။ အဲဒီ “ဘုရားၿပီး ျငမ္းဖ်က္” အၾကံအစည္ကို အျမန္ဆံုးအေကာင္ အထည္ ေဖာ္လုိက္တာ။ အဲဒါ ခုနကေျပာတဲ့ မိတၳီလာ CO ကြန္ဖရင့္။ ဗုိလ္ေန၀င္းဟာ အဲဒီလုိ သူနဲ႔ပခံုးခ်င္းယွဥ္ႏုိင္မယ့္လူေတြကို ဖယ္ရွားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ စိတ္ ေအးလက္ေအးနဲ႔ အာဏာသိမ္းပြဲကို စီစဥ္တာျဖစ္ပါတယ္။
အိမ္ေစာင့္အစုိးရလက္ထက္ ၁၈ လဆိုတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ သူလုပ္ခဲ့တာကို ျပန္ၾကည့္ပါ။ အခု နအဖ လုပ္ေနတဲ့၊ အင္မတန္ အေပၚယံဆန္တဲ့ လမ္း သန္႔ရွင္းေရးတို႔၊ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရးတို႔ အဲဒါေတြပဲ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ အခု ၾကံ့ဖြတ္နဲ႔တူတဲ့ ၾကံ့ခုိင္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဆိုတာလဲ အဲဒီတုန္းကဖြဲ႔ခဲ့းဖူးတယ္။ အဲဒီကာလအတြင္းမွာ စစ္တပ္ရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို BSDC တုိ႔၊ ဘဏ္ေတြ၊ သတင္းစာတုိက္ေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာ သေဘၤာလိုင္းေတြအထိ ျဖစ္တာတယ္။ တပ္မ ေတာ္သားေတြကိုပံုမွန္အစုိးရကေပးတဲ့ လစာအခြင့္အေရးေတြအျပင္ တျခားကရတဲ့ေငြနဲ႔ေထာက္ပံ့တယ္ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာထြန္းကားေစခဲ့တယ္။ တပ္သားေတြကို အခြင့္အေရးနဲ႔ ေငြနဲ႔စည္း႐ံုးတဲ့အစဥ္အလာ ထူေထာင္လာခဲ့တယ္။ သူတို႔ဟာ သာမန္တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ အာဏာသိမ္းတာေတြကို ေထာက္ခံေအာင္ ဒီလုိနည္း နဲ႔လုပ္တာျဖစ္တယ္။ ဒါ ဒီေန႔အထိပဲ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တည္ၿမဲေအာင္၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တပ္သားေတြက ေထာက္ခံေနေအာင္ ဒီလုိပဲစီးပြားေရး အခြင့္ အေရးေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္တာပဲျဖစ္တယ္။
အဲဒီ အိမ္ေစာင့္အစုိးရကာလအတြင္းမွာ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ ၀န္ႀကီးဌာနတုိင္းမွာ ၀န္ႀကီး၀င္လုပ္ၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး အထူးအရာရွိလုပ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြ ကလဲ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတို႔ဟာ အဆင့္အျမင့္ဆံုး တာ၀န္ေတြယူေနၾကတာ။ သန္႔ရွင္းအစုိးလက္ကေန အာဏာသိမ္းတယ္ဆုိေပမယ့္ ၀န္ႀကီးေတြကို ျဖဳတ္ပစ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အတြင္း၀န္ေတြ အပါအ၀င္ ၀န္ႀကီးဌာနကလူေတြကိုေတာ့ မူအတိုင္းထားၿပီး အသံုးခ်ခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိအခ်ိန္မွာ သူတို႔က အစုိးရလုပ္ငန္းေတြကို သင္ယူ ေနၾကတယ္။ ဒါကို ၅၈ ခုႏွစ္မွာေရာ၊ ၆၂ ခုႏွစ္မွာေရာ ၀န္ႀကီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကာနယ္ခ်စ္ၿမိဳင္က “တပ္မေတာ္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ယႏၱယားကို လည္ပတ္ေအာင္ ေကာင္း ေကာင္း လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ ယံုၾကည္မႈရသြားေစတယ္” လုိ႔ေျပာျပခဲ့တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ စစ္အုပ္စုဟာ မိမိကိုယ္ပုိင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း စလုပ္ႏုိင္တယ္၊ ျပည္ပနဲ႔ စီးပြားေရးအဆက္အသြယ္ေတြလည္း ရခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကးက ရခဲ့တဲ့ ျပည္ပအဆက္အသြယ္ေတြဟာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီလက္ထဲကေန စစ္အုပ္စုအဆက္အသြယ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းမွာလဲ သူတို႔နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ရွိလာတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ စစ္တပ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္ အရင္းရွင္စနစ္ဟာ ပိုၿပီးေတာ့ခိုင္မာသည္ထက္ ခိုင္ၿမဲလာတယ္၊ ႀကီးထြားသည္ထက္ ႀကီးထြားလာတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။
စစ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္ အရင္းရွင္စနစ္
ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိေျပာရသလဲဆိုေတာ့ ဗမာျပည္မွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဘာေၾကာင့္ သက္တမ္းရွည္ရသလဲဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာေန ၾကတာရွိလုိ႔ပါ။ ဒါကို ျပည္တြင္း/ျပည္ပ ပညာရွင္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးခ်ဥ္းကပ္ၾကတာ၊ ဒီေမးခြန္းကို ေျဖၾကားၾကတာလဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ဗမာျပည္မွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တည္ၿမဲေနတာ၊ ခုိင္မာေနတာရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းဟာ စစ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္ လူတန္းစားတရပ္ ေမြးေပးထားႏိုင္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ခိုင္ခိုင္မာမာကို တည္ရွိေနၿပီလို႔ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါဟာ အေျခခံအက်ဆံုးပဲ။ က်န္တာေတြက သာမညထင္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း လူရည္လည္တာတို႔၊ လူမဆန္ေအာင္ရက္စက္တာ တို႔၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျမႇာက္စားတတ္တယ္ စတဲ့ဟာေတြက အရံေတြပါ။ စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္စနစ္ဆိုတာက ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေမြးလို႔ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္စဥ္ေတြ အရွည္ႀကီးရွိတာပါ။ အဲဒီျဖစ္စဥ္ကို ဒီေနရာမွာ နည္းနည္းေလးေျပာခ်င္ပါတယ္။
DSI ကို ၁၉၅၁ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက ကမကထျပဳၿပီးဖြဲ႔တယ္။ စစ္ဗိုလ္စစ္သားေတြသံုးတဲ့ ကုန္ေသးကုန္မႊားေတြကုိ ေရာင္းေနတဲ့ Canteen ေတြ အတြက္ ျပည္ပနဲ႔တုိက္႐ိုက္ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ဖုိ႔ဆိုၿပီး ေပၚလာတာျဖစ္တယ္။ DSI က ျပည္ပကုန္ေတြကုိ ေအာတိုက္ၿပီးသြင္းတယ္။ စစ္သံုး/အရပ္သံုး မခြဲဘူး။ အစုိးရက အထူးအခြင့္အေရးေပးထားလို႔ “အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး” ျဖစ္လာတယ္။ စစ္တပ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိတဲ့လူေတြ၊ ပိုက္ဆံရွိတဲ့လူေတြ က်ေနာ္တို႔မႏၱေလး မွာဆိုရင္ နန္းတြင္းထဲသြားၿပီး DSI မွာ ၀ယ္ရတာကိုပဲ အခြင့္အေရးတခုလို ျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက တျခားတုိင္းရင္းသား ပုဂၢိလအရင္းရွင္ေတြဆိုရင္ လုိင္စင္ ေလွ်ာက္တာကစၿပီး စည္းကမ္းကလနားေတြ၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူေတြက အမ်ားႀကီးျဖတ္သန္းရေတာ့ မႀကီးပြားႏိုင္ဘူး။ အင္မတန္ ခက္ခဲတယ္။ DSI က်ေတာ့ သူတို႔လူေတြမို႔လို႔ အျမန္ႀကီးထြားတယ္။
အဲဒီတုန္းက တုိင္းရင္းသား ပုဂၢလိကအရင္းရွင္လူတန္းစား ဆိုတာကလဲ အရပ္သားအစုိးရ၀န္ႀကီးေတြကို မွီခိုအားထားရတာ။ အဲဒီ၀န္ႀကီးေတြက အားေပးမွပဲ သူတို႔လဲ ခ်မ္းသာၾကတာ။ အဲဒီအထဲမွာ တ႐ုတ္၊ ကုလားေတြလဲ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဗိုလ္ေန၀င္းအစျပဳတဲ့ စစ္အုပ္စုဟာ တ႐ုတ္ - ကုလားအ ေပၚမွာ လူမ်ဳိးေရးအရ ဘာေၾကာင့္မုန္းတီးတယ္ဆိုတာ ဒီဟာလဲ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တခ်က္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔နဲ႔အရင္ကတည္းက စီးပြားၿပိဳင္ဘက္လို ျဖစ္ေနခဲ့လို႔။ တကယ္က်ေတာ့ လက္ေတြ႔မွာ စစ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္အရင္းရွင္ကို အရပ္သားဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္က မၿပိဳင္ႏိုင္ပါဘူး။
DSI ဟာလဲသူမ်ားနည္းတူ လုိင္စင္ေတာ့ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ အရပ္သား၀န္ႀကီးက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီက ၀န္ႀကီးဆိုရင္ေတာ့ ျပႆနာမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဦးရာရွစ္လို ၀န္ႀကီးဆိုရင္ေတာ့ အရစ္ရွည္ေနေတာ့တာ။ ဒါကို စစ္တပ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ၿငိဳးထားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ DSI က သိပ္ႀကီးလာတဲ့အခါက်ေတာ့ BEDC ဆုိၿပီး ေကာ္ပုိေရးရွင္းဖြဲ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းက အရပ္သား၀န္ႀကီးတုိင္းမွာ ကိုယ္ပုိင္ကိုင္ထားတဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြ ရွိၾကတယ္။ ဦးဗေဆြဆိုရင္ တနသၤာရီတုိင္းကို အေျခခံ တယ္။ ဗုိလ္ခင္ေမာင္ေလးကဆို မႏၱေလးတုိင္းကုိ အေျခခံတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ရွမ္း၀န္ႀကီးေတြကိုင္တဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြရွိၾကတယ္။ ၀န္ႀကီးတုိင္းလိုလုိမွာ လက္ကိုင္ေကာ္ပုိေရးရွင္းေတြရွိသလို၊ လယ္သမား၊ အလုပ္သမားလူတန္းစားနာမည္ခံထားတဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြလဲ ရွိၾကတယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ သခင္တင္၊ သခင္ ပန္းၿမိဳင္၊ သခင္ေက်ာ္ဒြန္း စသျဖင့္ အပိုင္စားေကာ္ပုိေရးရွင္းေတြက လူ႔အလႊာလူတန္းစားနာမည္ခံ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေကာ္ပုိေရးရွင္းမွ BEDC ကုိမၿပိဳင္ႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔၊ ဗိုလ္ခင္ညိဳတို႔ စီးပြားေရးလုပ္တတ္လို႔လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်က္က သူတုိ႔မွာစစ္တပ္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေရာက္ေလရာေဒသတိုင္းမွာ တျပည္လံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီးလုပ္ႏိုင္တယ္။ တပ္မေတာ္သားေတြကို လုိသလုိခိုင္းလို႔ရတယ္။ လခေပးဖို႔မလိုဘူး။ တပ္မေတာ္သားေတြကို ႀကိဳက္သလို ေခါင္းပံုျဖတ္လုိ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ၿပိဳင္ဆုိင္တဲ့လူ မရွိဘူး။
ဒုတိယတခ်က္က အရပ္သား၀န္ႀကီးေတြကိုင္တဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြက အကုန္အက်မ်ားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲအ တြက္လဲ စဥ္းစားရေသးတယ္။ မဲရဖုိ႔ စည္း႐ံုးေရးကလဲ လုပ္ရေသးတယ္။ မဲ႐ံုေစာင့္ေတြ၊ စည္း႐ံုးေရးမွဴးေတြေမြးရတယ္။ အဲဒါေတြက်ေတာ့ အလကားခုိင္းလို႔မရ ဘူး။ ေပးရကမ္းရတယ္။ စစ္ဗိုလ္ စစ္သားက်ေတာ့ BEDC က အလကားခုိင္းလို႔ရတယ္။ တျပားမွေပးဖုိ႔မလုိဘူး။ ေနာက္တခါ အရပ္သား၀န္ႀကီးေတြက်ေတာ့ မဲ ဆြယ္ဖို႔အတြက္ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲတို႔၊ သီတင္းကၽြတ္ပြဲတို႔၊ သႀကၤန္တို႔၊ ထီးတင္ပြဲတို႔အတြက္လဲ ပိုက္ဆံကုန္ရတယ္။ BEDC က ဒါေတြ ဘာမွလုပ္ဖို႔မလုိဘူး။ ရသမွ် ကို စုထားလုိက္ဖုိ႔ပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ BEDC ႀကီးထြားတဲ့ႏႈန္းက အရမ္းျမန္တာ။
အဲဒါေၾကာင့္ BEDC နဲ႔ က်န္တဲ့ အရပ္သားေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြရဲ႕ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ၊ အျပန္အလွန္မုန္းတီးမႈဟာ တျဖည္းျဖည္းႀကီးသည္ထက္ ႀကီးထြားလာ တယ္။ ဒါေပမဲ့အဲဒီတုန္းက ဖဆပလက တစည္းတလံုးတည္းရွိေနလို႔ စစ္တပ္က အားမစမ္းရဲေသးဘူးျဖစ္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္လဲ စစ္အုပ္စုဟာ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ စနစ္၊ ပါလီမန္ထဲမွာရွိတဲ့ ပါတီကုိမုန္းတာရဲ႕ အဓိကက်တဲ့အခ်က္ဟာ အဲဒါပါ။ ဒါဟာ လူတန္းစားအေျခခံလို႔ေျပာရင္ကို ရပါတယ္။
အဲေတာ့ အရပ္သား၀န္ႀကီးေတြကို ျဖတ္သန္းၿပီး BEDC ဟာ စီးပြားေရးလုပ္ေနရတာကို စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္ေတြက ၾကာေတာ့မႀကိဳက္ဘူး။ ေအာက္က်ဳိ႕ရ တယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကငါတို႔သာ အာဏာရရင္ဒီျပႆနာေတြ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ထင္ၾကတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဖဆပလကြဲတာဟာသူတို႔ကုိ သိၾကားမင္းေပး တဲ့အခြင့္အေရးပဲလို႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ ယူနီေဖာင္းခၽြတ္ ေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္၀ံ့ဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မယ္ဆုိရင္ သူတို႔႐ႈံးခ်င္တိုင္း႐ႈံးမယ္ဆိုတာ အ႐ူး ေတာင္သိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔က အခုလို ဖဆပလ ကြဲတဲ့အခါက်ေတာ့ ယူနီေဖာင္းလဲ ခၽြတ္ဖို႔မလုိဘူး၊ အာဏာကိုလဲ ၀င္ရလုိက္တာျဖစ္တယ္။
ဒီေနရာမွာ အိမ္ေစာင့္အစုိးရလက္ထက္တုန္းက စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္လူတန္းစားက ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးကို ခ်ဳပ္ကိုင္လာပံု၊ နာမည္ေကာင္း ယူပံုနမူနာ နည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္။ BPI ကိုေဆး၀ါးသြင္းကုန္ေတြ မသြင္းရေအာင္ဆုိၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ထုတ္မယ္ဆိုၿပီး ဖဆပလအစုိးရက ထူေထာင္ခဲ့တယ္။ ႏွစ္တိုင္း အ႐ႈံးေပၚတယ္။ အ႐ႈံးေပၚမွာေပါ့၊ ႏုိင္ငံျခားေဆးနဲ႔မွမၿပိဳင္ႏိုင္တာ။ BPI ဆိုတာ ကုန္ၾကမ္းဟူသမွ်လဲ ႏိုင္ငံျခားက၀ယ္ေနရတာ။ စက္အပုိပစၥည္းကလဲ ႏိုင္ငံျခားက၀ယ္ ေနရတာ။ အိမ္ေစာင့္အစုိးရက်ေတာ့ BPI က မ႐ႈံးေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ စစ္တပ္က မ်က္လွည့္ျပလိုက္တာပဲ။ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနကေန BPI မွာ ေရာင္းမ ကုန္လို႔ပုိေနတဲ့ B 1 တို႔၊ Yeast တို႔စတဲ့စားေဆးေတြကို သိမ္းၾကံဳး၀ယ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ထုိးစစ္ႀကီးေတြ၀င္လာတဲ့အခါမွာ ကြန္ျမဴနစ္အေျခစိုက္တဲ့ ေဒသ ကလူထုေတြကို စည္း႐ံုးတဲ့အေနနဲ႔ အခမဲ့ေ၀ေပးတယ္။ တခ်က္ခုန္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပဲ။ လူထုကိုလဲ စည္း႐ံုးရာက်တယ္၊ သူတို႔ေဆးေတြလဲ ေရာင္းထုတ္ရာက်တယ္။ အစကေတာ့ လူထုေတြက အဲဒီေဆးေတြကို မစား၀ံ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ လက္နက္ကိုင္ေနတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက “ဟာ ... ေပးရင္ ယူသာယူ၊ အလကားရရင္ ယူသာယူ။လူ အတြက္လဲစားလို႔ရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔မစားခ်င္ရင္ ၀က္ေတာင္ေကၽြးလို႔ရတယ္၊ ေနာက္ၿပီးအရက္ခ်က္တဲ့ စိမ္ရည္အျဖစ္လဲသံုးလုိ႔ရတယ္” လုိ႔ေျပာလိုက္ေတာ့ လူထု ကလဲယူတယ္။ လူထုက ေနာင္လာရင္ မ်ားမ်ားယူခဲ့ပါလို႔ေတာင္ မွာလုိက္ေသးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ BPI မွာပံုေနတဲ့ ေရာင္းမကုန္တဲ့ဟာေတြ အကုန္လံုးေရာင္းထြက္ သြားတယ္။ “BPI အျမတ္ေပၚၿပီ” လုိ႔ စစ္အစုိးရက သတင္းစာမွာ ၀ါဒျဖန္႔ႏုိင္သြားတယ္။
ေနာက္တခုက ဓာတ္ခဲသံုး “ၾကံ့ခုိင္ေရး” ေရဒီယို။ အဲဒါကို စစ္တပ္ကသတင္းေပးေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕လူႀကီးေတြကုိ စစ္တပ္က၀ယ္ေပးတယ္။ အဲေတာ့ ဗမာျပည္မွာတပ္ဆင္တဲ့ ၾကံ့ခုိင္ေရးေရဒီယုိဟူသမွ် အကုန္လံုးေရာင္းစြံသြားတယ္။ ေရာင္းမထြက္ဘူးဆိုတဲ့ ျပႆနာမရွိဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ကြန္ျမဴနစ္ပါ တီရဲ႕ စစ္တပ္ေတြ၊ တပ္ရင္းေတြမွာလဲ အကုန္လံုးအဲဒီ ၾကံ့ခုိင္ေရးေရဒီယုိေတြပဲ ျဖစ္ကုန္တယ္။
ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔၊ ဗိုလ္ခင္ညိဳတို႔ စီးပြားေရးလုပ္တတ္တယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ဳိးပါ။ အဲလို စီးပြားေရးမ်ဳိးကေတာ့ အာဏာရွိတဲ့လူတုိင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။ အာဏာနဲ႔စီးပြားေရးလုပ္လို႔လဲ ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္လို႔ေခၚတာပါ။ စစ္၀တ္စံု၀တ္ထားေတာ့ စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္ျဖစ္တာပါပဲ။
“ဆုိရွယ္လစ္” - “ျပည္သူပုိင္”
အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က်ေတာ့ ဒီစစ္ဗိုလ္ေတြလဲ ၀န္ႀကီးလုပ္တတ္သြားၾကၿပီ။ ေတာ္လွေရးေကာင္စီအစုိးရဆိုတာကလဲ ပါလီမန္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မေပးရေအာင္ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒကို ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္။ အာဏာကို စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္လူတန္းစားက ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္ ခ်ဳပ္ကိုင္လုိက္ၿပီလုိ႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ အဲေတာ့ လုပ္ရကိုင္ရတာလဲ လြယ္တယ္။ ဘာလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ အမိန္႔ဒီဂရီထုတ္လိုက္ရင္ ၿပီးတာပဲ။ ပထမ၀န္ႀကီးေတြ ဖမ္းလိုက္၊ အေျခခံဥပေဒ ဖ်က္လုိက္၊ အကုန္လံုးအမိန္႔ေၾကညာခ်က္ဆိုတာကေန လုပ္သြားတာ။ ဒါေပမဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ေကာ္ပိုေရးရွင္းေတြ ဖ်က္ဖို႔အတြက္ နည္းနည္းခက္ေနတယ္။ အဲေတာ့ လုပ္နည္းတမ်ဳိးထြင္ရတယ္။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုေတာ့ “ဆိုရွယ္လစ္ေတာ္လွန္ေရး” ဆိုတဲ့ အလံထူၿပီး “ျပည္သူပုိင္သိမ္းတယ္” ဆိုၿပီး လုပ္လုိက္တာပဲ။ ဆိုရွယ္လစ္ ေတာ္လွန္ေရး သူတုိ႔ဘာေၾကာင့္လုပ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းရင္းက အဲဒါပါပဲ။ ေဒသႏၱရေကာ္ပုိေရးရွင္းေတြလဲ အဖ်က္ခံရတယ္။ က်န္တဲ့ လူထုလူတန္းစားဆုိတာ ေတြကို အေျခခံထားတဲ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းဆိုတာေတြလဲ အကုန္လံုးဖ်က္ရတယ္။ အရင္တုန္းက ဆိုရွဝ္လစ္ပါတီနဲ႔မကင္းတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ႀကီးတို႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္တို႔) လုပ္ထားတဲ့ BDEC လဲ ျပည္သူပိုင္စာရင္းထဲ ပါသြားတယ္။
တကယ္က်ေတာ့ စစ္အုပ္စုတခုကို ေနာက္စစ္အုပ္စုတခုက အစားထုိးတယ္ဆိုရင္ တသုိက္တျမံဳလံုး ရွင္းပစ္ရတာျဖစ္တယ္။ အစအနခ်န္ထားလုိ႔ မရ ဘူး။ အဲလိုဖ်က္သိမ္းတဲ့အခါမွာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ စီးပြားေရးအေဆာက္အအံုေတြကိုပါ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တာ။ အဲလိုဖ်က္သိမ္းလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းတ ခုကလဲ “ျပည္သူပိုင္” ဆုိတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္မွာ ေကာ္ပိုေရးရွင္းမွန္သမွ် စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္လူတန္းစားပိုင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲေတာ့ စစ္တပ္ပိုင္ေကာ္ပိုေရးရွင္း ရယ္လုိ႔လဲ သပ္သပ္ထားေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ။ သူတို႔ “ဆိုရွယ္လစ္” အလံ ဘာေၾကာင့္ထူလဲဆိုရင္တခုက ၿပိဳင္ဘက္တုိင္းရင္းသားအရင္းရွင္ေတြ ပုိင္တဲ့ေကာ္ပုိေရးရွင္းေတြနဲ႔ အရင္ဆုိရွယ္လစ္စစ္ဗုိလ္ေတြရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြကို မဆလ စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္လူတန္းစား တဦးတည္းပုိင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ တခုက တခ်က္ခုတ္ - ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ဆိုသလို နလဗိန္းတံုး ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကိုလဲ “ဆိုရွယ္လစ္” ေတာ္လွန္ေရးမႈိင္းတုိက္လို႔ရသြားတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ နလဗိန္းတံုးႏိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္ပါဘူး။ “ဆိုရွယ္လစ္” ေတာ္လွန္ေရးကို ယံုၾကည္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ၀င္ၿပီးေနရာယူၾကတာပါ။ အဲေတာ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းအသစ္ေတြရဲ႕ ဘုတ္အဖြဲ႔ေတြျဖစ္ၾကတာ မနည္းဘူး။ ဗုိလ္ေန၀င္းတို႔ စစ္အုပ္စုမွာလဲ သံုးမကုန္ ယူမခမ္း “ျပည္သူပုိင္” သိမ္းထားတာေတြက မနည္းဘူး။ အဲဒီအခါမွာ လက္နက္ခ် ကြန္ျမဴနစ္ေတြကလဲ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္း ေတြ႔ၾကတာပဲ။
ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ စစ္ဗ်ဴ႐ိုကရက္အရင္းရွင္လူတန္းစားဟာ ေပၚစက DSI နဲ႔စတာ၊ ဖြတ္ဘ၀။ BDEC ျဖစ္ေတာ့ ဖြတ္ႀကီး။ “ဆိုရွယ္လစ္” ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ ေတာ့ မိေက်ာင္းျဖစ္တာပဲ။ အဲဒီမိေက်ာင္း မျပဳတ္မခ်င္း လူထုခ်မ္းသားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္မို႔ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္းတုန္းက၀န္ႀကီးေတြနဲ႔ အာဏာရပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြကို စစ္အစုိးရဟာမဖမ္းခဲ့ပါဘူ။ ၆၂ ခုႏွစ္၊ အာဏာသိမ္း တဲ့အခါက်ေတာ့ ပထစ၊ ဖဆပလ အကုန္လံုးေထာင္ထဲေဂ်ာင္းရပါတယ္။ ဒီတႀကိမ္အာဏာသိမ္းတာဟာ လက္တည့္စမ္းတာ၊ ဇာတ္တိုက္တာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
တို႔ေခတ္က်မွညံ့ၾကေတာ့မွာလား...
